ਈਲ਼ਿष੍ਵਾ ਹਿ ਪ੍ਰਤੀਵ੍ਯਂ ਯਜਸ੍ਵ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍ । ਚਰਿष੍ਣੁਧੂਮਮਗृਭੀਤਸ਼ੋਚਿषਮ੍
ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਿਹਰ ਚਾਹੋ, ਜਾਤਵੇਦਸ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਦੀ ਧੂੰਆਂ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਅੱਗ ਫੜੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਦਾਮਾਨਂ ਵਿਸ਼੍ਵਚਰ੍षਣੇऽਗ੍ਨਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਨੋ ਗਿਰਾ । ਉਤ ਸ੍ਤੁषੇ ਵਿष੍ਪਰ੍ਧਸੋ ਰਥਾਨਾਮ੍
ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਗਨਿ, ਸਭ ਮਨਾਂ ਦਾ, ਗੀਤ ਨਾਲ; ਮੈਂ ਇਨਾਮ ਲਈ ਹੋੜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਥਾਂ ਦੀ ਵੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੇषਾਮਾਬਾਧ ऋਗ੍ਮਿਯ ਇषਃ ਪृਕ੍ਸ਼ਸ਼੍ਚ ਨਿਗ੍ਰਭੇ । ਉਪਵਿਦਾ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਵਸੁ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣ ਤੇ ਵਾਧੂ ਰੋਕੀ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ; ਅਗਨਿ ਹਵਨ ਤੇ ਦੌਲਤ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਉਦਸ੍ਯ ਸ਼ੋਚਿਰਸ੍ਥਾਦ੍ਦੀਦਿਯੁषੋ ਵ੍ਯਜਰਮ੍ । ਤਪੁਰ੍ਜਮ੍ਭਸ੍ਯ ਸੁਦ੍ਯੁਤੋ ਗਣਸ਼੍ਰਿਯਃ
ਉਸ ਦੀ ਅੱਗ ਚਮਕਦੀ ਉੱਠੀ, ਮਰਦੀ ਨਹੀਂ, ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਨੂੰ ਖਪਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਟੋਲ ਦਾ ਆਗੂ।
ਉਦੁ ਤਿष੍ਠ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰ ਸ੍ਤਵਾਨੋ ਦੇਵ੍ਯਾ ਕृਪਾ । ਅਭਿਖ੍ਯਾ ਭਾਸਾ ਬृਹਤਾ ਸ਼ੁਸ਼ੁਕ੍ਵਨਿਃ
ਉੱਠੋ, ਸੱਚੀ ਰੀਤ ਵਾਲੇ, ਵਡਿਆਈ ਹੋਏ, ਦੇਵੀ ਦੀ ਦਇਆ ਨਾਲ; ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਚਮਕੋ, ਰੌਸ਼ਨ ਹੋਏ।
ਅਗ੍ਨੇ ਯਾਹਿ ਸੁਸ਼ਸ੍ਤਿਭਿਰ੍ਹਵ੍ਯਾ ਜੁਹ੍ਵਾਨ ਆਨੁषਕ੍ । ਯਥਾ ਦੂਤੋ ਬਭੂਥ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ
ਅਗਨਿ, ਚੰਗੀ ਵਡਿਆਈਆਂ ਨਾਲ ਆਓ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਵਨ ਲੈ ਕੇ; ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਦੂਤ ਬਣੇ, ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਵਃ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਹੁਵੇ ਹੋਤਾਰਂ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍ । ਤਮਯਾ ਵਾਚਾ ਗृਣੇ ਤਮੁ ਵ ਸ੍ਤੁषੇ
ਅਸੀਂ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ, ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ। ਇਸ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਇਸ ਬੋਲੀ ਰਾਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਜ੍ਞੇਭਿਰਦ੍ਭੁਤਕ੍ਰਤੁਂ ਯਂ ਕृਪਾ ਸੂਦਯਨ੍ਤ ਇਤ੍ । ਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਜਨੇ ਸੁਧਿਤਮृਤਾਵਨਿ
ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ ਮਿਲਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅਜੀਬ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਇਆਲੂ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ ਹੈ।
ऋਤਾਵਾਨਮृਤਾਯਵੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਾਧਨਂ ਗਿਰਾ । ਉਪੋ ਏਨਂ ਜੁਜੁषੁਰ੍ਨਮਸਸ੍ਪਦੇ
ਜੋ ਸੱਚੇ ਤੇ ਅਮਰ ਹਨ, ਜੋ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਚਨ ਨਾਲ ਉਸ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਆਦਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ।
ਅਚ੍ਛਾ ਨੋ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਤਮਂ ਯਜ੍ਞਾਸੋ ਯਨ੍ਤੁ ਸਂਯਤਃ । ਹੋਤਾ ਯੋ ਅਸ੍ਤਿ ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾ ਯਸ਼ਸ੍ਤਮਃ
ਸਾਡੀਆਂ ਯਜਨਾਵਾਂ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਜਾਣ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪੂਜਾਰੀ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤਵ ਤ੍ਯੇ ਅਜਰੇਨ੍ਧਾਨਾਸੋ ਬृਹਦ੍ਭਾਃ । ਅਸ਼੍ਵਾ ਇਵ ਵृषਣਸ੍ਤਵਿषੀਯਵਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀਆਂ ਲੌਆਂ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਂ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਹਨ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਨ ਊਰ੍ਜਾਂ ਪਤੇ ਰਯਿਂ ਰਾਸ੍ਵ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍ । ਪ੍ਰਾਵ ਨਸ੍ਤੋਕੇ ਤਨਯੇ ਸਮਤ੍ਸ੍ਵਾ
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਜੋ ਤਾਕਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਚੰਗੀ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ, ਸਾਡੇ ਪੂਤਾਂ ਤੇ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਯਦ੍ਵਾ ਉ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਃ ਸ਼ਿਤਃ ਸੁਪ੍ਰੀਤੋ ਮਨੁषੋ ਵਿਸ਼ਿ । ਵਿਸ਼੍ਵੇਦਗ੍ਨਿਃ ਪ੍ਰਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਸੇਧਤਿ
ਜਦੋਂ ਵੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਅੱਗੀ ਸਾਰੇ ਖਤਰੇ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੁष੍ਟ੍ਯਗ੍ਨੇ ਨਵਸ੍ਯ ਮੇ ਸ੍ਤੋਮਸ੍ਯ ਵੀਰ ਵਿਸ਼੍ਪਤੇ । ਨਿ ਮਾਯਿਨਸ੍ਤਪੁषਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਦਹ
ਹੇ ਅੱਗ, ਮੇਰਾ ਨਵਾਂ ਗੀਤ ਸੁਣ, ਹੇ ਵੀਰ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਆਪਣੀ ਤਾਪ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇ।
ਨ ਤਸ੍ਯ ਮਾਯਯਾ ਚਨ ਰਿਪੁਰੀਸ਼ੀਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਯੋ ਅਗ੍ਨਯੇ ਦਦਾਸ਼ ਹਵ੍ਯਦਾਤਿਭਿਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣ ਚਾਲਾਕੀ ਨਾਲ ਕਦੇ ਵੀ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਵ੍ਯਸ਼੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਾ ਵਸੁਵਿਦਮੁਕ੍ਸ਼ਣ੍ਯੁਰਪ੍ਰੀਣਾਦृषਿਃ । ਮਹੋ ਰਾਯੇ ਤਮੁ ਤ੍ਵਾ ਸਮਿਧੀਮਹਿ
ਜਿਸ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਤੈਨੂੰ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਸਲਾਹੀ; ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਲਈ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਉਸ਼ਨਾ ਕਾਵ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿ ਹੋਤਾਰਮਸਾਦਯਤ੍ । ਆਯਜਿਂ ਤ੍ਵਾ ਮਨਵੇ ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਉਸ਼ਨਾ ਕਾਵਯ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਾਰੀ ਬਣਾਇਆ; ਯਜਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਜੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਮਨੂ ਲਈ ਜਾਤਵੇਦਸ ਤੈਨੂੰ ਚੁਣਿਆ।
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਸਜੋषਸੋ ਦੇਵਾਸੋ ਦੂਤਮਕ੍ਰਤ । ਸ਼੍ਰੁष੍ਟੀ ਦੇਵ ਪ੍ਰਥਮੋ ਯਜ੍ਞਿਯੋ ਭੁਵਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਮਿਲ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਦੇਵ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯਜਨਾ ਯੋਗ ਤੇ ਸੁਣਨ ਜੋਗ ਬਣਿਆ।
ਇਮਂ ਘਾ ਵੀਰੋ ਅਮृਤਂ ਦੂਤਂ ਕृਣ੍ਵੀਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਪਾਵਕਂ ਕृष੍ਣਵਰ੍ਤਨਿਂ ਵਿਹਾਯਸਮ੍
ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਅਮਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਵੇ, ਜੋ ਚਮਕਦੀ, ਕਾਲੀ ਲਕੀਰਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉੱਡਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਤਂ ਹੁਵੇਮ ਯਤਸ੍ਰੁਚਃ ਸੁਭਾਸਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ੋਚਿषਮ੍ । ਵਿਸ਼ਾਮਗ੍ਨਿਮਜਰਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਮੀਡ੍ਯਮ੍
ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਚਮਚੀਆਂ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਜੋ ਰੌਸ਼ਨ ਤੇ ਸੁੱਚੀਆਂ ਲੌਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅੱਗ, ਜੋ ਅਮਰ, ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਸਲਾਹੀਯੋਗ ਹੈ।
ਯੋ ਅਸ੍ਮੈ ਹਵ੍ਯਦਾਤਿਭਿਰਾਹੁਤਿਂ ਮਰ੍ਤੋऽਵਿਧਤ੍ । ਭੂਰਿ ਪੋषਂ ਸ ਧਤ੍ਤੇ ਵੀਰਵਦ੍ਯਸ਼ਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲੀ ਇੱਜ਼ਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਾਤਵੇਦਸਮਗ੍ਨਿਂ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਮ੍ । ਪ੍ਰਤਿ ਸ੍ਰੁਗੇਤਿ ਨਮਸਾ ਹਵਿष੍ਮਤੀ
ਜਾਤਵੇਦਸ, ਅੱਗ, ਜੋ ਯਜਨਾਵਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਉਸ ਕੋਲ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਹਵਨ ਵਾਲੀ ਚਮਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆਭਿਰ੍ਵਿਧੇਮਾਗ੍ਨਯੇ ਜ੍ਯੇष੍ਠਾਭਿਰ੍ਵ੍ਯਸ਼੍ਵਵਤ੍ । ਮਂਹਿष੍ਠਾਭਿਰ੍ਮਤਿਭਿਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸ਼ੋਚਿषੇ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ।
ਨੂਨਮਰ੍ਚ ਵਿਹਾਯਸੇ ਸ੍ਤੋਮੇਭਿ ਸ੍ਥੂਰਯੂਪਵਤ੍ । ऋषੇ ਵੈਯਸ਼੍ਵ ਦਮ੍ਯਾਯਾਗ੍ਨਯੇ
ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਉੱਡਣ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ, ਉੱਚੇ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਵੈਯਸ਼ਵ ਦੀ ਨੌਜਵਾਨ ਅੱਗ ਲਈ।
ਅਤਿਥਿਂ ਮਾਨੁषਾਣਾਂ ਸੂਨੁਂ ਵਨਸ੍ਪਤੀਨਾਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਗ੍ਨਿਮਵਸੇ ਪ੍ਰਤ੍ਨਮੀਲ਼ਤੇ
ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ ਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤ੍ਰ ਹੈ, ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸੱਦਦੇ ਹਨ।
ਮਹੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਁ ਅਭਿ षਤੋऽਭਿ ਹਵ੍ਯਾਨਿ ਮਾਨੁषਾ । ਅਗ੍ਨੇ ਨਿ षਤ੍ਸਿ ਨਮਸਾਧਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ
ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਵਿਚ ਵੱਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਕੁਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈਂ।
ਵਂਸ੍ਵਾ ਨੋ ਵਾਰ੍ਯਾ ਪੁਰੁ ਵਂਸ੍ਵ ਰਾਯਃ ਪੁਰੁਸ੍ਪृਹਃ । ਸੁਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਜਾਵਤੋ ਯਸ਼ਸ੍ਵਤਃ
ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇ, ਬਹੁਤ ਧਨ ਦੇ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਵਾਧੂ ਤਾਕਤ ਤੇ ਨਾਮ-ਇੱਜ਼ਤ ਵਾਲੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ।
ਤ੍ਵਂ ਵਰੋ ਸੁषਾਮ੍ਣੇऽਗ੍ਨੇ ਜਨਾਯ ਚੋਦਯ । ਸਦਾ ਵਸੋ ਰਾਤਿਂ ਯਵਿष੍ਠ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੇ
ਅੱਗੇ, ਦਇਆਲੂ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ, ਨੌਜਵਾਨ ਵਸੂ, ਭਗਤ ਲਈ ਦਾਤਾਂ ਵਧਾ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸੁਪ੍ਰਤੂਰਸਿ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਗੋਮਤੀਰਿषਃ । ਮਹੋ ਰਾਯਃ ਸਾਤਿਮਗ੍ਨੇ ਅਪਾ ਵृਧਿ
ਤੂੰ ਸੱਚਾ ਰਖਿਆਕਾਰੀ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਧਨ-ਦੌਲਤ, ਵਧੀਆ ਪਸ਼ੂ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸੁਖ ਦੇ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਵੱਡਾ ਰਾਜ ਵਧਾ।
ਅਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਂ ਯਸ਼ਾ ਅਸ੍ਯਾ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਵਹ । ऋਤਾਵਾਨਾ ਸਮ੍ਰਾਜਾ ਪੂਤਦਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਅੱਗੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਯਜਨਾ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈਂ; ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਲੈ ਆ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਤੇ ਸੁਚੱਜੇ ਰਾਜੇ ਹਨ।