ਯੇ ਚਿਦ੍ਧਿ ਮृਤ੍ਯੁਬਨ੍ਧਵ ਆਦਿਤ੍ਯਾ ਮਨਵਃ ਸ੍ਮਸਿ । ਪ੍ਰ ਸੂ ਨ ਆਯੁਰ੍ਜੀਵਸੇ ਤਿਰੇਤਨ
ਹੇ ਆਦਿਤਿਆਂ, ਅਸੀਂ ਮੌਤ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਨਾਸ਼ਵੰਤ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ ਜੀਊਣ ਲਈ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਬਖ਼ਸ਼ੋ।
ਤਂ ਗੂਰ੍ਧਯਾ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰਂ ਦੇਵਾਸੋ ਦੇਵਮਰਤਿਂ ਦਧਨ੍ਵਿਰੇ । ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਹਵ੍ਯਮੋਹਿਰੇ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਰੌਸ਼ਨ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਭੇਟ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿਭੂਤਰਾਤਿਂ ਵਿਪ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਸ਼ੋਚਿषਮਗ੍ਨਿਮੀਲ਼ਿष੍ਵ ਯਨ੍ਤੁਰਮ੍ । ਅਸ੍ਯ ਮੇਧਸ੍ਯ ਸੋਮ੍ਯਸ੍ਯ ਸੋਭਰੇ ਪ੍ਰੇਮਧ੍ਵਰਾਯ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਮ੍
ਅਗਨਿ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਇਸ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਯਜਨਾ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੀ ਰੀਤ ਹੈ।
ਯਜਿष੍ਠਂ ਤ੍ਵਾ ਵਵृਮਹੇ ਦੇਵਂ ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਹੋਤਾਰਮਮਰ੍ਤ੍ਯਮ੍ । ਅਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸੁਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਯਜਮਾਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਅਮਰ ਪੁਜਾਰੀ, ਇਸ ਯਜਨਾ ਲਈ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਚੁਣਿਆ ਹੈ।
ਊਰ੍ਜੋ ਨਪਾਤਂ ਸੁਭਗਂ ਸੁਦੀਦਿਤਿਮਗ੍ਨਿਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਸ਼ੋਚਿषਮ੍ । ਸ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਸੋ ਅਪਾਮਾ ਸੁਮ੍ਨਂ ਯਕ੍ਸ਼ਤੇ ਦਿਵਿ
ਅਗਨਿ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਭਾਗਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ ਹੈ—ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿਤਰ, ਵਰੁਣ ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ।
ਯਃ ਸਮਿਧਾ ਯ ਆਹੁਤੀ ਯੋ ਵੇਦੇਨ ਦਦਾਸ਼ ਮਰ੍ਤੋ ਅਗ੍ਨਯੇ । ਯੋ ਨਮਸਾ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੱਕੜਾਂ, ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਜਾਂ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਮ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯੇਦਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਰਂਹਯਨ੍ਤ ਆਸ਼ਵਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਿਤਮਂ ਯਸ਼ਃ । ਨ ਤਮਂਹੋ ਦੇਵਕृਤਂ ਕੁਤਸ਼੍ਚਨ ਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯਕृਤਂ ਨਸ਼ਤ੍
ਉਸ ਲਈ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਉਸ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਇੱਜ਼ਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਤਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ।
ਸ੍ਵਗ੍ਨਯੋ ਵੋ ਅਗ੍ਨਿਭਿਃ ਸ੍ਯਾਮ ਸੂਨੋ ਸਹਸ ਊਰ੍ਜਾਂ ਪਤੇ । ਸੁਵੀਰਸ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਯੁਃ
ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਚੁੱਲਿਆਂ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਨਾਲ ਮਿਲੇ ਰਹੀਏ, ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ ਮਾਲਕ; ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਵੀਰ ਬਣ।
ਪ੍ਰਸ਼ਂਸਮਾਨੋ ਅਤਿਥਿਰ੍ਨ ਮਿਤ੍ਰਿਯੋऽਗ੍ਨੀ ਰਥੋ ਨ ਵੇਦ੍ਯਃ । ਤ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ੇਮਾਸੋ ਅਪਿ ਸਨ੍ਤਿ ਸਾਧਵਸ੍ਤ੍ਵਂ ਰਾਜਾ ਰਯੀਣਾਮ੍
ਅਗਨਿ, ਤੈਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਵਾਂਗ, ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ, ਜਾਣੇ ਪਹਿਚਾਣੇ ਰਥ ਵਾਂਗ ਸਲਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਟਿਕਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਦੌਲਤਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ।
ਸੋ ਅਦ੍ਧਾ ਦਾਸ਼੍ਵਧ੍ਵਰੋऽਗ੍ਨੇ ਮਰ੍ਤਃ ਸੁਭਗ ਸ ਪ੍ਰਸ਼ਂਸ੍ਯਃ । ਸ ਧੀਭਿਰਸ੍ਤੁ ਸਨਿਤਾ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਅਤੇ ਸਹੀ ਰੀਤ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਭਾਗਾ ਤੇ ਸਲਾਹੀਦਾ ਬਣਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮੂਰ੍ਧ੍ਵੋ ਅਧ੍ਵਰਾਯ ਤਿष੍ਠਸਿ ਕ੍ਸ਼ਯਦ੍ਵੀਰਃ ਸ ਸਾਧਤੇ । ਸੋ ਅਰ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਸਨਿਤਾ ਸ ਵਿਪਨ੍ਯੁਭਿਃ ਸ ਸ਼ੂਰੈਃ ਸਨਿਤਾ ਕृਤਮ੍
ਜਿਸ ਲਈ ਤੂੰ, ਉੱਚਾ ਹੋ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਤੇ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੈਰੀ ਨਾਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਤਰੱਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੇ, ਉਹ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯਾਗ੍ਨਿਰ੍ਵਪੁਰ੍ਗृਹੇ ਸ੍ਤੋਮਂ ਚਨੋ ਦਧੀਤ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰ੍ਯਃ । ਹਵ੍ਯਾ ਵਾ ਵੇਵਿषਦ੍ਵਿषਃ
ਜਿਸ ਦੇ ਘਰ ਅਗਨਿ, ਸਭ ਕੁਝ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰਿਆ ਜੱਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਭੇਟਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾ ਸ੍ਤੁਵਤਃ ਸਹਸੋ ਯਹੋ ਮਕ੍ਸ਼ੂਤਮਸ੍ਯ ਰਾਤਿषੁ । ਅਵੋਦੇਵਮੁਪਰਿਮਰ੍ਤ੍ਯਂ ਕृਧਿ ਵਸੋ ਵਿਵਿਦੁषੋ ਵਚਃ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਤੇਰੀ ਸਿਫਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ—ਉਸ ਨੂੰ, ਹੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਦਰਜਾ ਦੇ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਬੋਲ ਸਭ ਨੂੰ ਸੁਣਾਓ।
ਯੋ ਅਗ੍ਨਿਂ ਹਵ੍ਯਦਾਤਿਭਿਰ੍ਨਮੋਭਿਰ੍ਵਾ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਮਾਵਿਵਾਸਤਿ । ਗਿਰਾ ਵਾਜਿਰਸ਼ੋਚਿषਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭੇਟਾਂ ਜਾਂ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਨੂੰ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਕਾਬਲ, ਬੋਲਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਜੋਤ ਵਾਲੇ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹੈ—
ਸਮਿਧਾ ਯੋ ਨਿਸ਼ਿਤੀ ਦਾਸ਼ਦਦਿਤਿਂ ਧਾਮਭਿਰਸ੍ਯ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇਤ੍ਸ ਧੀਭਿਃ ਸੁਭਗੋ ਜਨਾਁ ਅਤਿ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨੈਰੁਦ੍ਨ ਇਵ ਤਾਰਿषਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲੱਕੜਾਂ ਨਾਲ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੌਕਾ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਵੇ, ਤਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਗ੍ਨੇ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਾ ਭਰ ਯਤ੍ਸਾਸਹਤ੍ਸਦਨੇ ਕਂ ਚਿਦਤ੍ਰਿਣਮ੍ । ਮਨ੍ਯੁਂ ਜਨਸ੍ਯ ਦੂਢ੍ਯਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਮਾਣ ਦਿਵਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵੈਰੀ ਨੂੰ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ, ਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਯੇਨ ਚष੍ਟੇ ਵਰੁਣੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਰ੍ਯਮਾ ਯੇਨ ਨਾਸਤ੍ਯਾ ਭਗਃ । ਵਯਂ ਤਤ੍ਤੇ ਸ਼ਵਸਾ ਗਾਤੁਵਿਤ੍ਤਮਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵੋਤਾ ਵਿਧੇਮਹਿ
ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਵਰੁਣ, ਮਿਤਰ, ਅਰਯਮਾਨ, ਨਾਸਤਯ ਅਤੇ ਭਗਾ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਸੇ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੀ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰੀਏ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ ਰਾਹੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਘੇਦਗ੍ਨੇ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯੋ ਯੇ ਤ੍ਵਾ ਵਿਪ੍ਰ ਨਿਦਧਿਰੇ ਨृਚਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ । ਵਿਪ੍ਰਾਸੋ ਦੇਵ ਸੁਕ੍ਰਤੁਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਉਹੀ ਲੋਕ ਸਚਮੁਚ ਸਮਝਦਾਰ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਟਿਕਾਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਸੁਝਾਅ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਤ ਇਦ੍ਵੇਦਿਂ ਸੁਭਗ ਤ ਆਹੁਤਿਂ ਤੇ ਸੋਤੁਂ ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਦਿਵਿ । ਤ ਇਦ੍ਵਾਜੇਭਿਰ੍ਜਿਗ੍ਯੁਰ੍ਮਹਦ੍ਧਨਂ ਯੇ ਤ੍ਵੇ ਕਾਮਂ ਨ੍ਯੇਰਿਰੇ
ਹੇ ਸੁਭਾਗ, ਉਹ ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵੇਦੀ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਹੁਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਚੱਖ ਸਕੇਂ। ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਤੈਥੋਂ ਜੋੜੀ, ਵੱਡਾ ਧਨ ਤੇ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਭਦ੍ਰੋ ਨੋ ਅਗ੍ਨਿਰਾਹੁਤੋ ਭਦ੍ਰਾ ਰਾਤਿਃ ਸੁਭਗ ਭਦ੍ਰੋ ਅਧ੍ਵਰਃ । ਭਦ੍ਰਾ ਉਤ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯਃ
ਜਦੋਂ ਅੱਗੀ ਸਾਡੀ ਬੁਲਾਹਟ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਭਲਾ ਹੋਵੇ। ਦਾਤ ਭਲੀ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੁਭਾਗ, ਯਜਨਾ ਭਲੀ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ ਵੀ ਭਲੀਆਂ ਹੋਣ।
ਭਦ੍ਰਂ ਮਨਃ ਕृਣੁष੍ਵ ਵृਤ੍ਰਤੂਰ੍ਯੇ ਯੇਨਾ ਸਮਤ੍ਸੁ ਸਾਸਹਃ । ਅਵ ਸ੍ਥਿਰਾ ਤਨੁਹਿ ਭੂਰਿ ਸ਼ਰ੍ਧਤਾਂ ਵਨੇਮਾ ਤੇ ਅਭਿष੍ਟਿਭਿਃ
ਸਾਡਾ ਮਨ ਭਲਾ ਕਰ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈਂ। ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਧਨ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਜਿੱਤਣ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਵਾਂ।
ਈਲ਼ੇ ਗਿਰਾ ਮਨੁਰ੍ਹਿਤਂ ਯਂ ਦੇਵਾ ਦੂਤਮਰਤਿਂ ਨ੍ਯੇਰਿਰੇ । ਯਜਿष੍ਠਂ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਮ੍
ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਬੋਲ ਕੇ ਸਲਾਹ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨੂ ਨੇ ਟਿਕਾਇਆ, ਜਿਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਤਿਗ੍ਮਜਮ੍ਭਾਯ ਤਰੁਣਾਯ ਰਾਜਤੇ ਪ੍ਰਯੋ ਗਾਯਸ੍ਯਗ੍ਨਯੇ । ਯਃ ਪਿਂਸ਼ਤੇ ਸੂਨृਤਾਭਿਃ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮਗ੍ਨਿਰ੍ਘृਤੇਭਿਰਾਹੁਤਃ
ਉਸ ਨੌਜਵਾਨ, ਚਮਕਦੇ, ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਜੱਬ ਵਾਲੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਘਿਉ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦੀ ਘृਤੇਭਿਰਾਹੁਤੋ ਵਾਸ਼ੀਮਗ੍ਨਿਰ੍ਭਰਤ ਉਚ੍ਚਾਵ ਚ । ਅਸੁਰ ਇਵ ਨਿਰ੍ਣਿਜਮ੍
ਜਦੋਂ ਅੱਗੀ, ਘਿਉ ਨਾਲ ਆਹੁਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਉੱਚਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੇਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਵਰਗਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਹਵ੍ਯਾਨ੍ਯੈਰਯਤਾ ਮਨੁਰ੍ਹਿਤੋ ਦੇਵ ਆਸਾ ਸੁਗਨ੍ਧਿਨਾ । ਵਿਵਾਸਤੇ ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰੋ ਹੋਤਾ ਦੇਵੋ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਃ
ਉਹ ਜੋ ਮਨੂ ਨੇ ਟਿਕਾਇਆ, ਜੋ ਹਵਨ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੁਗੰਧ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ, ਉਹ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਅਮਰ ਪੂਜਾਰੀ, ਸਹੀ ਰਸਮਾਂ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ।
ਯਦਗ੍ਨੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸ੍ਯਾਮਹਂ ਮਿਤ੍ਰਮਹੋ ਅਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਸਹਸਃ ਸੂਨਵਾਹੁਤ
ਹੇ ਅੱਗ, ਮੈਂ, ਨਾਸ਼ਵੰਤ, ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਜਾਵਾਂ, ਤੇ ਤੂੰ, ਅਮਰ, ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਬਣ, ਹੇ ਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸਦਾ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤ੍ਵਾ ਰਾਸੀਯਾਭਿਸ਼ਸ੍ਤਯੇ ਵਸੋ ਨ ਪਾਪਤ੍ਵਾਯ ਸਨ੍ਤ੍ਯ । ਨ ਮੇ ਸ੍ਤੋਤਾਮਤੀਵਾ ਨ ਦੁਰ੍ਹਿਤਃ ਸ੍ਯਾਦਗ੍ਨੇ ਨ ਪਾਪਯਾ
ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਮਾੜੇ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ, ਨਾ ਮੇਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਬਹੁਤ ਮਾੜੇ ਹੋਣ, ਹੇ ਅੱਗ, ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਪਾਪ ਵਲ ਲੈ ਜਾ।
ਪਿਤੁਰ੍ਨ ਪੁਤ੍ਰਃ ਸੁਭृਤੋ ਦੁਰੋਣ ਆ ਦੇਵਾਁ ਏਤੁ ਪ੍ਰ ਣੋ ਹਵਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਿਉ ਦੇ ਘਰੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਲਿਆ ਪੁੱਤਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸਾਡੀ ਆਹੁਤੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇ।
ਤਵਾਹਮਗ੍ਨ ਊਤਿਭਿਰ੍ਨੇਦਿष੍ਠਾਭਿਃ ਸਚੇਯ ਜੋषਮਾ ਵਸੋ । ਸਦਾ ਦੇਵਸ੍ਯ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ
ਤੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ, ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਰਜ਼ਾ ਪਾਵਾਂ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਚਾਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤਵ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਸਨੇਯਂ ਤਵ ਰਾਤਿਭਿਰਗ੍ਨੇ ਤਵ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਿਭਿਃ । ਤ੍ਵਾਮਿਦਾਹੁਃ ਪ੍ਰਮਤਿਂ ਵਸੋ ਮਮਾਗ੍ਨੇ ਹਰ੍षਸ੍ਵ ਦਾਤਵੇ
ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ। ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਦਾਤਾ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਮੈਨੂੰ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਾਣ।