ਅਯਂ ਦੀਰ੍ਘਾਯ ਚਕ੍ਸ਼ਸੇ ਪ੍ਰਾਚਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਯਧ੍ਵਰੇ । ਮਿਮੀਤੇ ਯਜ੍ਞਮਾਨੁषਗ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼੍ਯ
ਇਹ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਦੇਖਣ ਵਾਲੀ ਨਜ਼ਰ ਲਈ, ਯਜਨ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਯਜਨ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪਰਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵृषਾਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਰਥ ਉਤੋ ਤੇ ਵृषਣਾ ਹਰੀ । ਵृषਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ ਵृषਾ ਹਵਃ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਰਥ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ; ਤੂੰ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ ਤੇਰੀ ਬੁਲਾਹਟ।
ਵृषਾ ਗ੍ਰਾਵਾ ਵृषਾ ਮਦੋ ਵृषਾ ਸੋਮੋ ਅਯਂ ਸੁਤਃ । ਵृषਾ ਯਜ੍ਞੋ ਯਮਿਨ੍ਵਸਿ ਵृषਾ ਹਵਃ
ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ ਪਥਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ ਮਸਤ ਹੋਣਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ ਇਹ ਨਚੋੜਿਆ ਸੋਮਾ; ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ ਯਜਨ ਜੋ ਤੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ ਬੁਲਾਹਟ।
ਵृषਾ ਤ੍ਵਾ ਵृषਣਂ ਹੁਵੇ ਵਜ੍ਰਿਞ੍ਚਿਤ੍ਰਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ । ਵਾਵਨ੍ਥ ਹਿ ਪ੍ਰਤਿष੍ਟੁਤਿਂ ਵृषਾ ਹਵਃ
ਤਾਕਤਵਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਸਹਾਇਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ ਬੁਲਾਹਟ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਹਂ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮੀਸ਼ੀਯ ਵਸ੍ਵ ਏਕ ਇਤ੍ । ਸ੍ਤੋਤਾ ਮੇ ਗੋषਖਾ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਜੇ ਮੈਂ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵਾਂ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਮਾਲਕ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਸਤੁਤਿਕਾਰ ਗਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੇਯਮਸ੍ਮੈ ਦਿਤ੍ਸੇਯਂ ਸ਼ਚੀਪਤੇ ਮਨੀषਿਣੇ । ਯਦਹਂ ਗੋਪਤਿਃ ਸ੍ਯਾਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ; ਜੇ ਮੈਂ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵਾਂ।
ਧੇਨੁष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੂਨृਤਾ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸੁਨ੍ਵਤੇ । ਗਾਮਸ਼੍ਵਂ ਪਿਪ੍ਯੁषੀ ਦੁਹੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲਾਂ ਵਾਲੀ ਦਯਾਲੂ ਗਾਂ, ਜਦੋਂ ਭਗਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਦੁਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਧ ਦੇਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਗਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੇ ਵਰ੍ਤਾਸ੍ਤਿ ਰਾਧਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵੋ ਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਯਦ੍ਦਿਤ੍ਸਸਿ ਸ੍ਤੁਤੋ ਮਘਮ੍
ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ, ਇੰਦਰ; ਨਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਤੇਰਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈਂ।
ਯਜ੍ਞ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਵਰ੍ਧਯਦ੍ਯਦ੍ਭੂਮਿਂ ਵ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍ । ਚਕ੍ਰਾਣ ਓਪਸ਼ਂ ਦਿਵਿ
ਯਜਨ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਥਾਂਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਵਾਵृਧਾਨਸ੍ਯ ਤੇ ਵਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਧਨਾਨਿ ਜਿਗ੍ਯੁषਃ । ਊਤਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵृਣੀਮਹੇ
ਤੇਰੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ; ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।
ਵ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਤਿਰਨ੍ਮਦੇ ਸੋਮਸ੍ਯ ਰੋਚਨਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਦਭਿਨਦ੍ਵਲਮ੍
ਸੋਮਾ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਉਦ੍ਗਾ ਆਜਦਙ੍ਗਿਰੋਭ੍ਯ ਆਵਿष੍ਕृਣ੍ਵਨ੍ਗੁਹਾ ਸਤੀਃ । ਅਰ੍ਵਾਞ੍ਚਂ ਨੁਨੁਦੇ ਵਲਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਲਈ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ; ਉਸਨੇ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਧੱਕਿਆ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਰੋਚਨਾ ਦਿਵੋ ਦृਲ਼੍ਹਾਨਿ ਦृਂਹਿਤਾਨਿ ਚ । ਸ੍ਥਿਰਾਣਿ ਨ ਪਰਾਣੁਦੇ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ, ਜੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਢੁੱਕਵੀਆਂ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਦੀਆਂ ਨਹੀਂ।
ਅਪਾਮੂਰ੍ਮਿਰ੍ਮਦਨ੍ਨਿਵ ਸ੍ਤੋਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਜਿਰਾਯਤੇ । ਵਿ ਤੇ ਮਦਾ ਅਰਾਜਿषੁਃ
ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ; ਤੇਰੇ ਜੋਸ਼ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਸ੍ਤੋਮਵਰ੍ਧਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਯੁਕ੍ਥਵਰ੍ਧਨਃ । ਸ੍ਤੋਤॄਣਾਮੁਤ ਭਦ੍ਰਕृਤ੍
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਤ੍ਕੇਸ਼ਿਨਾ ਹਰੀ ਸੋਮਪੇਯਾਯ ਵਕ੍ਸ਼ਤਃ । ਉਪ ਯਜ੍ਞਂ ਸੁਰਾਧਸਮ੍
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਯਜਨ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਵਾਲੀ ਪੂਜਾ ਤੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਅਪਾਂ ਫੇਨੇਨ ਨਮੁਚੇਃ ਸ਼ਿਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਦਵਰ੍ਤਯਃ ।$ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਯਦਜਯ ਸ੍ਪृਧਃ
ਪਾਣੀ ਦੇ ਝਾਗ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਮਾਯਾਭਿਰੁਤ੍ਸਿਸृਪ੍ਸਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਯਾਮਾਰੁਰੁਕ੍ਸ਼ਤਃ । ਅਵ ਦਸ੍ਯੂਁਰਧੂਨੁਥਾਃ
ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਉਹ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਸੁਨ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਂਸਦਂ ਵਿषੂਚੀਂ ਵ੍ਯਨਾਸ਼ਯਃ । ਸੋਮਪਾ ਉਤ੍ਤਰੋ ਭਵਨ੍
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਯਜਨ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ; ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮ੍ਵਭਿ ਪ੍ਰ ਗਾਯਤ ਪੁਰੁਹੂਤਂ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗੀਰ੍ਭਿਸ੍ਤਵਿषਮਾ ਵਿਵਾਸਤ
ਉਸ ਨੂੰ ਗਾਉ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਤਿਆ ਗਿਆ ਤੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ; ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਤੋ, ਜੋ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਵਿਬਰ੍ਹਸੋ ਬृਹਤ੍ਸਹੋ ਦਾਧਾਰ ਰੋਦਸੀ । ਗਿਰੀਁਰਜ੍ਰਾਁ ਅਪਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵृषਤ੍ਵਨਾ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਦੋਹਰੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਥਾਂਵਾਂ ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ ਪਾਣੀ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਸ ਰਾਜਸਿ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤਁ ਏਕੋ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਜਿਘ੍ਨਸੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜੈਤ੍ਰਾ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਾ ਚ ਯਨ੍ਤਵੇ
ਤੂੰ ਹੀ, ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲਾ।
ਤਂ ਤੇ ਮਦਂ ਗृਣੀਮਸਿ ਵृषਣਂ ਪृਤ੍ਸੁ ਸਾਸਹਿਮ੍ । ਉ ਲੋਕਕृਤ੍ਨੁਮਦ੍ਰਿਵੋ ਹਰਿਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਹ ਤੇਰਾ ਜੋਸ਼ ਅਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਹੇ ਗਰਜਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।
ਯੇਨ ਜ੍ਯੋਤੀਂष੍ਯਾਯਵੇ ਮਨਵੇ ਚ ਵਿਵੇਦਿਥ । ਮਨ੍ਦਾਨੋ ਅਸ੍ਯ ਬਰ੍ਹਿषੋ ਵਿ ਰਾਜਸਿ
ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਯੁ ਤੇ ਮਨੁ ਲਈ ਚਾਨਣ ਲੱਭਿਆ; ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ।
ਤਦਦ੍ਯਾ ਚਿਤ੍ਤ ਉਕ੍ਥਿਨੋऽਨੁ ष੍ਟੁਵਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵਥਾ । ਵृषਪਤ੍ਨੀਰਪੋ ਜਯਾ ਦਿਵੇਦਿਵੇ
ਅੱਜ ਵੀ, ਸੋਚਵਾਂ ਵਾਲੇ ਗਾਇਕ ਉਹੀ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਗਾਏ ਗਏ ਸਨ; ਵੱਡੇ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾਂ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਲਾਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਵ ਤ੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਬृਹਤ੍ਤਵ ਸ਼ੁष੍ਮਮੁਤ ਕ੍ਰਤੁਮ੍ । ਵਜ੍ਰਂ ਸ਼ਿਸ਼ਾਤਿ ਧਿषਣਾ ਵਰੇਣ੍ਯਮ੍
ਤੇਰਾ, ਇੰਦਰ, ਵੱਡਾ ਬਲ ਤੇ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸਮਝ ਹੈ; ਮਨ ਤੇਰਾ ਚਾਹੀਦਾ ਵਜਰ ਤੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਵ ਦ੍ਯੌਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪੌਂਸ੍ਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਵਰ੍ਧਤਿ ਸ਼੍ਰਵਃ । ਤ੍ਵਾਮਾਪਃ ਪਰ੍ਵਤਾਸਸ਼੍ਚ ਹਿਨ੍ਵਿਰੇ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਅਸਮਾਨ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਸ਼ਾਨ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇਰੀ ਇਜ਼ਤ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਰਾਂ ਤੇ ਪਹਾੜ ਤੈਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਾਂ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬृਹਨ੍ਕ੍ਸ਼ਯੋ ਮਿਤ੍ਰੋ ਗृਣਾਤਿ ਵਰੁਣਃ । ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਮਦਤ੍ਯਨੁ ਮਾਰੁਤਮ੍
ਤੈਨੂੰ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਜਿਸ ਦਾ ਵੱਡਾ ਘਰ ਹੈ, ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਸਲਾਹਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੀ ਫੌਜ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਵृषਾ ਜਨਾਨਾਂ ਮਂਹਿष੍ਠ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਜ੍ਞਿषੇ । ਸਤ੍ਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸ੍ਵਪਤ੍ਯਾਨਿ ਦਧਿषੇ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ; ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਇਕੱਠੇ ਆਪਣੇ ਹਥ ਵਿਚ ਲਏ ਹਨ।
ਸਤ੍ਰਾ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤਁ ਏਕੋ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਤੋਸ਼ਸੇ । ਨਾਨ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਤ੍ਕਰਣਂ ਭੂਯ ਇਨ੍ਵਤਿ
ਤੂੰ, ਬਹੁਤ ਸਲਾਹਾ ਹੋਇਆ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।