ਸ੍ਤੁਹਿ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤਂ ਹਰੀ ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਕ੍ਸ਼ਿਣਾ । ਗਨ੍ਤਾਰਾ ਦਾਸ਼ੁषੋ ਗृਹਂ ਨਮਸ੍ਵਿਨਃ
ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਭਗਤ ਦੇ ਘਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੂਤੁਜਾਨੋ ਮਹੇਮਤੇऽਸ਼੍ਵੇਭਿਃ ਪ੍ਰੁषਿਤਪ੍ਸੁਭਿਃ । ਆ ਯਾਹਿ ਯਜ੍ਞਮਾਸ਼ੁਭਿਃ ਸ਼ਮਿਦ੍ਧਿ ਤੇ
ਵੱਡੇ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਵਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਆ; ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਯਜਨ ਤੇ ਆ—ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਸਤ੍ਪਤੇ ਰਯਿਂ ਗृਣਤ੍ਸੁ ਧਾਰਯ । ਸ਼੍ਰਵਃ ਸੂਰਿਭ੍ਯੋ ਅਮृਤਂ ਵਸੁਤ੍ਵਨਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਧਨ ਬਣਾਈ ਰੱਖ; ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰ ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਹਵੇ ਤ੍ਵਾ ਸੂਰ ਉਦਿਤੇ ਹਵੇ ਮਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਦਿਵਃ । ਜੁषਾਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਪ੍ਤਿਭਿਰ੍ਨ ਆ ਗਹਿ
ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ, ਦਿਨ ਦੇ ਵਿਚਲੇ ਸਮੇਂ ਵੀ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ।
ਆ ਤੂ ਗਹਿ ਪ੍ਰ ਤੁ ਦ੍ਰਵ ਮਤ੍ਸ੍ਵਾ ਸੁਤਸ੍ਯ ਗੋਮਤਃ । ਤਨ੍ਤੁਂ ਤਨੁष੍ਵ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਂ ਯਥਾ ਵਿਦੇ
ਇੱਥੇ ਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ, ਗਾਂਆਂ ਵਾਲੇ ਸੋਮ ਦੇ ਸੁਆਦ ਲੈ; ਪੁਰਾਣਾ ਤੰਤਰ ਜਿਵੇਂ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ, ਵਣ।
ਯਚ੍ਛਕ੍ਰਾਸਿ ਪਰਾਵਤਿ ਯਦਰ੍ਵਾਵਤਿ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ । ਯਦ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਅਨ੍ਧਸੋऽਵਿਤੇਦਸਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚਾਹੇ ਦੂਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੇੜੇ, ਜਾਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੁ ਨੋ ਗਿਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਤਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਹਵਿष੍ਮਤੀਰ੍ਵਿਸ਼ੋ ਅਰਾਣਿषੁਃ
ਸਾਡੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ; ਯਜਨ ਕਰਣ ਵਾਲੇ ਸਮੂਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਵਨ ਤੇ ਜਗਾਉਣ।
ਤਮਿਦ੍ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਵਸ੍ਯਵਃ ਪ੍ਰਵਤ੍ਵਤੀਭਿਰੂਤਿਭਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੋਣੀਰਵਰ੍ਧਯਨ੍ਵਯਾ ਇਵ
ਜੋ ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਦਦ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ; ਧਰਤੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਧਾਇਆ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਕਦ੍ਰੁਕੇषੁ ਚੇਤਨਂ ਦੇਵਾਸੋ ਯਜ੍ਞਮਤ੍ਨਤ । ਤਮਿਦ੍ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੁ ਨੋ ਗਿਰਃ ਸਦਾਵृਧਮ੍
ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਦਬਾਈ ਹੋਈਆਂ ਵਿਚ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਗਰੂਕਤਾ ਲਈ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਾਡੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ, ਜੋ ਸਦਾ ਵਧਦਾ ਰਹੇ।
ਸ੍ਤੋਤਾ ਯਤ੍ਤੇ ਅਨੁਵ੍ਰਤ ਉਕ੍ਥਾਨ੍ਯृਤੁਥਾ ਦਧੇ । ਸ਼ੁਚਿਃ ਪਾਵਕ ਉਚ੍ਯਤੇ ਸੋ ਅਦ੍ਭੁਤਃ
ਜੋ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਸਚਾ ਹੈ, ਉਹ ਨੇਮ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਤੁਤੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਜੋਬਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਦਿਦ੍ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਚੇਤਤਿ ਯਹ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨੇषੁ ਧਾਮਸੁ । ਮਨੋ ਯਤ੍ਰਾ ਵਿ ਤਦ੍ਦਧੁਰ੍ਵਿਚੇਤਸਃ
ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਉਹ ਜਾਗਰੂਕਤਾ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿਚ ਵਾਪਰਦੀ ਹੈ, ਮਹਾਨ ਹੈ; ਜਿੱਥੇ ਸੋਚ ਸਮਝ ਕੇ ਮਨ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ।
ਯਦਿ ਮੇ ਸਖ੍ਯਮਾਵਰ ਇਮਸ੍ਯ ਪਾਹ੍ਯਨ੍ਧਸਃ । ਯੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਤਿ ਦ੍ਵਿषੋ ਅਤਾਰਿਮ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਵੈਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਕਦਾ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਗਿਰ੍ਵਣ ਸ੍ਤੋਤਾ ਭਵਾਤਿ ਸ਼ਂਤਮਃ । ਕਦਾ ਨੋ ਗਵ੍ਯੇ ਅਸ਼੍ਵ੍ਯੇ ਵਸੌ ਦਧਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਕਦੋਂ ਸਤੁਤਿਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ? ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇਂਗਾ?
ਉਤ ਤੇ ਸੁष੍ਟੁਤਾ ਹਰੀ ਵृषਣਾ ਵਹਤੋ ਰਥਮ੍ । ਅਜੁਰ੍ਯਸ੍ਯ ਮਦਿਨ੍ਤਮਂ ਯਮੀਮਹੇ
ਤੇਰੇ ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤੁਤ ਕੀਤੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਘੋੜੇ ਰਥ ਨੂੰ ਖਿੱਚਦੇ ਹਨ; ਅਮਰ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਤਮੀਮਹੇ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤਂ ਯਹ੍ਵਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ । ਨਿ ਬਰ੍ਹਿषਿ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸਦਦਧ ਦ੍ਵਿਤਾ
ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਸਤੁਤ ਕੀਤੇ, ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਸਹਾਇਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਕੁਸ਼ ਤੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਬੈਠੇ।
ਵਰ੍ਧਸ੍ਵਾ ਸੁ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤ ऋषਿष੍ਟੁਤਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ । ਧੁਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਪਿਪ੍ਯੁषੀਮਿषਮਵਾ ਚ ਨਃ
ਬਹੁਤ ਸਤੁਤ ਕੀਤੇ, ਤੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਰਹੇ; ਪੂਰਨ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦੇ ਤੇ ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਮਵਿਤੇਦਸੀਤ੍ਥਾ ਸ੍ਤੁਵਤੋ ਅਦ੍ਰਿਵਃ । ऋਤਾਦਿਯਰ੍ਮਿ ਤੇ ਧਿਯਂ ਮਨੋਯੁਜਮ੍
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਪਥਰ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ, ਮਨ ਨਾਲ ਜੋੜੀ ਸੋਚ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ।
ਇਹ ਤ੍ਯਾ ਸਧਮਾਦ੍ਯਾ ਯੁਜਾਨਃ ਸੋਮਪੀਤਯੇ । ਹਰੀ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤਦ੍ਵਸੂ ਅਭਿ ਸ੍ਵਰ
ਇੱਥੇ, ਜੋ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਸਾਂਝ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਣ।
ਅਭਿ ਸ੍ਵਰਨ੍ਤੁ ਯੇ ਤਵ ਰੁਦ੍ਰਾਸਃ ਸਕ੍ਸ਼ਤ ਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਉਤੋ ਮਰੁਤ੍ਵਤੀਰ੍ਵਿਸ਼ੋ ਅਭਿ ਪ੍ਰਯਃ
ਤੇਰੇ ਰੁਦ੍ਰਾ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਲਿਆਉਣ; ਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਵਾਫ਼ਰ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਣ।
ਇਮਾ ਅਸ੍ਯ ਪ੍ਰਤੂਰ੍ਤਯਃ ਪਦਂ ਜੁषਨ੍ਤ ਯਦ੍ਦਿਵਿ । ਨਾਭਾ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਂ ਦਧੁਰ੍ਯਥਾ ਵਿਦੇ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਰਤੀਆਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਯਜਨ ਦੇ ਨਾਭੀ ਤੇ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ।
ਅਯਂ ਦੀਰ੍ਘਾਯ ਚਕ੍ਸ਼ਸੇ ਪ੍ਰਾਚਿ ਪ੍ਰਯਤ੍ਯਧ੍ਵਰੇ । ਮਿਮੀਤੇ ਯਜ੍ਞਮਾਨੁषਗ੍ਵਿਚਕ੍ਸ਼੍ਯ
ਇਹ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਦੇਖਣ ਵਾਲੀ ਨਜ਼ਰ ਲਈ, ਯਜਨ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਯਜਨ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪਰਖ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵृषਾਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਰਥ ਉਤੋ ਤੇ ਵृषਣਾ ਹਰੀ । ਵृषਾ ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ ਵृषਾ ਹਵਃ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਰਥ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ ਹਨ; ਤੂੰ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ ਤੇਰੀ ਬੁਲਾਹਟ।
ਵृषਾ ਗ੍ਰਾਵਾ ਵृषਾ ਮਦੋ ਵृषਾ ਸੋਮੋ ਅਯਂ ਸੁਤਃ । ਵृषਾ ਯਜ੍ਞੋ ਯਮਿਨ੍ਵਸਿ ਵृषਾ ਹਵਃ
ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ ਪਥਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ ਮਸਤ ਹੋਣਾ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ ਇਹ ਨਚੋੜਿਆ ਸੋਮਾ; ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ ਯਜਨ ਜੋ ਤੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ ਬੁਲਾਹਟ।
ਵृषਾ ਤ੍ਵਾ ਵृषਣਂ ਹੁਵੇ ਵਜ੍ਰਿਞ੍ਚਿਤ੍ਰਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ । ਵਾਵਨ੍ਥ ਹਿ ਪ੍ਰਤਿष੍ਟੁਤਿਂ ਵृषਾ ਹਵਃ
ਤਾਕਤਵਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤਵਰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਸਹਾਇਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਸਤੁਤੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ ਬੁਲਾਹਟ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਹਂ ਯਥਾ ਤ੍ਵਮੀਸ਼ੀਯ ਵਸ੍ਵ ਏਕ ਇਤ੍ । ਸ੍ਤੋਤਾ ਮੇ ਗੋषਖਾ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਜੇ ਮੈਂ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਵਾਂ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਮਾਲਕ, ਤਾਂ ਮੇਰਾ ਸਤੁਤਿਕਾਰ ਗਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇ।
ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੇਯਮਸ੍ਮੈ ਦਿਤ੍ਸੇਯਂ ਸ਼ਚੀਪਤੇ ਮਨੀषਿਣੇ । ਯਦਹਂ ਗੋਪਤਿਃ ਸ੍ਯਾਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ; ਜੇ ਮੈਂ ਗਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋਵਾਂ।
ਧੇਨੁष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੂਨृਤਾ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸੁਨ੍ਵਤੇ । ਗਾਮਸ਼੍ਵਂ ਪਿਪ੍ਯੁषੀ ਦੁਹੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲਾਂ ਵਾਲੀ ਦਯਾਲੂ ਗਾਂ, ਜਦੋਂ ਭਗਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਲਈ ਦੁਹਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੁੱਧ ਦੇਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਗਾਂ ਅਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਤੇ ਵਰ੍ਤਾਸ੍ਤਿ ਰਾਧਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵੋ ਨ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਯਦ੍ਦਿਤ੍ਸਸਿ ਸ੍ਤੁਤੋ ਮਘਮ੍
ਤੇਰੀ ਦਾਤ ਦੀ ਕੋਈ ਹੱਦ ਨਹੀਂ, ਇੰਦਰ; ਨਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਤੇਰਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈਂ।
ਯਜ੍ਞ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਵਰ੍ਧਯਦ੍ਯਦ੍ਭੂਮਿਂ ਵ੍ਯਵਰ੍ਤਯਤ੍ । ਚਕ੍ਰਾਣ ਓਪਸ਼ਂ ਦਿਵਿ
ਯਜਨ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਸਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਥਾਂਵਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਵਾਵृਧਾਨਸ੍ਯ ਤੇ ਵਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਧਨਾਨਿ ਜਿਗ੍ਯੁषਃ । ਊਤਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵृਣੀਮਹੇ
ਤੇਰੇ ਵਧਦੇ ਹੋਏ ਰੂਪ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ; ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਚੁਣਦੇ ਹਾਂ।