ਦੁਰੋ ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਦੁਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਗੋਰਸਿ ਦੁਰੋ ਯਵਸ੍ਯ ਵਸੁਨ ਇਨਸ੍ਪਤਿਃ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਨਰਃ ਪ੍ਰਦਿਵੋ ਅਕਾਮਕਰ੍ਸ਼ਨਃ ਸਖਾ ਸਖਿਭ੍ਯਸ੍ਤਮਿਦਂ ਗृਣੀਮਸਿ
ਘੋੜਾ ਦੂਰ ਹੈ, ਇੰਦਰ, ਗਾਂ ਵੀ ਦੂਰ ਹੈ; ਜੌ ਵੀ ਦੂਰ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਲੋਕੋ, ਇਹ ਸਿੱਖੋ: ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ, ਜੋ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉੱਚੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਅਸੀਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ਚੀਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੁਰੁਕृਦ੍ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਤਮ ਤਵੇਦਿਦਮਭਿਤਸ਼੍ਚੇਕਿਤੇ ਵਸੁ । ਅਤਃ ਸਂਗृਭ੍ਯਾਭਿਭੂਤ ਆ ਭਰ ਮਾ ਤ੍ਵਾਯਤੋ ਜਰਿਤੁਃ ਕਾਮਮੂਨਯੀਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਹਿਲਾ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾ, ਤੇਰੀ ਦੌਲਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਜਿੱਤ ਕੇ, ਇਹ ਇੱਥੇ ਲਿਆ; ਗਾਇਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੇ।
ਏਭਿਰ੍ਦ੍ਯੁਭਿਃ ਸੁਮਨਾ ਏਭਿਰਿਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਨਿਰੁਨ੍ਧਾਨੋ ਅਮਤਿਂ ਗੋਭਿਰਸ਼੍ਵਿਨਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦਸ੍ਯੁਂ ਦਰਯਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਯੁਤਦ੍ਵੇषਸਃ ਸਮਿषਾ ਰਭੇਮਹਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਸਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮੂਰਖਤਾ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੀਏ; ਤੇ ਨਫ਼ਰਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਨਾਮ ਮਿਲੇ।
ਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਰਾਯਾ ਸਮਿषਾ ਰਭੇਮਹਿ ਸਂ ਵਾਜੇਭਿਃ ਪੁਰੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੈਰਭਿਦ੍ਯੁਭਿਃ । ਸਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰਮਤ੍ਯਾ ਵੀਰਸ਼ੁष੍ਮਯਾ ਗੋਅਗ੍ਰਯਾਸ਼੍ਵਾਵਤ੍ਯਾ ਰਭੇਮਹਿ
ਇੰਦਰ ਨਾਲ, ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇ; ਅੱਗੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਜਿੱਤਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ। ਦੇਵੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਗਾਂ-ਧਨ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇ।
ਤੇ ਤ੍ਵਾ ਮਦਾ ਅਮਦਨ੍ਤਾਨਿ ਵृष੍ਣ੍ਯਾ ਤੇ ਸੋਮਾਸੋ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇषੁ ਸਤ੍ਪਤੇ । ਯਤ੍ਕਾਰਵੇ ਦਸ਼ ਵृਤ੍ਰਾਣ੍ਯਪ੍ਰਤਿ ਬਰ੍ਹਿष੍ਮਤੇ ਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਰ੍ਹਯਃ
ਉਹ ਮਦ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਸੋਮ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ। ਜਦ ਤੂੰ ਕਾਰਵ ਲਈ ਦਸ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਮਾਰੇ, ਤੂੰ ਘਾਹ ਤੇ ਬੈਠੇ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਰੇ।
ਯੁਧਾ ਯੁਧਮੁਪ ਘੇਦੇषਿ ਧृष੍ਣੁਯਾ ਪੁਰਾ ਪੁਰਂ ਸਮਿਦਂ ਹਂਸ੍ਯੋਜਸਾ । ਨਮ੍ਯਾ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਖ੍ਯਾ ਪਰਾਵਤਿ ਨਿਬਰ੍ਹਯੋ ਨਮੁਚਿਂ ਨਾਮ ਮਾਯਿਨਮ੍
ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ; ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਜਦ, ਇੰਦਰ, ਯੋਗ ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ, ਹੱਦ ਤੇ, ਤੂੰ ਨਮੁਚੀ ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਕਰਞ੍ਜਮੁਤ ਪਰ੍ਣਯਂ ਵਧੀਸ੍ਤੇਜਿष੍ਠਯਾਤਿਥਿਗ੍ਵਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਨੀ । ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਤਾ ਵਙ੍ਗृਦਸ੍ਯਾਭਿਨਤ੍ਪੁਰੋऽਨਾਨੁਦਃ ਪਰਿषੂਤਾ ऋਜਿਸ਼੍ਵਨਾ
ਤੂੰ ਕਰੰਜਾ ਤੇ ਪਰਣਯਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਅਤਿਥਿਗਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਮਾਰਿਆ। ਤੂੰ ਵੰਗ੍ਰਦਸ ਦੇ ਸੌ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜੇ, ਰਜੀਸ਼ਵਨ ਨਾਲ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਮੇਤਾਞ੍ਜਨਰਾਜ੍ਞੋ ਦ੍ਵਿਰ੍ਦਸ਼ਾਬਨ੍ਧੁਨਾ ਸੁਸ਼੍ਰਵਸੋਪਜਗ੍ਮੁषਃ । षष੍ਟਿਂ ਸਹਸ੍ਰਾ ਨਵਤਿਂ ਨਵ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਨਿ ਚਕ੍ਰੇਣ ਰਥ੍ਯਾ ਦੁष੍ਪਦਾਵृਣਕ੍
ਤੂੰ, ਜਨਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਦਸ, ਸੁਸ਼੍ਰਵਸ ਨਾਲ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਤੂੰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਮਾਰੇ, ਹੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ।
ਤ੍ਵਮਾਵਿਥ ਸੁਸ਼੍ਰਵਸਂ ਤਵੋਤਿਭਿਸ੍ਤਵ ਤ੍ਰਾਮਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੂਰ੍ਵਯਾਣਮ੍ । ਤ੍ਵਮਸ੍ਮੈ ਕੁਤ੍ਸਮਤਿਥਿਗ੍ਵਮਾਯੁਂ ਮਹੇ ਰਾਜ੍ਞੇ ਯੂਨੇ ਅਰਨ੍ਧਨਾਯਃ
ਤੂੰ ਸੁਸ਼੍ਰਵਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੁਰੱਖਿਆਵਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਤੂਰਵਯਾਣਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਤੂੰ ਕੁਤਸਾ, ਅਤਿਥਿਗਵਾ ਤੇ ਆਯੁ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈ।
ਯ ਉਦृਚੀਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵਗੋਪਾਃ ਸਖਾਯਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵਤਮਾ ਅਸਾਮ । ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੋषਾਮ ਤ੍ਵਯਾ ਸੁਵੀਰਾ ਦ੍ਰਾਘੀਯ ਆਯੁਃ ਪ੍ਰਤਰਂ ਦਧਾਨਾਃ
ਜੋ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਦੋਸਤ ਹਨ, ਦੇਵ-ਰੱਖਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿ ਕਰਾਂਗੇ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੀ ਤੇ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
ਮਾ ਨੋ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਮਘਵਨ੍ਪृਤ੍ਸ੍ਵਂਹਸਿ ਨਹਿ ਤੇ ਅਨ੍ਤਃ ਸ਼ਵਸਃ ਪਰੀਣਸ਼ੇ । ਅਕ੍ਰਨ੍ਦਯੋ ਨਦ੍ਯੋ ਰੋਰੁਵਦ੍ਵਨਾ ਕਥਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ੋਣੀਰ੍ਭਿਯਸਾ ਸਮਾਰਤ
ਹੇ ਦਿਆਲੂ, ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡ; ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਦਰਿਆ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ, ਜੰਗਲ ਗੂੰਜਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਡਰ ਕੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਅਰ੍ਚਾ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਸ਼ਾਕਿਨੇ ਸ਼ਚੀਵਤੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਯਨ੍ਨਭਿ ष੍ਟੁਹਿ । ਯੋ ਧृष੍ਣੁਨਾ ਸ਼ਵਸਾ ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ ਵृषਾ ਵृषਤ੍ਵਾ ਵृषਭੋ ਨ੍ਯृਞ੍ਜਤੇ
ਸ਼ਕਰਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੂੰ ਸਤਿ ਕਰ; ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁਣਦਾ, ਆਪਣੇ ਭਜਨ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਦੇ। ਜੋ ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਬਲਦ, ਦੋਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਨਾਲ, ਬਲਦ, ਯੋਧਾ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਜੋੜਦਾ।
ਅਰ੍ਚਾ ਦਿਵੇ ਬृਹਤੇ ਸ਼ੂष੍ਯਂ ਵਚਃ ਸ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਯਸ੍ਯ ਧृषਤੋ ਧृषਨ੍ਮਨਃ । ਬृਹਚ੍ਛ੍ਰਵਾ ਅਸੁਰੋ ਬਰ੍ਹਣਾ ਕृਤਃ ਪੁਰੋ ਹਰਿਭ੍ਯਾਂ ਵृषਭੋ ਰਥੋ ਹਿ षਃ
ਵੱਡੀ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਤਿ ਕਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆਪਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬਲਦ ਹੈ। ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਸੁਰ, ਉੱਚਾ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਬਣਾਏ; ਬਲਦ, ਦੋ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਥ ਉਸ ਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਦਿਵੋ ਬृਹਤਃ ਸਾਨੁ ਕੋਪਯੋऽਵ ਤ੍ਮਨਾ ਧृषਤਾ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਭਿਨਤ੍ । ਯਨ੍ਮਾਯਿਨੋ ਵ੍ਰਨ੍ਦਿਨੋ ਮਨ੍ਦਿਨਾ ਧृषਚ੍ਛਿਤਾਂ ਗਭਸ੍ਤਿਮਸ਼ਨਿਂ ਪृਤਨ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ; ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ। ਜਦ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ, ਚਲਾਕ, ਵੈਰੀ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ, ਜਾਲ ਸੁੱਟਿਆ।
ਨਿ ਯਦ੍ਵृਣਕ੍ਸ਼ਿ ਸ਼੍ਵਸਨਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਸ਼ੁष੍ਣਸ੍ਯ ਚਿਦ੍ਵ੍ਰਨ੍ਦਿਨੋ ਰੋਰੁਵਦ੍ਵਨਾ । ਪ੍ਰਾਚੀਨੇਨ ਮਨਸਾ ਬਰ੍ਹਣਾਵਤਾ ਯਦਦ੍ਯਾ ਚਿਤ੍ਕृਣਵਃ ਕਸ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਹਵਾ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵੱਜਦਾ, ਰੌਂਦੇ ਵੈਰੀ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੀ ਗੂੰਜਦੇ। ਪੁਰਾਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਵੀ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਦਾ? ਤੇਰਾ ਬਰਾਬਰ ਕੌਣ ਹੈ?
ਤ੍ਵਮਾਵਿਥ ਨਰ੍ਯਂ ਤੁਰ੍ਵਸ਼ਂ ਯਦੁਂ ਤ੍ਵਂ ਤੁਰ੍ਵੀਤਿਂ ਵਯ੍ਯਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਤ੍ਵਂ ਰਥਮੇਤਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵ੍ਯੇ ਧਨੇ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੋ ਨਵਤਿਂ ਦਮ੍ਭਯੋ ਨਵ
ਤੂੰ ਨਰਯਾ, ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਤੇ ਯਦੁ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ; ਤੂੰ, ਸੌ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਤੁਰਵੀਤੀ ਤੇ ਵੱਯਾ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਤੂੰ ਏਤਸ਼ਾ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਲਈ ਰਥ ਦਿੱਤਾ; ਤੂੰ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜੇ।
ਸ ਘਾ ਰਾਜਾ ਸਤ੍ਪਤਿਃ ਸ਼ੂਸ਼ੁਵਜ੍ਜਨੋ ਰਾਤਹਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿ ਯਃ ਸ਼ਾਸਮਿਨ੍ਵਤਿ । ਉਕ੍ਥਾ ਵਾ ਯੋ ਅਭਿਗृਣਾਤਿ ਰਾਧਸਾ ਦਾਨੁਰਸ੍ਮਾ ਉਪਰਾ ਪਿਨ੍ਵਤੇ ਦਿਵਃ
ਉਹ ਹੀ ਰਾਜਾ, ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਚਮਕਦਾ, ਜੋ, ਬਲਿ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸੁਣਦਾ। ਜਾਂ ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ ਲਈ ਭਜਨ ਨਾਲ ਸਤਿ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਤੀਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵਰਸਦਾ।
ਅਸਮਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਸਮਾ ਮਨੀषਾ ਪ੍ਰ ਸੋਮਪਾ ਅਪਸਾ ਸਨ੍ਤੁ ਨੇਮੇ । ਯੇ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਦੁषੋ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਿ ਮਹਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਵਿਰਂ ਵृष੍ਣ੍ਯਂ ਚ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਵੀ ਬੇਮਿਸਾਲ; ਇਹ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਇਹ ਮਦਦਗਾਰ ਹੋਣ। ਜੋ, ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਸਹਾਰਦੇ, ਦਾਤਾ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁਭ੍ਯੇਦੇਤੇ ਬਹੁਲਾ ਅਦ੍ਰਿਦੁਗ੍ਧਾਸ਼੍ਚਮੂषਦਸ਼੍ਚਮਸਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪਾਨਾਃ । ਵ੍ਯਸ਼੍ਨੁਹਿ ਤਰ੍ਪਯਾ ਕਾਮਮੇषਾਮਥਾ ਮਨੋ ਵਸੁਦੇਯਾਯ ਕृष੍ਵ
ਇਹ ਘਣੇ ਪਿਆਲੇ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ, ਇੰਦਰ, ਪੀਣ ਲਈ। ਇਹ ਪਿਆਲੇ ਪਾ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਦਾਤ ਦੇਣ ਵੱਲ ਕਰ।
ਅਪਾਮਤਿष੍ਠਦ੍ਧਰੁਣਹ੍ਵਰਂ ਤਮੋऽਨ੍ਤਰ੍ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜਠਰੇषੁ ਪਰ੍ਵਤਃ । ਅਭੀਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਦ੍ਯੋ ਵਵ੍ਰਿਣਾ ਹਿਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਨੁष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਵਣੇषੁ ਜਿਘ੍ਨਤੇ
ਪਹਾੜ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿਚ, ਵ੍ਰਿਤਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਚਿਰਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੇਠਾਂ ਵਗ ਪਈਆਂ।
ਸ ਸ਼ੇਵृਧਮਧਿ ਧਾ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਸ੍ਮੇ ਮਹਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਜਨਾषਾਲ਼ਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤਵ੍ਯਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਨੋ ਮਘੋਨਃ ਪਾਹਿ ਸੂਰੀਨ੍ਰਾਯੇ ਚ ਨਃ ਸ੍ਵਪਤ੍ਯਾ ਇषੇ ਧਾਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਦਾਤਰ, ਸਾਡੇ ਆਗੂਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਤੇ ਸਰਦਾਰੀ ਬਖ਼ਸ਼।
ਦਿਵਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਯ ਵਰਿਮਾ ਵਿ ਪਪ੍ਰਥ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨ ਮਹ੍ਨਾ ਪृਥਿਵੀ ਚਨ ਪ੍ਰਤਿ । ਭੀਮਸ੍ਤੁਵਿष੍ਮਾਞ੍ਚਰ੍षਣਿਭ੍ਯ ਆਤਪਃ ਸ਼ਿਸ਼ੀਤੇ ਵਜ੍ਰਂ ਤੇਜਸੇ ਨ ਵਂਸਗਃ
ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਈ ਹੈ; ਧਰਤੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਜਰ ਚਮਕਦਾਰ ਕੰਡੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸੋ ਅਰ੍ਣਵੋ ਨ ਨਦ੍ਯਃ ਸਮੁਦ੍ਰਿਯਃ ਪ੍ਰਤਿ ਗृਭ੍ਣਾਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰਿਤਾ ਵਰੀਮਭਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਪੀਤਯੇ ਵृषਾਯਤੇ ਸਨਾਤ੍ਸ ਯੁਧ੍ਮ ਓਜਸਾ ਪਨਸ੍ਯਤੇ
ਸਮੁੰਦਰੀ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਵੱਡੇ ਖੇਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰ੍ਵਤਂ ਨ ਭੋਜਸੇ ਮਹੋ ਨृਮ੍ਣਸ੍ਯ ਧਰ੍ਮਣਾਮਿਰਜ੍ਯਸਿ । ਪ੍ਰ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਦੇਵਤਾਤਿ ਚੇਕਿਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਮਾ ਉਗ੍ਰਃ ਕਰ੍ਮਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤਃ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਨ ਕੇ ਭੋਗਦਾ ਹੈਂ; ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਾਨ ਦੇ ਨੇਮ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਅਟੱਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਆਪਣੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹਰ ਕੰਮ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈਂ।
ਸ ਇਦ੍ਵਨੇ ਨਮਸ੍ਯੁਭਿਰ੍ਵਚਸ੍ਯਤੇ ਚਾਰੁ ਜਨੇषੁ ਪ੍ਰਬ੍ਰੁਵਾਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮ੍ । ਵृषਾ ਛਨ੍ਦੁਰ੍ਭਵਤਿ ਹਰ੍ਯਤੋ ਵृषਾ ਕ੍ਸ਼ੇਮੇਣ ਧੇਨਾਂ ਮਘਵਾ ਯਦਿਨ੍ਵਤਿ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਵੱਛਾ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੀਲਾ ਵੱਛਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ; ਮਘਵਾਨ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ।
ਸ ਇਨ੍ਮਹਾਨਿ ਸਮਿਥਾਨਿ ਮਜ੍ਮਨਾ ਕृਣੋਤਿ ਯੁਧ੍ਮ ਓਜਸਾ ਜਨੇਭ੍ਯਃ । ਅਧਾ ਚਨ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਤਿ ਤ੍ਵਿषੀਮਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਜ੍ਰਂ ਨਿਘਨਿਘ੍ਨਤੇ ਵਧਮ੍
ਉਹ ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਹਿ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯੁਃ ਸਦਨਾਨਿ ਕृਤ੍ਰਿਮਾ ਕ੍ਸ਼੍ਮਯਾ ਵृਧਾਨ ਓਜਸਾ ਵਿਨਾਸ਼ਯਨ੍ । ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਨਵृਕਾਣਿ ਯਜ੍ਯਵੇऽਵ ਸੁਕ੍ਰਤੁਃ ਸਰ੍ਤਵਾ ਅਪਃ ਸृਜਤ੍
ਉਹ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੂਜਾ ਲਈ ਚਾਨਣ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਚਲਾਕ, ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਪਾਣੀ ਛੱਡਦਾ ਹੈ।
ਦਾਨਾਯ ਮਨਃ ਸੋਮਪਾਵਨ੍ਨਸ੍ਤੁ ਤੇऽਰ੍ਵਾਞ੍ਚਾ ਹਰੀ ਵਨ੍ਦਨਸ਼੍ਰੁਦਾ ਕृਧਿ । ਯਮਿष੍ਠਾਸਃ ਸਾਰਥਯੋ ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਨ ਤ੍ਵਾ ਕੇਤਾ ਆ ਦਭ੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਭੂਰ੍ਣਯਃ
ਤੇਰਾ ਮਨ, ਹੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਦਾਨ ਦੇਣ ਵੱਲ ਝੁਕਿਆ ਰਹੇ; ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਨੇੜੇ ਲਿਆ। ਤੇਰੇ ਰਥ-ਸਵਾਰ, ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਚਾਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ।
ਅਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਵਸੁ ਬਿਭਰ੍षਿ ਹਸ੍ਤਯੋਰषਾਲ਼੍ਹਂ ਸਹਸ੍ਤਨ੍ਵਿ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਦਧੇ । ਆਵृਤਾਸੋऽਵਤਾਸੋ ਨ ਕਰ੍ਤृਭਿਸ੍ਤਨੂषੁ ਤੇ ਕ੍ਰਤਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੂਰਯਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਅਣਗਿਣਤ ਦੌਲਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ; ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨੇ ਇਹ ਤੇਰੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਦੇਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕੇ ਤੇ ਬਚਾਏ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਦੇਹ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ।
ਏष ਪ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੀਰਵ ਤਸ੍ਯ ਚਮ੍ਰਿषੋऽਤ੍ਯੋ ਨ ਯੋषਾਮੁਦਯਂਸ੍ਤ ਭੁਰ੍ਵਣਿਃ । ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹੇ ਪਾਯਯਤੇ ਹਿਰਣ੍ਯਯਂ ਰਥਮਾਵृਤ੍ਯਾ ਹਰਿਯੋਗਮृਭ੍ਵਸਮ੍
ਇਹ, ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਉਭਰਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾ ਹੈ; ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਨਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਵਿਚ, ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਿਭੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।