ਯੇਨ ਸਿਨ੍ਧੁਂ ਮਹੀਰਪੋ ਰਥਾਁ ਇਵ ਪ੍ਰਚੋਦਯਃ । ਪਨ੍ਥਾਮृਤਸ੍ਯ ਯਾਤਵੇ ਤਮੀਮਹੇ
ਉਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਚਲਾਇਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ; ਸੱਚ ਦੀ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚੱਲਣ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ।
ਇਮਂ ਸ੍ਤੋਮਮਭਿष੍ਟਯੇ ਘृਤਂ ਨ ਪੂਤਮਦ੍ਰਿਵਃ । ਯੇਨਾ ਨੁ ਸਦ੍ਯ ਓਜਸਾ ਵਵਕ੍ਸ਼ਿਥ
ਇਹ ਸਤਕਾਰ, ਘੀ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਲਈ ਹੈ, ਹੇ ਪੱਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਈ।
ਇਮਂ ਜੁषਸ੍ਵ ਗਿਰ੍ਵਣਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਪਿਨ੍ਵਤੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿਰੂਤਿਭਿਰ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਿਥ
ਇਹ ਭਜਨ, ਹੇ ਗੀਤ-ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸਹਾਇਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਈ।
ਯੋ ਨੋ ਦੇਵਃ ਪਰਾਵਤਃ ਸਖਿਤ੍ਵਨਾਯ ਮਾਮਹੇ । ਦਿਵੋ ਨ ਵृष੍ਟਿਂ ਪ੍ਰਥਯਨ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ਿਥ
ਉਹ ਦੇਵਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਦੂਰੋਂ ਮਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਸੱਦਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਮੀਂਹ ਵਗਾ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਈ।
ਵਵਕ੍ਸ਼ੁਰਸ੍ਯ ਕੇਤਵੋ ਉਤ ਵਜ੍ਰੋ ਗਭਸ੍ਤ੍ਯੋਃ । ਯਤ੍ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਰੋਦਸੀ ਅਵਰ੍ਧਯਤ੍
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਵਧੀਆਂ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਵਜਰ ਹੱਥਾਂ 'ਚ ਹੈ; ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਸੰਸਾਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤੇ।
ਯਦਿ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧ ਸਤ੍ਪਤੇ ਸਹਸ੍ਰਂ ਮਹਿषਾਁ ਅਘਃ । ਆਦਿਤ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਮਹਿ ਪ੍ਰ ਵਾਵृਧੇ
ਜਦੋਂ, ਹੇ ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਹਜ਼ਾਰ ਮਜਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਤਦ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਵਧੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ਨ੍ਯਰ੍ਸ਼ਸਾਨਮੋषਤਿ । ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵਨੇਵ ਸਾਸਹਿਃ ਪ੍ਰ ਵਾਵृਧੇ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਅੱਗਨਿ, ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਧਿਆ।
ਇਯਂ ਤ ऋਤ੍ਵਿਯਾਵਤੀ ਧੀਤਿਰੇਤਿ ਨਵੀਯਸੀ । ਸਪਰ੍ਯਨ੍ਤੀ ਪੁਰੁਪ੍ਰਿਯਾ ਮਿਮੀਤ ਇਤ੍
ਇਹ ਭਜਨ, ਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਪੂਜਾ ਕਰਦੀ, ਬਹੁਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ, ਇਹ ਸਤਕਾਰ ਵੰਡਦੀ ਹੈ।
ਗਰ੍ਭੋ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਦੇਵਯੁਃ ਕ੍ਰਤੁਂ ਪੁਨੀਤ ਆਨੁषਕ੍ । ਸ੍ਤੋਮੈਰਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਾਵृਧੇ ਮਿਮੀਤ ਇਤ੍
ਯਜਨ ਦਾ ਅੰਕੁਰ, ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਇਰਾਦਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਵੰਡਦੀ ਹੈ।
ਸਨਿਰ੍ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਪਪ੍ਰਥ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੋਮਸ੍ਯ ਪੀਤਯੇ । ਪ੍ਰਾਚੀ ਵਾਸ਼ੀਵ ਸੁਨ੍ਵਤੇ ਮਿਮੀਤ ਇਤ੍
ਇੰਦਰ, ਬਿਨਾ ਮਿੱਤਰਾਂ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਵੱਡਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ; ਕਾਰੀਗਰ ਵਾਂਗ, ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਥਾਂ ਵੰਡਦਾ ਹੈ।
ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਾ ਉਕ੍ਥਵਾਹਸੋऽਭਿਪ੍ਰਮਨ੍ਦੁਰਾਯਵਃ । ਘृਤਂ ਨ ਪਿਪ੍ਯ ਆਸਨ੍ਯृਤਸ੍ਯ ਯਤ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ ਗਿਆਨੀ, ਭਜਨ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਫਤਾਰ ਵਾਲੇ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਘੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸਚ ਦੀ ਥਾਂ ਵਗਦੇ ਹਨ।
ਉਤ ਸ੍ਵਰਾਜੇ ਅਦਿਤਿ ਸ੍ਤੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਜੀਜਨਤ੍ । ਪੁਰੁਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਮੂਤਯ ऋਤਸ੍ਯ ਯਤ੍
ਅਤੇ ਅਦਿਤੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਮਾਲਕ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਭਜਨ ਬਣਾਇਆ; ਬਹੁਤ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸਹਾਇਤਾਵਾਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸਚ ਹੈ।
ਅਭਿ ਵਹ੍ਨਯ ਊਤਯੇऽਨੂषਤ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯੇ । ਨ ਦੇਵ ਵਿਵ੍ਰਤਾ ਹਰੀ ऋਤਸ੍ਯ ਯਤ੍
ਉਹ ਅੱਗ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਨ; ਸੱਚ ਦੇ ਦੇਵੀ ਘੋੜੇ ਕਦੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ।
ਯਤ੍ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿष੍ਣਵਿ ਯਦ੍ਵਾ ਘ ਤ੍ਰਿਤ ਆਪ੍ਤ੍ਯੇ । ਯਦ੍ਵਾ ਮਰੁਤ੍ਸੁ ਮਨ੍ਦਸੇ ਸਮਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸੋਮ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਜਾਂ ਤ੍ਰਿਤਾ ਆਪਤਿਆ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਮ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਰਸ ਲਿਆ—
ਯਦ੍ਵਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਪਰਾਵਤਿ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਅਧਿ ਮਨ੍ਦਸੇ । ਅਸ੍ਮਾਕਮਿਤ੍ਸੁਤੇ ਰਣਾ ਸਮਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਸ਼ਕਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਦੂਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਾਥੀ ਬਣ।
ਯਦ੍ਵਾਸਿ ਸੁਨ੍ਵਤੋ ਵृਧੋ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਸਤ੍ਪਤੇ । ਉਕ੍ਥੇ ਵਾ ਯਸ੍ਯ ਰਣ੍ਯਸਿ ਸਮਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਮਹਾਨ, ਜਦ ਤੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਯਾਜਕ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਣਦਾ ਹੈਂ, ਚੰਗਿਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਭਜਨ ਨਾਲ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਰਸ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ—
ਦੇਵਂਦੇਵਂ ਵੋऽਵਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗृਣੀषਣਿ । ਅਧਾ ਯਜ੍ਞਾਯ ਤੁਰ੍ਵਣੇ ਵ੍ਯਾਨਸ਼ੁਃ
ਹਰ ਇਕ ਦੇਵੀ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ, ਮੈਂ ਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਉਹ ਤੁਰਵਣੇ ਲਈ ਯਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਜ੍ਞੇਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞਵਾਹਸਂ ਸੋਮੇਭਿਃ ਸੋਮਪਾਤਮਮ੍ । ਹੋਤ੍ਰਾਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾਵृਧੁਰ੍ਵ੍ਯਾਨਸ਼ੁਃ
ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸੋਮਾਂ ਨਾਲ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹੀਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣੀਤਯਃ ਪੂਰ੍ਵੀਰੁਤ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਯਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਸੂਨਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਵ੍ਯਾਨਸ਼ੁਃ
ਉਸ ਦੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰਾਂ ਬਹੁਤ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰਾਯ ਹਨ੍ਤਵੇ ਦੇਵਾਸੋ ਦਧਿਰੇ ਪੁਰਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾਣੀਰਨੂषਤਾ ਸਮੋਜਸੇ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ; ਗਾਇਕਾਂ ਨੇ ਤਾਕਤ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਮਹਾਨ੍ਤਂ ਮਹਿਨਾ ਵਯਂ ਸ੍ਤੋਮੇਭਿਰ੍ਹਵਨਸ਼੍ਰੁਤਮ੍ । ਅਰ੍ਕੈਰਭਿ ਪ੍ਰ ਣੋਨੁਮਃ ਸਮੋਜਸੇ
ਅਸੀਂ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਮਹਾਨਤਾ ਵਾਲੇ, ਸੱਦੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਨੂੰ, ਤਾਕਤ ਲਈ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਨ ਯਂ ਵਿਵਿਕ੍ਤੋ ਰੋਦਸੀ ਨਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਵਜ੍ਰਿਣਮ੍ । ਅਮਾਦਿਦਸ੍ਯ ਤਿਤ੍ਵਿषੇ ਸਮੋਜਸਃ
ਉਸ ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਨਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ, ਨਾਂ ਹੀ ਖਾਲੀ ਥਾਂਵਾਂ ਰੋਕ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪृਤਨਾਜ੍ਯੇ ਦੇਵਾਸ੍ਤ੍ਵਾ ਦਧਿਰੇ ਪੁਰਃ । ਆਦਿਤ੍ਤੇ ਹਰ੍ਯਤਾ ਹਰੀ ਵਵਕ੍ਸ਼ਤੁਃ
ਇੰਦਰ, ਜਦ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਦੋ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਗਏ।
ਯਦਾ ਵृਤ੍ਰਂ ਨਦੀਵृਤਂ ਸ਼ਵਸਾ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਨਵਧੀਃ । ਆਦਿਤ੍ਤੇ ਹਰ੍ਯਤਾ ਹਰੀ ਵਵਕ੍ਸ਼ਤੁਃ
ਵਜਰਧਾਰੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਦੋ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਗਏ।
ਯਦਾ ਤੇ ਵਿष੍ਣੁਰੋਜਸਾ ਤ੍ਰੀਣਿ ਪਦਾ ਵਿਚਕ੍ਰਮੇ । ਆਦਿਤ੍ਤੇ ਹਰ੍ਯਤਾ ਹਰੀ ਵਵਕ੍ਸ਼ਤੁਃ
ਜਦ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਤੇਰੇ ਦੋ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਗਏ।
ਯਦਾ ਤੇ ਹਰ੍ਯਤਾ ਹਰੀ ਵਾਵृਧਾਤੇ ਦਿਵੇਦਿਵੇ । ਆਦਿਤ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਯੇਮਿਰੇ
ਜਦ ਤੇਰੇ ਦੋ ਪੀਲੇ ਘੋੜੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਧਦੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਏ।
ਯਦਾ ਤੇ ਮਾਰੁਤੀਰ੍ਵਿਸ਼ਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਨਿਯੇਮਿਰੇ । ਆਦਿਤ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਯੇਮਿਰੇ
ਜਦ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਤੇਰੇ ਲਈ ਜੋਤੀ ਗਈ, ਇੰਦਰ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਏ।
ਯਦਾ ਸੂਰ੍ਯਮਮੁਂ ਦਿਵਿ ਸ਼ੁਕ੍ਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਧਾਰਯਃ । ਆਦਿਤ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਯੇਮਿਰੇ
ਜਦ ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਸੂਰਜ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਜੋਂ ਟਿਕਾਇਆ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਏ।
ਇਮਾਂ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁष੍ਟੁਤਿਂ ਵਿਪ੍ਰ ਇਯਰ੍ਤਿ ਧੀਤਿਭਿਃ । ਜਾਮਿਂ ਪਦੇਵ ਪਿਪ੍ਰਤੀਂ ਪ੍ਰਾਧ੍ਵਰੇ
ਇੰਦਰ, ਇਹ ਵਧੀਆ ਸਤਿਕਾਰ, ਗਿਆਨੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਕਿਰਪਾ ਮੰਗਦਾ ਹੈ।
ਯਦਸ੍ਯ ਧਾਮਨਿ ਪ੍ਰਿਯੇ ਸਮੀਚੀਨਾਸੋ ਅਸ੍ਵਰਨ੍ । ਨਾਭਾ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਦੋਹਨਾ ਪ੍ਰਾਧ੍ਵਰੇ
ਜਦ ਉਸ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਲਈ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਯਜਨ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਯਜਨ ਸਮੇਂ।