ਹ੍ਰਦਂ ਨ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯृषਨ੍ਤ੍ਯੂਰ੍ਮਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀਨ੍ਦ੍ਰ ਤਵ ਯਾਨਿ ਵਰ੍ਧਨਾ । ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਚਿਤ੍ਤੇ ਯੁਜ੍ਯਂ ਵਾਵृਧੇ ਸ਼ਵਸ੍ਤਤਕ੍ਸ਼ ਵਜ੍ਰਮਭਿਭੂਤ੍ਯੋਜਸਮ੍
ਲਹਿਰਾਂ, ਡੂੰਘੇ ਤਲਾਬ ਵਾਂਗ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਈ; ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।
ਜਘਨ੍ਵਾਁ ਉ ਹਰਿਭਿਃ ਸਮ੍ਭृਤਕ੍ਰਤਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਂ ਮਨੁषੇ ਗਾਤੁਯਨ੍ਨਪਃ । ਅਯਚ੍ਛਥਾ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਵਜ੍ਰਮਾਯਸਮਧਾਰਯੋ ਦਿਵ੍ਯਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਦृਸ਼ੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਲੋਹਾ ਦਾ ਵਜਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ।
ਬृਹਤ੍ਸ੍ਵਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਮਵਦ੍ਯਦੁਕ੍ਥ੍ਯਮਕृਣ੍ਵਤ ਭਿਯਸਾ ਰੋਹਣਂ ਦਿਵਃ । ਯਨ੍ਮਾਨੁषਪ੍ਰਧਨਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੂਤਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਨृषਾਚੋ ਮਰੁਤੋऽਮਦਨ੍ਨਨੁ
ਵੱਡਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਭਜਨ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਣ, ਜਦ ਮਰੁਤ ਭਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ, ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਯਾਮਵਾਁ ਅਹੇਃ ਸ੍ਵਨਾਦਯੋਯਵੀਦ੍ਭਿਯਸਾ ਵਜ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ । ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਦ੍ਬਦ੍ਬਧਾਨਸ੍ਯ ਰੋਦਸੀ ਮਦੇ ਸੁਤਸ੍ਯ ਸ਼ਵਸਾਭਿਨਚ੍ਛਿਰਃ
ਅਸਮਾਨ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਤੂਫਾਨ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਤੇਰੇ ਵਜਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਡਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਨੂੰ, ਨਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿੱਢਿਆ।
ਯਦਿਨ੍ਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪृਥਿਵੀ ਦਸ਼ਭੁਜਿਰਹਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਤਤਨਨ੍ਤ ਕृष੍ਟਯਃ । ਅਤ੍ਰਾਹ ਤੇ ਮਘਵਨ੍ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸਹੋ ਦ੍ਯਾਮਨੁ ਸ਼ਵਸਾ ਬਰ੍ਹਣਾ ਭੁਵਤ੍
ਜਦ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਫੈਲ ਗਏ, ਤਾਂ, ਦਾਨੀ, ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਉੱਚੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤ੍ਵਮਸ੍ਯ ਪਾਰੇ ਰਜਸੋ ਵ੍ਯੋਮਨਃ ਸ੍ਵਭੂਤ੍ਯੋਜਾ ਅਵਸੇ ਧृषਨ੍ਮਨਃ । ਚਕृषੇ ਭੂਮਿਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਮੋਜਸੋऽਪਃ ਸ੍ਵਃ ਪਰਿਭੂਰੇष੍ਯਾ ਦਿਵਮ੍
ਤੂੰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਹਵਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪਾਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਾਪ ਬਣਾਇਆ; ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਭੁਵਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऋष੍ਵਵੀਰਸ੍ਯ ਬृਹਤਃ ਪਤਿਰ੍ਭੂਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਪ੍ਰਾ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਿਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਮਦ੍ਧਾ ਨਕਿਰਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਵਾਨ੍
ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਪ ਹੈ, ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਨ ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਨੁ ਵ੍ਯਚੋ ਨ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਰਜਸੋ ਅਨ੍ਤਮਾਨਸ਼ੁਃ । ਨੋਤ ਸ੍ਵਵृष੍ਟਿਂ ਮਦੇ ਅਸ੍ਯ ਯੁਧ੍ਯਤ ਏਕੋ ਅਨ੍ਯਚ੍ਚਕृषੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਨੁषਕ੍
ਜਿਸ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ, ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਨਦੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ—ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਗਿਆ।
ਆਰ੍ਚਨ੍ਨਤ੍ਰ ਮਰੁਤਃ ਸਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਜੌ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸੋ ਅਮਦਨ੍ਨਨੁ ਤ੍ਵਾ । ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਦ੍ਭृष੍ਟਿਮਤਾ ਵਧੇਨ ਨਿ ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਨਂ ਜਘਨ੍ਥ
ਇਥੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਜਦ ਤੂੰ, ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਵਿੱਢਿਆ।
ਨ੍ਯੂ षੁ ਵਾਚਂ ਪ੍ਰ ਮਹੇ ਭਰਾਮਹੇ ਗਿਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸਦਨੇ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ । ਨੂ ਚਿਦ੍ਧਿ ਰਤ੍ਨਂ ਸਸਤਾਮਿਵਾਵਿਦਨ੍ਨ ਦੁष੍ਟੁਤਿਰ੍ਦ੍ਰਵਿਣੋਦੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਹੁਣ ਆਓ ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਵਚਨ ਉਚਾਰ ਕਰੀਏ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਭਜਨ ਗਾਈਏ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਜੇ ਵੀ, ਖਜਾਨਾ ਲੱਭ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਭਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਜੋ ਮਾੜਾ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਦੁਰੋ ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਦੁਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਗੋਰਸਿ ਦੁਰੋ ਯਵਸ੍ਯ ਵਸੁਨ ਇਨਸ੍ਪਤਿਃ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਨਰਃ ਪ੍ਰਦਿਵੋ ਅਕਾਮਕਰ੍ਸ਼ਨਃ ਸਖਾ ਸਖਿਭ੍ਯਸ੍ਤਮਿਦਂ ਗृਣੀਮਸਿ
ਘੋੜਾ ਦੂਰ ਹੈ, ਇੰਦਰ, ਗਾਂ ਵੀ ਦੂਰ ਹੈ; ਜੌ ਵੀ ਦੂਰ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਲੋਕੋ, ਇਹ ਸਿੱਖੋ: ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ, ਜੋ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉੱਚੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਅਸੀਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ਚੀਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੁਰੁਕृਦ੍ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਤਮ ਤਵੇਦਿਦਮਭਿਤਸ਼੍ਚੇਕਿਤੇ ਵਸੁ । ਅਤਃ ਸਂਗृਭ੍ਯਾਭਿਭੂਤ ਆ ਭਰ ਮਾ ਤ੍ਵਾਯਤੋ ਜਰਿਤੁਃ ਕਾਮਮੂਨਯੀਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਹਿਲਾ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾ, ਤੇਰੀ ਦੌਲਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਜਿੱਤ ਕੇ, ਇਹ ਇੱਥੇ ਲਿਆ; ਗਾਇਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੇ।
ਏਭਿਰ੍ਦ੍ਯੁਭਿਃ ਸੁਮਨਾ ਏਭਿਰਿਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਨਿਰੁਨ੍ਧਾਨੋ ਅਮਤਿਂ ਗੋਭਿਰਸ਼੍ਵਿਨਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦਸ੍ਯੁਂ ਦਰਯਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਯੁਤਦ੍ਵੇषਸਃ ਸਮਿषਾ ਰਭੇਮਹਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਸਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮੂਰਖਤਾ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੀਏ; ਤੇ ਨਫ਼ਰਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਨਾਮ ਮਿਲੇ।
ਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਰਾਯਾ ਸਮਿषਾ ਰਭੇਮਹਿ ਸਂ ਵਾਜੇਭਿਃ ਪੁਰੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੈਰਭਿਦ੍ਯੁਭਿਃ । ਸਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰਮਤ੍ਯਾ ਵੀਰਸ਼ੁष੍ਮਯਾ ਗੋਅਗ੍ਰਯਾਸ਼੍ਵਾਵਤ੍ਯਾ ਰਭੇਮਹਿ
ਇੰਦਰ ਨਾਲ, ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇ; ਅੱਗੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਜਿੱਤਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ। ਦੇਵੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਗਾਂ-ਧਨ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇ।
ਤੇ ਤ੍ਵਾ ਮਦਾ ਅਮਦਨ੍ਤਾਨਿ ਵृष੍ਣ੍ਯਾ ਤੇ ਸੋਮਾਸੋ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇषੁ ਸਤ੍ਪਤੇ । ਯਤ੍ਕਾਰਵੇ ਦਸ਼ ਵृਤ੍ਰਾਣ੍ਯਪ੍ਰਤਿ ਬਰ੍ਹਿष੍ਮਤੇ ਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਰ੍ਹਯਃ
ਉਹ ਮਦ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਸੋਮ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ। ਜਦ ਤੂੰ ਕਾਰਵ ਲਈ ਦਸ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਮਾਰੇ, ਤੂੰ ਘਾਹ ਤੇ ਬੈਠੇ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਰੇ।
ਯੁਧਾ ਯੁਧਮੁਪ ਘੇਦੇषਿ ਧृष੍ਣੁਯਾ ਪੁਰਾ ਪੁਰਂ ਸਮਿਦਂ ਹਂਸ੍ਯੋਜਸਾ । ਨਮ੍ਯਾ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਖ੍ਯਾ ਪਰਾਵਤਿ ਨਿਬਰ੍ਹਯੋ ਨਮੁਚਿਂ ਨਾਮ ਮਾਯਿਨਮ੍
ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ; ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਜਦ, ਇੰਦਰ, ਯੋਗ ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ, ਹੱਦ ਤੇ, ਤੂੰ ਨਮੁਚੀ ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਕਰਞ੍ਜਮੁਤ ਪਰ੍ਣਯਂ ਵਧੀਸ੍ਤੇਜਿष੍ਠਯਾਤਿਥਿਗ੍ਵਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਨੀ । ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਤਾ ਵਙ੍ਗृਦਸ੍ਯਾਭਿਨਤ੍ਪੁਰੋऽਨਾਨੁਦਃ ਪਰਿषੂਤਾ ऋਜਿਸ਼੍ਵਨਾ
ਤੂੰ ਕਰੰਜਾ ਤੇ ਪਰਣਯਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਅਤਿਥਿਗਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਮਾਰਿਆ। ਤੂੰ ਵੰਗ੍ਰਦਸ ਦੇ ਸੌ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜੇ, ਰਜੀਸ਼ਵਨ ਨਾਲ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਮੇਤਾਞ੍ਜਨਰਾਜ੍ਞੋ ਦ੍ਵਿਰ੍ਦਸ਼ਾਬਨ੍ਧੁਨਾ ਸੁਸ਼੍ਰਵਸੋਪਜਗ੍ਮੁषਃ । षष੍ਟਿਂ ਸਹਸ੍ਰਾ ਨਵਤਿਂ ਨਵ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਨਿ ਚਕ੍ਰੇਣ ਰਥ੍ਯਾ ਦੁष੍ਪਦਾਵृਣਕ੍
ਤੂੰ, ਜਨਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਦਸ, ਸੁਸ਼੍ਰਵਸ ਨਾਲ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਤੂੰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਮਾਰੇ, ਹੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ।
ਤ੍ਵਮਾਵਿਥ ਸੁਸ਼੍ਰਵਸਂ ਤਵੋਤਿਭਿਸ੍ਤਵ ਤ੍ਰਾਮਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੂਰ੍ਵਯਾਣਮ੍ । ਤ੍ਵਮਸ੍ਮੈ ਕੁਤ੍ਸਮਤਿਥਿਗ੍ਵਮਾਯੁਂ ਮਹੇ ਰਾਜ੍ਞੇ ਯੂਨੇ ਅਰਨ੍ਧਨਾਯਃ
ਤੂੰ ਸੁਸ਼੍ਰਵਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੁਰੱਖਿਆਵਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਤੂਰਵਯਾਣਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਤੂੰ ਕੁਤਸਾ, ਅਤਿਥਿਗਵਾ ਤੇ ਆਯੁ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈ।
ਯ ਉਦृਚੀਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵਗੋਪਾਃ ਸਖਾਯਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵਤਮਾ ਅਸਾਮ । ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੋषਾਮ ਤ੍ਵਯਾ ਸੁਵੀਰਾ ਦ੍ਰਾਘੀਯ ਆਯੁਃ ਪ੍ਰਤਰਂ ਦਧਾਨਾਃ
ਜੋ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਦੋਸਤ ਹਨ, ਦੇਵ-ਰੱਖਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿ ਕਰਾਂਗੇ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੀ ਤੇ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।
ਮਾ ਨੋ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਮਘਵਨ੍ਪृਤ੍ਸ੍ਵਂਹਸਿ ਨਹਿ ਤੇ ਅਨ੍ਤਃ ਸ਼ਵਸਃ ਪਰੀਣਸ਼ੇ । ਅਕ੍ਰਨ੍ਦਯੋ ਨਦ੍ਯੋ ਰੋਰੁਵਦ੍ਵਨਾ ਕਥਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ੋਣੀਰ੍ਭਿਯਸਾ ਸਮਾਰਤ
ਹੇ ਦਿਆਲੂ, ਇਸ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡ; ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਕੋਈ ਅੰਤ ਨਹੀਂ। ਦਰਿਆ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ, ਜੰਗਲ ਗੂੰਜਦੇ; ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਡਰ ਕੇ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।
ਅਰ੍ਚਾ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਸ਼ਾਕਿਨੇ ਸ਼ਚੀਵਤੇ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਯਨ੍ਨਭਿ ष੍ਟੁਹਿ । ਯੋ ਧृष੍ਣੁਨਾ ਸ਼ਵਸਾ ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ ਵृषਾ ਵृषਤ੍ਵਾ ਵृषਭੋ ਨ੍ਯृਞ੍ਜਤੇ
ਸ਼ਕਰਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੂੰ ਸਤਿ ਕਰ; ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁਣਦਾ, ਆਪਣੇ ਭਜਨ ਨਾਲ ਵਡਿਆਈ ਦੇ। ਜੋ ਹੌਸਲੇ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਬਲਦ, ਦੋਹਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਨਾਲ, ਬਲਦ, ਯੋਧਾ, ਆਪਣਾ ਰਥ ਜੋੜਦਾ।
ਅਰ੍ਚਾ ਦਿਵੇ ਬृਹਤੇ ਸ਼ੂष੍ਯਂ ਵਚਃ ਸ੍ਵਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਯਸ੍ਯ ਧृषਤੋ ਧृषਨ੍ਮਨਃ । ਬृਹਚ੍ਛ੍ਰਵਾ ਅਸੁਰੋ ਬਰ੍ਹਣਾ ਕृਤਃ ਪੁਰੋ ਹਰਿਭ੍ਯਾਂ ਵृषਭੋ ਰਥੋ ਹਿ षਃ
ਵੱਡੀ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਤਿ ਕਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆਪਣੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬਲਦ ਹੈ। ਵਿਆਪਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਸੁਰ, ਉੱਚਾ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਬਣਾਏ; ਬਲਦ, ਦੋ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਰਥ ਉਸ ਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਦਿਵੋ ਬृਹਤਃ ਸਾਨੁ ਕੋਪਯੋऽਵ ਤ੍ਮਨਾ ਧृषਤਾ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਭਿਨਤ੍ । ਯਨ੍ਮਾਯਿਨੋ ਵ੍ਰਨ੍ਦਿਨੋ ਮਨ੍ਦਿਨਾ ਧृषਚ੍ਛਿਤਾਂ ਗਭਸ੍ਤਿਮਸ਼ਨਿਂ ਪृਤਨ੍ਯਸਿ
ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ; ਆਪਣੀ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ। ਜਦ ਤੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ, ਚਲਾਕ, ਵੈਰੀ, ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ, ਜਾਲ ਸੁੱਟਿਆ।
ਨਿ ਯਦ੍ਵृਣਕ੍ਸ਼ਿ ਸ਼੍ਵਸਨਸ੍ਯ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਸ਼ੁष੍ਣਸ੍ਯ ਚਿਦ੍ਵ੍ਰਨ੍ਦਿਨੋ ਰੋਰੁਵਦ੍ਵਨਾ । ਪ੍ਰਾਚੀਨੇਨ ਮਨਸਾ ਬਰ੍ਹਣਾਵਤਾ ਯਦਦ੍ਯਾ ਚਿਤ੍ਕृਣਵਃ ਕਸ੍ਤ੍ਵਾ ਪਰਿ
ਜਦ ਤੂੰ ਹਵਾ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਵੱਜਦਾ, ਰੌਂਦੇ ਵੈਰੀ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵੀ ਗੂੰਜਦੇ। ਪੁਰਾਣੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉੱਚੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਵੀ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਦਾ? ਤੇਰਾ ਬਰਾਬਰ ਕੌਣ ਹੈ?
ਤ੍ਵਮਾਵਿਥ ਨਰ੍ਯਂ ਤੁਰ੍ਵਸ਼ਂ ਯਦੁਂ ਤ੍ਵਂ ਤੁਰ੍ਵੀਤਿਂ ਵਯ੍ਯਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਤ੍ਵਂ ਰਥਮੇਤਸ਼ਂ ਕृਤ੍ਵ੍ਯੇ ਧਨੇ ਤ੍ਵਂ ਪੁਰੋ ਨਵਤਿਂ ਦਮ੍ਭਯੋ ਨਵ
ਤੂੰ ਨਰਯਾ, ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਤੇ ਯਦੁ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ; ਤੂੰ, ਸੌ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ, ਤੁਰਵੀਤੀ ਤੇ ਵੱਯਾ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਤੂੰ ਏਤਸ਼ਾ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਲਈ ਰਥ ਦਿੱਤਾ; ਤੂੰ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜੇ।
ਸ ਘਾ ਰਾਜਾ ਸਤ੍ਪਤਿਃ ਸ਼ੂਸ਼ੁਵਜ੍ਜਨੋ ਰਾਤਹਵ੍ਯਃ ਪ੍ਰਤਿ ਯਃ ਸ਼ਾਸਮਿਨ੍ਵਤਿ । ਉਕ੍ਥਾ ਵਾ ਯੋ ਅਭਿਗृਣਾਤਿ ਰਾਧਸਾ ਦਾਨੁਰਸ੍ਮਾ ਉਪਰਾ ਪਿਨ੍ਵਤੇ ਦਿਵਃ
ਉਹ ਹੀ ਰਾਜਾ, ਚੰਗਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਚਮਕਦਾ, ਜੋ, ਬਲਿ ਲਈ ਸੱਦਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੰਗਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸੁਣਦਾ। ਜਾਂ ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ ਲਈ ਭਜਨ ਨਾਲ ਸਤਿ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਲਈ ਤੀਰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵਰਸਦਾ।
ਅਸਮਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਸਮਾ ਮਨੀषਾ ਪ੍ਰ ਸੋਮਪਾ ਅਪਸਾ ਸਨ੍ਤੁ ਨੇਮੇ । ਯੇ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਦੁषੋ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤਿ ਮਹਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਵਿਰਂ ਵृष੍ਣ੍ਯਂ ਚ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਮਿਸਾਲ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਵੀ ਬੇਮਿਸਾਲ; ਇਹ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣ, ਇਹ ਮਦਦਗਾਰ ਹੋਣ। ਜੋ, ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਸਹਾਰਦੇ, ਦਾਤਾ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤੁਭ੍ਯੇਦੇਤੇ ਬਹੁਲਾ ਅਦ੍ਰਿਦੁਗ੍ਧਾਸ਼੍ਚਮੂषਦਸ਼੍ਚਮਸਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਪਾਨਾਃ । ਵ੍ਯਸ਼੍ਨੁਹਿ ਤਰ੍ਪਯਾ ਕਾਮਮੇषਾਮਥਾ ਮਨੋ ਵਸੁਦੇਯਾਯ ਕृष੍ਵ
ਇਹ ਘਣੇ ਪਿਆਲੇ, ਜੋ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ, ਇੰਦਰ, ਪੀਣ ਲਈ। ਇਹ ਪਿਆਲੇ ਪਾ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਦਾਤ ਦੇਣ ਵੱਲ ਕਰ।
ਅਪਾਮਤਿष੍ਠਦ੍ਧਰੁਣਹ੍ਵਰਂ ਤਮੋऽਨ੍ਤਰ੍ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਜਠਰੇषੁ ਪਰ੍ਵਤਃ । ਅਭੀਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨਦ੍ਯੋ ਵਵ੍ਰਿਣਾ ਹਿਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਨੁष੍ਠਾਃ ਪ੍ਰਵਣੇषੁ ਜਿਘ੍ਨਤੇ
ਪਹਾੜ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਖੋਹ ਵਿਚ, ਵ੍ਰਿਤਰ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚ ਖੜਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਚਿਰਿਆ, ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹੇਠਾਂ ਵਗ ਪਈਆਂ।