ਇਮਾਂ ਮੇ ਮਰੁਤੋ ਗਿਰਮਿਮਂ ਸ੍ਤੋਮਮृਭੁਕ੍ਸ਼ਣਃ । ਇਮਂ ਮੇ ਵਨਤਾ ਹਵਮ੍
ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਭਜਨ, ਇਹ ਸਤਕਾਰ, ਹੇ ਭੋਗ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਸਵੀਕਾਰੋ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਰਾਂਸਿ ਪृਸ਼੍ਨਯੋ ਦੁਦੁਹ੍ਰੇ ਵਜ੍ਰਿਣੇ ਮਧੁ । ਉਤ੍ਸਂ ਕਵਨ੍ਧਮੁਦ੍ਰਿਣਮ੍
ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਨੇ ਤੀਨ ਮਿੱਠੇ ਧਾਰਾਂ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਲਈ, ਕੂਏ, ਖੋਹ ਅਤੇ ਵਹਿੰਦੇ ਸਰੋਤ ਤੋਂ ਦੁੱਧ ਕੱਢਿਆ।
ਮਰੁਤੋ ਯਦ੍ਧ ਵੋ ਦਿਵਃ ਸੁਮ੍ਨਾਯਨ੍ਤੋ ਹਵਾਮਹੇ । ਆ ਤੂ ਨ ਉਪ ਗਨ੍ਤਨ
ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਜਦ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਲੈ ਕੇ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਓ।
ਯੂਯਂ ਹਿ ष੍ਠਾ ਸੁਦਾਨਵੋ ਰੁਦ੍ਰਾ ऋਭੁਕ੍ਸ਼ਣੋ ਦਮੇ । ਉਤ ਪ੍ਰਚੇਤਸੋ ਮਦੇ
ਤੁਸੀਂ ਸਚਮੁਚ ਦਿਆਲੂ ਹੋ, ਹੇ ਰੁਦ੍ਰੋ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਭੋਗ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦਾਰ ਹੋ।
ਆ ਨੋ ਰਯਿਂ ਮਦਚ੍ਯੁਤਂ ਪੁਰੁਕ੍ਸ਼ੁਂ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਯਸਮ੍ । ਇਯਰ੍ਤਾ ਮਰੁਤੋ ਦਿਵਃ
ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਵਾਲਾ, ਵੱਧ, ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਧਨ ਭੇਜੋ।
ਅਧੀਵ ਯਦ੍ਗਿਰੀਣਾਂ ਯਾਮਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਅਚਿਧ੍ਵਮ੍ । ਸੁਵਾਨੈਰ੍ਮਨ੍ਦਧ੍ਵ ਇਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਜਦ ਤੁਸੀਂ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋ, ਤਾਜ਼ਾ ਸੋਮਾ ਰਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਏਤਾਵਤਸ਼੍ਚਿਦੇषਾਂ ਸੁਮ੍ਨਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ੇਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਅਦਾਭ੍ਯਸ੍ਯ ਮਨ੍ਮਭਿਃ
ਇਸ ਲਈ ਹੀ, ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਤੁਹਾਡਾ ਚੰਗਾ ਵਿਰੋਧੀ ਭਜਨ ਨਾਲ ਚਾਹ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਯੇ ਦ੍ਰਪ੍ਸਾ ਇਵ ਰੋਦਸੀ ਧਮਨ੍ਤ੍ਯਨੁ ਵृष੍ਟਿਭਿਃ । ਉਤ੍ਸਂ ਦੁਹਨ੍ਤੋ ਅਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਵਾਂਗ, ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਖੁੱਟ ਸਰੋਤ ਨੂੰ ਕੱਢਦੇ ਹਨ।
ਉਦੁ ਸ੍ਵਾਨੇਭਿਰੀਰਤ ਉਦ੍ਰਥੈਰੁਦੁ ਵਾਯੁਭਿਃ । ਉਤ੍ਸ੍ਤੋਮੈਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਮਾਤਰਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਰਾਂ, ਰਥਾਂ, ਹਵਾਵਾਂ ਅਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ।
ਯੇਨਾਵ ਤੁਰ੍ਵਸ਼ਂ ਯਦੁਂ ਯੇਨ ਕਣ੍ਵਂ ਧਨਸ੍ਪृਤਮ੍ । ਰਾਯੇ ਸੁ ਤਸ੍ਯ ਧੀਮਹਿ
ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨਾਲ ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਅਤੇ ਯਦੁ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਨਾਲ ਕਣਵਾ, ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ।
ਇਮਾ ਉ ਵਃ ਸੁਦਾਨਵੋ ਘृਤਂ ਨ ਪਿਪ੍ਯੁषੀਰਿषਃ । ਵਰ੍ਧਾਨ੍ਕਾਣ੍ਵਸ੍ਯ ਮਨ੍ਮਭਿਃ
ਹੇ ਦਿਆਲੂ, ਇਹ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਹਨ, ਘੀ ਵਾਂਗ, ਕਣਵਾ ਦੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕ੍ਵ ਨੂਨਂ ਸੁਦਾਨਵੋ ਮਦਥਾ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਕੋ ਵਃ ਸਪਰ੍ਯਤਿ
ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ, ਹੇ ਦਿਆਲੂ, ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚੰਗੀ ਘਾਸ 'ਤੇ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ ਹੋ? ਕਿਹੜਾ ਪੁਰੋਹਿਤ ਤੁਹਾਡੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਨਹਿ ष੍ਮ ਯਦ੍ਧ ਵਃ ਪੁਰਾ ਸ੍ਤੋਮੇਭਿਰ੍ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषਃ । ਸ਼ਰ੍ਧਾਁ ऋਤਸ੍ਯ ਜਿਨ੍ਵਥ
ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਗੀਤਾਂ ਤੇ ਘਾਸ ਨਾਲ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਦਲਾਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ।
ਸਮੁ ਤ੍ਯੇ ਮਹਤੀਰਪਃ ਸਂ ਕ੍ਸ਼ੋਣੀ ਸਮੁ ਸੂਰ੍ਯਮ੍ । ਸਂ ਵਜ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਸ਼ੋ ਦਧੁਃ
ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ, ਧਰਤੀ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਜੋੜ ਮਿਲ ਕੇ ਵਜਰ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਵਿ ਵृਤ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਸ਼ੋ ਯਯੁਰ੍ਵਿ ਪਰ੍ਵਤਾਁ ਅਰਾਜਿਨਃ । ਚਕ੍ਰਾਣਾ ਵृष੍ਣਿ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍
ਜੋੜ ਵ੍ਰਿਤਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚਲੇ, ਅਡੋਲ ਪਹਾੜ ਵੀ ਚਲੇ, ਤੇ ਮਾਹਰ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਦਿਖਾਈ।
ਅਨੁ ਤ੍ਰਿਤਸ੍ਯ ਯੁਧ੍ਯਤਃ ਸ਼ੁष੍ਮਮਾਵਨ੍ਨੁਤ ਕ੍ਰਤੁਮ੍ । ਅਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰਤੂਰ੍ਯੇ
ਤ੍ਰਿਤਾ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੇ ਪਿੱਛੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਸਮਝ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵ੍ਰਿਤਰ ਵਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਵਿਦ੍ਯੁਦ੍ਧਸ੍ਤਾ ਅਭਿਦ੍ਯਵਃ ਸ਼ਿਪ੍ਰਾਃ ਸ਼ੀਰ੍षਨ੍ਹਿਰਣ੍ਯਯੀਃ । ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਵ੍ਯਞ੍ਜਤ ਸ਼੍ਰਿਯੇ
ਚਮਕਦਾਰ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਚੋਟੀ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਤੇਜ਼, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਬਿਜਲੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਰੌਣਕਦਾਰ ਰੂਪ ਜਲਾਲ ਲਈ ਵਿਖਾਇਆ।
ਉਸ਼ਨਾ ਯਤ੍ਪਰਾਵਤ ਉਕ੍ਸ਼੍ਣੋ ਰਨ੍ਧ੍ਰਮਯਾਤਨ । ਦ੍ਯੌਰ੍ਨ ਚਕ੍ਰਦਦ੍ਭਿਯਾ
ਜਦ ਉਸ਼ਨਾ ਦੂਰੋਂ ਬਲਦ ਦਾ ਰਾਹ ਲੱਭਣ ਆਇਆ, ਅਕਾਸ਼ ਡਰ ਕੇ ਕੰਪਿਆ ਨਹੀਂ।
ਆ ਨੋ ਮਖਸ੍ਯ ਦਾਵਨੇऽਸ਼੍ਵੈਰ੍ਹਿਰਣ੍ਯਪਾਣਿਭਿਃ । ਦੇਵਾਸ ਉਪ ਗਨ੍ਤਨ
ਸਾਡੀ ਭਾਗ ਦਿਵਣ ਲਈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ।
ਯਦੇषਾਂ ਪृषਤੀ ਰਥੇ ਪ੍ਰष੍ਟਿਰ੍ਵਹਤਿ ਰੋਹਿਤਃ । ਯਾਨ੍ਤਿ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਰਿਣਨ੍ਨਪਃ
ਜਦ ਰਥ ਵਿਚ ਚਿੱਟੀਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਲਾਲ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਜਲ ਨੂੰ ਚੀਰਦੇ ਹੋਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸੁषੋਮੇ ਸ਼ਰ੍ਯਣਾਵਤ੍ਯਾਰ੍ਜੀਕੇ ਪਸ੍ਤ੍ਯਾਵਤਿ । ਯਯੁਰ੍ਨਿਚਕ੍ਰਯਾ ਨਰਃ
ਸ਼ਰਯਣਾਵਤ, ਆਰਜੀਕ ਤੇ ਪਸਤਿਆਵਤ 'ਤੇ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਦਲ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਚਲੇ।
ਕਦਾ ਗਚ੍ਛਾਥ ਮਰੁਤ ਇਤ੍ਥਾ ਵਿਪ੍ਰਂ ਹਵਮਾਨਮ੍ । ਮਾਰ੍ਡੀਕੇਭਿਰ੍ਨਾਧਮਾਨਮ੍
ਮਰੁਤੋ, ਤੁਸੀਂ ਕਦੋਂ ਆਓਗੇ ਉਸ ਵਿਦਵਾਨ ਕੋਲ ਜੋ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਦੇ ਨਹੀਂ?
ਕਦ੍ਧ ਨੂਨਂ ਕਧਪ੍ਰਿਯੋ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰਮਜਹਾਤਨ । ਕੋ ਵਃ ਸਖਿਤ੍ਵ ਓਹਤੇ
ਹੁਣ, ਪਿਆਰੇ, ਤੁਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਕਦੋਂ ਛੱਡਿਆ? ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਕੌਣ ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ?
ਸਹੋ षੁ ਣੋ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤੈਃ ਕਣ੍ਵਾਸੋ ਅਗ੍ਨਿਂ ਮਰੁਦ੍ਭਿਃ । ਸ੍ਤੁषੇ ਹਿਰਣ੍ਯਵਾਸ਼ੀਭਿਃ
ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਜਰ-ਹਸਤ ਮਰੁਤੋ, ਕਣਵ ਲੋਕ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀ ਚਾਦਰਾਂ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਓ षੁ ਵृष੍ਣਃ ਪ੍ਰਯਜ੍ਯੂਨਾ ਨਵ੍ਯਸੇ ਸੁਵਿਤਾਯ । ਵਵृਤ੍ਯਾਂ ਚਿਤ੍ਰਵਾਜਾਨ੍
ਮਹਾਨ ਜੋ ਕੁਰਬਾਨੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਸਾਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਵਧਦੇ ਧਨ, ਰੰਗੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਦਿਓ।
ਗਿਰਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਿ ਜਿਹਤੇ ਪਰ੍ਸ਼ਾਨਾਸੋ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਃ । ਪਰ੍ਵਤਾਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨਿ ਯੇਮਿਰੇ
ਪਹਾੜ ਵੀ ਚਿਰਦੇ ਹਨ, ਅਹੰਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਿਵਾ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਹਾੜ ਵੀ ਰੋਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਕ੍ਸ਼੍ਣਯਾਵਾਨੋ ਵਹਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇਣ ਪਤਤਃ । ਧਾਤਾਰ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਵਯਃ
ਜੋ ਤੇਜ਼ ਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਾਲਣਹਾਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹਿ ਜਾਨਿ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਸ਼੍ਛਨ੍ਦੋ ਨ ਸੂਰੋ ਅਰ੍ਚਿषਾ । ਤੇ ਭਾਨੁਭਿਰ੍ਵਿ ਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਅਗਨਿ ਪੁਰਾਣਾ ਜਨਮਿਆ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਨਾਲ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿਰੂਤਿਭਿਰਸ਼੍ਵਿਨਾ ਗਚ੍ਛਤਂ ਯੁਵਮ੍ । ਦਸ੍ਰਾ ਹਿਰਣ੍ਯਵਰ੍ਤਨੀ ਪਿਬਤਂ ਸੋਮ੍ਯਂ ਮਧੁ
ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਦਦਾਂ ਨਾਲ ਆਓ; ਸੋਨੇ ਵਾਲੇ ਪਹੀਏ ਵਾਲੇ ਅਦਭੁਤ, ਸੋਮ ਦਾ ਮਿੱਠਾ ਪੀਓ।
ਆ ਨੂਨਂ ਯਾਤਮਸ਼੍ਵਿਨਾ ਰਥੇਨ ਸੂਰ੍ਯਤ੍ਵਚਾ । ਭੁਜੀ ਹਿਰਣ੍ਯਪੇਸ਼ਸਾ ਕਵੀ ਗਮ੍ਭੀਰਚੇਤਸਾ
ਹੁਣ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਆਪਣੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਨਾਲ ਆਓ; ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹਾਂ, ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਵਿਦਵਾਨ।