ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਹਵਿष੍ਮਤੀਰ੍ਵਿਸ਼ ਉਪ ਬ੍ਰੁਵਤ ਊਤਯੇ । ਉਰੁਜ੍ਰਯਸਮਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ ਪਾਸ, ਲੋਕ ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹਵਨ ਨਾਲ ਤੇ ਸੂਮਾਂ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਮਦਦ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਉਪਹ੍ਵਰੇ ਗਿਰੀਣਾਂ ਸਂਗਥੇ ਚ ਨਦੀਨਾਮ੍ । ਧਿਯਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਅਜਾਯਤ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਜੰਮਿਆ।
ਅਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮੁਦ੍ਵਤਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਁ ਅਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਯਤੋ ਵਿਪਾਨ ਏਜਤਿ
ਉਥੋਂ, ਚੋਟੀ ਤੋਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੋਂ ਵਹਿੰਦੀ ਪਾਣੀ ਚਲਦੀ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਨਸ੍ਯ ਰੇਤਸੋ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਸਰਮ੍ । ਪਰੋ ਯਦਿਧ੍ਯਤੇ ਦਿਵਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਉਹ ਦਿਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਪਰਲਾ ਦਿਨ ਦੌਰਾਨ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਣ੍ਵਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਮਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤਿ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍ । ਉਤੋ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਵृष੍ਣ੍ਯਮ੍
ਕਣਵਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਬੁਧੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੇਰੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਬਲਵਾਨ।
ਇਮਾਂ ਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁष੍ਟੁਤਿਂ ਜੁषਸ੍ਵ ਪ੍ਰ ਸੁ ਮਾਮਵ । ਉਤ ਪ੍ਰ ਵਰ੍ਧਯਾ ਮਤਿਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਚੰਗੀ ਸਤੁਤੀ ਕਬੂਲ ਕਰ; ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖ; ਮੇਰੀ ਬੁਧੀ ਵੀ ਵਧਾ।
ਉਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਵਯਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧ ਵਜ੍ਰਿਵਃ । ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਤਕ੍ਸ਼੍ਮ ਜੀਵਸੇ
ਅਸੀਂ, ਹੇ ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਵਧ ਗਏ ਹਾਂ; ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਭਜਨ ਰਚੇ ਹਨ।
ਅਭਿ ਕਣ੍ਵਾ ਅਨੂषਤਾਪੋ ਨ ਪ੍ਰਵਤਾ ਯਤੀਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਨਨ੍ਵਤੀ ਮਤਿਃ
ਕਣਵਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸ਼ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਭੇਜੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਕ੍ਥਾਨਿ ਵਾਵृਧੁਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਿਵ ਸਿਨ੍ਧਵਃ । ਅਨੁਤ੍ਤਮਨ੍ਯੁਮਜਰਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਸਤਾਈਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ।
ਆ ਨੋ ਯਾਹਿ ਪਰਾਵਤੋ ਹਰਿਭ੍ਯਾਂ ਹਰ੍ਯਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ । ਇਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਤਂ ਪਿਬ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦੂਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪਿਆਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਤੇ ਇਹ ਰਸਦਾਰ ਸੋਮਾ ਪੀ।
ਤ੍ਵਾਮਿਦ੍ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮ ਜਨਾਸੋ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषਃ । ਹਵਨ੍ਤੇ ਵਾਜਸਾਤਯੇ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਲੋਕ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਇਨਾਮ ਲਈ ਸੱਦੇ ਹਨ।
ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ ਚਕ੍ਰਂ ਨ ਵਰ੍ਤ੍ਯੇਤਸ਼ਮ੍ । ਅਨੁ ਸੁਵਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਦੋਵੇਂ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹੀਆ ਆਪਣੀ ਧੁਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ; ਵਹਿੰਦੇ ਸੋਮਾ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਦਸ੍ਵਾ ਸੁ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰ ਉਤੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਰ੍ਯਣਾਵਤਿ । ਮਤ੍ਸ੍ਵਾ ਵਿਵਸ੍ਵਤੋ ਮਤੀ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਰਯਣਾਵਤ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੇ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ; ਵਿਵਸਵਤ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਰਸ ਲੈ।
ਵਾਵृਧਾਨ ਉਪ ਦ੍ਯਵਿ ਵृषਾ ਵਜ੍ਰ੍ਯਰੋਰਵੀਤ੍ । ਵृਤ੍ਰਹਾ ਸੋਮਪਾਤਮਃ
ਮਹਾਨ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧ ਗਿਆ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ।
ऋषਿਰ੍ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਜਾ ਅਸ੍ਯੇਕ ਈਸ਼ਾਨ ਓਜਸਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਚੋष੍ਕੂਯਸੇ ਵਸੁ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਰਤਾਜ ਹੈ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀਤ ਹੈਂ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਁ ਉਪ ਵੀਤਪृष੍ਠਾ ਅਭਿ ਪ੍ਰਯਃ । ਸ਼ਤਂ ਵਹਨ੍ਤੁ ਹਰਯਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਰਸਦਾਰ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਵਣੇ ਹੋਏ ਪਿੱਠਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਸੌ ਘੋੜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ।
ਇਮਾਂ ਸੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਧਿਯਂ ਮਧੋਰ੍ਘृਤਸ੍ਯ ਪਿਪ੍ਯੁषੀਮ੍ । ਕਣ੍ਵਾ ਉਕ੍ਥੇਨ ਵਾਵृਧੁਃ
ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਸੋਚ, ਜੋ ਮਿੱਠੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਕਣਵਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਜਨ ਨਾਲ ਵਧਾਈ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਦ੍ਵਿਮਹੀਨਾਂ ਮੇਧੇ ਵृਣੀਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਨਿष੍ਯੁਰੂਤਯੇ
ਮਾਨਵ ਮਹਾਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੁਣੇ; ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਣ।
ਅਰ੍ਵਾਞ੍ਚਂ ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਸ੍ਤੁਤਾ ਹਰੀ । ਸੋਮਪੇਯਾਯ ਵਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਤੇਰੇ ਦੋ ਘੋੜੇ, ਪ੍ਰਿਯਮੇਧ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਤਮਹਂ ਤਿਰਿਨ੍ਦਿਰੇ ਸਹਸ੍ਰਂ ਪਰ੍ਸ਼ਾਵਾ ਦਦੇ । ਰਾਧਾਂਸਿ ਯਾਦ੍ਵਾਨਾਮ੍
ਮੈਂ, ਤਿਰਿੰਦਿਰਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਸੌ, ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਕਈ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰੀਣਿ ਸ਼ਤਾਨ੍ਯਰ੍ਵਤਾਂ ਸਹਸ੍ਰਾ ਦਸ਼ ਗੋਨਾਮ੍ । ਦਦੁष੍ਪਜ੍ਰਾਯ ਸਾਮ੍ਨੇ
ਤਿੰਨ ਸੌ ਘੋੜੇ, ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਦਸ ਗਾਂ ਪਜਰਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਗੀਤ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ।
ਉਦਾਨਟ੍ ਕਕੁਹੋ ਦਿਵਮੁष੍ਟ੍ਰਾਞ੍ਚਤੁਰ੍ਯੁਜੋ ਦਦਤ੍ । ਸ਼੍ਰਵਸਾ ਯਾਦ੍ਵਂ ਜਨਮ੍
ਕਕੁਹਾ ਨੇ ਚਾਰ ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ ਉਠਾਂ ਨੂੰ ਆਸਮਾਨ ਵੱਲ ਚੁੱਕਿਆ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦਵ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰ ਯਦ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰਿष੍ਟੁਭਮਿषਂ ਮਰੁਤੋ ਵਿਪ੍ਰੋ ਅਕ੍ਸ਼ਰਤ੍ । ਵਿ ਪਰ੍ਵਤੇषੁ ਰਾਜਥ
ਜਦੋਂ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ ਮਰੁਤਾਂ ਲਈ ਤ੍ਰਿਸ਼ਟੁਭ ਛੰਦ ਵਿੱਚ ਭਜਨ ਉਚਾਰਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਯਦਙ੍ਗ ਤਵਿषੀਯਵੋ ਯਾਮਂ ਸ਼ੁਭ੍ਰਾ ਅਚਿਧ੍ਵਮ੍ । ਨਿ ਪਰ੍ਵਤਾ ਅਹਾਸਤ
ਜਦੋਂ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨੋ, ਤੁਸੀਂ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਇਕੱਠੇ ਚੱਲ ਪਏ, ਪਹਾੜ ਓਹਲੇ ਹੋ ਗਏ।
ਉਦੀਰਯਨ੍ਤ ਵਾਯੁਭਿਰ੍ਵਾਸ਼੍ਰਾਸਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਮਾਤਰਃ । ਧੁਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤ ਪਿਪ੍ਯੁषੀਮਿषਮ੍
ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਪਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਉੱਠਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹ ਪੂਰਨ ਪੋਸ਼ਣ ਵੰਡਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵਪਨ੍ਤਿ ਮਰੁਤੋ ਮਿਹਂ ਪ੍ਰ ਵੇਪਯਨ੍ਤਿ ਪਰ੍ਵਤਾਨ੍ । ਯਦ੍ਯਾਮਂ ਯਾਨ੍ਤਿ ਵਾਯੁਭਿਃ
ਮਰੁਤ ਵਰਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਉਹ ਹਵਾ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹਨ।
ਨਿ ਯਦ੍ਯਾਮਾਯ ਵੋ ਗਿਰਿਰ੍ਨਿ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਵਿਧਰ੍ਮਣੇ । ਮਹੇ ਸ਼ੁष੍ਮਾਯ ਯੇਮਿਰੇ
ਜੇ ਪਹਾੜ ਤੁਹਾਡੇ ਆਉਣ ਤੇ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਦਰਿਆ ਤੁਹਾਡੇ ਰਾਹ ਲਈ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯੁष੍ਮਾਁ ਉ ਨਕ੍ਤਮੂਤਯੇ ਯੁष੍ਮਾਨ੍ਦਿਵਾ ਹਵਾਮਹੇ । ਯੁष੍ਮਾਨ੍ਪ੍ਰਯਤ੍ਯਧ੍ਵਰੇ
ਅਸੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਆਰਧਨਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਹਰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਉਦੁ ਤ੍ਯੇ ਅਰੁਣਪ੍ਸਵਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਾ ਯਾਮੇਭਿਰੀਰਤੇ । ਵਾਸ਼੍ਰਾ ਅਧਿ ष੍ਣੁਨਾ ਦਿਵਃ
ਉਹ ਚਮਕਦੇ ਜਲ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਜਥਿਆਂ ਨਾਲ ਉੱਠਦੇ ਹਨ; ਪਾਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ 'ਤੇ ਹਨ।
ਸृਜਨ੍ਤਿ ਰਸ਼੍ਮਿਮੋਜਸਾ ਪਨ੍ਥਾਂ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਯਾਤਵੇ । ਤੇ ਭਾਨੁਭਿਰ੍ਵਿ ਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕਿਰਣਾਂ ਭੇਜਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਚਲਣ ਲਈ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਠੀਕ ਖੜੇ ਹਨ।