ਯ ਇਮੇ ਰੋਦਸੀ ਮਹੀ ਸਮੀਚੀ ਸਮਜਗ੍ਰਭੀਤ੍ । ਤਮੋਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤਂ ਗੁਹਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਤਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਭृਗਵੋ ਯੇ ਚ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ । ਮਮੇਦੁਗ੍ਰ ਸ਼੍ਰੁਧੀ ਹਵਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹੀ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਅਤੇ ਯਤੀਆਂ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ।
ਇਮਾਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪृਸ਼੍ਨਯੋ ਘृਤਂ ਦੁਹਤ ਆਸ਼ਿਰਮ੍ । ਏਨਾਮृਤਸ੍ਯ ਪਿਪ੍ਯੁषੀਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਚਿੱਟੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧ ਘੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਪਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਾਸਾ ਗਰ੍ਭਮਚਕ੍ਰਿਰਨ੍ । ਪਰਿ ਧਰ੍ਮੇਵ ਸੂਰ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਸਾਨ ਜਨਮਾਂ ਨਾਲ ਅੰਬ੍ਰਿਓ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਾਮਿਚ੍ਛਵਸਸ੍ਪਤੇ ਕਣ੍ਵਾ ਉਕ੍ਥੇਨ ਵਾਵृਧੁਃ । ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਤਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਣਵਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਭਜਨ ਨਾਲ ਵਧਾਇਆ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਮਾ ਰਸ ਨਿਚੋੜੇ ਗਏ।
ਤਵੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਣੀਤਿषੂਤ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਿਰਦ੍ਰਿਵਃ । ਯਜ੍ਞੋ ਵਿਤਨ੍ਤਸਾਯ੍ਯਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਲਈ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਪਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਯਜਨ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਆ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹੀਮਿषਂ ਪੁਰਂ ਨ ਦਰ੍षਿ ਗੋਮਤੀਮ੍ । ਉਤ ਪ੍ਰਜਾਂ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵੀ ਦੇ।
ਉਤ ਤ੍ਯਦਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਹੁषੀष੍ਵਾ । ਅਗ੍ਰੇ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਦੀਦਯਤ੍
ਉਹ ਘੋੜਾ-ਜਿਹੀ ਸ਼ਕਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਨਾਹੁਸ਼ ਦੇ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਚਮਕੀ।
ਅਭਿ ਵ੍ਰਜਂ ਨ ਤਤ੍ਨਿषੇ ਸੂਰ ਉਪਾਕਚਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ । ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮृਲ਼ਯਾਸਿ ਨਃ
ਤੂੰ ਘੇਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਜਦ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ।
ਯਦਙ੍ਗ ਤਵਿषੀਯਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਰਾਜਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਃ । ਮਹਾਁ ਅਪਾਰ ਓਜਸਾ
ਜਦ ਵੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਹੈ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਹਵਿष੍ਮਤੀਰ੍ਵਿਸ਼ ਉਪ ਬ੍ਰੁਵਤ ਊਤਯੇ । ਉਰੁਜ੍ਰਯਸਮਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ ਪਾਸ, ਲੋਕ ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹਵਨ ਨਾਲ ਤੇ ਸੂਮਾਂ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਮਦਦ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਉਪਹ੍ਵਰੇ ਗਿਰੀਣਾਂ ਸਂਗਥੇ ਚ ਨਦੀਨਾਮ੍ । ਧਿਯਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਅਜਾਯਤ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਜੰਮਿਆ।
ਅਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮੁਦ੍ਵਤਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਁ ਅਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਯਤੋ ਵਿਪਾਨ ਏਜਤਿ
ਉਥੋਂ, ਚੋਟੀ ਤੋਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੋਂ ਵਹਿੰਦੀ ਪਾਣੀ ਚਲਦੀ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਨਸ੍ਯ ਰੇਤਸੋ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਸਰਮ੍ । ਪਰੋ ਯਦਿਧ੍ਯਤੇ ਦਿਵਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਉਹ ਦਿਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਪਰਲਾ ਦਿਨ ਦੌਰਾਨ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਣ੍ਵਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਮਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤਿ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍ । ਉਤੋ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਵृष੍ਣ੍ਯਮ੍
ਕਣਵਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਬੁਧੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੇਰੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਬਲਵਾਨ।
ਇਮਾਂ ਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁष੍ਟੁਤਿਂ ਜੁषਸ੍ਵ ਪ੍ਰ ਸੁ ਮਾਮਵ । ਉਤ ਪ੍ਰ ਵਰ੍ਧਯਾ ਮਤਿਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਚੰਗੀ ਸਤੁਤੀ ਕਬੂਲ ਕਰ; ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖ; ਮੇਰੀ ਬੁਧੀ ਵੀ ਵਧਾ।
ਉਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਵਯਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧ ਵਜ੍ਰਿਵਃ । ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਤਕ੍ਸ਼੍ਮ ਜੀਵਸੇ
ਅਸੀਂ, ਹੇ ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਵਧ ਗਏ ਹਾਂ; ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਭਜਨ ਰਚੇ ਹਨ।
ਅਭਿ ਕਣ੍ਵਾ ਅਨੂषਤਾਪੋ ਨ ਪ੍ਰਵਤਾ ਯਤੀਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਨਨ੍ਵਤੀ ਮਤਿਃ
ਕਣਵਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸ਼ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਭੇਜੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਕ੍ਥਾਨਿ ਵਾਵृਧੁਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਿਵ ਸਿਨ੍ਧਵਃ । ਅਨੁਤ੍ਤਮਨ੍ਯੁਮਜਰਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਸਤਾਈਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ।
ਆ ਨੋ ਯਾਹਿ ਪਰਾਵਤੋ ਹਰਿਭ੍ਯਾਂ ਹਰ੍ਯਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ । ਇਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਤਂ ਪਿਬ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦੂਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪਿਆਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਤੇ ਇਹ ਰਸਦਾਰ ਸੋਮਾ ਪੀ।
ਤ੍ਵਾਮਿਦ੍ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮ ਜਨਾਸੋ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषਃ । ਹਵਨ੍ਤੇ ਵਾਜਸਾਤਯੇ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧਾਰਨ ਵਾਲੇ, ਲੋਕ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੈਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਇਨਾਮ ਲਈ ਸੱਦੇ ਹਨ।
ਅਨੁ ਤ੍ਵਾ ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ ਚਕ੍ਰਂ ਨ ਵਰ੍ਤ੍ਯੇਤਸ਼ਮ੍ । ਅਨੁ ਸੁਵਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਦੋਵੇਂ ਆਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹੀਆ ਆਪਣੀ ਧੁਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਹੈ; ਵਹਿੰਦੇ ਸੋਮਾ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਦਸ੍ਵਾ ਸੁ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰ ਉਤੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਰ੍ਯਣਾਵਤਿ । ਮਤ੍ਸ੍ਵਾ ਵਿਵਸ੍ਵਤੋ ਮਤੀ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸ਼ਰਯਣਾਵਤ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੇ ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ; ਵਿਵਸਵਤ ਦੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਰਸ ਲੈ।
ਵਾਵृਧਾਨ ਉਪ ਦ੍ਯਵਿ ਵृषਾ ਵਜ੍ਰ੍ਯਰੋਰਵੀਤ੍ । ਵृਤ੍ਰਹਾ ਸੋਮਪਾਤਮਃ
ਮਹਾਨ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧ ਗਿਆ, ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜਿਆ; ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧਾਰਨ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ।
ऋषਿਰ੍ਹਿ ਪੂਰ੍ਵਜਾ ਅਸ੍ਯੇਕ ਈਸ਼ਾਨ ਓਜਸਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਚੋष੍ਕੂਯਸੇ ਵਸੁ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਜਨਮਿਆ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਰਤਾਜ ਹੈ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਦੌਲਤ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀਤ ਹੈਂ।
ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਤ੍ਵਾ ਸੁਤਾਁ ਉਪ ਵੀਤਪृष੍ਠਾ ਅਭਿ ਪ੍ਰਯਃ । ਸ਼ਤਂ ਵਹਨ੍ਤੁ ਹਰਯਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸਾਡੇ ਰਸਦਾਰ ਸੋਮਾ, ਜੋ ਵਣੇ ਹੋਏ ਪਿੱਠਾਂ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਸੌ ਘੋੜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਣ।
ਇਮਾਂ ਸੁ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਧਿਯਂ ਮਧੋਰ੍ਘृਤਸ੍ਯ ਪਿਪ੍ਯੁषੀਮ੍ । ਕਣ੍ਵਾ ਉਕ੍ਥੇਨ ਵਾਵृਧੁਃ
ਇਹ ਪੁਰਾਣੀ ਸੋਚ, ਜੋ ਮਿੱਠੇ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਕਣਵਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਜਨ ਨਾਲ ਵਧਾਈ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਦ੍ਵਿਮਹੀਨਾਂ ਮੇਧੇ ਵृਣੀਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਨਿष੍ਯੁਰੂਤਯੇ
ਮਾਨਵ ਮਹਾਨਾਂ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਚੁਣੇ; ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਣ।
ਅਰ੍ਵਾਞ੍ਚਂ ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਸ੍ਤੁਤਾ ਹਰੀ । ਸੋਮਪੇਯਾਯ ਵਕ੍ਸ਼ਤਃ
ਤੇਰੇ ਦੋ ਘੋੜੇ, ਪ੍ਰਿਯਮੇਧ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਨੇੜੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਤਮਹਂ ਤਿਰਿਨ੍ਦਿਰੇ ਸਹਸ੍ਰਂ ਪਰ੍ਸ਼ਾਵਾ ਦਦੇ । ਰਾਧਾਂਸਿ ਯਾਦ੍ਵਾਨਾਮ੍
ਮੈਂ, ਤਿਰਿੰਦਿਰਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਸੌ, ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਕਈ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।