ਇਮਾ ਅਭਿ ਪ੍ਰ ਣੋਨੁਮੋ ਵਿਪਾਮਗ੍ਰੇषੁ ਧੀਤਯਃ । ਅਗ੍ਨੇਃ ਸ਼ੋਚਿਰ੍ਨ ਦਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਅਸੀਂ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਗੁਹਾ ਸਤੀਰੁਪ ਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰ ਯਚ੍ਛੋਚਨ੍ਤ ਧੀਤਯਃ । ਕਣ੍ਵਾ ऋਤਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾ
ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਖਾਸੀਅਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਕਣਵਾ ਸੱਚ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰ ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਨਸ਼ੀਮਹਿ ਰਯਿਂ ਗੋਮਨ੍ਤਮਸ਼੍ਵਿਨਮ੍ । ਪ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪੂਰ੍ਵਚਿਤ੍ਤਯੇ
ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਮੰਗੀਏ; ਪੁਰਾਣੀ ਸਮਝ ਲਈ ਭਜਨ ਅਰਪਣ ਕਰੀਏ।
ਅਹਮਿਦ੍ਧਿ ਪਿਤੁष੍ਪਰਿ ਮੇਧਾਮृਤਸ੍ਯ ਜਗ੍ਰਭ । ਅਹਂ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਜਨਿ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਫੜ ਲਈ; ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਜਨਮਿਆ।
ਅਹਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨੇਨ ਮਨ੍ਮਨਾ ਗਿਰਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਮਿ ਕਣ੍ਵਵਤ੍ । ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ੁष੍ਮਮਿਦ੍ਦਧੇ
ਪੁਰਾਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਕਣਵਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਪਾਈ।
ਯੇ ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਨ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰृषਯੋ ਯੇ ਚ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ । ਮਮੇਦ੍ਵਰ੍ਧਸ੍ਵ ਸੁष੍ਟੁਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ, ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰਿਆ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਵਾਂ।
ਯਦਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੁਰਧ੍ਵਨੀਦ੍ਵਿ ਵृਤ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਸ਼ੋ ਰੁਜਨ੍ । ਅਪਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮੈਰਯਤ੍
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਗੁੱਸਾ ਚਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ।
ਨਿ ਸ਼ੁष੍ਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਰ੍ਣਸਿਂ ਵਜ੍ਰਂ ਜਘਨ੍ਥ ਦਸ੍ਯਵਿ । ਵृषਾ ਹ੍ਯੁਗ੍ਰ ਸ਼ृਣ੍ਵਿषੇ
ਤੂੰ ਇੰਦਰ, ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤੀਖਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਦ੍ਯਾਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੋਜਸਾ ਨਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਵਜ੍ਰਿਣਮ੍ । ਨ ਵਿਵ੍ਯਚਨ੍ਤ ਭੂਮਯਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਨਾਂ ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਤੇ ਨਾਂ ਧਰਤੀ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹੀਰਪ ਸ੍ਤਭੂਯਮਾਨ ਆਸ਼ਯਤ੍ । ਨਿ ਤਂ ਪਦ੍ਯਾਸੁ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਥਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਕੋਈ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਯ ਇਮੇ ਰੋਦਸੀ ਮਹੀ ਸਮੀਚੀ ਸਮਜਗ੍ਰਭੀਤ੍ । ਤਮੋਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤਂ ਗੁਹਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਤਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਭृਗਵੋ ਯੇ ਚ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ । ਮਮੇਦੁਗ੍ਰ ਸ਼੍ਰੁਧੀ ਹਵਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹੀ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਅਤੇ ਯਤੀਆਂ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ।
ਇਮਾਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪृਸ਼੍ਨਯੋ ਘृਤਂ ਦੁਹਤ ਆਸ਼ਿਰਮ੍ । ਏਨਾਮृਤਸ੍ਯ ਪਿਪ੍ਯੁषੀਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਚਿੱਟੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧ ਘੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਪਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਾਸਾ ਗਰ੍ਭਮਚਕ੍ਰਿਰਨ੍ । ਪਰਿ ਧਰ੍ਮੇਵ ਸੂਰ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਸਾਨ ਜਨਮਾਂ ਨਾਲ ਅੰਬ੍ਰਿਓ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਾਮਿਚ੍ਛਵਸਸ੍ਪਤੇ ਕਣ੍ਵਾ ਉਕ੍ਥੇਨ ਵਾਵृਧੁਃ । ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਤਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਣਵਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਭਜਨ ਨਾਲ ਵਧਾਇਆ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਮਾ ਰਸ ਨਿਚੋੜੇ ਗਏ।
ਤਵੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਣੀਤਿषੂਤ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਿਰਦ੍ਰਿਵਃ । ਯਜ੍ਞੋ ਵਿਤਨ੍ਤਸਾਯ੍ਯਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਲਈ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਪਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਯਜਨ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਆ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹੀਮਿषਂ ਪੁਰਂ ਨ ਦਰ੍षਿ ਗੋਮਤੀਮ੍ । ਉਤ ਪ੍ਰਜਾਂ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵੀ ਦੇ।
ਉਤ ਤ੍ਯਦਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਹੁषੀष੍ਵਾ । ਅਗ੍ਰੇ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਦੀਦਯਤ੍
ਉਹ ਘੋੜਾ-ਜਿਹੀ ਸ਼ਕਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਨਾਹੁਸ਼ ਦੇ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਚਮਕੀ।
ਅਭਿ ਵ੍ਰਜਂ ਨ ਤਤ੍ਨਿषੇ ਸੂਰ ਉਪਾਕਚਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ । ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮृਲ਼ਯਾਸਿ ਨਃ
ਤੂੰ ਘੇਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਜਦ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ।
ਯਦਙ੍ਗ ਤਵਿषੀਯਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਰਾਜਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਃ । ਮਹਾਁ ਅਪਾਰ ਓਜਸਾ
ਜਦ ਵੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਹੈ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਹਵਿष੍ਮਤੀਰ੍ਵਿਸ਼ ਉਪ ਬ੍ਰੁਵਤ ਊਤਯੇ । ਉਰੁਜ੍ਰਯਸਮਿਨ੍ਦੁਭਿਃ
ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਆਸਰੇ ਵਾਲੇ ਪਾਸ, ਲੋਕ ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹਵਨ ਨਾਲ ਤੇ ਸੂਮਾਂ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਮਦਦ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਉਪਹ੍ਵਰੇ ਗਿਰੀਣਾਂ ਸਂਗਥੇ ਚ ਨਦੀਨਾਮ੍ । ਧਿਯਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਅਜਾਯਤ
ਪਹਾੜਾਂ ਦੀ ਘਾਟੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਜੰਮਿਆ।
ਅਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮੁਦ੍ਵਤਸ਼੍ਚਿਕਿਤ੍ਵਾਁ ਅਵ ਪਸ਼੍ਯਤਿ । ਯਤੋ ਵਿਪਾਨ ਏਜਤਿ
ਉਥੋਂ, ਚੋਟੀ ਤੋਂ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਥੋਂ ਵਹਿੰਦੀ ਪਾਣੀ ਚਲਦੀ ਹੈ।
ਆਦਿਤ੍ਪ੍ਰਤ੍ਨਸ੍ਯ ਰੇਤਸੋ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਾਸਰਮ੍ । ਪਰੋ ਯਦਿਧ੍ਯਤੇ ਦਿਵਾ
ਪੁਰਾਣੇ ਬੀਜ ਤੋਂ, ਉਹ ਦਿਨ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਪਰਲਾ ਦਿਨ ਦੌਰਾਨ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਕਣ੍ਵਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਮਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤਿ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍ । ਉਤੋ ਸ਼ਵਿष੍ਠ ਵृष੍ਣ੍ਯਮ੍
ਕਣਵਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਬੁਧੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਭ ਤੇਰੀ ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਬਲਵਾਨ।
ਇਮਾਂ ਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁष੍ਟੁਤਿਂ ਜੁषਸ੍ਵ ਪ੍ਰ ਸੁ ਮਾਮਵ । ਉਤ ਪ੍ਰ ਵਰ੍ਧਯਾ ਮਤਿਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਚੰਗੀ ਸਤੁਤੀ ਕਬੂਲ ਕਰ; ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖ; ਮੇਰੀ ਬੁਧੀ ਵੀ ਵਧਾ।
ਉਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਾ ਵਯਂ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪ੍ਰਵृਦ੍ਧ ਵਜ੍ਰਿਵਃ । ਵਿਪ੍ਰਾ ਅਤਕ੍ਸ਼੍ਮ ਜੀਵਸੇ
ਅਸੀਂ, ਹੇ ਵਜਰ ਧਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਵਧ ਗਏ ਹਾਂ; ਗਿਆਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਭਜਨ ਰਚੇ ਹਨ।
ਅਭਿ ਕਣ੍ਵਾ ਅਨੂषਤਾਪੋ ਨ ਪ੍ਰਵਤਾ ਯਤੀਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਨਨ੍ਵਤੀ ਮਤਿਃ
ਕਣਵਾ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪਸ਼ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਭੇਜੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਚ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੁਕ੍ਥਾਨਿ ਵਾਵृਧੁਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮਿਵ ਸਿਨ੍ਧਵਃ । ਅਨੁਤ੍ਤਮਨ੍ਯੁਮਜਰਮ੍
ਇੰਦਰ ਦੀਆਂ ਸਤਾਈਆਂ ਨਦੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਉਸ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਹੈ।
ਆ ਨੋ ਯਾਹਿ ਪਰਾਵਤੋ ਹਰਿਭ੍ਯਾਂ ਹਰ੍ਯਤਾਭ੍ਯਾਮ੍ । ਇਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਤਂ ਪਿਬ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦੂਰ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪਿਆਰੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਤੇ ਇਹ ਰਸਦਾਰ ਸੋਮਾ ਪੀ।