ਯੁਵਂ ਮृਗਂ ਜਾਗृਵਾਂਸਂ ਸ੍ਵਦਥੋ ਵਾ ਵृषਣ੍ਵਸੂ । ਤਾ ਨਃ ਪृਙ੍ਕ੍ਤਮਿषਾ ਰਯਿਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਹਿਰਨ ਜਾਂ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਬਲਦ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਰੋਟੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦਿਓ।
ਤਾ ਮੇ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਸਨੀਨਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤਂ ਨਵਾਨਾਮ੍ । ਯਥਾ ਚਿਚ੍ਚੈਦ੍ਯਃ ਕਸ਼ੁਃ ਸ਼ਤਮੁष੍ਟ੍ਰਾਨਾਂ ਦਦਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾ ਦਸ਼ ਗੋਨਾਮ੍
ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਮੇਰੇ ਨਵੇਂ ਦਾਨ ਜਾਣੋ; ਜਿਵੇਂ ਚੈਦਿਆ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਸੌ ਉਠ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਯੋ ਮੇ ਹਿਰਣ੍ਯਸਂਦृਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਰਾਜ੍ਞੋ ਅਮਂਹਤ । ਅਧਸ੍ਪਦਾ ਇਚ੍ਚੈਦ੍ਯਸ੍ਯ ਕृष੍ਟਯਸ਼੍ਚਰ੍ਮਮ੍ਨਾ ਅਭਿਤੋ ਜਨਾਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਦਸ ਰਾਜੇ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਘਟਿਆ ਨਹੀਂ; ਚੈਦਿਆ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਮਾਕਿਰੇਨਾ ਪਥਾ ਗਾਦ੍ਯੇਨੇਮੇ ਯਨ੍ਤਿ ਚੇਦਯਃ । ਅਨ੍ਯੋ ਨੇਤ੍ਸੂਰਿਰੋਹਤੇ ਭੂਰਿਦਾਵਤ੍ਤਰੋ ਜਨਃ
ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ ਨਾ ਚਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚੈਦਿਆ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਗੂ ਨਹੀਂ, ਉਠਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਕੋਲ ਵਧੇਰੇ ਦਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ।
ਮਹਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯ ਓਜਸਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਵृष੍ਟਿਮਾਁ ਇਵ । ਸ੍ਤੋਮੈਰ੍ਵਤ੍ਸਸ੍ਯ ਵਾਵृਧੇ
ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਜਨਯਾ ਵਰਖਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵੱਛੇ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਜਾਮृਤਸ੍ਯ ਪਿਪ੍ਰਤਃ ਪ੍ਰ ਯਦ੍ਭਰਨ੍ਤ ਵਹ੍ਨਯਃ । ਵਿਪ੍ਰਾ ऋਤਸ੍ਯ ਵਾਹਸਾ
ਤੁਸੀਂ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹੋ, ਜਦ ਅੱਗਾਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਓ, ਸੱਚ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ।
ਕਣ੍ਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਦਕ੍ਰਤ ਸ੍ਤੋਮੈਰ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍ । ਜਾਮਿ ਬ੍ਰੁਵਤ ਆਯੁਧਮ੍
ਜਦ ਕਣਵਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਫਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਆਖਿਆ।
ਸਮਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯਵੇ ਵਿਸ਼ੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਨਮਨ੍ਤ ਕृष੍ਟਯਃ । ਸਮੁਦ੍ਰਾਯੇਵ ਸਿਨ੍ਧਵਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਨਮਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਓਜਸ੍ਤਦਸ੍ਯ ਤਿਤ੍ਵਿष ਉਭੇ ਯਤ੍ਸਮਵਰ੍ਤਯਤ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਰ੍ਮੇਵ ਰੋਦਸੀ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਐਸੀ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕਠੇ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਚਮੜੀ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਵਿ ਚਿਦ੍ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੋਧਤੋ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤਪਰ੍ਵਣਾ । ਸ਼ਿਰੋ ਬਿਭੇਦ ਵृष੍ਣਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਸਿਰ ਸੌ ਗਠਾਂ ਵਾਲੀ ਵੱਜਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਮਾ ਅਭਿ ਪ੍ਰ ਣੋਨੁਮੋ ਵਿਪਾਮਗ੍ਰੇषੁ ਧੀਤਯਃ । ਅਗ੍ਨੇਃ ਸ਼ੋਚਿਰ੍ਨ ਦਿਦ੍ਯੁਤਃ
ਅਸੀਂ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਲਪਟ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ।
ਗੁਹਾ ਸਤੀਰੁਪ ਤ੍ਮਨਾ ਪ੍ਰ ਯਚ੍ਛੋਚਨ੍ਤ ਧੀਤਯਃ । ਕਣ੍ਵਾ ऋਤਸ੍ਯ ਧਾਰਯਾ
ਛੁਪੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਖਾਸੀਅਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ; ਕਣਵਾ ਸੱਚ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ।
ਪ੍ਰ ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਨਸ਼ੀਮਹਿ ਰਯਿਂ ਗੋਮਨ੍ਤਮਸ਼੍ਵਿਨਮ੍ । ਪ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪੂਰ੍ਵਚਿਤ੍ਤਯੇ
ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਮੰਗੀਏ; ਪੁਰਾਣੀ ਸਮਝ ਲਈ ਭਜਨ ਅਰਪਣ ਕਰੀਏ।
ਅਹਮਿਦ੍ਧਿ ਪਿਤੁष੍ਪਰਿ ਮੇਧਾਮृਤਸ੍ਯ ਜਗ੍ਰਭ । ਅਹਂ ਸੂਰ੍ਯ ਇਵਾਜਨਿ
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਫੜ ਲਈ; ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਜਨਮਿਆ।
ਅਹਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨੇਨ ਮਨ੍ਮਨਾ ਗਿਰਃ ਸ਼ੁਮ੍ਭਾਮਿ ਕਣ੍ਵਵਤ੍ । ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ੁष੍ਮਮਿਦ੍ਦਧੇ
ਪੁਰਾਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਕਣਵਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਜਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਪਾਈ।
ਯੇ ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਨ ਤੁष੍ਟੁਵੁਰृषਯੋ ਯੇ ਚ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ । ਮਮੇਦ੍ਵਰ੍ਧਸ੍ਵ ਸੁष੍ਟੁਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ, ਮੈਂ, ਚੰਗੀ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰਿਆ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਵਾਂ।
ਯਦਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੁਰਧ੍ਵਨੀਦ੍ਵਿ ਵृਤ੍ਰਂ ਪਰ੍ਵਸ਼ੋ ਰੁਜਨ੍ । ਅਪਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮੈਰਯਤ੍
ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਗੁੱਸਾ ਚਲਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ, ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਭੇਜਿਆ।
ਨਿ ਸ਼ੁष੍ਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਧਰ੍ਣਸਿਂ ਵਜ੍ਰਂ ਜਘਨ੍ਥ ਦਸ੍ਯਵਿ । ਵृषਾ ਹ੍ਯੁਗ੍ਰ ਸ਼ृਣ੍ਵਿषੇ
ਤੂੰ ਇੰਦਰ, ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਸ਼ੁਸ਼ਨਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤੀਖਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਨ ਦ੍ਯਾਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੋਜਸਾ ਨਾਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਣਿ ਵਜ੍ਰਿਣਮ੍ । ਨ ਵਿਵ੍ਯਚਨ੍ਤ ਭੂਮਯਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾਂ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਨਾਂ ਅੰਤਰਿਕਸ਼, ਤੇ ਨਾਂ ਧਰਤੀ ਤੈਨੂੰ ਰੋਕ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹੀਰਪ ਸ੍ਤਭੂਯਮਾਨ ਆਸ਼ਯਤ੍ । ਨਿ ਤਂ ਪਦ੍ਯਾਸੁ ਸ਼ਿਸ਼੍ਨਥਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਕੋਈ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜਾ ਹੋਵੇ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਢਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਯ ਇਮੇ ਰੋਦਸੀ ਮਹੀ ਸਮੀਚੀ ਸਮਜਗ੍ਰਭੀਤ੍ । ਤਮੋਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤਂ ਗੁਹਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਦੋ ਵੱਡੀਆਂ ਧਰਤੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਤਯਸ੍ਤ੍ਵਾ ਭृਗਵੋ ਯੇ ਚ ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ । ਮਮੇਦੁਗ੍ਰ ਸ਼੍ਰੁਧੀ ਹਵਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹੀ, ਭ੍ਰਿਗੂ ਅਤੇ ਯਤੀਆਂ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ।
ਇਮਾਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪृਸ਼੍ਨਯੋ ਘृਤਂ ਦੁਹਤ ਆਸ਼ਿਰਮ੍ । ਏਨਾਮृਤਸ੍ਯ ਪਿਪ੍ਯੁषੀਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਚਿੱਟੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧ ਘੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਪਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ।
ਯਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਸ੍ਵਸ੍ਤ੍ਵਾਸਾ ਗਰ੍ਭਮਚਕ੍ਰਿਰਨ੍ । ਪਰਿ ਧਰ੍ਮੇਵ ਸੂਰ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਸਾਨ ਜਨਮਾਂ ਨਾਲ ਅੰਬ੍ਰਿਓ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਾਂਗ ਘੇਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਾਮਿਚ੍ਛਵਸਸ੍ਪਤੇ ਕਣ੍ਵਾ ਉਕ੍ਥੇਨ ਵਾਵृਧੁਃ । ਤ੍ਵਾਂ ਸੁਤਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਕਣਵਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਭਜਨ ਨਾਲ ਵਧਾਇਆ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਮਾ ਰਸ ਨਿਚੋੜੇ ਗਏ।
ਤਵੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਣੀਤਿषੂਤ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਿਰਦ੍ਰਿਵਃ । ਯਜ੍ਞੋ ਵਿਤਨ੍ਤਸਾਯ੍ਯਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਲਈ ਹੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੈ, ਹੇ ਪਥਰ-ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੀ ਯਜਨ ਵਿਆਪਕ ਹੈ।
ਆ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਹੀਮਿषਂ ਪੁਰਂ ਨ ਦਰ੍षਿ ਗੋਮਤੀਮ੍ । ਉਤ ਪ੍ਰਜਾਂ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਪੋਸ਼ਣ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਸਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਸੰਤਾਨ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵੀ ਦੇ।
ਉਤ ਤ੍ਯਦਾਸ਼੍ਵਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਹੁषੀष੍ਵਾ । ਅਗ੍ਰੇ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਦੀਦਯਤ੍
ਉਹ ਘੋੜਾ-ਜਿਹੀ ਸ਼ਕਲ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਨਾਹੁਸ਼ ਦੇ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਚਮਕੀ।
ਅਭਿ ਵ੍ਰਜਂ ਨ ਤਤ੍ਨਿषੇ ਸੂਰ ਉਪਾਕਚਕ੍ਸ਼ਸਮ੍ । ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮृਲ਼ਯਾਸਿ ਨਃ
ਤੂੰ ਘੇਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਦੂਰ-ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਜਦ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ।
ਯਦਙ੍ਗ ਤਵਿषੀਯਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਰਾਜਸਿ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਃ । ਮਹਾਁ ਅਪਾਰ ਓਜਸਾ
ਜਦ ਵੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਬੇਹੱਦ ਹੈ।