ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਚਿਦ੍ਧਿ ਵਾਂ ਨਰਾ ਵਿਹ੍ਵਯਨ੍ਤੇ ਮਨੀषਿਣਃ । ਵਾਘਦ੍ਭਿਰਸ਼੍ਵਿਨਾ ਗਤਮ੍
ਅਸਲ ਵਿਚ, ਬਹੁਤ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਮਾਨਵੋ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ; ਆਓ, ਅਸ਼ਵਿਨੋ, ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ।
ਜਨਾਸੋ ਵृਕ੍ਤਬਰ੍ਹਿषੋ ਹਵਿष੍ਮਨ੍ਤੋ ਅਰਂਕृਤਃ । ਯੁਵਾਂ ਹਵਨ੍ਤੇ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ
ਲੋਕ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਵਿਛਾ ਕੇ, ਹਵਨ ਸਮੇਤ, ਸੋਭਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਅਸ਼ਵਿਨੋ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਦ੍ਯ ਵਾਮਯਂ ਸ੍ਤੋਮੋ ਵਾਹਿष੍ਠੋ ਅਨ੍ਤਮਃ । ਯੁਵਾਭ੍ਯਾਂ ਭੂਤ੍ਵਸ਼੍ਵਿਨਾ
ਅੱਜ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਸਾਡੀ ਇਹ ਵਡੀਆ ਤੇ ਨਜ਼ਦੀਕੀ ਸਤੁਤੀ ਤੁਹਾਡੇ ਤਕ ਪਹੁੰਚੇ; ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੇ।
ਯੋ ਹ ਵਾਂ ਮਧੁਨੋ ਦृਤਿਰਾਹਿਤੋ ਰਥਚਰ੍षਣੇ । ਤਤਃ ਪਿਬਤਮਸ਼੍ਵਿਨਾ
ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਰੱਖੀ ਮਿੱਠੇ ਸ਼ਹਿਦ ਦੀ ਪਾਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਪੀਓ।
ਤੇਨ ਨੋ ਵਾਜਿਨੀਵਸੂ ਪਸ਼੍ਵੇ ਤੋਕਾਯ ਸ਼ਂ ਗਵੇ । ਵਹਤਂ ਪੀਵਰੀਰਿषਃ
ਹੇ ਘੋੜੇ ਦੇਣ ਵਾਲੋ, ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪਸ਼ੂਆਂ, ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਗਾਂ ਲਈ ਭਰਪੂਰ ਖੁਰਾਕ ਦੇਵੋ।
ਉਤ ਨੋ ਦਿਵ੍ਯਾ ਇष ਉਤ ਸਿਨ੍ਧੂਁਰਹਰ੍ਵਿਦਾ । ਅਪ ਦ੍ਵਾਰੇਵ ਵਰ੍षਥਃ
ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਤੇ ਵਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਤਾਂ ਦਿਓ; ਉਹ ਦਾਤਾਂ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਹਾ ਦਿਓ।
ਕਦਾ ਵਾਂ ਤੌਗ੍ਰ੍ਯੋ ਵਿਧਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਜਹਿਤੋ ਨਰਾ । ਯਦ੍ਵਾਂ ਰਥੋ ਵਿਭਿष੍ਪਤਾਤ੍
ਕਦੋਂ ਤੁਗਰਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਾਂ ਕਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ ਟੁੱਟੇਗਾ?
ਯੁਵਂ ਕਣ੍ਵਾਯ ਨਾਸਤ੍ਯਾ ऋਪਿਰਿਪ੍ਤਾਯ ਹਰ੍ਮ੍ਯੇ । ਸ਼ਸ਼੍ਵਦੂਤੀਰ੍ਦਸ਼ਸ੍ਯਥਃ
ਹੇ ਨਾਸਤਿਆ, ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘਰ ਵਿਚ ਦਾਨੀ ਕਣਵਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਤਾਭਿਰਾ ਯਾਤਮੂਤਿਭਿਰ੍ਨਵ੍ਯਸੀਭਿਃ ਸੁਸ਼ਸ੍ਤਿਭਿਃ । ਯਦ੍ਵਾਂ ਵृषਣ੍ਵਸੂ ਹੁਵੇ
ਉਹ ਨਵੀਆਂ, ਵਧੀਆ ਸਹਾਇਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਆਓ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਦਕਾ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਯਥਾ ਚਿਤ੍ਕਣ੍ਵਮਾਵਤਂ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਮੁਪਸ੍ਤੁਤਮ੍ । ਅਤ੍ਰਿਂ ਸ਼ਿਞ੍ਜਾਰਮਸ਼੍ਵਿਨਾ
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰੇ ਤੇ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਕਣਵਾ, ਅਤਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿੰਜਾਰਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ।
ਯਥੋਤ ਕृਤ੍ਵ੍ਯੇ ਧਨੇऽਂਸ਼ੁਂ ਗੋष੍ਵਗਸ੍ਤ੍ਯਮ੍ । ਯਥਾ ਵਾਜੇषੁ ਸੋਭਰਿਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਧਨ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ, ਗਾਂ ਵਿਚ ਸੋਮ ਲਈ ਅਗਸਤਿਆ, ਤੇ ਇਨਾਮਾਂ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਸੋਭਰੀ ਲਈ ਕੀਤਾ।
ਏਤਾਵਦ੍ਵਾਂ ਵृषਣ੍ਵਸੂ ਅਤੋ ਵਾ ਭੂਯੋ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ । ਗृਣਨ੍ਤਃ ਸੁਮ੍ਨਮੀਮਹੇ
ਇੰਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਹੋਰ ਵੀ ਵਧ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੁਹਾਡਾ ਸਦਕਾ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਰਥਂ ਹਿਰਣ੍ਯਵਨ੍ਧੁਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਾਭੀਸ਼ੁਮਸ਼੍ਵਿਨਾ । ਆ ਹਿ ਸ੍ਥਾਥੋ ਦਿਵਿਸ੍ਪृਸ਼ਮ੍
ਤੁਹਾਡਾ ਰਥ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਜੂਏ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਅਸਮਾਨ ਤਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ।
ਹਿਰਣ੍ਯਯੀ ਵਾਂ ਰਭਿਰੀषਾ ਅਕ੍ਸ਼ੋ ਹਿਰਣ੍ਯਯਃ । ਉਭਾ ਚਕ੍ਰਾ ਹਿਰਣ੍ਯਯਾ
ਉਸ ਦਾ ਲੱਕੜ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਜੁਆ ਸੋਹਣਾ, ਧੁਰਾ ਸੋਨੇ ਦਾ, ਦੋਵੇਂ ਪਹੀਏ ਵੀ ਸੋਨੇ ਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨ ਨੋ ਵਾਜਿਨੀਵਸੂ ਪਰਾਵਤਸ਼੍ਚਿਦਾ ਗਤਮ੍ । ਉਪੇਮਾਂ ਸੁष੍ਟੁਤਿਂ ਮਮ
ਉਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਘੋੜੇ ਦੇਣ ਵਾਲੋ, ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਓ; ਮੇਰੀ ਇਹ ਚੰਗੀ ਸਤੁਤੀ ਸਵੀਕਾਰੋ।
ਆ ਵਹੇਥੇ ਪਰਾਕਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵੀਰਸ਼੍ਨਨ੍ਤਾਵਸ਼੍ਵਿਨਾ । ਇषੋ ਦਾਸੀਰਮਰ੍ਤ੍ਯਾ
ਤੁਸੀਂ ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਾਤਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਅਮਰ ਹੋ ਕੇ ਖੁਰਾਕ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਆ ਨੋ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨੈਰਾ ਸ਼੍ਰਵੋਭਿਰਾ ਰਾਯਾ ਯਾਤਮਸ਼੍ਵਿਨਾ । ਪੁਰੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾ ਨਾਸਤ੍ਯਾ
ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਸਾਨੂੰ ਮਹਿਮਾ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਤੇ ਧਨ ਨਾਲ ਆਓ; ਹੇ ਨਾਸਤਿਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ।
ਏਹ ਵਾਂ ਪ੍ਰੁषਿਤਪ੍ਸਵੋ ਵਯੋ ਵਹਨ੍ਤੁ ਪਰ੍ਣਿਨਃ । ਅਚ੍ਛਾ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਂ ਜਨਮ੍
ਇੱਥੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਪੰਖੀ, ਮੀਂਹ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਤਕ ਲੈ ਆਉਣ।
ਰਥਂ ਵਾਮਨੁਗਾਯਸਂ ਯ ਇषਾ ਵਰ੍ਤਤੇ ਸਹ । ਨ ਚਕ੍ਰਮਭਿ ਬਾਧਤੇ
ਉਹ ਰਥ ਜੋ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਦਾ ਪਹੀਆ ਕਦੇ ਰੁਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਹਿਰਣ੍ਯਯੇਨ ਰਥੇਨ ਦ੍ਰਵਤ੍ਪਾਣਿਭਿਰਸ਼੍ਵੈਃ । ਧੀਜਵਨਾ ਨਾਸਤ੍ਯਾ
ਤੁਸੀਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ, ਤੇਜ਼ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੋਚ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਨਾਸਤਿਆ, ਤੁਰਦੇ ਹੋ।
ਯੁਵਂ ਮृਗਂ ਜਾਗृਵਾਂਸਂ ਸ੍ਵਦਥੋ ਵਾ ਵृषਣ੍ਵਸੂ । ਤਾ ਨਃ ਪृਙ੍ਕ੍ਤਮਿषਾ ਰਯਿਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਹਿਰਨ ਜਾਂ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਧਨਵਾਨ ਬਲਦ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਸਾਨੂੰ ਰੋਟੀ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦਿਓ।
ਤਾ ਮੇ ਅਸ਼੍ਵਿਨਾ ਸਨੀਨਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਤਂ ਨਵਾਨਾਮ੍ । ਯਥਾ ਚਿਚ੍ਚੈਦ੍ਯਃ ਕਸ਼ੁਃ ਸ਼ਤਮੁष੍ਟ੍ਰਾਨਾਂ ਦਦਤ੍ਸਹਸ੍ਰਾ ਦਸ਼ ਗੋਨਾਮ੍
ਹੇ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਮੇਰੇ ਨਵੇਂ ਦਾਨ ਜਾਣੋ; ਜਿਵੇਂ ਚੈਦਿਆ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਸੌ ਉਠ ਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਯੋ ਮੇ ਹਿਰਣ੍ਯਸਂਦृਸ਼ੋ ਦਸ਼ ਰਾਜ੍ਞੋ ਅਮਂਹਤ । ਅਧਸ੍ਪਦਾ ਇਚ੍ਚੈਦ੍ਯਸ੍ਯ ਕृष੍ਟਯਸ਼੍ਚਰ੍ਮਮ੍ਨਾ ਅਭਿਤੋ ਜਨਾਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਦਸ ਰਾਜੇ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਘਟਿਆ ਨਹੀਂ; ਚੈਦਿਆ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ, ਤੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ।
ਮਾਕਿਰੇਨਾ ਪਥਾ ਗਾਦ੍ਯੇਨੇਮੇ ਯਨ੍ਤਿ ਚੇਦਯਃ । ਅਨ੍ਯੋ ਨੇਤ੍ਸੂਰਿਰੋਹਤੇ ਭੂਰਿਦਾਵਤ੍ਤਰੋ ਜਨਃ
ਕੋਈ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ ਨਾ ਚਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਚੈਦਿਆ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਹਨ; ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਗੂ ਨਹੀਂ, ਉਠਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਕੋਲ ਵਧੇਰੇ ਦਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਵੱਡਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈ।
ਮਹਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯ ਓਜਸਾ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯੋ ਵृष੍ਟਿਮਾਁ ਇਵ । ਸ੍ਤੋਮੈਰ੍ਵਤ੍ਸਸ੍ਯ ਵਾਵृਧੇ
ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਜਨਯਾ ਵਰਖਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵੱਛੇ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਇਆ।
ਪ੍ਰਜਾਮृਤਸ੍ਯ ਪਿਪ੍ਰਤਃ ਪ੍ਰ ਯਦ੍ਭਰਨ੍ਤ ਵਹ੍ਨਯਃ । ਵਿਪ੍ਰਾ ऋਤਸ੍ਯ ਵਾਹਸਾ
ਤੁਸੀਂ ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹੋ, ਜਦ ਅੱਗਾਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਓ, ਸੱਚ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ।
ਕਣ੍ਵਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਦਕ੍ਰਤ ਸ੍ਤੋਮੈਰ੍ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਸਾਧਨਮ੍ । ਜਾਮਿ ਬ੍ਰੁਵਤ ਆਯੁਧਮ੍
ਜਦ ਕਣਵਿਆਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਦਾ ਸਫਲ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਆਖਿਆ।
ਸਮਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯਵੇ ਵਿਸ਼ੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਨਮਨ੍ਤ ਕृष੍ਟਯਃ । ਸਮੁਦ੍ਰਾਯੇਵ ਸਿਨ੍ਧਵਃ
ਉਸ ਦੀ ਗੁੱਸੇ ਲਈ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਨਮਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਓਜਸ੍ਤਦਸ੍ਯ ਤਿਤ੍ਵਿष ਉਭੇ ਯਤ੍ਸਮਵਰ੍ਤਯਤ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚਰ੍ਮੇਵ ਰੋਦਸੀ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਚਮਕ ਐਸੀ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕਠੇ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਚਮੜੀ ਵਾਂਗ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲਿਆ।
ਵਿ ਚਿਦ੍ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਦੋਧਤੋ ਵਜ੍ਰੇਣ ਸ਼ਤਪਰ੍ਵਣਾ । ਸ਼ਿਰੋ ਬਿਭੇਦ ਵृष੍ਣਿਨਾ
ਉਸ ਨੇ ਵਿਰੋਧੀ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦਾ ਸਿਰ ਸੌ ਗਠਾਂ ਵਾਲੀ ਵੱਜਰ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ।