ਆ ਸ੍ਮਾ ਰਥਂ ਵृषਪਾਣੇषੁ ਤਿष੍ਠਸਿ ਸ਼ਾਰ੍ਯਾਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਭृਤਾ ਯੇषੁ ਮਨ੍ਦਸੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਥਾ ਸੁਤਸੋਮੇषੁ ਚਾਕਨੋऽਨਰ੍ਵਾਣਂ ਸ਼੍ਲੋਕਮਾ ਰੋਹਸੇ ਦਿਵਿ
ਤੂੰ ਵਜਰਧਾਰੀ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸ਼ਾਰਿਆਤ ਦੇ ਦਾਨ ਤੇਰੇ ਸੁਖ ਲਈ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸੋਮਾ ਦੇ ਚੜ੍ਹਾਵੇ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਘਟ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਵਡਿਆਈ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਅਦਦਾ ਅਰ੍ਭਾਂ ਮਹਤੇ ਵਚਸ੍ਯਵੇ ਕਕ੍ਸ਼ੀਵਤੇ ਵृਚਯਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਨ੍ਵਤੇ । ਮੇਨਾਭਵੋ ਵृषਣਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਸੁਕ੍ਰਤੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇਤ੍ਤਾ ਤੇ ਸਵਨੇषੁ ਪ੍ਰਵਾਚ੍ਯਾ
ਤੂੰ ਨੌਜਵਾਨ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਕਕਸ਼ੀਵਤ, ਲਈ, ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਣ 'ਤੇ ਦਿੱਤਾ; ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣਸ਼ਵਾ ਵੱਲੋਂ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ, ਹੇ ਬੁਧੀਮਾਨ—ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਣ 'ਤੇ ਵਡਿਆਈ ਦੇ ਯੋਗ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ਼੍ਰਾਯਿ ਸੁਧ੍ਯੋ ਨਿਰੇਕੇ ਪਜ੍ਰੇषੁ ਸ੍ਤੋਮੋ ਦੁਰ੍ਯੋ ਨ ਯੂਪਃ । ਅਸ਼੍ਵਯੁਰ੍ਗਵ੍ਯੂ ਰਥਯੁਰ੍ਵਸੂਯੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਇਦ੍ਰਾਯਃ ਕ੍ਸ਼ਯਤਿ ਪ੍ਰਯਨ੍ਤਾ
ਇੰਦਰ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਪਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਭਜਨ ਪਾਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਯੂਪ ਦਾ ਥੰਮ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਘੋੜਿਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਕਰਮ ਨੂੰ繁ਸਾਲੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਨਮੋ ਵृषਭਾਯ ਸ੍ਵਰਾਜੇ ਸਤ੍ਯਸ਼ੁष੍ਮਾਯ ਤਵਸੇऽਵਾਚਿ । ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਜਨੇ ਸਰ੍ਵਵੀਰਾਃ ਸ੍ਮਤ੍ਸੂਰਿਭਿਸ੍ਤਵ ਸ਼ਰ੍ਮਨ੍ਸ੍ਯਾਮ
ਇਹ ਨਮਸਕਾਰ ਮੈਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਸਰਤਾਜ, ਸੱਚੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਵੱਛੇ ਲਈ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਸ਼ੂਰਵੇਰਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨੀ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਤੁਹਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਰਹੀਏ।
ਤ੍ਯਂ ਸੁ ਮੇषਂ ਮਹਯਾ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਂ ਸ਼ਤਂ ਯਸ੍ਯ ਸੁਭ੍ਵਃ ਸਾਕਮੀਰਤੇ । ਅਤ੍ਯਂ ਨ ਵਾਜਂ ਹਵਨਸ੍ਯਦਂ ਰਥਮੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਵृਤ੍ਯਾਮਵਸੇ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਭਿਃ
ਚੰਗੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਆਓ ਉਸ ਮੇਛੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸੌ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ ਜਾਂ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਰਥ, ਅਸੀਂ ਸੁਚੱਜੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਜੀ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਮੁੜੀਏ।
ਸ ਪਰ੍ਵਤੋ ਨ ਧਰੁਣੇष੍ਵਚ੍ਯੁਤਃ ਸਹਸ੍ਰਮੂਤਿਸ੍ਤਵਿषੀषੁ ਵਾਵृਧੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਰਮਵਧੀਨ੍ਨਦੀਵृਤਮੁਬ੍ਜਨ੍ਨਰ੍ਣਾਂਸਿ ਜਰ੍ਹृषਾਣੋ ਅਨ੍ਧਸਾ
ਉਹ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਜੜਾਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਵਧ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਜੋ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੋਮਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ ਹਿ ਦ੍ਵਰੋ ਦ੍ਵਰਿषੁ ਵਵ੍ਰ ਊਧਨਿ ਚਨ੍ਦ੍ਰਬੁਧ੍ਨੋ ਮਦਵृਦ੍ਧੋ ਮਨੀषਿਭਿਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਤਮਹ੍ਵੇ ਸ੍ਵਪਸ੍ਯਯਾ ਧਿਯਾ ਮਂਹਿष੍ਠਰਾਤਿਂ ਸ ਹਿ ਪਪ੍ਰਿਰਨ੍ਧਸਃ
ਉਹ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰੱਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਚਮਕਦਾਰ ਪੇਟ ਵਾਲਾ, ਮਦ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਾਫ ਸੋਚ ਨਾਲ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੋਮਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਆ ਯਂ ਪृਣਨ੍ਤਿ ਦਿਵਿ ਸਦ੍ਮਬਰ੍ਹਿषਃ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨ ਸੁਭ੍ਵਃ ਸ੍ਵਾ ਅਭਿष੍ਟਯਃ । ਤਂ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇ ਅਨੁ ਤਸ੍ਥੁਰੂਤਯਃ ਸ਼ੁष੍ਮਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਵਾਤਾ ਅਹ੍ਰੁਤਪ੍ਸਵਃ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਆਸਨ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਹਨ—ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧੇ ਵਿੱਚ, ਨਦੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਡਟੀਆਂ ਰਹੀਆਂ; ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਚੋਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ।
ਅਭਿ ਸ੍ਵਵृष੍ਟਿਂ ਮਦੇ ਅਸ੍ਯ ਯੁਧ੍ਯਤੋ ਰਘ੍ਵੀਰਿਵ ਪ੍ਰਵਣੇ ਸਸ੍ਰੁਰੂਤਯਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਦ੍ਵਜ੍ਰੀ ਧृषਮਾਣੋ ਅਨ੍ਧਸਾ ਭਿਨਦ੍ਵਲਸ੍ਯ ਪਰਿਧੀਁਰਿਵ ਤ੍ਰਿਤਃ
ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਨਦੀਆਂ ਤੇਜ਼ ਢਲਾਨ ਵਾਂਗ ਵਗੀਆਂ, ਜਦ ਇੰਦਰ, ਵਜਰ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਸੋਮਾ ਦੀ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਵਲਾ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਟੋੜਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਤਾ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪਰੀਂ ਘृਣਾ ਚਰਤਿ ਤਿਤ੍ਵਿषੇ ਸ਼ਵੋऽਪੋ ਵृਤ੍ਵੀ ਰਜਸੋ ਬੁਧ੍ਨਮਾਸ਼ਯਤ੍ । ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪ੍ਰਵਣੇ ਦੁਰ੍ਗृਭਿਸ਼੍ਵਨੋ ਨਿਜਘਨ੍ਥ ਹਨ੍ਵੋਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤਨ੍ਯਤੁਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਚਮਕ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ, ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ; ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਹਵਾਵਾਂ ਦੇ ਤਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਜਦ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਢਲਾਨ ਵਿੱਚ, ਮੁਸ਼ਕਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਤੂਫਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਇੰਦਰ ਜੀ।
ਹ੍ਰਦਂ ਨ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਨ੍ਯृषਨ੍ਤ੍ਯੂਰ੍ਮਯੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੀਨ੍ਦ੍ਰ ਤਵ ਯਾਨਿ ਵਰ੍ਧਨਾ । ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਚਿਤ੍ਤੇ ਯੁਜ੍ਯਂ ਵਾਵृਧੇ ਸ਼ਵਸ੍ਤਤਕ੍ਸ਼ ਵਜ੍ਰਮਭਿਭੂਤ੍ਯੋਜਸਮ੍
ਲਹਿਰਾਂ, ਡੂੰਘੇ ਤਲਾਬ ਵਾਂਗ, ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀਆਂ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਵੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਈ; ਉਸ ਨੇ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।
ਜਘਨ੍ਵਾਁ ਉ ਹਰਿਭਿਃ ਸਮ੍ਭृਤਕ੍ਰਤਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਂ ਮਨੁषੇ ਗਾਤੁਯਨ੍ਨਪਃ । ਅਯਚ੍ਛਥਾ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਵਜ੍ਰਮਾਯਸਮਧਾਰਯੋ ਦਿਵ੍ਯਾ ਸੂਰ੍ਯਂ ਦृਸ਼ੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਲੋਹਾ ਦਾ ਵਜਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ।
ਬृਹਤ੍ਸ੍ਵਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਮਵਦ੍ਯਦੁਕ੍ਥ੍ਯਮਕृਣ੍ਵਤ ਭਿਯਸਾ ਰੋਹਣਂ ਦਿਵਃ । ਯਨ੍ਮਾਨੁषਪ੍ਰਧਨਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੂਤਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਨृषਾਚੋ ਮਰੁਤੋऽਮਦਨ੍ਨਨੁ
ਵੱਡਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਵਡਿਆਈਯੋਗ ਭਜਨ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਡਰ ਕਰਕੇ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਣ, ਜਦ ਮਰੁਤ ਭਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ, ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ।
ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਯਾਮਵਾਁ ਅਹੇਃ ਸ੍ਵਨਾਦਯੋਯਵੀਦ੍ਭਿਯਸਾ ਵਜ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ । ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਦ੍ਬਦ੍ਬਧਾਨਸ੍ਯ ਰੋਦਸੀ ਮਦੇ ਸੁਤਸ੍ਯ ਸ਼ਵਸਾਭਿਨਚ੍ਛਿਰਃ
ਅਸਮਾਨ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਤੂਫਾਨ ਦੀ ਗੂੰਜ ਤੇ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਤੇਰੇ ਵਜਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਡਰ ਗਿਆ। ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਿਰ ਨੂੰ, ਨਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਿੱਢਿਆ।
ਯਦਿਨ੍ਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪृਥਿਵੀ ਦਸ਼ਭੁਜਿਰਹਾਨਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਤਤਨਨ੍ਤ ਕृष੍ਟਯਃ । ਅਤ੍ਰਾਹ ਤੇ ਮਘਵਨ੍ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਂ ਸਹੋ ਦ੍ਯਾਮਨੁ ਸ਼ਵਸਾ ਬਰ੍ਹਣਾ ਭੁਵਤ੍
ਜਦ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਦਸ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਫੈਲ ਗਏ, ਤਾਂ, ਦਾਨੀ, ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ, ਤੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਉੱਚੀ ਹੋ ਗਈ।
ਤ੍ਵਮਸ੍ਯ ਪਾਰੇ ਰਜਸੋ ਵ੍ਯੋਮਨਃ ਸ੍ਵਭੂਤ੍ਯੋਜਾ ਅਵਸੇ ਧृषਨ੍ਮਨਃ । ਚਕृषੇ ਭੂਮਿਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਮੋਜਸੋऽਪਃ ਸ੍ਵਃ ਪਰਿਭੂਰੇष੍ਯਾ ਦਿਵਮ੍
ਤੂੰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਹਵਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਪਾਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਮਾਪ ਬਣਾਇਆ; ਤੂੰ ਪਾਣੀਆਂ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਭੁਵਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਨਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऋष੍ਵਵੀਰਸ੍ਯ ਬृਹਤਃ ਪਤਿਰ੍ਭੂਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਪ੍ਰਾ ਅਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਮਹਿਤ੍ਵਾ ਸਤ੍ਯਮਦ੍ਧਾ ਨਕਿਰਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਾਵਾਨ੍
ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਪ ਹੈ, ਉੱਚੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਘੇਰ ਲਿਆ; ਸੱਚਮੁੱਚ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ।
ਨ ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਅਨੁ ਵ੍ਯਚੋ ਨ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਰਜਸੋ ਅਨ੍ਤਮਾਨਸ਼ੁਃ । ਨੋਤ ਸ੍ਵਵृष੍ਟਿਂ ਮਦੇ ਅਸ੍ਯ ਯੁਧ੍ਯਤ ਏਕੋ ਅਨ੍ਯਚ੍ਚਕृषੇ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਨੁषਕ੍
ਜਿਸ ਲਈ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵੀ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ, ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਨਦੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀਆਂ—ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਗਿਆ।
ਆਰ੍ਚਨ੍ਨਤ੍ਰ ਮਰੁਤਃ ਸਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਜੌ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਸੋ ਅਮਦਨ੍ਨਨੁ ਤ੍ਵਾ । ਵृਤ੍ਰਸ੍ਯ ਯਦ੍ਭृष੍ਟਿਮਤਾ ਵਧੇਨ ਨਿ ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਨਂ ਜਘਨ੍ਥ
ਇਥੇ ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ; ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਜਦ ਤੂੰ, ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਜੀ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੀ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਵਿੱਢਿਆ।
ਨ੍ਯੂ षੁ ਵਾਚਂ ਪ੍ਰ ਮਹੇ ਭਰਾਮਹੇ ਗਿਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸਦਨੇ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ । ਨੂ ਚਿਦ੍ਧਿ ਰਤ੍ਨਂ ਸਸਤਾਮਿਵਾਵਿਦਨ੍ਨ ਦੁष੍ਟੁਤਿਰ੍ਦ੍ਰਵਿਣੋਦੇषੁ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਹੁਣ ਆਓ ਵੱਡਿਆਂ ਲਈ ਵਚਨ ਉਚਾਰ ਕਰੀਏ, ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੂਰਜ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਭਜਨ ਗਾਈਏ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਜੇ ਵੀ, ਖਜਾਨਾ ਲੱਭ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਲੱਭਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲੇ; ਜੋ ਮਾੜਾ ਵਡਿਆਈ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਦੁਰੋ ਅਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਦੁਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਗੋਰਸਿ ਦੁਰੋ ਯਵਸ੍ਯ ਵਸੁਨ ਇਨਸ੍ਪਤਿਃ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾਨਰਃ ਪ੍ਰਦਿਵੋ ਅਕਾਮਕਰ੍ਸ਼ਨਃ ਸਖਾ ਸਖਿਭ੍ਯਸ੍ਤਮਿਦਂ ਗृਣੀਮਸਿ
ਘੋੜਾ ਦੂਰ ਹੈ, ਇੰਦਰ, ਗਾਂ ਵੀ ਦੂਰ ਹੈ; ਜੌ ਵੀ ਦੂਰ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ। ਲੋਕੋ, ਇਹ ਸਿੱਖੋ: ਸੱਚਾ ਦੋਸਤ, ਜੋ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉੱਚੀ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਅਸੀਂ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼ਚੀਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੁਰੁਕृਦ੍ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਤਮ ਤਵੇਦਿਦਮਭਿਤਸ਼੍ਚੇਕਿਤੇ ਵਸੁ । ਅਤਃ ਸਂਗृਭ੍ਯਾਭਿਭੂਤ ਆ ਭਰ ਮਾ ਤ੍ਵਾਯਤੋ ਜਰਿਤੁਃ ਕਾਮਮੂਨਯੀਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਹਿਲਾ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਕਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾ, ਤੇਰੀ ਦੌਲਤ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਹੋਈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਜਿੱਤ ਕੇ, ਇਹ ਇੱਥੇ ਲਿਆ; ਗਾਇਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੈਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡੇ।
ਏਭਿਰ੍ਦ੍ਯੁਭਿਃ ਸੁਮਨਾ ਏਭਿਰਿਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਨਿਰੁਨ੍ਧਾਨੋ ਅਮਤਿਂ ਗੋਭਿਰਸ਼੍ਵਿਨਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦਸ੍ਯੁਂ ਦਰਯਨ੍ਤ ਇਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਯੁਤਦ੍ਵੇषਸਃ ਸਮਿषਾ ਰਭੇਮਹਿ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਸਾਂ ਨਾਲ, ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਗਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਮੂਰਖਤਾ ਰੋਕਦੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੀਏ; ਤੇ ਨਫ਼ਰਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਨਾਮ ਮਿਲੇ।
ਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਰਾਯਾ ਸਮਿषਾ ਰਭੇਮਹਿ ਸਂ ਵਾਜੇਭਿਃ ਪੁਰੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੈਰਭਿਦ੍ਯੁਭਿਃ । ਸਂ ਦੇਵ੍ਯਾ ਪ੍ਰਮਤ੍ਯਾ ਵੀਰਸ਼ੁष੍ਮਯਾ ਗੋਅਗ੍ਰਯਾਸ਼੍ਵਾਵਤ੍ਯਾ ਰਭੇਮਹਿ
ਇੰਦਰ ਨਾਲ, ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇ; ਅੱਗੇ ਚਮਕਦੇ ਤੇ ਜਿੱਤਦੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ। ਦੇਵੀ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਗਾਂ-ਧਨ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇਨਾਮ ਮਿਲੇ।
ਤੇ ਤ੍ਵਾ ਮਦਾ ਅਮਦਨ੍ਤਾਨਿ ਵृष੍ਣ੍ਯਾ ਤੇ ਸੋਮਾਸੋ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇषੁ ਸਤ੍ਪਤੇ । ਯਤ੍ਕਾਰਵੇ ਦਸ਼ ਵृਤ੍ਰਾਣ੍ਯਪ੍ਰਤਿ ਬਰ੍ਹਿष੍ਮਤੇ ਨਿ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਬਰ੍ਹਯਃ
ਉਹ ਮਦ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਗਈਆਂ; ਉਹ ਸੋਮ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ। ਜਦ ਤੂੰ ਕਾਰਵ ਲਈ ਦਸ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾਂ ਮਾਰੇ, ਤੂੰ ਘਾਹ ਤੇ ਬੈਠੇ ਲਈ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਾਰੇ।
ਯੁਧਾ ਯੁਧਮੁਪ ਘੇਦੇषਿ ਧृष੍ਣੁਯਾ ਪੁਰਾ ਪੁਰਂ ਸਮਿਦਂ ਹਂਸ੍ਯੋਜਸਾ । ਨਮ੍ਯਾ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਖ੍ਯਾ ਪਰਾਵਤਿ ਨਿਬਰ੍ਹਯੋ ਨਮੁਚਿਂ ਨਾਮ ਮਾਯਿਨਮ੍
ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਤੂੰ ਲੜਾਈ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ; ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਤੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਜਦ, ਇੰਦਰ, ਯੋਗ ਦੋਸਤੀ ਨਾਲ, ਹੱਦ ਤੇ, ਤੂੰ ਨਮੁਚੀ ਚਲਾਕ ਨੂੰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਕਰਞ੍ਜਮੁਤ ਪਰ੍ਣਯਂ ਵਧੀਸ੍ਤੇਜਿष੍ਠਯਾਤਿਥਿਗ੍ਵਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਨੀ । ਤ੍ਵਂ ਸ਼ਤਾ ਵਙ੍ਗृਦਸ੍ਯਾਭਿਨਤ੍ਪੁਰੋऽਨਾਨੁਦਃ ਪਰਿषੂਤਾ ऋਜਿਸ਼੍ਵਨਾ
ਤੂੰ ਕਰੰਜਾ ਤੇ ਪਰਣਯਾ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ ਹਥਿਆਰ ਨਾਲ ਅਤਿਥਿਗਵਾ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਮਾਰਿਆ। ਤੂੰ ਵੰਗ੍ਰਦਸ ਦੇ ਸੌ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜੇ, ਰਜੀਸ਼ਵਨ ਨਾਲ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤ੍ਵਮੇਤਾਞ੍ਜਨਰਾਜ੍ਞੋ ਦ੍ਵਿਰ੍ਦਸ਼ਾਬਨ੍ਧੁਨਾ ਸੁਸ਼੍ਰਵਸੋਪਜਗ੍ਮੁषਃ । षष੍ਟਿਂ ਸਹਸ੍ਰਾ ਨਵਤਿਂ ਨਵ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਨਿ ਚਕ੍ਰੇਣ ਰਥ੍ਯਾ ਦੁष੍ਪਦਾਵृਣਕ੍
ਤੂੰ, ਜਨਰਾਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਦਸ, ਸੁਸ਼੍ਰਵਸ ਨਾਲ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਤੂੰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਸਾਠ ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਨਵੇਂ ਨਵੇਂ ਮਾਰੇ, ਹੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੇ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ।
ਤ੍ਵਮਾਵਿਥ ਸੁਸ਼੍ਰਵਸਂ ਤਵੋਤਿਭਿਸ੍ਤਵ ਤ੍ਰਾਮਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੂਰ੍ਵਯਾਣਮ੍ । ਤ੍ਵਮਸ੍ਮੈ ਕੁਤ੍ਸਮਤਿਥਿਗ੍ਵਮਾਯੁਂ ਮਹੇ ਰਾਜ੍ਞੇ ਯੂਨੇ ਅਰਨ੍ਧਨਾਯਃ
ਤੂੰ ਸੁਸ਼੍ਰਵਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਸੁਰੱਖਿਆਵਾਂ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਤੂਰਵਯਾਣਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਤੂੰ ਕੁਤਸਾ, ਅਤਿਥਿਗਵਾ ਤੇ ਆਯੁ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ, ਵੱਡੇ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈ।
ਯ ਉਦृਚੀਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵਗੋਪਾਃ ਸਖਾਯਸ੍ਤੇ ਸ਼ਿਵਤਮਾ ਅਸਾਮ । ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੋषਾਮ ਤ੍ਵਯਾ ਸੁਵੀਰਾ ਦ੍ਰਾਘੀਯ ਆਯੁਃ ਪ੍ਰਤਰਂ ਦਧਾਨਾਃ
ਜੋ, ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਦੋਸਤ ਹਨ, ਦੇਵ-ਰੱਖਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿ ਕਰਾਂਗੇ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਚੰਗੇ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲੇ, ਲੰਮੀ ਤੇ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ।