ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਸ਼੍ਚਰ੍षਣਯ ਉਤ ਚ੍ਯੌਤ੍ਨਾ ਜ੍ਰਯਾਂਸਿ ਚ । ਅਨੁ ਘੇਨ੍ਮਨ੍ਦੀ ਮਘੋਨਃ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ, ਬੁੱਢੇ ਹੋ ਰਹੇ ਚੀਜ਼ਾਂ ਟਿਕੀਆਂ ਹਨ; ਜਿਸ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦਾਨੀ, ਹੁਕਮ ਲੜੀਵਾਰ ਚੱਲਦੇ ਹਨ।
ਏष ਏਤਾਨਿ ਚਕਾਰੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਯੋऽਤਿ ਸ਼ृਣ੍ਵੇ । ਵਾਜਦਾਵਾ ਮਘੋਨਾਮ੍
ਇਹ ਇੰਦਰ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਦਾਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇਨਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਭਰ੍ਤਾ ਰਥਂ ਗਵ੍ਯਨ੍ਤਮਪਾਕਾਚ੍ਚਿਦ੍ਯਮਵਤਿ । ਇਨੋ ਵਸੁ ਸ ਹਿ ਵੋਲ਼੍ਹਾ
ਉਹ ਗਾਂ ਲੱਭਣ ਵਾਲਾ ਰਥ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭਾਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਸਨਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰੋ ਅਰ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ਹਨ੍ਤਾ ਵृਤ੍ਰਂ ਨृਭਿਃ ਸ਼ੂਰਃ । ਸਤ੍ਯੋऽਵਿਤਾ ਵਿਧਨ੍ਤਮ੍
ਵਿਦਵਾਨ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਦਾਨੀ ਹੈ, ਨਰਾਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ੂਰਾ ਹੈ; ਸੱਚਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਕੰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਜਧ੍ਵੈਨਂ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਤ੍ਰਾਚਾ ਮਨਸਾ । ਯੋ ਭੂਤ੍ਸੋਮੈਃ ਸਤ੍ਯਮਦ੍ਵਾ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਭੋਗਾਂ ਨਾਲ, ਇਕਜੁੱਟ ਮਨ ਨਾਲ ਪੂਜੋ; ਜੋ ਸੋਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਧੋਖਾ ਰਹਿਤ ਹੈ।
ਗਾਥਸ਼੍ਰਵਸਂ ਸਤ੍ਪਤਿਂ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਕਾਮਂ ਪੁਰੁਤ੍ਮਾਨਮ੍ । ਕਣ੍ਵਾਸੋ ਗਾਤ ਵਾਜਿਨਮ੍
ਕਣਵ ਗਾਥਸ਼੍ਰਵਸ, ਸੱਚਾ ਮਾਲਕ, ਸ਼ੋਹਰਤ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਵਿਆਪਕ ਨਾਮ ਵਾਲਾ, ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਦੀ ਸੁਰ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯ ऋਤੇ ਚਿਦ੍ਗਾਸ੍ਪਦੇਭ੍ਯੋ ਦਾਤ੍ਸਖਾ ਨृਭ੍ਯਃ ਸ਼ਚੀਵਾਨ੍ । ਯੇ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਮਮਸ਼੍ਰਿਯਨ੍
ਉਹ, ਬਿਨਾ ਮੰਗੇ, ਆਪਣੇ ਘਰੋਂ ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਰਾਂ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਲੱਭੀ।
ਇਤ੍ਥਾ ਧੀਵਨ੍ਤਮਦ੍ਰਿਵਃ ਕਾਣ੍ਵਂ ਮੇਧ੍ਯਾਤਿਥਿਮ੍ । ਮੇषੋ ਭੂਤੋऽਭਿ ਯਨ੍ਨਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪਥਰ-ਫਾੜਨ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਕਣਵ ਨੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾਨ, ਨੂੰ ਬਕਰੇ ਵਾਂਗ ਬਣਾਇਆ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਲੈ ਚਲਿਆ।
ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਭਿਨ੍ਦੋ ਅਸ੍ਮੈ ਚਤ੍ਵਾਰ੍ਯਯੁਤਾ ਦਦਤ੍ । ਅष੍ਟਾ ਪਰਃ ਸਹਸ੍ਰਾ
ਹੇ ਵਿਭਿੰਦੂ, ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਰ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਦਿੰਦੇ; ਅਤੇ ਅੱਠ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਕੇ।
ਉਤ ਸੁ ਤ੍ਯੇ ਪਯੋਵृਧਾ ਮਾਕੀ ਰਣਸ੍ਯ ਨਪ੍ਤ੍ਯਾ । ਜਨਿਤ੍ਵਨਾਯ ਮਾਮਹੇ
ਜੋ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਲੜਾਈ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਨਾ ਰਹਿਣ; ਅਸੀਂ ਉਸ ਲਈ ਜਨਮ ਲੈਈਏ।
ਪਿਬਾ ਸੁਤਸ੍ਯ ਰਸਿਨੋ ਮਤ੍ਸ੍ਵਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਗੋਮਤਃ । ਆਪਿਰ੍ਨੋ ਬੋਧਿ ਸਧਮਾਦ੍ਯੋ ਵृਧੇऽਸ੍ਮਾਁ ਅਵਨ੍ਤੁ ਤੇ ਧਿਯਃ
ਸੋਮ ਦੇ ਰਸ ਨੂੰ ਪੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਗਾਂ ਵਾਲੇ ਭੋਗ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਲੈ; ਸਾਡਾ ਸਾਥੀ ਬਣ, ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਸੰਗੀ, ਸਾਡੀ ਵਾਧ ਲਈ—ਤੇਰੇ ਵਿਚਾਰ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਏ।
ਭੂਯਾਮ ਤੇ ਸੁਮਤੌ ਵਾਜਿਨੋ ਵਯਂ ਮਾ ਨ ਸ੍ਤਰਭਿਮਾਤਯੇ । ਅਸ੍ਮਾਞ੍ਚਿਤ੍ਰਾਭਿਰਵਤਾਦਭਿष੍ਟਿਭਿਰਾ ਨਃ ਸੁਮ੍ਨੇषੁ ਯਾਮਯ
ਹੇ ਇਨਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਕਿਰਪਾ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ; ਵੈਰੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾ ਡਿੱਗੀਏ; ਤੂੰ ਅਜੋਕੇ ਸਹਾਇਤਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਚਲ।
ਇਮਾ ਉ ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੂਵਸੋ ਗਿਰੋ ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੁ ਯਾ ਮਮ । ਪਾਵਕਵਰ੍ਣਾਃ ਸ਼ੁਚਯੋ ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤੋऽਭਿ ਸ੍ਤੋਮੈਰਨੂषਤ
ਇਹ ਮੇਰੀਆਂ ਸੁਰਾਂ, ਹੇ ਦੂਰ-ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਵਧਾਉਣ; ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲੀਆਂ ਹਨ।
ਅਯਂ ਸਹਸ੍ਰਮृषਿਭਿਃ ਸਹਸ੍ਕृਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰ ਇਵ ਪਪ੍ਰਥੇ । ਸਤ੍ਯਃ ਸੋ ਅਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਗृਣੇ ਸ਼ਵੋ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਵਿਪ੍ਰਰਾਜ੍ਯੇ
ਇਹ, ਹਜ਼ਾਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੱਚੀ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਦ੍ਦੇਵਤਾਤਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਯਤ੍ਯਧ੍ਵਰੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਮੀਕੇ ਵਨਿਨੋ ਹਵਾਮਹ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਧਨਸ੍ਯ ਸਾਤਯੇ
ਸਿਰਫ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਦੌਲਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹ੍ਨਾ ਰੋਦਸੀ ਪਪ੍ਰਥਚ੍ਛਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੂਰ੍ਯਮਰੋਚਯਤ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਹ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਯੇਮਿਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸੁਵਾਨਾਸ ਇਨ੍ਦਵਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਦੋ ਸੰਸਾਰ ਫੈਲਾਏ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੂਰਜ ਚਮਕਾਇਆ; ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦਬੇ ਸੋਮ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹਨ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਵਪੀਤਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਤੋਮੇਭਿਰਾਯਵਃ । ਸਮੀਚੀਨਾਸ ऋਭਵਃ ਸਮਸ੍ਵਰਨ੍ਰੁਦ੍ਰਾ ਗृਣਨ੍ਤ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਮ੍
ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਆਯੂ, ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਰਿਭੂ, ਇਕਜੁੱਟ ਹੋ ਕੇ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਰੁਦ੍ਰ ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਸ੍ਯੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾਵृਧੇ ਵृष੍ਣ੍ਯਂ ਸ਼ਵੋ ਮਦੇ ਸੁਤਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣਵਿ । ਅਦ੍ਯਾ ਤਮਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾਨਮਾਯਵੋऽਨੁ ष੍ਟੁਵਨ੍ਤਿ ਪੂਰ੍ਵਥਾ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਰਦਾਂ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ, ਸੋਮ ਦੇ ਰਸ ਨਾਲ, ਵਧਾਈ ਹੈ; ਅੱਜ ਆਯੂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਪੁਰਾਣੇ ਵਾਂਗ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ।
ਤਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਮਿ ਸੁਵੀਰ੍ਯਂ ਤਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪੂਰ੍ਵਚਿਤ੍ਤਯੇ । ਯੇਨਾ ਯਤਿਭ੍ਯੋ ਭृਗਵੇ ਧਨੇ ਹਿਤੇ ਯੇਨ ਪ੍ਰਸ੍ਕਣ੍ਵਮਾਵਿਥ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਬਹਾਦਰੀ ਲਈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤਾਕਤ ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੱਤਾ, ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸਕਣਵ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ।
ਯੇਨਾ ਸਮੁਦ੍ਰਮਸृਜੋ ਮਹੀਰਪਸ੍ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृष੍ਣਿ ਤੇ ਸ਼ਵਃ । ਸਦ੍ਯਃ ਸੋ ਅਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾ ਨ ਸਂਨਸ਼ੇ ਯਂ ਕ੍ਸ਼ੋਣੀਰਨੁਚਕ੍ਰਦੇ
ਇੰਦ੍ਰਾ, ਜਿਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਰਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਮਰਦਾਨਾ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਨੇ ਕਦੇ ਝੁਕਾਇਆ ਨਹੀਂ।
ਸ਼ਗ੍ਧੀ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਰਯਿਂ ਯਾਮਿ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍ । ਸ਼ਗ੍ਧਿ ਵਾਜਾਯ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸਿषਾਸਤੇ ਸ਼ਗ੍ਧਿ ਸ੍ਤੋਮਾਯ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯ
ਇੰਦ੍ਰਾ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਧਨ ਦੇ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦਾ ਹਾਂ, ਵੱਡੀ ਬਹਾਦਰੀ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦੇ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਵੀ ਬਖ਼ਸ਼।
ਸ਼ਗ੍ਧੀ ਨੋ ਅਸ੍ਯ ਯਦ੍ਧ ਪੌਰਮਾਵਿਥ ਧਿਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਿषਾਸਤਃ । ਸ਼ਗ੍ਧਿ ਯਥਾ ਰੁਸ਼ਮਂ ਸ਼੍ਯਾਵਕਂ ਕृਪਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਾਵਃ ਸ੍ਵਰ੍ਣਰਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਦਾਤ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਦੀ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਇੰਦ੍ਰਾ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਰੁਸ਼ਮਾ, ਸ਼ਿਆਵਕਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਇੰਦ੍ਰਾ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਕਨ੍ਨਵ੍ਯੋ ਅਤਸੀਨਾਂ ਤੁਰੋ ਗृਣੀਤ ਮਰ੍ਤ੍ਯਃ । ਨਹੀ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰਿਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗृਣਨ੍ਤ ਆਨਸ਼ੁਃ
ਕੰਨਵਾਂ, ਅਤਸੀਨਾਂ ਅਤੇ ਤੇਜ਼ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰੇ ਮਨੁੱਖ। ਪਰ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਕੋਈ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਿਆ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਕਦੁ ਸ੍ਤੁਵਨ੍ਤ ऋਤਯਨ੍ਤ ਦੇਵਤ ऋषਿਃ ਕੋ ਵਿਪ੍ਰ ਓਹਤੇ । ਕਦਾ ਹਵਂ ਮਘਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਨ੍ਵਤਃ ਕਦੁ ਸ੍ਤੁਵਤ ਆ ਗਮਃ
ਕੌਣ, ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਦਾ, ਕੌਣ ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਾ, ਕੌਣ ਦੇਵਤਾ, ਕੌਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਕੌਣ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤੈਨੂੰ ਸੋਚਦਾ ਹੈ? ਦਾਨੀ ਇੰਦ੍ਰਾ, ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਹਵਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੇਗਾ?
ਉਦੁ ਤ੍ਯੇ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਾ ਗਿਰ ਸ੍ਤੋਮਾਸ ਈਰਤੇ । ਸਤ੍ਰਾਜਿਤੋ ਧਨਸਾ ਅਕ੍ਸ਼ਿਤੋਤਯੋ ਵਾਜਯਨ੍ਤੋ ਰਥਾ ਇਵ
ਇਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ, ਇਹ ਸ਼ਲਾਘਾਵਾਂ ਉੱਪਰ ਵਧ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਟੱਲ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਰਥਾਂ ਵਾਂਗ ਇਨਾਮ ਲਈ ਦੌੜਦੇ ਹਨ।
ਕਣ੍ਵਾ ਇਵ ਭृਗਵਃ ਸੂਰ੍ਯਾ ਇਵ ਵਿਸ਼੍ਵਮਿਦ੍ਧੀਤਮਾਨਸ਼ੁਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ੍ਤੋਮੇਭਿਰ੍ਮਹਯਨ੍ਤ ਆਯਵਃ ਪ੍ਰਿਯਮੇਧਾਸੋ ਅਸ੍ਵਰਨ੍
ਕੰਨਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਭ੍ਰਿਗੁਆਂ ਵਾਂਗ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ, ਸਭ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰਾ ਦੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਕੀਤੀ। ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਪਿਆਰੇ ਮੈਧਾਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਗਾਇਆ।
ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਵਾ ਹਿ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮ ਹਰੀ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਰਾਵਤਃ । ਅਰ੍ਵਾਚੀਨੋ ਮਘਵਨ੍ਸੋਮਪੀਤਯ ਉਗ੍ਰ ऋष੍ਵੇਭਿਰਾ ਗਹਿ
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਦੇ ਵਧੀਰੇ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਘੋੜੇ ਜੋੜ, ਇੰਦ੍ਰਾ, ਦੂਰ ਤੋਂ ਆ। ਦਾਨੀ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਆ।
ਇਮੇ ਹਿ ਤੇ ਕਾਰਵੋ ਵਾਵਸ਼ੁਰ੍ਧਿਯਾ ਵਿਪ੍ਰਾਸੋ ਮੇਧਸਾਤਯੇ । ਸ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਮਘਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਗਿਰ੍ਵਣੋ ਵੇਨੋ ਨ ਸ਼ृਣੁਧੀ ਹਵਮ੍
ਇਹ ਕਵੀ, ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ। ਇਸ ਲਈ, ਦਾਨੀ ਇੰਦ੍ਰਾ, ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਗਾਇਕ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ।
ਨਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਬृਹਤੀਭ੍ਯੋ ਵृਤ੍ਰਂ ਧਨੁਭ੍ਯੋ ਅਸ੍ਫੁਰਃ । ਨਿਰਰ੍ਬੁਦਸ੍ਯ ਮृਗਯਸ੍ਯ ਮਾਯਿਨੋ ਨਿਃ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਗਾ ਆਜਃ
ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਧਨੁਆਂ ਨਾਲ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰਾ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਤੂੰ ਅਰਬੁਦਾ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੀ। ਤੂੰ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਗਾਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀਆਂ।
ਨਿਰਗ੍ਨਯੋ ਰੁਰੁਚੁਰ੍ਨਿਰੁ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨਿਃ ਸੋਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋ ਰਸਃ । ਨਿਰਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦਧਮੋ ਮਹਾਮਹਿਂ ਕृषੇ ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪੌਂਸ੍ਯਮ੍
ਅੱਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ, ਸੂਰਜ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਸੋਮ ਦਾ ਜੀਵਨ ਰਸ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਇੰਦ੍ਰਾ। ਤੂੰ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਦੈਤ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ—ਇਹ ਤੇਰਾ ਮਰਦਾਨਾ ਕੰਮ ਹੈ।