ਯ ਏਕੋ ਅਸ੍ਤਿ ਦਂਸਨਾ ਮਹਾਁ ਉਗ੍ਰੋ ਅਭਿ ਵ੍ਰਤੈਃ । ਗਮਤ੍ਸ ਸ਼ਿਪ੍ਰੀ ਨ ਸ ਯੋषਦਾ ਗਮਦ੍ਧਵਂ ਨ ਪਰਿ ਵਰ੍ਜਤਿ
ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਵੱਡਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਬਲ ਹੈ, ਉਹ ਆਵੇ, ਦਾਡੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ, ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਜੋ ਕਦੇ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਂ ਪੁਰਂ ਚਰਿष੍ਣ੍ਵਂ ਵਧੈਃ ਸ਼ੁष੍ਣਸ੍ਯ ਸਂ ਪਿਣਕ੍ । ਤ੍ਵਂ ਭਾ ਅਨੁ ਚਰੋ ਅਧ ਦ੍ਵਿਤਾ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਹਵ੍ਯੋ ਭੁਵਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਦੇ ਚਲਦੇ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਤੂੰ ਭਾਨਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ। ਜਦ ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੂੰ ਸਹਾਇਕ ਬਣਿਆ।
ਮਮ ਤ੍ਵਾ ਸੂਰ ਉਦਿਤੇ ਮਮ ਮਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਦਿਵਃ । ਮਮ ਪ੍ਰਪਿਤ੍ਵੇ ਅਪਿਸ਼ਰ੍ਵਰੇ ਵਸਵਾ ਸ੍ਤੋਮਾਸੋ ਅਵृਤ੍ਸਤ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਹੇ ਵਸਵ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਤਕਾਰੀਆਂ ਚੱਲ ਪਈਆਂ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਸਮੇਂ ਵੀ।
ਸ੍ਤੁਹਿ ਸ੍ਤੁਹੀਦੇਤੇ ਘਾ ਤੇ ਮਂਹਿष੍ਠਾਸੋ ਮਘੋਨਾਮ੍ । ਨਿਨ੍ਦਿਤਾਸ਼੍ਵਃ ਪ੍ਰਪਥੀ ਪਰਮਜ੍ਯਾ ਮਘਸ੍ਯ ਮੇਧ੍ਯਾਤਿਥੇ
ਸਤਕਾਰੀ ਕਰ, ਸਤਕਾਰੀ ਕਰ! ਇਹ ਤੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਦਾਤਾ ਹਨ। ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਘੋੜਾ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਭੋਜਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਆ ਯਦਸ਼੍ਵਾਨ੍ਵਨਨ੍ਵਤਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਹਂ ਰਥੇ ਰੁਹਮ੍ । ਉਤ ਵਾਮਸ੍ਯ ਵਸੁਨਸ਼੍ਚਿਕੇਤਤਿ ਯੋ ਅਸ੍ਤਿ ਯਾਦ੍ਵਃ ਪਸ਼ੁਃ
ਜਦੋਂ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਗਏ, ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਤੇ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਧਨ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਸ਼ੂ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਯ ऋਜ੍ਰਾ ਮਹ੍ਯਂ ਮਾਮਹੇ ਸਹ ਤ੍ਵਚਾ ਹਿਰਣ੍ਯਯਾ । ਏष ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸੌਭਗਾਸਙ੍ਗਸ੍ਯ ਸ੍ਵਨਦ੍ਰਥਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਖਾਲ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਸਭ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਧ ਪ੍ਲਾਯੋਗਿਰਤਿ ਦਾਸਦਨ੍ਯਾਨਾਸਙ੍ਗੋ ਅਗ੍ਨੇ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰੈਃ । ਅਧੋਕ੍ਸ਼ਣੋ ਦਸ਼ ਮਹ੍ਯਂ ਰੁਸ਼ਨ੍ਤੋ ਨਲ਼ਾ ਇਵ ਸਰਸੋ ਨਿਰਤਿष੍ਠਨ੍
ਫਿਰ ਪਲਾਯੋਗਾ, ਅਗਨਿ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਿਆ; ਦਸ ਚਮਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਲੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਿਨਾ ਜੋੜੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਅਨ੍ਵਸ੍ਯ ਸ੍ਥੂਰਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਨਸ੍ਥ ਊਰੁਰਵਰਮ੍ਬਮਾਣਃ । ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੀ ਨਾਰ੍ਯਭਿਚਕ੍ਸ਼੍ਯਾਹ ਸੁਭਦ੍ਰਮਰ੍ਯ ਭੋਜਨਂ ਬਿਭਰ੍षਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਕৃতি ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖੀ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਥੱਲੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਸਦਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਹੇ ਉੱਚੇ, ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਲਿਆ ਹੈ।
ਇਦਂ ਵਸੋ ਸੁਤਮਨ੍ਧਃ ਪਿਬਾ ਸੁਪੂਰ੍ਣਮੁਦਰਮ੍ । ਅਨਾਭਯਿਨ੍ਰਰਿਮਾ ਤੇ
ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਇਹ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਤੇਰਾ ਪਿਆਲਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਨਿਰਭੈ।
ਨृਭਿਰ੍ਧੂਤਃ ਸੁਤੋ ਅਸ਼੍ਨੈਰਵ੍ਯੋ ਵਾਰੈਃ ਪਰਿਪੂਤਃ । ਅਸ਼੍ਵੋ ਨ ਨਿਕ੍ਤੋ ਨਦੀषੁ
ਮਰਦਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਛਾਣਿਆ, ਇਹ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਤੇ ਯਵਂ ਯਥਾ ਗੋਭਿਃ ਸ੍ਵਾਦੁਮਕਰ੍ਮ ਸ਼੍ਰੀਣਨ੍ਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾਸ੍ਮਿਨ੍ਸਧਮਾਦੇ
ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਠਾ ਜੌ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਾ ਜਾਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਇਤ੍ਸੋਮਪਾ ਏਕ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਤਪਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਃ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਦੇਵਾਨ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਁਸ਼੍ਚ
ਇੰਦਰ ਹੀ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ, ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਰਸ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਹੈ—ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰ।
ਨ ਯਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰੋ ਨ ਦੁਰਾਸ਼ੀਰ੍ਨ ਤृਪ੍ਰਾ ਉਰੁਵ੍ਯਚਸਮ੍ । ਅਪਸ੍ਪृਣ੍ਵਤੇ ਸੁਹਾਰ੍ਦਮ੍
ਨਾਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਨਾਹ ਲਾਲਚੀ, ਨਾਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ, ਉਹ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਹਟਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਗੋਭਿਰ੍ਯਦੀਮਨ੍ਯੇ ਅਸ੍ਮਨ੍ਮृਗਂ ਨ ਵ੍ਰਾ ਮृਗਯਨ੍ਤੇ । ਅਭਿਤ੍ਸਰਨ੍ਤਿ ਧੇਨੁਭਿਃ
ਜਦੋਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਗਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਵਾਂਗ ਖੋਜਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਧੇਨੂਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਰਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੋਮਾਃ ਸੁਤਾਸਃ ਸਨ੍ਤੁ ਦੇਵਸ੍ਯ । ਸ੍ਵੇ ਕ੍ਸ਼ਯੇ ਸੁਤਪਾਵ੍ਨਃ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਲਈ, ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਤਿੰਨ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਹੋਣ, ਰਸ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਲਈ।
ਤ੍ਰਯਃ ਕੋਸ਼ਾਸ ਸ਼੍ਚੋਤਨ੍ਤਿ ਤਿਸ੍ਰਸ਼੍ਚਮ੍ਵਃ ਸੁਪੂਰ੍ਣਾਃ । ਸਮਾਨੇ ਅਧਿ ਭਾਰ੍ਮਨ੍
ਤਿੰਨ ਭਾਂਡੇ ਵਗਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਜੱਗ ਭਰ ਕੇ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਇਕੋ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖੇ ਹਨ।
ਸ਼ੁਚਿਰਸਿ ਪੁਰੁਨਿष੍ਠਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੈਰ੍ਮਧ੍ਯਤ ਆਸ਼ੀਰ੍ਤਃ । ਦਧ੍ਨਾ ਮਨ੍ਦਿष੍ਠਃ ਸ਼ੂਰਸ੍ਯ
ਤੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈਂ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੂਧ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ; ਤੂੰ ਵੀਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਇਮੇ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਾਸ੍ਤੀਵ੍ਰਾ ਅਸ੍ਮੇ ਸੁਤਾਸਃ । ਸ਼ੁਕ੍ਰਾ ਆਸ਼ਿਰਂ ਯਾਚਨ੍ਤੇ
ਇਹ ਤਿੱਖੇ ਸੋਮਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਨਿਕਲੇ ਹਨ; ਚਮਕਦੇ ਪਿਆਲੇ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰਸ ਮੰਗਦੇ ਹਨ।
ਤਾਁ ਆਸ਼ਿਰਂ ਪੁਰੋਲ਼ਾਸ਼ਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇਮਂ ਸੋਮਂ ਸ਼੍ਰੀਣੀਹਿ । ਰੇਵਨ੍ਤਂ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ृਣੋਮਿ
ਇੰਦਰ ਲਈ ਇਹ ਮਸਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੋਮਾ, ਕੁਰਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕਰ; ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਦਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨੀ ਹੈ।
ਹृਤ੍ਸੁ ਪੀਤਾਸੋ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੇ ਦੁਰ੍ਮਦਾਸੋ ਨ ਸੁਰਾਯਾਮ੍ । ਊਧਰ੍ਨ ਨਗ੍ਨਾ ਜਰਨ੍ਤੇ
ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪੀ ਕੇ, ਉਹ ਲੜਦੇ ਹਨ, ਮਸਤ ਹੋਏ ਮਜਬੂਤ ਪੀਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ; ਨੰਗੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਰੇਵਾਁ ਇਦ੍ਰੇਵਤ ਸ੍ਤੋਤਾ ਸ੍ਯਾਤ੍ਤ੍ਵਾਵਤੋ ਮਘੋਨਃ । ਪ੍ਰੇਦੁ ਹਰਿਵਃ ਸ਼੍ਰੁਤਸ੍ਯ
ਸਲਾਹਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਦਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨੀ ਹੋਵੇ; ਆ ਜਾ, ਹੇ ਪੀਲੇ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲਈ।
ਉਕ੍ਥਂ ਚਨ ਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨਮਗੋਰਰਿਰਾ ਚਿਕੇਤ । ਨ ਗਾਯਤ੍ਰਂ ਗੀਯਮਾਨਮ੍
ਗਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹੀ ਹੋਈ ਵੰਦਨਾ ਵੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਗੀਤ, ਭਾਵੇਂ ਗਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ।
ਮਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੀਯਤ੍ਨਵੇ ਮਾ ਸ਼ਰ੍ਧਤੇ ਪਰਾ ਦਾਃ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸ਼ਚੀਵਃ ਸ਼ਚੀਭਿਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਵੀ ਨਾ ਖੋਹੀ ਜਾਣ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ।
ਵਯਮੁ ਤ੍ਵਾ ਤਦਿਦਰ੍ਥਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾਯਨ੍ਤਃ ਸਖਾਯਃ । ਕਣ੍ਵਾ ਉਕ੍ਥੇਭਿਰ੍ਜਰਨ੍ਤੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਦੋਸਤ, ਇਸੀ ਲਈ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ। ਕਣਵਾ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਦੇ ਹਨ।
ਨ ਘੇਮਨ੍ਯਦਾ ਪਪਨ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਨਪਸੋ ਨਵਿष੍ਟੌ । ਤਵੇਦੁ ਸ੍ਤੋਮਂ ਚਿਕੇਤ
ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਅਕਲ ਰਹਿਤ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਹੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੰਨੀ ਗਈ ਹੈ।
ਇਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾਃ ਸੁਨ੍ਵਨ੍ਤਂ ਨ ਸ੍ਵਪ੍ਨਾਯ ਸ੍ਪृਹਯਨ੍ਤਿ । ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਮਾਦਮਤਨ੍ਦ੍ਰਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸੋਮ ਰਸ ਨਿਚੋੜਦੇ ਹਨ; ਆਲਸੀ ਨੂੰ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਪਰ ਚੁਸਤ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਓ षੁ ਪ੍ਰ ਯਾਹਿ ਵਾਜੇਭਿਰ੍ਮਾ ਹृਣੀਥਾ ਅਭ੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍ । ਮਹਾਁ ਇਵ ਯੁਵਜਾਨਿਃ
ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਆ, ਸਾਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਰੋਕ। ਵੱਡੇ ਨੌਜਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਵਿਚੋਂ।
ਮੋ ष੍ਵਦ੍ਯ ਦੁਰ੍ਹਣਾਵਾਨ੍ਸਾਯਂ ਕਰਦਾਰੇ ਅਸ੍ਮਤ੍ । ਅਸ਼੍ਰੀਰ ਇਵ ਜਾਮਾਤਾ
ਅੱਜ ਜੋ ਮੁਸੀਬਤ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਏ, ਜਿਵੇਂ ਨਾਪਸੰਦ ਜਾਮਾਤਾ।
ਵਿਦ੍ਮਾ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਵੀਰਸ੍ਯ ਭੂਰਿਦਾਵਰੀਂ ਸੁਮਤਿਮ੍ । ਤ੍ਰਿषੁ ਜਾਤਸ੍ਯ ਮਨਾਂਸਿ
ਅਸੀਂ ਇਸ ਵਿਰਲੇ ਦੀ ਵੱਡੀ ਦਾਤ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਮਿਹਰ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।
ਆ ਤੂ षਿਞ੍ਚ ਕਣ੍ਵਮਨ੍ਤਂ ਨ ਘਾ ਵਿਦ੍ਮ ਸ਼ਵਸਾਨਾਤ੍ । ਯਸ਼ਸ੍ਤਰਂ ਸ਼ਤਮੂਤੇਃ
ਕਣਵਾ ਅਤੇ ਗਾਇਕ ਲਈ ਤੂੰ ਰਸ ਵਹਾ। ਅਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਜੋ ਸੌ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੇ ਤੋਂ ਵਧ ਹੋਵੇ।