ਕ੍ਵੇਯਥ ਕ੍ਵੇਦਸਿ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਚਿਦ੍ਧਿ ਤੇ ਮਨਃ । ਅਲਰ੍षਿ ਯੁਧ੍ਮ ਖਜਕृਤ੍ਪੁਰਂਦਰ ਪ੍ਰ ਗਾਯਤ੍ਰਾ ਅਗਾਸਿषੁਃ
ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ, ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਮਨ ਤਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ। ਤੂੰ ਲੜਨ ਵਾਲਾ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਨਾਲ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਾਸ੍ਮੈ ਗਾਯਤ੍ਰਮਰ੍ਚਤ ਵਾਵਾਤੁਰ੍ਯਃ ਪੁਰਂਦਰਃ । ਯਾਭਿਃ ਕਾਣ੍ਵਸ੍ਯੋਪ ਬਰ੍ਹਿਰਾਸਦਂ ਯਾਸਦ੍ਵਜ੍ਰੀ ਭਿਨਤ੍ਪੁਰਃ
ਉਸ ਲਈ ਗਾਇਤਰੀ ਗਾਓ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਣਵਾ ਦਾ ਆਸਨ ਪਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ।
ਯੇ ਤੇ ਸਨ੍ਤਿ ਦਸ਼ਗ੍ਵਿਨਃ ਸ਼ਤਿਨੋ ਯੇ ਸਹਸ੍ਰਿਣਃ । ਅਸ਼੍ਵਾਸੋ ਯੇ ਤੇ ਵृषਣੋ ਰਘੁਦ੍ਰੁਵਸ੍ਤੇਭਿਰ੍ਨਸ੍ਤੂਯਮਾ ਗਹਿ
ਤੇਰੇ ਦਸ-ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ, ਸੌ-ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ-ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਤੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ—ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਸਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ।
ਆ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸਬਰ੍ਦੁਘਾਂ ਹੁਵੇ ਗਾਯਤ੍ਰਵੇਪਸਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਧੇਨੁਂ ਸੁਦੁਘਾਮਨ੍ਯਾਮਿषਮੁਰੁਧਾਰਾਮਰਂਕृਤਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ ਲਈ, ਵਹਿੰਦੇ ਸੋਮ ਲਈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਧੂ ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਦੌਲਤ ਲਈ।
ਯਤ੍ਤੁਦਤ੍ਸੂਰ ਏਤਸ਼ਂ ਵਙ੍ਕੂ ਵਾਤਸ੍ਯ ਪਰ੍ਣਿਨਾ । ਵਹਤ੍ਕੁਤ੍ਸਮਾਰ੍ਜੁਨੇਯਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਤ੍ਸਰਦ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਸ੍ਤृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸੂਰਜ, ਏਤਸ਼ਾ, ਜਾਂ ਵਕਰੀ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨਾਲ, ਕੁਤਸਾ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਲੈ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ।
ਯ ऋਤੇ ਚਿਦਭਿਸ਼੍ਰਿषਃ ਪੁਰਾ ਜਤ੍ਰੁਭ੍ਯ ਆਤृਦਃ । ਸਂਧਾਤਾ ਸਂਧਿਂ ਮਘਵਾ ਪੁਰੂਵਸੁਰਿष੍ਕਰ੍ਤਾ ਵਿਹ੍ਰੁਤਂ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਬਿਨਾ ਮਦਦ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਾਂ ਉੱਤੇ ਆਈ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਦਾਨੀ, ਬਹੁਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਫਿਰ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਇਕ ਕਰੇਗਾ।
ਮਾ ਭੂਮ ਨਿष੍ਟ੍ਯਾ ਇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਦਰਣਾ ਇਵ । ਵਨਾਨਿ ਨ ਪ੍ਰਜਹਿਤਾਨ੍ਯਦ੍ਰਿਵੋ ਦੁਰੋषਾਸੋ ਅਮਨ੍ਮਹਿ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਠਿਕਾਣੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਹੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਹੋਈਏ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦਾ, ਜਾਂ ਸਵੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਹੋਈਏ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ।
ਅਮਨ੍ਮਹੀਦਨਾਸ਼ਵੋऽਨੁਗ੍ਰਾਸਸ਼੍ਚ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ । ਸਕृਤ੍ਸੁ ਤੇ ਮਹਤਾ ਸ਼ੂਰ ਰਾਧਸਾ ਅਨੁ ਸ੍ਤੋਮਂ ਮੁਦੀਮਹਿ
ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧਾਰੇ, ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਘਾਟ ਜਾਂ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ। ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੀਏ।
ਯਦਿ ਸ੍ਤੋਮਂ ਮਮ ਸ਼੍ਰਵਦਸ੍ਮਾਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਿਨ੍ਦਵਃ । ਤਿਰਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਸਸृਵਾਂਸ ਆਸ਼ਵੋ ਮਨ੍ਦਨ੍ਤੁ ਤੁਗ੍ਰ੍ਯਾਵृਧਃ
ਜੇ ਮੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾਵਾਂ, ਛਣਣ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਣ, ਹੇ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਆ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸਧਸ੍ਤੁਤਿਂ ਵਾਵਾਤੁਃ ਸਖ੍ਯੁਰਾ ਗਹਿ । ਉਪਸ੍ਤੁਤਿਰ੍ਮਘੋਨਾਂ ਪ੍ਰ ਤ੍ਵਾਵਤ੍ਵਧਾ ਤੇ ਵਸ਼੍ਮਿ ਸੁष੍ਟੁਤਿਮ੍
ਅੱਜ ਤੂੰ, ਹੇ ਦੋਸਤ, ਇਸ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਆ। ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਤਕ ਤੈਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਸਤਕਾਰੀ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸੋਤਾ ਹਿ ਸੋਮਮਦ੍ਰਿਭਿਰੇਮੇਨਮਪ੍ਸੁ ਧਾਵਤ । ਗਵ੍ਯਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇਵ ਵਾਸਯਨ੍ਤ ਇਨ੍ਨਰੋ ਨਿਰ੍ਧੁਕ੍ਸ਼ਨ੍ਵਕ੍ਸ਼ਣਾਭ੍ਯਃ
ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੋਮ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਨਿਚੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਉਹ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਗੇ। ਜਿਵੇਂ ਧੋਇਆ ਹੋਇਆ ਕਪੜਾ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਬਰਤਨਾਂ ਤੋਂ ਛਣ ਕੇ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਹੈ।
ਅਧ ਜ੍ਮੋ ਅਧ ਵਾ ਦਿਵੋ ਬृਹਤੋ ਰੋਚਨਾਦਧਿ । ਅਯਾ ਵਰ੍ਧਸ੍ਵ ਤਨ੍ਵਾ ਗਿਰਾ ਮਮਾ ਜਾਤਾ ਸੁਕ੍ਰਤੋ ਪृਣ
ਚਾਹੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੱਡੇ ਚਮਕਦੇ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ, ਇਸ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕਰ। ਹੇ ਕੁਸ਼ਲਵਾਨ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁ ਮਦਿਨ੍ਤਮਂ ਸੋਮਂ ਸੋਤਾ ਵਰੇਣ੍ਯਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰ ਏਣਂ ਪੀਪਯਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਯਾ ਧਿਯਾ ਹਿਨ੍ਵਾਨਂ ਨ ਵਾਜਯੁਮ੍
ਇੰਦਰ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਤੇ ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜੋ। ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਪੀਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੌੜਣ ਵਾਲਾ ਜਿੱਤ ਵੱਲ ਤੁਰਦਾ ਹੈ।
ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਸੋਮਸ੍ਯ ਗਲ੍ਦਯਾ ਸਦਾ ਯਾਚਨ੍ਨਹਂ ਗਿਰਾ । ਭੂਰ੍ਣਿਂ ਮृਗਂ ਨ ਸਵਨੇषੁ ਚੁਕ੍ਰੁਧਂ ਕ ਈਸ਼ਾਨਂ ਨ ਯਾਚਿषਤ੍
ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੰਗਦਿਆਂ, ਤੈਨੂੰ ਸੋਮ ਲਈ ਥੱਕਾਵਾਂ ਨਾ। ਜਿਵੇਂ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾਕ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ, ਕੌਣ ਪ੍ਰਭੂ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਮੰਗੇ?
ਮਦੇਨੇषਿਤਂ ਮਦਮੁਗ੍ਰਮੁਗ੍ਰੇਣ ਸ਼ਵਸਾ । ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਂ ਤਰੁਤਾਰਂ ਮਦਚ੍ਯੁਤਂ ਮਦੇ ਹਿ ष੍ਮਾ ਦਦਾਤਿ ਨਃ
ਮਜ਼ਬੂਤ ਮਦ ਨਾਲ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਦ ਵਾਲਾ ਰਸ ਵਗਾ ਕੇ; ਮਦ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੇਵਾਰੇ ਵਾਰ੍ਯਾ ਪੁਰੁ ਦੇਵੋ ਮਰ੍ਤਾਯ ਦਾਸ਼ੁषੇ । ਸ ਸੁਨ੍ਵਤੇ ਚ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਚ ਰਾਸਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਗੂਰ੍ਤੋ ਅਰਿष੍ਟੁਤਃ
ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਮਰਤ ਨੂੰ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਿਚੋੜਦਾ ਤੇ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਸਭ ਵਲੋਂ ਸਤਕਾਰੀ, ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਹਿ ਮਤ੍ਸ੍ਵ ਚਿਤ੍ਰੇਣ ਦੇਵ ਰਾਧਸਾ । ਸਰੋ ਨ ਪ੍ਰਾਸ੍ਯੁਦਰਂ ਸਪੀਤਿਭਿਰਾ ਸੋਮੇਭਿਰੁਰੁ ਸ੍ਫਿਰਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆ, ਸੋਹਣੇ ਦਾਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ। ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਝੀਲ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਸੋਮਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਸਹਸ੍ਰਮਾ ਸ਼ਤਂ ਯੁਕ੍ਤਾ ਰਥੇ ਹਿਰਣ੍ਯਯੇ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਯੁਜੋ ਹਰਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕੇਸ਼ਿਨੋ ਵਹਨ੍ਤੁ ਸੋਮਪੀਤਯੇ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹਜ਼ਾਰ ਤੇ ਸੌ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਬਾਣੀ ਨਾਲ ਜੋੜੇ, ਪੀਲੇ ਕੇਸ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਲਿਆਉਣ।
ਆ ਤ੍ਵਾ ਰਥੇ ਹਿਰਣ੍ਯਯੇ ਹਰੀ ਮਯੂਰਸ਼ੇਪ੍ਯਾ । ਸ਼ਿਤਿਪृष੍ਠਾ ਵਹਤਾਂ ਮਧ੍ਵੋ ਅਨ੍ਧਸੋ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ਣਸ੍ਯ ਪੀਤਯੇ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਰਥ 'ਤੇ, ਮਯੂਰ ਦੀ ਪੂੰਛ ਵਾਲੇ, ਚਿੱਟੇ ਪਿੱਠ ਵਾਲੇ ਦੋ ਘੋੜੇ, ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਵਾਲੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਲਿਆਉਣ।
ਪਿਬਾ ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਗਿਰ੍ਵਣਃ ਸੁਤਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵਪਾ ਇਵ । ਪਰਿष੍ਕृਤਸ੍ਯ ਰਸਿਨ ਇਯਮਾਸੁਤਿਸ਼੍ਚਾਰੁਰ੍ਮਦਾਯ ਪਤ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਗੀਤ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਇਸ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਨੂੰ ਪੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੀਣ ਵਾਲਾ। ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਵਗਦਾ ਰਸ ਤੇਰੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਲਈ ਸੋਹਣੀ ਭੇਟ ਹੈ।
ਯ ਏਕੋ ਅਸ੍ਤਿ ਦਂਸਨਾ ਮਹਾਁ ਉਗ੍ਰੋ ਅਭਿ ਵ੍ਰਤੈਃ । ਗਮਤ੍ਸ ਸ਼ਿਪ੍ਰੀ ਨ ਸ ਯੋषਦਾ ਗਮਦ੍ਧਵਂ ਨ ਪਰਿ ਵਰ੍ਜਤਿ
ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਵੱਡਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਯਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਬਲ ਹੈ, ਉਹ ਆਵੇ, ਦਾਡੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਪਤੀ ਵਾਂਗ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੋਲ, ਦੋਸਤ ਵਾਂਗ ਜੋ ਕਦੇ ਛੱਡਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਂ ਪੁਰਂ ਚਰਿष੍ਣ੍ਵਂ ਵਧੈਃ ਸ਼ੁष੍ਣਸ੍ਯ ਸਂ ਪਿਣਕ੍ । ਤ੍ਵਂ ਭਾ ਅਨੁ ਚਰੋ ਅਧ ਦ੍ਵਿਤਾ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਹਵ੍ਯੋ ਭੁਵਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਦੇ ਚਲਦੇ ਕਿਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ। ਤੂੰ ਭਾਨਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ। ਜਦ ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਤੂੰ ਸਹਾਇਕ ਬਣਿਆ।
ਮਮ ਤ੍ਵਾ ਸੂਰ ਉਦਿਤੇ ਮਮ ਮਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਦਿਵਃ । ਮਮ ਪ੍ਰਪਿਤ੍ਵੇ ਅਪਿਸ਼ਰ੍ਵਰੇ ਵਸਵਾ ਸ੍ਤੋਮਾਸੋ ਅਵृਤ੍ਸਤ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਦੁਪਹਿਰ ਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਹੇ ਵਸਵ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਤਕਾਰੀਆਂ ਚੱਲ ਪਈਆਂ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਸਮੇਂ ਵੀ।
ਸ੍ਤੁਹਿ ਸ੍ਤੁਹੀਦੇਤੇ ਘਾ ਤੇ ਮਂਹਿष੍ਠਾਸੋ ਮਘੋਨਾਮ੍ । ਨਿਨ੍ਦਿਤਾਸ਼੍ਵਃ ਪ੍ਰਪਥੀ ਪਰਮਜ੍ਯਾ ਮਘਸ੍ਯ ਮੇਧ੍ਯਾਤਿਥੇ
ਸਤਕਾਰੀ ਕਰ, ਸਤਕਾਰੀ ਕਰ! ਇਹ ਤੇਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਦਾਤਾ ਹਨ। ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਘੋੜਾ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜੋ ਮਹਿਮਾਨ ਭੋਜਨ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਨਿੰਦਾ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਆ ਯਦਸ਼੍ਵਾਨ੍ਵਨਨ੍ਵਤਃ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾਹਂ ਰਥੇ ਰੁਹਮ੍ । ਉਤ ਵਾਮਸ੍ਯ ਵਸੁਨਸ਼੍ਚਿਕੇਤਤਿ ਯੋ ਅਸ੍ਤਿ ਯਾਦ੍ਵਃ ਪਸ਼ੁਃ
ਜਦੋਂ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਗਏ, ਮੈਂ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ; ਤੇ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਧਨ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਸ਼ੂ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।
ਯ ऋਜ੍ਰਾ ਮਹ੍ਯਂ ਮਾਮਹੇ ਸਹ ਤ੍ਵਚਾ ਹਿਰਣ੍ਯਯਾ । ਏष ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਸੌਭਗਾਸਙ੍ਗਸ੍ਯ ਸ੍ਵਨਦ੍ਰਥਃ
ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਖਾਲ ਦਿੱਤੀ, ਉਸ ਦਾ ਰਥ ਸਭ ਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਧ ਪ੍ਲਾਯੋਗਿਰਤਿ ਦਾਸਦਨ੍ਯਾਨਾਸਙ੍ਗੋ ਅਗ੍ਨੇ ਦਸ਼ਭਿਃ ਸਹਸ੍ਰੈਃ । ਅਧੋਕ੍ਸ਼ਣੋ ਦਸ਼ ਮਹ੍ਯਂ ਰੁਸ਼ਨ੍ਤੋ ਨਲ਼ਾ ਇਵ ਸਰਸੋ ਨਿਰਤਿष੍ਠਨ੍
ਫਿਰ ਪਲਾਯੋਗਾ, ਅਗਨਿ, ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਗਿਆ; ਦਸ ਚਮਕਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਨਲੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਬਿਨਾ ਜੋੜੇ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਅਨ੍ਵਸ੍ਯ ਸ੍ਥੂਰਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦਨਸ੍ਥ ਊਰੁਰਵਰਮ੍ਬਮਾਣਃ । ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੀ ਨਾਰ੍ਯਭਿਚਕ੍ਸ਼੍ਯਾਹ ਸੁਭਦ੍ਰਮਰ੍ਯ ਭੋਜਨਂ ਬਿਭਰ੍षਿ
ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਆਕৃতি ਸਾਹਮਣੇ ਵੇਖੀ, ਉਸ ਦੀ ਰਾਣੀ ਥੱਲੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਸਦਾ ਵੇਖਣ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਹੇ ਉੱਚੇ, ਤੂੰ ਚੰਗਾ ਭੋਜਨ ਲਿਆ ਹੈ।
ਇਦਂ ਵਸੋ ਸੁਤਮਨ੍ਧਃ ਪਿਬਾ ਸੁਪੂਰ੍ਣਮੁਦਰਮ੍ । ਅਨਾਭਯਿਨ੍ਰਰਿਮਾ ਤੇ
ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਇਹ ਨਿਕਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਤੇਰਾ ਪਿਆਲਾ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੀਏ, ਹੇ ਨਿਰਭੈ।
ਨृਭਿਰ੍ਧੂਤਃ ਸੁਤੋ ਅਸ਼੍ਨੈਰਵ੍ਯੋ ਵਾਰੈਃ ਪਰਿਪੂਤਃ । ਅਸ਼੍ਵੋ ਨ ਨਿਕ੍ਤੋ ਨਦੀषੁ
ਮਰਦਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਵਧੀਆ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਛਾਣਿਆ, ਇਹ ਨਦੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਵਗਦਾ ਹੈ।