ਸੁਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਚਿਕਿਤੁषੇ ਜਨਾਯ ਸਚ੍ਚਾਸਚ੍ਚ ਵਚਸੀ ਪਸ੍ਪृਧਾਤੇ । ਤਯੋਰ੍ਯਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਯਤਰਦृਜੀਯਸ੍ਤਦਿਤ੍ਸੋਮੋऽਵਤਿ ਹਨ੍ਤ੍ਯਾਸਤ੍
ਸਿਆਣੇ ਲਈ ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ ਦੀ ਪਛਾਣ ਆਸਾਨ ਹੈ। ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਸੱਚੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਮ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਾ ਉ ਸੋਮੋ ਵृਜਿਨਂ ਹਿਨੋਤਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਂ ਮਿਥੁਯਾ ਧਾਰਯਨ੍ਤਮ੍ । ਹਨ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਹਨ੍ਤ੍ਯਾਸਦ੍ਵਦਨ੍ਤਮੁਭਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਿਤੌ ਸ਼ਯਾਤੇ
ਸੋਮ ਨਾਹਤੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਜੋ ਇਨਸਾਫ਼ ਲਈ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਖਸ ਤੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੇਠਾਂ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦਿ ਵਾਹਮਨृਤਦੇਵ ਆਸ ਮੋਘਂ ਵਾ ਦੇਵਾਁ ਅਪ੍ਯੂਹੇ ਅਗ੍ਨੇ । ਕਿਮਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਜਾਤਵੇਦੋ ਹृਣੀषੇ ਦ੍ਰੋਘਵਾਚਸ੍ਤੇ ਨਿਰृਥਂ ਸਚਨ੍ਤਾਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠਾ ਦੇਵਤਾ ਸੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕੀ ਰੋਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ? ਜੋ ਧੋਖਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਣ।
ਅਦ੍ਯਾ ਮੁਰੀਯ ਯਦਿ ਯਾਤੁਧਾਨੋ ਅਸ੍ਮਿ ਯਦਿ ਵਾਯੁਸ੍ਤਤਪ ਪੂਰੁषਸ੍ਯ । ਅਧਾ ਸ ਵੀਰੈਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵਿ ਯੂਯਾ ਯੋ ਮਾ ਮੋਘਂ ਯਾਤੁਧਾਨੇਤ੍ਯਾਹ
ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਜਾਦੂਗਰ ਹਾਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਝੂਠੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਦੂਗਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੱਸ ਸਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਯੋ ਮਾਯਾਤੁਂ ਯਾਤੁਧਾਨੇਤ੍ਯਾਹ ਯੋ ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ਼ੁਚਿਰਸ੍ਮੀਤ੍ਯਾਹ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਂ ਹਨ੍ਤੁ ਮਹਤਾ ਵਧੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਨ੍ਤੋਰਧਮਸ੍ਪਦੀष੍ਟ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜਾਦੂਗਰ ਆਖਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਖਦਾ ਹੋਇਆ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਪਾ ਦੇਵੇ।
ਪ੍ਰ ਯਾ ਜਿਗਾਤਿ ਖਰ੍ਗਲੇਵ ਨਕ੍ਤਮਪ ਦ੍ਰੁਹਾ ਤਨ੍ਵਂ ਗੂਹਮਾਨਾ । ਵਵ੍ਰਾਁ ਅਨਨ੍ਤਾਁ ਅਵ ਸਾ ਪਦੀष੍ਟ ਗ੍ਰਾਵਾਣੋ ਘ੍ਨਨ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸ ਉਪਬ੍ਦੈਃ
ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗਿਦੜ ਵਾਂਗ ਚੁੱਪਕੇ ਚਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੁਪਾ ਕੇ ਧੋਖਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਰਾਖਸ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਵਿ ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਮਰੁਤੋ ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵਿਚ੍ਛਤ ਗृਭਾਯਤ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸਂ ਪਿਨष੍ਟਨ । ਵਯੋ ਯੇ ਭੂਤ੍ਵੀ ਪਤਯਨ੍ਤਿ ਨਕ੍ਤਭਿਰ੍ਯੇ ਵਾ ਰਿਪੋ ਦਧਿਰੇ ਦੇਵੇ ਅਧ੍ਵਰੇ
ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਉੱਠੋ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜੋ, ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਫੜੋ ਤੇ ਕੁਚਲੋ। ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉੱਡਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਵੈਰੀ ਹੋ ਕੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰ ਵਰ੍ਤਯ ਦਿਵੋ ਅਸ਼੍ਮਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਸ਼ਿਤਂ ਮਘਵਨ੍ਸਂ ਸ਼ਿਸ਼ਾਧਿ । ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਾਦਪਾਕ੍ਤਾਦਧਰਾਦੁਦਕ੍ਤਾਦਭਿ ਜਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਰ੍ਵਤੇਨ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਤਿੱਖਾ ਕੀਤਾ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਪੱਥਰ ਲੁੜਕਾ ਦੇ। ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਤੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਮਾਰ।
ਏਤ ਉ ਤ੍ਯੇ ਪਤਯਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਵਯਾਤਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਿਪ੍ਸਨ੍ਤਿ ਦਿਪ੍ਸਵੋऽਦਾਭ੍ਯਮ੍ । ਸ਼ਿਸ਼ੀਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਿਸ਼ੁਨੇਭ੍ਯੋ ਵਧਂ ਨੂਨਂ ਸृਜਦਸ਼ਨਿਂ ਯਾਤੁਮਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਇਹੀ ਜਿਹੜੇ ਕੁੱਤੇ ਵਾਲੇ ਜਬੜੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਤੂੰ ਨਿੰਦਕਾਂ ਵਲ ਹਥਿਆਰ ਤਿੱਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਛੱਡ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਾਤੂਨਾਮਭਵਤ੍ਪਰਾਸ਼ਰੋ ਹਵਿਰ੍ਮਥੀਨਾਮਭ੍ਯਾਵਿਵਾਸਤਾਮ੍ । ਅਭੀਦੁ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ਯਥਾ ਵਨਂ ਪਾਤ੍ਰੇਵ ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਸਤ ਏਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਲਈ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹਵਨ ਨੂੰ ਗੜਬੜ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਇਆ। ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਹਾੜੀ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਕੱਟਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਭਾਂਡਾ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਉਲੂਕਯਾਤੁਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਲੂਕਯਾਤੁਂ ਜਹਿ ਸ਼੍ਵਯਾਤੁਮੁਤ ਕੋਕਯਾਤੁਮ੍ । ਸੁਪਰ੍ਣਯਾਤੁਮੁਤ ਗृਧ੍ਰਯਾਤੁਂ ਦृषਦੇਵ ਪ੍ਰ ਮृਣ ਰਕ੍ਸ਼ ਇਨ੍ਦ੍ਰ
ਉਲੂਕ ਦੀ ਜਾਦੂਗਰੀ, ਚੀਕਣ ਉਲੂਕ ਦੀ ਜਾਦੂਗਰੀ, ਕੁੱਤੇ ਵਾਲੇ ਜਬੜੇ ਦੀ ਜਾਦੂਗਰੀ, ਤੇ ਕੋਕ ਦੀ ਜਾਦੂਗਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਚੀਲ ਤੇ ਗਿੱਧ ਦੀ ਜਾਦੂਗਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ।
ਮਾ ਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਅਭਿ ਨਡ੍ਯਾਤੁਮਾਵਤਾਮਪੋਚ੍ਛਤੁ ਮਿਥੁਨਾ ਯਾ ਕਿਮੀਦਿਨਾ । ਪृਥਿਵੀ ਨਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਪਾਤ੍ਵਂਹਸੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਵ੍ਯਾਤ੍ਪਾਤ੍ਵਸ੍ਮਾਨ੍
ਕੋਈ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਕੋਈ ਜਾਦੂਗਰ, ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਜੋੜਾ ਜਾਂ ਕੀੜੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ, ਸਾਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾ ਮਾਰੇ। ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੁਖੋਂ ਬਚਾਏ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਉਪਰਲੇ ਦੁਖੋਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਹਿ ਪੁਮਾਂਸਂ ਯਾਤੁਧਾਨਮੁਤ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਮਾਯਯਾ ਸ਼ਾਸ਼ਦਾਨਾਮ੍ । ਵਿਗ੍ਰੀਵਾਸੋ ਮੂਰਦੇਵਾ ऋਦਨ੍ਤੁ ਮਾ ਤੇ ਦृਸ਼ਨ੍ਸੂਰ੍ਯਮੁਚ੍ਚਰਨ੍ਤਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਰਦ ਜਾਦੂਗਰ ਨੂੰ ਤੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਜੋ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਦੁਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਮਾਰ। ਜਿਹੜੇ ਗਲ ਘੁੰਮਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਨ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਨਾ ਵੇਖਣ।
ਪ੍ਰਤਿ ਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਿ ਚਕ੍ਸ਼੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੋਮ ਜਾਗृਤਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯੋ ਵਧਮਸ੍ਯਤਮਸ਼ਨਿਂ ਯਾਤੁਮਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕ ਵੇਖੋ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮ, ਜਾਗਦੇ ਰਹੋ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾਸ ਪਾ ਦੇਓ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵੱਜਾ ਦੇਓ।
ਮਾ ਚਿਦਨ੍ਯਦ੍ਵਿ ਸ਼ਂਸਤ ਸਖਾਯੋ ਮਾ ਰਿषਣ੍ਯਤ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਤ੍ਸ੍ਤੋਤਾ ਵृषਣਂ ਸਚਾ ਸੁਤੇ ਮੁਹੁਰੁਕ੍ਥਾ ਚ ਸ਼ਂਸਤ
ਹੇ ਦੋਸਤੋ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਨਾ ਡਗਮਗਾਓ। ਸਿਰਫ਼ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵੇਲੇ। ਵਾਰ ਵਾਰ ਭਜਨ ਗਾਓ।
ਅਵਕ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਵृषਭਂ ਯਥਾਜੁਰਂ ਗਾਂ ਨ ਚਰ੍षਣੀਸਹਮ੍ । ਵਿਦ੍ਵੇषਣਂ ਸਂਵਨਨੋਭਯਂਕਰਂ ਮਂਹਿष੍ਠਮੁਭਯਾਵਿਨਮ੍
ਉਹ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਅਟਕਲ-ਮਟਕਲ ਹੈ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਫ਼ਰਤ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਮਿਲਾਪ ਕਰਦਾ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਚ੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਾ ਜਨਾ ਇਮੇ ਨਾਨਾ ਹਵਨ੍ਤ ਊਤਯੇ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਦਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਭੂਤੁ ਤੇऽਹਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਚ ਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਜੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਵਾਧਾ ਦੇਵੇ।
ਵਿ ਤਰ੍ਤੂਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਘਵਨ੍ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤੋऽਰ੍ਯੋ ਵਿਪੋ ਜਨਾਨਾਮ੍ । ਉਪ ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ ਪੁਰੁਰੂਪਮਾ ਭਰ ਵਾਜਂ ਨੇਦਿष੍ਠਮੂਤਯੇ
ਸਿਆਣੇ ਤੇ ਦਾਨੀ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜਾ ਇਨਾਮ ਲਿਆ।
ਮਹੇ ਚਨ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਰਿਵਃ ਪਰਾ ਸ਼ੁਲ੍ਕਾਯ ਦੇਯਾਮ੍ । ਨ ਸਹਸ੍ਰਾਯ ਨਾਯੁਤਾਯ ਵਜ੍ਰਿਵੋ ਨ ਸ਼ਤਾਯ ਸ਼ਤਾਮਘ
ਹੇ ਪੱਥਰ ਚੀਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਨਾ ਹਜ਼ਾਰ ਲਈ, ਨਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਲਈ, ਹੇ ਬਿਜਲੀ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਸੌ ਲਈ, ਨਾ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਇਨਾਮਾਂ ਲਈ।
ਵਸ੍ਯਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸਿ ਮੇ ਪਿਤੁਰੁਤ ਭ੍ਰਾਤੁਰਭੁਞ੍ਜਤਃ । ਮਾਤਾ ਚ ਮੇ ਛਦਯਥਃ ਸਮਾ ਵਸੋ ਵਸੁਤ੍ਵਨਾਯ ਰਾਧਸੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਭਰਾ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਗ ਲਿਆ, ਦਾਨੀ ਹੈਂ। ਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਮਿਹਰ ਲਈ।
ਕ੍ਵੇਯਥ ਕ੍ਵੇਦਸਿ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਚਿਦ੍ਧਿ ਤੇ ਮਨਃ । ਅਲਰ੍षਿ ਯੁਧ੍ਮ ਖਜਕृਤ੍ਪੁਰਂਦਰ ਪ੍ਰ ਗਾਯਤ੍ਰਾ ਅਗਾਸਿषੁਃ
ਤੂੰ ਕਿੱਥੇ ਹੈਂ, ਕਿੱਥੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ? ਤੇਰਾ ਮਨ ਤਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਹੈ। ਤੂੰ ਲੜਨ ਵਾਲਾ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜਨ ਵਾਲਾ, ਤੇ ਗਾਇਤਰੀ ਨਾਲ ਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਤੁਰ ਪਿਆ।
ਪ੍ਰਾਸ੍ਮੈ ਗਾਯਤ੍ਰਮਰ੍ਚਤ ਵਾਵਾਤੁਰ੍ਯਃ ਪੁਰਂਦਰਃ । ਯਾਭਿਃ ਕਾਣ੍ਵਸ੍ਯੋਪ ਬਰ੍ਹਿਰਾਸਦਂ ਯਾਸਦ੍ਵਜ੍ਰੀ ਭਿਨਤ੍ਪੁਰਃ
ਉਸ ਲਈ ਗਾਇਤਰੀ ਗਾਓ, ਦਾਨੀ ਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਣਵਾ ਦਾ ਆਸਨ ਪਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਿਜਲੀ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ।
ਯੇ ਤੇ ਸਨ੍ਤਿ ਦਸ਼ਗ੍ਵਿਨਃ ਸ਼ਤਿਨੋ ਯੇ ਸਹਸ੍ਰਿਣਃ । ਅਸ਼੍ਵਾਸੋ ਯੇ ਤੇ ਵृषਣੋ ਰਘੁਦ੍ਰੁਵਸ੍ਤੇਭਿਰ੍ਨਸ੍ਤੂਯਮਾ ਗਹਿ
ਤੇਰੇ ਦਸ-ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ, ਸੌ-ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰ-ਜੋੜੇ ਵਾਲੇ ਘੋੜੇ, ਤੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ—ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਸਾਡੀ ਵਡਿਆਈ ਸੁਣ ਕੇ।
ਆ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸਬਰ੍ਦੁਘਾਂ ਹੁਵੇ ਗਾਯਤ੍ਰਵੇਪਸਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਧੇਨੁਂ ਸੁਦੁਘਾਮਨ੍ਯਾਮਿषਮੁਰੁਧਾਰਾਮਰਂਕृਤਮ੍
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ, ਗਾਇਤਰੀ ਛੰਦ ਲਈ, ਵਹਿੰਦੇ ਸੋਮ ਲਈ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਵਾਧੂ ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਭਰਪੂਰ ਦੌਲਤ ਲਈ।
ਯਤ੍ਤੁਦਤ੍ਸੂਰ ਏਤਸ਼ਂ ਵਙ੍ਕੂ ਵਾਤਸ੍ਯ ਪਰ੍ਣਿਨਾ । ਵਹਤ੍ਕੁਤ੍ਸਮਾਰ੍ਜੁਨੇਯਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ ਤ੍ਸਰਦ੍ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਮਸ੍ਤृਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਸੂਰਜ, ਏਤਸ਼ਾ, ਜਾਂ ਵਕਰੀ, ਹਵਾ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨਾਲ, ਕੁਤਸਾ ਅਰਜੁਨ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਲੈ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੰਧਰਵ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ।
ਯ ऋਤੇ ਚਿਦਭਿਸ਼੍ਰਿषਃ ਪੁਰਾ ਜਤ੍ਰੁਭ੍ਯ ਆਤृਦਃ । ਸਂਧਾਤਾ ਸਂਧਿਂ ਮਘਵਾ ਪੁਰੂਵਸੁਰਿष੍ਕਰ੍ਤਾ ਵਿਹ੍ਰੁਤਂ ਪੁਨਃ
ਜੋ ਬਿਨਾ ਮਦਦ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਾਂ ਉੱਤੇ ਆਈ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਦਾਨੀ, ਬਹੁਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਫਿਰ ਵਿੱਖਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਇਕ ਕਰੇਗਾ।
ਮਾ ਭੂਮ ਨਿष੍ਟ੍ਯਾ ਇਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਦਰਣਾ ਇਵ । ਵਨਾਨਿ ਨ ਪ੍ਰਜਹਿਤਾਨ੍ਯਦ੍ਰਿਵੋ ਦੁਰੋषਾਸੋ ਅਮਨ੍ਮਹਿ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਠਿਕਾਣੇ ਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਹੋਈਏ। ਹੇ ਗੱਜਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਜੰਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਹੋਈਏ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਤੱਕਦਾ, ਜਾਂ ਸਵੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਨਾ ਹੋਈਏ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਆਸ ਨਹੀਂ।
ਅਮਨ੍ਮਹੀਦਨਾਸ਼ਵੋऽਨੁਗ੍ਰਾਸਸ਼੍ਚ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ । ਸਕृਤ੍ਸੁ ਤੇ ਮਹਤਾ ਸ਼ੂਰ ਰਾਧਸਾ ਅਨੁ ਸ੍ਤੋਮਂ ਮੁਦੀਮਹਿ
ਹੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧਾਰੇ, ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਕੋਈ ਘਾਟ ਜਾਂ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ। ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੀਏ।
ਯਦਿ ਸ੍ਤੋਮਂ ਮਮ ਸ਼੍ਰਵਦਸ੍ਮਾਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਿਨ੍ਦਵਃ । ਤਿਰਃ ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਸਸृਵਾਂਸ ਆਸ਼ਵੋ ਮਨ੍ਦਨ੍ਤੁ ਤੁਗ੍ਰ੍ਯਾਵृਧਃ
ਜੇ ਮੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੁਣਨ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਜ਼ ਧਾਰਾਵਾਂ, ਛਣਣ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਣ, ਹੇ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ।
ਆ ਤ੍ਵਦ੍ਯ ਸਧਸ੍ਤੁਤਿਂ ਵਾਵਾਤੁਃ ਸਖ੍ਯੁਰਾ ਗਹਿ । ਉਪਸ੍ਤੁਤਿਰ੍ਮਘੋਨਾਂ ਪ੍ਰ ਤ੍ਵਾਵਤ੍ਵਧਾ ਤੇ ਵਸ਼੍ਮਿ ਸੁष੍ਟੁਤਿਮ੍
ਅੱਜ ਤੂੰ, ਹੇ ਦੋਸਤ, ਇਸ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਆ। ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਤਕ ਤੈਨੂੰ ਪਹੁੰਚੇ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹ ਸੋਹਣੀ ਸਤਕਾਰੀ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।