ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਸਮਘਸ਼ਂਸਮਭ੍ਯਘਂ ਤਪੁਰ੍ਯਯਸ੍ਤੁ ਚਰੁਰਗ੍ਨਿਵਾਁ ਇਵ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषੇ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੇ ਘੋਰਚਕ੍ਸ਼ਸੇ ਦ੍ਵੇषੋ ਧਤ੍ਤਮਨਵਾਯਂ ਕਿਮੀਦਿਨੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਬੁਰਾਈ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਜੋ ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਰੋਸ ਪਾ ਦਿਓ। ਜੋ ਅਰਦਾਸ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਪਾ ਦਿਓ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਦੁष੍ਕृਤੋ ਵਵ੍ਰੇ ਅਨ੍ਤਰਨਾਰਮ੍ਭਣੇ ਤਮਸਿ ਪ੍ਰ ਵਿਧ੍ਯਤਮ੍ । ਯਥਾ ਨਾਤਃ ਪੁਨਰੇਕਸ਼੍ਚਨੋਦਯਤ੍ਤਦ੍ਵਾਮਸ੍ਤੁ ਸਹਸੇ ਮਨ੍ਯੁਮਚ੍ਛਵਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸਹਾਰੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ ਦਿਓ, ਐਸੇ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਾਹ ਉੱਠ ਸਕਣ। ਤੁਹਾਡਾ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਜਾਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਵਰ੍ਤਯਤਂ ਦਿਵੋ ਵਧਂ ਸਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਘਸ਼ਂਸਾਯ ਤਰ੍ਹਣਮ੍ । ਉਤ੍ਤਕ੍ਸ਼ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਯਂ ਪਰ੍ਵਤੇਭ੍ਯੋ ਯੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਵृਧਾਨਂ ਨਿਜੂਰ੍ਵਥਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਬੁਰਾ ਕਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਗਾ ਦਿਓ। ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾ ਨੂਰ ਚੁੱਕੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਵਧਦੇ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਵਰ੍ਤਯਤਂ ਦਿਵਸ੍ਪਰ੍ਯਗ੍ਨਿਤਪ੍ਤੇਭਿਰ੍ਯੁਵਮਸ਼੍ਮਹਨ੍ਮਭਿਃ । ਤਪੁਰ੍ਵਧੇਭਿਰਜਰੇਭਿਰਤ੍ਰਿਣੋ ਨਿ ਪਰ੍ਸ਼ਾਨੇ ਵਿਧ੍ਯਤਂ ਯਨ੍ਤੁ ਨਿਸ੍ਵਰਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪੱਥਰ ਵਗਾ ਦਿਓ, ਆਪਣੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਪੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪੱਥਰ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ। ਆਪਣੇ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਣ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਪਰਿ ਵਾਂ ਭੂਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਤ ਇਯਂ ਮਤਿਃ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਵੇਵ ਵਾਜਿਨਾ । ਯਾਂ ਵਾਂ ਹੋਤ੍ਰਾਂ ਪਰਿਹਿਨੋਮਿ ਮੇਧਯੇਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਨृਪਤੀਵ ਜਿਨ੍ਵਤਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੌੜਦੇ ਘੋੜੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭੇਟ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਮਾਨੋ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਇਨਾਮ ਬਖ਼ਸ਼ੋ।
ਪ੍ਰਤਿ ਸ੍ਮਰੇਥਾਂ ਤੁਜਯਦ੍ਭਿਰੇਵੈਰ੍ਹਤਂ ਦ੍ਰੁਹੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਦੁष੍ਕृਤੇ ਮਾ ਸੁਗਂ ਭੂਦ੍ਯੋ ਨਃ ਕਦਾ ਚਿਦਭਿਦਾਸਤਿ ਦ੍ਰੁਹਾ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜਿੱਤੂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ਾਂ, ਰਾਖਸਾਂ ਤੇ ਤੋੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ। ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮ, ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸੌਖਾ ਰਾਹ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹਮਲਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ।
ਯੋ ਮਾ ਪਾਕੇਨ ਮਨਸਾ ਚਰਨ੍ਤਮਭਿਚष੍ਟੇ ਅਨृਤੇਭਿਰ੍ਵਚੋਭਿਃ । ਆਪ ਇਵ ਕਾਸ਼ਿਨਾ ਸਂਗृਭੀਤਾ ਅਸਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਾਸਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਕ੍ਤਾ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਜਾਂ ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਛਣਣੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਹ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਜਾਵੇ।
ਯੇ ਪਾਕਸ਼ਂਸਂ ਵਿਹਰਨ੍ਤ ਏਵੈਰ੍ਯੇ ਵਾ ਭਦ੍ਰਂ ਦੂषਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਧਾਭਿਃ । ਅਹਯੇ ਵਾ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਦਦਾਤੁ ਸੋਮ ਆ ਵਾ ਦਧਾਤੁ ਨਿਰृਤੇਰੁਪਸ੍ਥੇ
ਜੋ ਮਾੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮ ਸੱਪ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਉਹ ਨਾਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਣ।
ਯੋ ਨੋ ਰਸਂ ਦਿਪ੍ਸਤਿ ਪਿਤ੍ਵੋ ਅਗ੍ਨੇ ਯੋ ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਯੋ ਗਵਾਂ ਯਸ੍ਤਨੂਨਾਮ੍ । ਰਿਪੁ ਸ੍ਤੇਨ ਸ੍ਤੇਯਕृਦ੍ਦਭ੍ਰਮੇਤੁ ਨਿ ष ਹੀਯਤਾਂ ਤਨ੍ਵਾ ਤਨਾ ਚ
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਡੀ ਰਸ, ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼, ਘੋੜਿਆਂ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਲੁੱਟੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਸਮੇਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਪਰਃ ਸੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤਨ੍ਵਾ ਤਨਾ ਚ ਤਿਸ੍ਰਃ ਪृਥਿਵੀਰਧੋ ਅਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ । ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ੁष੍ਯਤੁ ਯਸ਼ੋ ਅਸ੍ਯ ਦੇਵਾ ਯੋ ਨੋ ਦਿਵਾ ਦਿਪ੍ਸਤਿ ਯਸ਼੍ਚ ਨਕ੍ਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਸਮੇਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਿੰਨ ਧਰਤੀਆਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਾਨੂੰ ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਸੁੱਕ ਜਾਵੇ।
ਸੁਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਚਿਕਿਤੁषੇ ਜਨਾਯ ਸਚ੍ਚਾਸਚ੍ਚ ਵਚਸੀ ਪਸ੍ਪृਧਾਤੇ । ਤਯੋਰ੍ਯਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਯਤਰਦृਜੀਯਸ੍ਤਦਿਤ੍ਸੋਮੋऽਵਤਿ ਹਨ੍ਤ੍ਯਾਸਤ੍
ਸਿਆਣੇ ਲਈ ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ ਦੀ ਪਛਾਣ ਆਸਾਨ ਹੈ। ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਸੱਚੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਮ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਾ ਉ ਸੋਮੋ ਵृਜਿਨਂ ਹਿਨੋਤਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਂ ਮਿਥੁਯਾ ਧਾਰਯਨ੍ਤਮ੍ । ਹਨ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਹਨ੍ਤ੍ਯਾਸਦ੍ਵਦਨ੍ਤਮੁਭਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਿਤੌ ਸ਼ਯਾਤੇ
ਸੋਮ ਨਾਹਤੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਜੋ ਇਨਸਾਫ਼ ਲਈ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਖਸ ਤੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੇਠਾਂ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦਿ ਵਾਹਮਨृਤਦੇਵ ਆਸ ਮੋਘਂ ਵਾ ਦੇਵਾਁ ਅਪ੍ਯੂਹੇ ਅਗ੍ਨੇ । ਕਿਮਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਜਾਤਵੇਦੋ ਹृਣੀषੇ ਦ੍ਰੋਘਵਾਚਸ੍ਤੇ ਨਿਰृਥਂ ਸਚਨ੍ਤਾਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠਾ ਦੇਵਤਾ ਸੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕੀ ਰੋਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ? ਜੋ ਧੋਖਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਣ।
ਅਦ੍ਯਾ ਮੁਰੀਯ ਯਦਿ ਯਾਤੁਧਾਨੋ ਅਸ੍ਮਿ ਯਦਿ ਵਾਯੁਸ੍ਤਤਪ ਪੂਰੁषਸ੍ਯ । ਅਧਾ ਸ ਵੀਰੈਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵਿ ਯੂਯਾ ਯੋ ਮਾ ਮੋਘਂ ਯਾਤੁਧਾਨੇਤ੍ਯਾਹ
ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਜਾਦੂਗਰ ਹਾਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਝੂਠੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਦੂਗਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੱਸ ਸਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਯੋ ਮਾਯਾਤੁਂ ਯਾਤੁਧਾਨੇਤ੍ਯਾਹ ਯੋ ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ਼ੁਚਿਰਸ੍ਮੀਤ੍ਯਾਹ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਂ ਹਨ੍ਤੁ ਮਹਤਾ ਵਧੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਨ੍ਤੋਰਧਮਸ੍ਪਦੀष੍ਟ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜਾਦੂਗਰ ਆਖਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਖਦਾ ਹੋਇਆ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਪਾ ਦੇਵੇ।
ਪ੍ਰ ਯਾ ਜਿਗਾਤਿ ਖਰ੍ਗਲੇਵ ਨਕ੍ਤਮਪ ਦ੍ਰੁਹਾ ਤਨ੍ਵਂ ਗੂਹਮਾਨਾ । ਵਵ੍ਰਾਁ ਅਨਨ੍ਤਾਁ ਅਵ ਸਾ ਪਦੀष੍ਟ ਗ੍ਰਾਵਾਣੋ ਘ੍ਨਨ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸ ਉਪਬ੍ਦੈਃ
ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗਿਦੜ ਵਾਂਗ ਚੁੱਪਕੇ ਚਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੁਪਾ ਕੇ ਧੋਖਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਰਾਖਸ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਵਿ ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਮਰੁਤੋ ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵਿਚ੍ਛਤ ਗृਭਾਯਤ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸਂ ਪਿਨष੍ਟਨ । ਵਯੋ ਯੇ ਭੂਤ੍ਵੀ ਪਤਯਨ੍ਤਿ ਨਕ੍ਤਭਿਰ੍ਯੇ ਵਾ ਰਿਪੋ ਦਧਿਰੇ ਦੇਵੇ ਅਧ੍ਵਰੇ
ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਉੱਠੋ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜੋ, ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਫੜੋ ਤੇ ਕੁਚਲੋ। ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉੱਡਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਵੈਰੀ ਹੋ ਕੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰ ਵਰ੍ਤਯ ਦਿਵੋ ਅਸ਼੍ਮਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਸ਼ਿਤਂ ਮਘਵਨ੍ਸਂ ਸ਼ਿਸ਼ਾਧਿ । ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਾਦਪਾਕ੍ਤਾਦਧਰਾਦੁਦਕ੍ਤਾਦਭਿ ਜਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਰ੍ਵਤੇਨ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਤਿੱਖਾ ਕੀਤਾ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਪੱਥਰ ਲੁੜਕਾ ਦੇ। ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਤੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਮਾਰ।
ਏਤ ਉ ਤ੍ਯੇ ਪਤਯਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਵਯਾਤਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਿਪ੍ਸਨ੍ਤਿ ਦਿਪ੍ਸਵੋऽਦਾਭ੍ਯਮ੍ । ਸ਼ਿਸ਼ੀਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਿਸ਼ੁਨੇਭ੍ਯੋ ਵਧਂ ਨੂਨਂ ਸृਜਦਸ਼ਨਿਂ ਯਾਤੁਮਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਇਹੀ ਜਿਹੜੇ ਕੁੱਤੇ ਵਾਲੇ ਜਬੜੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਤੂੰ ਨਿੰਦਕਾਂ ਵਲ ਹਥਿਆਰ ਤਿੱਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਛੱਡ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਾਤੂਨਾਮਭਵਤ੍ਪਰਾਸ਼ਰੋ ਹਵਿਰ੍ਮਥੀਨਾਮਭ੍ਯਾਵਿਵਾਸਤਾਮ੍ । ਅਭੀਦੁ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ਯਥਾ ਵਨਂ ਪਾਤ੍ਰੇਵ ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਸਤ ਏਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਲਈ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹਵਨ ਨੂੰ ਗੜਬੜ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਇਆ। ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਹਾੜੀ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਕੱਟਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਭਾਂਡਾ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਉਲੂਕਯਾਤੁਂ ਸ਼ੁਸ਼ੁਲੂਕਯਾਤੁਂ ਜਹਿ ਸ਼੍ਵਯਾਤੁਮੁਤ ਕੋਕਯਾਤੁਮ੍ । ਸੁਪਰ੍ਣਯਾਤੁਮੁਤ ਗृਧ੍ਰਯਾਤੁਂ ਦृषਦੇਵ ਪ੍ਰ ਮृਣ ਰਕ੍ਸ਼ ਇਨ੍ਦ੍ਰ
ਉਲੂਕ ਦੀ ਜਾਦੂਗਰੀ, ਚੀਕਣ ਉਲੂਕ ਦੀ ਜਾਦੂਗਰੀ, ਕੁੱਤੇ ਵਾਲੇ ਜਬੜੇ ਦੀ ਜਾਦੂਗਰੀ, ਤੇ ਕੋਕ ਦੀ ਜਾਦੂਗਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰ। ਚੀਲ ਤੇ ਗਿੱਧ ਦੀ ਜਾਦੂਗਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਬਚਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ।
ਮਾ ਨੋ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਅਭਿ ਨਡ੍ਯਾਤੁਮਾਵਤਾਮਪੋਚ੍ਛਤੁ ਮਿਥੁਨਾ ਯਾ ਕਿਮੀਦਿਨਾ । ਪृਥਿਵੀ ਨਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਤ੍ਪਾਤ੍ਵਂਹਸੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਦਿਵ੍ਯਾਤ੍ਪਾਤ੍ਵਸ੍ਮਾਨ੍
ਕੋਈ ਰਾਕਸ਼ਸ, ਕੋਈ ਜਾਦੂਗਰ, ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਟ ਜੋੜਾ ਜਾਂ ਕੀੜੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ, ਸਾਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾ ਮਾਰੇ। ਧਰਤੀ ਸਾਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੁਖੋਂ ਬਚਾਏ, ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਉਪਰਲੇ ਦੁਖੋਂ ਸਾਨੂੰ ਬਚਾਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਜਹਿ ਪੁਮਾਂਸਂ ਯਾਤੁਧਾਨਮੁਤ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਮਾਯਯਾ ਸ਼ਾਸ਼ਦਾਨਾਮ੍ । ਵਿਗ੍ਰੀਵਾਸੋ ਮੂਰਦੇਵਾ ऋਦਨ੍ਤੁ ਮਾ ਤੇ ਦृਸ਼ਨ੍ਸੂਰ੍ਯਮੁਚ੍ਚਰਨ੍ਤਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮਰਦ ਜਾਦੂਗਰ ਨੂੰ ਤੇ ਔਰਤ ਨੂੰ ਜੋ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਦੁਖ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਮਾਰ। ਜਿਹੜੇ ਗਲ ਘੁੰਮਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਰਾਕਸ਼ਸ ਹਨ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ; ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਨਾ ਵੇਖਣ।
ਪ੍ਰਤਿ ਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਿ ਚਕ੍ਸ਼੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸੋਮ ਜਾਗृਤਮ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯੋ ਵਧਮਸ੍ਯਤਮਸ਼ਨਿਂ ਯਾਤੁਮਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਤੱਕ ਵੇਖੋ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮ, ਜਾਗਦੇ ਰਹੋ। ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾਸ ਪਾ ਦੇਓ, ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਵੱਜਾ ਦੇਓ।
ਮਾ ਚਿਦਨ੍ਯਦ੍ਵਿ ਸ਼ਂਸਤ ਸਖਾਯੋ ਮਾ ਰਿषਣ੍ਯਤ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਿਤ੍ਸ੍ਤੋਤਾ ਵृषਣਂ ਸਚਾ ਸੁਤੇ ਮੁਹੁਰੁਕ੍ਥਾ ਚ ਸ਼ਂਸਤ
ਹੇ ਦੋਸਤੋ, ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲੋ, ਨਾ ਡਗਮਗਾਓ। ਸਿਰਫ਼ ਇੰਦਰ ਦੀ ਹੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵੇਲੇ। ਵਾਰ ਵਾਰ ਭਜਨ ਗਾਓ।
ਅਵਕ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਵृषਭਂ ਯਥਾਜੁਰਂ ਗਾਂ ਨ ਚਰ੍षਣੀਸਹਮ੍ । ਵਿਦ੍ਵੇषਣਂ ਸਂਵਨਨੋਭਯਂਕਰਂ ਮਂਹਿष੍ਠਮੁਭਯਾਵਿਨਮ੍
ਉਹ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਅਟਕਲ-ਮਟਕਲ ਹੈ, ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦੁਖ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਫ਼ਰਤ ਦੂਰ ਕਰਦਾ, ਮਿਲਾਪ ਕਰਦਾ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਉਂਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਯਚ੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਾ ਜਨਾ ਇਮੇ ਨਾਨਾ ਹਵਨ੍ਤ ਊਤਯੇ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਦਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਭੂਤੁ ਤੇऽਹਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਚ ਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਜੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਅੱਜ ਤੈਨੂੰ ਵਾਧਾ ਦੇਵੇ।
ਵਿ ਤਰ੍ਤੂਰ੍ਯਨ੍ਤੇ ਮਘਵਨ੍ਵਿਪਸ਼੍ਚਿਤੋऽਰ੍ਯੋ ਵਿਪੋ ਜਨਾਨਾਮ੍ । ਉਪ ਕ੍ਰਮਸ੍ਵ ਪੁਰੁਰੂਪਮਾ ਭਰ ਵਾਜਂ ਨੇਦਿष੍ਠਮੂਤਯੇ
ਸਿਆਣੇ ਤੇ ਦਾਨੀ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜਾ ਇਨਾਮ ਲਿਆ।
ਮਹੇ ਚਨ ਤ੍ਵਾਮਦ੍ਰਿਵਃ ਪਰਾ ਸ਼ੁਲ੍ਕਾਯ ਦੇਯਾਮ੍ । ਨ ਸਹਸ੍ਰਾਯ ਨਾਯੁਤਾਯ ਵਜ੍ਰਿਵੋ ਨ ਸ਼ਤਾਯ ਸ਼ਤਾਮਘ
ਹੇ ਪੱਥਰ ਚੀਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵੱਡੀ ਕੀਮਤ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਨਾ ਹਜ਼ਾਰ ਲਈ, ਨਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਲਈ, ਹੇ ਬਿਜਲੀ ਫੜਨ ਵਾਲੇ, ਨਾ ਸੌ ਲਈ, ਨਾ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਇਨਾਮਾਂ ਲਈ।
ਵਸ੍ਯਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸਿ ਮੇ ਪਿਤੁਰੁਤ ਭ੍ਰਾਤੁਰਭੁਞ੍ਜਤਃ । ਮਾਤਾ ਚ ਮੇ ਛਦਯਥਃ ਸਮਾ ਵਸੋ ਵਸੁਤ੍ਵਨਾਯ ਰਾਧਸੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਤੇ ਭਰਾ ਲਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਾਗ ਲਿਆ, ਦਾਨੀ ਹੈਂ। ਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਸਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਮਿਹਰ ਲਈ।