ਦਿਵ੍ਯਾ ਆਪੋ ਅਭਿ ਯਦੇਨਮਾਯਨ੍ਦृਤਿਂ ਨ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਸਰਸੀ ਸ਼ਯਾਨਮ੍ । ਗਵਾਮਹ ਨ ਮਾਯੁਰ੍ਵਤ੍ਸਿਨੀਨਾਂ ਮਣ੍ਡੂਕਾਨਾਂ ਵਗ੍ਨੁਰਤ੍ਰਾ ਸਮੇਤਿ
ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨੀ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕੀ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਲਟ ਪਏ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਮੰਡੂਕ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦੀਮੇਨਾਁ ਉਸ਼ਤੋ ਅਭ੍ਯਵਰ੍षੀਤ੍ਤृष੍ਯਾਵਤਃ ਪ੍ਰਾਵृष੍ਯਾਗਤਾਯਾਮ੍ । ਅਖ੍ਖਲੀਕृਤ੍ਯਾ ਪਿਤਰਂ ਨ ਪੁਤ੍ਰੋ ਅਨ੍ਯੋ ਅਨ੍ਯਮੁਪ ਵਦਨ੍ਤਮੇਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਸੇ ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਸ਼ਾ ਕਰਦੇ, ਮੌਸਮ ਆਉਣ ਤੇ, ਪੁੱਤਰ ਪਿਉ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੋ ਅਨ੍ਯਮਨੁ ਗृਭ੍ਣਾਤ੍ਯੇਨੋਰਪਾਂ ਪ੍ਰਸਰ੍ਗੇ ਯਦਮਨ੍ਦਿषਾਤਾਮ੍ । ਮਣ੍ਡੂਕੋ ਯਦਭਿਵृष੍ਟਃ ਕਨਿष੍ਕਨ੍ਪृਸ਼੍ਨਿਃ ਸਮ੍ਪृਙ੍ਕ੍ਤੇ ਹਰਿਤੇਨ ਵਾਚਮ੍
ਜਦ ਪਾਣੀ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਅਜੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਮੰਡੂਕ ਭਿੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਿੱਟਾ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦੇषਾਮਨ੍ਯੋ ਅਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਚਂ ਸ਼ਾਕ੍ਤਸ੍ਯੇਵ ਵਦਤਿ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਦੇषਾਂ ਸਮृਧੇਵ ਪਰ੍ਵ ਯਤ੍ਸੁਵਾਚੋ ਵਦਥਨਾਧ੍ਯਪ੍ਸੁ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਕਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਂਗ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਇਕ ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰੀਲੀ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।
ਗੋਮਾਯੁਰੇਕੋ ਅਜਮਾਯੁਰੇਕਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਰੇਕੋ ਹਰਿਤ ਏਕ ਏषਾਮ੍ । ਸਮਾਨਂ ਨਾਮ ਬਿਭ੍ਰਤੋ ਵਿਰੂਪਾਃ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਵਾਚਂ ਪਿਪਿਸ਼ੁਰ੍ਵਦਨ੍ਤਃ
ਇੱਕ ਭੂਰਾ, ਇੱਕ ਕਾਲਾ, ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ, ਇੱਕ ਹਰਾ ਹੈ; ਨਾਂ ਸਭ ਦਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ, ਪਰ ਰੂਪ ਵੱਖਰੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਹਰ ਥਾਂ ਇਕੱਠੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸੋ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰੇ ਨ ਸੋਮੇ ਸਰੋ ਨ ਪੂਰ੍ਣਮਭਿਤੋ ਵਦਨ੍ਤਃ । ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯ ਤਦਹਃ ਪਰਿ ष੍ਠ ਯਨ੍ਮਣ੍ਡੂਕਾਃ ਪ੍ਰਾਵृषੀਣਂ ਬਭੂਵ
ਸੋਮ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ; ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਮੰਡੂਕ ਮੀਂਹ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸਃ ਸੋਮਿਨੋ ਵਾਚਮਕ੍ਰਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤਃ ਪਰਿਵਤ੍ਸਰੀਣਮ੍ । ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਘਰ੍ਮਿਣਃ ਸਿष੍ਵਿਦਾਨਾ ਆਵਿਰ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਗੁਹ੍ਯਾ ਨ ਕੇ ਚਿਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਲ ਭਰ ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਣੀ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ; ਯਜਮਾਨ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਪੇ ਹੋਏ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਲੁਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਹਿਤਿਂ ਜੁਗੁਪੁਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸ੍ਯ ऋਤੁਂ ਨਰੋ ਨ ਪ੍ਰ ਮਿਨਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ । ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਪ੍ਰਾਵृष੍ਯਾਗਤਾਯਾਂ ਤਪ੍ਤਾ ਘਰ੍ਮਾ ਅਸ਼੍ਨੁਵਤੇ ਵਿਸਰ੍ਗਮ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਰੱਬੀ ਕਾਇਦੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਮੌਸਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁਲਦੇ; ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਮੀਂਹ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਤਪੇ ਹੋਏ ਸੁਕੂਨ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਗੋਮਾਯੁਰਦਾਦਜਮਾਯੁਰਦਾਤ੍ਪृਸ਼੍ਨਿਰਦਾਦ੍ਧਰਿਤੋ ਨੋ ਵਸੂਨਿ । ਗਵਾਂ ਮਣ੍ਡੂਕਾ ਦਦਤਃ ਸ਼ਤਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸਾਵੇ ਪ੍ਰ ਤਿਰਨ੍ਤ ਆਯੁਃ
ਭੂਰੇ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਕਾਲੇ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਚਿੱਟੇ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਹਰੇ ਨੇ ਸਾਡੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਮੰਡੂਕਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੈਂਕੜੇ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਵਧਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਤਪਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਉਬ੍ਜਤਂ ਨ੍ਯਰ੍ਪਯਤਂ ਵृषਣਾ ਤਮੋਵृਧਃ । ਪਰਾ ਸ਼ृਣੀਤਮਚਿਤੋ ਨ੍ਯੋषਤਂ ਹਤਂ ਨੁਦੇਥਾਂ ਨਿ ਸ਼ਿਸ਼ੀਤਮਤ੍ਰਿਣਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮ, ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਸਾੜੋ, ਭਜਾਓ, ਥੱਲੇ ਸੁੱਟੋ, ਜੋ ਹਨੇਰਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਸੁਣੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਮਾਰੋ, ਭਜਾਓ, ਜਮਾਓ, ਅਤਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਸਮਘਸ਼ਂਸਮਭ੍ਯਘਂ ਤਪੁਰ੍ਯਯਸ੍ਤੁ ਚਰੁਰਗ੍ਨਿਵਾਁ ਇਵ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषੇ ਕ੍ਰਵ੍ਯਾਦੇ ਘੋਰਚਕ੍ਸ਼ਸੇ ਦ੍ਵੇषੋ ਧਤ੍ਤਮਨਵਾਯਂ ਕਿਮੀਦਿਨੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਬੁਰਾਈ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਜੋ ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਫਿਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਰੋਸ ਪਾ ਦਿਓ। ਜੋ ਅਰਦਾਸ ਦਾ ਵੈਰੀ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਪਾ ਦਿਓ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਦੁष੍ਕृਤੋ ਵਵ੍ਰੇ ਅਨ੍ਤਰਨਾਰਮ੍ਭਣੇ ਤਮਸਿ ਪ੍ਰ ਵਿਧ੍ਯਤਮ੍ । ਯਥਾ ਨਾਤਃ ਪੁਨਰੇਕਸ਼੍ਚਨੋਦਯਤ੍ਤਦ੍ਵਾਮਸ੍ਤੁ ਸਹਸੇ ਮਨ੍ਯੁਮਚ੍ਛਵਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸਹਾਰੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ ਦਿਓ, ਐਸੇ ਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਨਾਹ ਉੱਠ ਸਕਣ। ਤੁਹਾਡਾ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਜਾਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਵਰ੍ਤਯਤਂ ਦਿਵੋ ਵਧਂ ਸਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਘਸ਼ਂਸਾਯ ਤਰ੍ਹਣਮ੍ । ਉਤ੍ਤਕ੍ਸ਼ਤਂ ਸ੍ਵਰ੍ਯਂ ਪਰ੍ਵਤੇਭ੍ਯੋ ਯੇਨ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਵਾਵृਧਾਨਂ ਨਿਜੂਰ੍ਵਥਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਬੁਰਾ ਕਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵਗਾ ਦਿਓ। ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾ ਨੂਰ ਚੁੱਕੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਵਧਦੇ ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਵਰ੍ਤਯਤਂ ਦਿਵਸ੍ਪਰ੍ਯਗ੍ਨਿਤਪ੍ਤੇਭਿਰ੍ਯੁਵਮਸ਼੍ਮਹਨ੍ਮਭਿਃ । ਤਪੁਰ੍ਵਧੇਭਿਰਜਰੇਭਿਰਤ੍ਰਿਣੋ ਨਿ ਪਰ੍ਸ਼ਾਨੇ ਵਿਧ੍ਯਤਂ ਯਨ੍ਤੁ ਨਿਸ੍ਵਰਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮ, ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਪੱਥਰ ਵਗਾ ਦਿਓ, ਆਪਣੇ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਪੇ ਹੋਏ ਤੇ ਪੱਥਰ ਤੋੜਣ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ। ਆਪਣੇ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁੱਕਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਤਿੱਖੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ, ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਣ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਪਰਿ ਵਾਂ ਭੂਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਤ ਇਯਂ ਮਤਿਃ ਕਕ੍ਸ਼੍ਯਾਸ਼੍ਵੇਵ ਵਾਜਿਨਾ । ਯਾਂ ਵਾਂ ਹੋਤ੍ਰਾਂ ਪਰਿਹਿਨੋਮਿ ਮੇਧਯੇਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਨृਪਤੀਵ ਜਿਨ੍ਵਤਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਘੇਰ ਲਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੌੜਦੇ ਘੋੜੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਭੇਟ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਮਾਨੋ, ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾਨੂੰ ਗਿਆਨ ਤੇ ਇਨਾਮ ਬਖ਼ਸ਼ੋ।
ਪ੍ਰਤਿ ਸ੍ਮਰੇਥਾਂ ਤੁਜਯਦ੍ਭਿਰੇਵੈਰ੍ਹਤਂ ਦ੍ਰੁਹੋ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਭਙ੍ਗੁਰਾਵਤਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਦੁष੍ਕृਤੇ ਮਾ ਸੁਗਂ ਭੂਦ੍ਯੋ ਨਃ ਕਦਾ ਚਿਦਭਿਦਾਸਤਿ ਦ੍ਰੁਹਾ
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜਿੱਤੂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ਾਂ, ਰਾਖਸਾਂ ਤੇ ਤੋੜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋ। ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮ, ਮਾੜਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸੌਖਾ ਰਾਹ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਹਮਲਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ।
ਯੋ ਮਾ ਪਾਕੇਨ ਮਨਸਾ ਚਰਨ੍ਤਮਭਿਚष੍ਟੇ ਅਨृਤੇਭਿਰ੍ਵਚੋਭਿਃ । ਆਪ ਇਵ ਕਾਸ਼ਿਨਾ ਸਂਗृਭੀਤਾ ਅਸਨ੍ਨਸ੍ਤ੍ਵਾਸਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਕ੍ਤਾ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਮਾੜੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਜਾਂ ਝੂਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਛਣਣੀ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਫੜਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਵੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਹ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਰਹਿ ਜਾਵੇ।
ਯੇ ਪਾਕਸ਼ਂਸਂ ਵਿਹਰਨ੍ਤ ਏਵੈਰ੍ਯੇ ਵਾ ਭਦ੍ਰਂ ਦੂषਯਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਧਾਭਿਃ । ਅਹਯੇ ਵਾ ਤਾਨ੍ਪ੍ਰਦਦਾਤੁ ਸੋਮ ਆ ਵਾ ਦਧਾਤੁ ਨਿਰृਤੇਰੁਪਸ੍ਥੇ
ਜੋ ਮਾੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਖਰਾਬ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੋਮ ਸੱਪ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦੇਵੇ ਜਾਂ ਉਹ ਨਾਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਣ।
ਯੋ ਨੋ ਰਸਂ ਦਿਪ੍ਸਤਿ ਪਿਤ੍ਵੋ ਅਗ੍ਨੇ ਯੋ ਅਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਯੋ ਗਵਾਂ ਯਸ੍ਤਨੂਨਾਮ੍ । ਰਿਪੁ ਸ੍ਤੇਨ ਸ੍ਤੇਯਕृਦ੍ਦਭ੍ਰਮੇਤੁ ਨਿ ष ਹੀਯਤਾਂ ਤਨ੍ਵਾ ਤਨਾ ਚ
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਕੋਈ ਸਾਡੀ ਰਸ, ਪੀਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼, ਘੋੜਿਆਂ, ਗਾਂ ਜਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਚੋਰ ਜਾਂ ਲੁੱਟੇਰਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਸਮੇਤ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਪਰਃ ਸੋ ਅਸ੍ਤੁ ਤਨ੍ਵਾ ਤਨਾ ਚ ਤਿਸ੍ਰਃ ਪृਥਿਵੀਰਧੋ ਅਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ । ਪ੍ਰਤਿ ਸ਼ੁष੍ਯਤੁ ਯਸ਼ੋ ਅਸ੍ਯ ਦੇਵਾ ਯੋ ਨੋ ਦਿਵਾ ਦਿਪ੍ਸਤਿ ਯਸ਼੍ਚ ਨਕ੍ਤਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਸਮੇਤ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਿੰਨ ਧਰਤੀਆਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੀਅਤ ਸਾਨੂੰ ਦਿਨ ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਸੁੱਕ ਜਾਵੇ।
ਸੁਵਿਜ੍ਞਾਨਂ ਚਿਕਿਤੁषੇ ਜਨਾਯ ਸਚ੍ਚਾਸਚ੍ਚ ਵਚਸੀ ਪਸ੍ਪृਧਾਤੇ । ਤਯੋਰ੍ਯਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਯਤਰਦृਜੀਯਸ੍ਤਦਿਤ੍ਸੋਮੋऽਵਤਿ ਹਨ੍ਤ੍ਯਾਸਤ੍
ਸਿਆਣੇ ਲਈ ਸੱਚ ਤੇ ਝੂਠ ਦੀ ਪਛਾਣ ਆਸਾਨ ਹੈ। ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਸੱਚੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਮ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ ਵਾ ਉ ਸੋਮੋ ਵृਜਿਨਂ ਹਿਨੋਤਿ ਨ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਂ ਮਿਥੁਯਾ ਧਾਰਯਨ੍ਤਮ੍ । ਹਨ੍ਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਹਨ੍ਤ੍ਯਾਸਦ੍ਵਦਨ੍ਤਮੁਭਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸਿਤੌ ਸ਼ਯਾਤੇ
ਸੋਮ ਨਾਹਤੇ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਯੋਧੇ ਨੂੰ ਜੋ ਇਨਸਾਫ਼ ਲਈ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਖਸ ਤੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੇਠਾਂ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯਦਿ ਵਾਹਮਨृਤਦੇਵ ਆਸ ਮੋਘਂ ਵਾ ਦੇਵਾਁ ਅਪ੍ਯੂਹੇ ਅਗ੍ਨੇ । ਕਿਮਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਜਾਤਵੇਦੋ ਹृਣੀषੇ ਦ੍ਰੋਘਵਾਚਸ੍ਤੇ ਨਿਰृਥਂ ਸਚਨ੍ਤਾਮ੍
ਜੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਝੂਠਾ ਦੇਵਤਾ ਸੀ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਤਾਂ ਵੀ, ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕੀ ਰੋਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ? ਜੋ ਧੋਖਾ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾਸ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਣ।
ਅਦ੍ਯਾ ਮੁਰੀਯ ਯਦਿ ਯਾਤੁਧਾਨੋ ਅਸ੍ਮਿ ਯਦਿ ਵਾਯੁਸ੍ਤਤਪ ਪੂਰੁषਸ੍ਯ । ਅਧਾ ਸ ਵੀਰੈਰ੍ਦਸ਼ਭਿਰ੍ਵਿ ਯੂਯਾ ਯੋ ਮਾ ਮੋਘਂ ਯਾਤੁਧਾਨੇਤ੍ਯਾਹ
ਜੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਜਾਦੂਗਰ ਹਾਂ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਝੂਠੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜਾਦੂਗਰ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੱਸ ਸਾਥੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਯੋ ਮਾਯਾਤੁਂ ਯਾਤੁਧਾਨੇਤ੍ਯਾਹ ਯੋ ਵਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਃ ਸ਼ੁਚਿਰਸ੍ਮੀਤ੍ਯਾਹ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤਂ ਹਨ੍ਤੁ ਮਹਤਾ ਵਧੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਨ੍ਤੋਰਧਮਸ੍ਪਦੀष੍ਟ
ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਜਾਦੂਗਰ ਆਖਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਖਦਾ ਹੋਇਆ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਰਾਖਸ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਪਾ ਦੇਵੇ।
ਪ੍ਰ ਯਾ ਜਿਗਾਤਿ ਖਰ੍ਗਲੇਵ ਨਕ੍ਤਮਪ ਦ੍ਰੁਹਾ ਤਨ੍ਵਂ ਗੂਹਮਾਨਾ । ਵਵ੍ਰਾਁ ਅਨਨ੍ਤਾਁ ਅਵ ਸਾ ਪਦੀष੍ਟ ਗ੍ਰਾਵਾਣੋ ਘ੍ਨਨ੍ਤੁ ਰਕ੍ਸ਼ਸ ਉਪਬ੍ਦੈਃ
ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਗਿਦੜ ਵਾਂਗ ਚੁੱਪਕੇ ਚਲਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੁਪਾ ਕੇ ਧੋਖਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤਹੀਣ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇ, ਪੱਥਰਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨਾਲ ਰਾਖਸ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਵਿ ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਮਰੁਤੋ ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵਿਚ੍ਛਤ ਗृਭਾਯਤ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ਸਂ ਪਿਨष੍ਟਨ । ਵਯੋ ਯੇ ਭੂਤ੍ਵੀ ਪਤਯਨ੍ਤਿ ਨਕ੍ਤਭਿਰ੍ਯੇ ਵਾ ਰਿਪੋ ਦਧਿਰੇ ਦੇਵੇ ਅਧ੍ਵਰੇ
ਹੇ ਮਰੁਤੋ, ਉੱਠੋ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜੋ, ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਫੜੋ ਤੇ ਕੁਚਲੋ। ਜੋ ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉੱਡਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜੋ ਵੈਰੀ ਹੋ ਕੇ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਆ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੋ।
ਪ੍ਰ ਵਰ੍ਤਯ ਦਿਵੋ ਅਸ਼੍ਮਾਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮਸ਼ਿਤਂ ਮਘਵਨ੍ਸਂ ਸ਼ਿਸ਼ਾਧਿ । ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਾਦਪਾਕ੍ਤਾਦਧਰਾਦੁਦਕ੍ਤਾਦਭਿ ਜਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ ਪਰ੍ਵਤੇਨ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਤਿੱਖਾ ਕੀਤਾ ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਪੱਥਰ ਲੁੜਕਾ ਦੇ। ਪੂਰਬ, ਪੱਛਮ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਤੇ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਰਾਖਸਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਨਾਲ ਮਾਰ।
ਏਤ ਉ ਤ੍ਯੇ ਪਤਯਨ੍ਤਿ ਸ਼੍ਵਯਾਤਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਿਪ੍ਸਨ੍ਤਿ ਦਿਪ੍ਸਵੋऽਦਾਭ੍ਯਮ੍ । ਸ਼ਿਸ਼ੀਤੇ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਿਸ਼ੁਨੇਭ੍ਯੋ ਵਧਂ ਨੂਨਂ ਸृਜਦਸ਼ਨਿਂ ਯਾਤੁਮਦ੍ਭ੍ਯਃ
ਇਹੀ ਜਿਹੜੇ ਕੁੱਤੇ ਵਾਲੇ ਜਬੜੇ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸ਼ਕਰ, ਤੂੰ ਨਿੰਦਕਾਂ ਵਲ ਹਥਿਆਰ ਤਿੱਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਹੁਣ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬਿਜਲੀ ਛੱਡ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਾਤੂਨਾਮਭਵਤ੍ਪਰਾਸ਼ਰੋ ਹਵਿਰ੍ਮਥੀਨਾਮਭ੍ਯਾਵਿਵਾਸਤਾਮ੍ । ਅਭੀਦੁ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਪਰਸ਼ੁਰ੍ਯਥਾ ਵਨਂ ਪਾਤ੍ਰੇਵ ਭਿਨ੍ਦਨ੍ਸਤ ਏਤਿ ਰਕ੍ਸ਼ਸਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪਰਾਸ਼ਰ ਲਈ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਹਵਨ ਨੂੰ ਗੜਬੜ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭਜਾਇਆ। ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਮਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੁਹਾੜੀ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਕੱਟਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਭਾਂਡਾ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਲ ਚਲ ਪਿਆ।