ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿष੍ਣੂ ਦृਂਹਿਤਾਃ ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ੍ਯ ਨਵ ਪੁਰੋ ਨਵਤਿਂ ਚ ਸ਼੍ਨਥਿष੍ਟਮ੍ । ਸ਼ਤਂ ਵਰ੍ਚਿਨਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸਾਕਂ ਹਥੋ ਅਪ੍ਰਤ੍ਯਸੁਰਸ੍ਯ ਵੀਰਾਨ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਨਵੇਂ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜੇ। ਤੁਸੀਂ ਵਰਚਿਨ ਦੇ ਸੌ ਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਯਂ ਮਨੀषਾ ਬृਹਤੀ ਬृਹਨ੍ਤੋਰੁਕ੍ਰਮਾ ਤਵਸਾ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੀ । ਰਰੇ ਵਾਂ ਸ੍ਤੋਮਂ ਵਿਦਥੇषੁ ਵਿष੍ਣੋ ਪਿਨ੍ਵਤਮਿषੋ ਵृਜਨੇष੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ
ਇਹ ਉੱਚੀ ਸਤਕ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਾਨ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਤਕਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਵਰਖਾ ਹੋਵੇ।
ਵषਟ੍ ਤੇ ਵਿष੍ਣਵਾਸ ਆ ਕृਣੋਮਿ ਤਨ੍ਮੇ ਜੁषਸ੍ਵ ਸ਼ਿਪਿਵਿष੍ਟ ਹਵ੍ਯਮ੍ । ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾ ਸੁष੍ਟੁਤਯੋ ਗਿਰੋ ਮੇ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਵਸ਼ਟ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੈਰ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਮੇਰੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਤਕਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧਦਾ ਰਹੇ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਸਦਾ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਨੂ ਮਰ੍ਤੋ ਦਯਤੇ ਸਨਿष੍ਯਨ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣਵ ਉਰੁਗਾਯਾਯ ਦਾਸ਼ਤ੍ । ਪ੍ਰ ਯਃ ਸਤ੍ਰਾਚਾ ਮਨਸਾ ਯਜਾਤ ਏਤਾਵਨ੍ਤਂ ਨਰ੍ਯਮਾਵਿਵਾਸਾਤ੍
ਹੁਣ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਯਜਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ।
ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੋ ਸੁਮਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨ੍ਯਾਮਪ੍ਰਯੁਤਾਮੇਵਯਾਵੋ ਮਤਿਂ ਦਾਃ । ਪਰ੍ਚੋ ਯਥਾ ਨਃ ਸੁਵਿਤਸ੍ਯ ਭੂਰੇਰਸ਼੍ਵਾਵਤਃ ਪੁਰੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਯਃ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਤੇ ਚਲਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਅਕਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜ਼।
ਤ੍ਰਿਰ੍ਦੇਵਃ ਪृਥਿਵੀਮੇष ਏਤਾਂ ਵਿ ਚਕ੍ਰਮੇ ਸ਼ਤਰ੍ਚਸਂ ਮਹਿਤ੍ਵਾ । ਪ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਰਸ੍ਤੁ ਤਵਸਸ੍ਤਵੀਯਾਨ੍ਤ੍ਵੇषਂ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਥਵਿਰਸ੍ਯ ਨਾਮ
ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੌ ਸਤਕਾਂ ਵਾਲੀ ਵਡਿਆਈ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ।
ਵਿ ਚਕ੍ਰਮੇ ਪृਥਿਵੀਮੇष ਏਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਯ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਨੁषੇ ਦਸ਼ਸ੍ਯਨ੍ । ਧ੍ਰੁਵਾਸੋ ਅਸ੍ਯ ਕੀਰਯੋ ਜਨਾਸ ਉਰੁਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਸੁਜਨਿਮਾ ਚਕਾਰ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਖੇਤ ਵਾਂਗ ਫੈਲਾਈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਲੋਕ ਪੱਕੇ ਹਨ; ਉਸ ਨੇ ਚੌੜਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਘਰ ਬਣਾਇਆ।
ਪ੍ਰ ਤਤ੍ਤੇ ਅਦ੍ਯ ਸ਼ਿਪਿਵਿष੍ਟ ਨਾਮਾਰ੍ਯਃ ਸ਼ਂਸਾਮਿ ਵਯੁਨਾਨਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਗृਣਾਮਿ ਤਵਸਮਤਵ੍ਯਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਮਸ੍ਯ ਰਜਸਃ ਪਰਾਕੇ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਉੱਚਾ ਨਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੈਰ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਜਾਣ ਕੇ। ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇਸ ਜਗਤ ਦੇ ਦੂਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕਿਮਿਤ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੋ ਪਰਿਚਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਭੂਤ੍ਪ੍ਰ ਯਦ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ੇ ਸ਼ਿਪਿਵਿष੍ਟੋ ਅਸ੍ਮਿ । ਮਾ ਵਰ੍ਪੋ ਅਸ੍ਮਦਪ ਗੂਹ ਏਤਦ੍ਯਦਨ੍ਯਰੂਪਃ ਸਮਿਥੇ ਬਭੂਥ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੈਥੋਂ ਕੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੈਰ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ? ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਨਾ ਲੁਕਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਵषਟ੍ ਤੇ ਵਿष੍ਣਵਾਸ ਆ ਕृਣੋਮਿ ਤਨ੍ਮੇ ਜੁषਸ੍ਵ ਸ਼ਿਪਿਵਿष੍ਟ ਹਵ੍ਯਮ੍ । ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾ ਸੁष੍ਟੁਤਯੋ ਗਿਰੋ ਮੇ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਵਸ਼ਟ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੈਰ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਮੇਰੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਤਕਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧਦਾ ਰਹੇ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਸਦਾ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਤਿਸ੍ਰੋ ਵਾਚਃ ਪ੍ਰ ਵਦ ਜ੍ਯੋਤਿਰਗ੍ਰਾ ਯਾ ਏਤਦ੍ਦੁਹ੍ਰੇ ਮਧੁਦੋਘਮੂਧਃ । ਸ ਵਤ੍ਸਂ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਗਰ੍ਭਮੋषਧੀਨਾਂ ਸਦ੍ਯੋ ਜਾਤੋ ਵृषਭੋ ਰੋਰਵੀਤਿ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਚਮਕਦਾਰ ਬੋਲੀ ਬੋਲ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਥਣ ਵਗਾਇਆ। ਉਹ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਹੀ ਉਹ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਵੱਛਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵਰ੍ਧਨ ਓषਧੀਨਾਂ ਯੋ ਅਪਾਂ ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਦੇਵ ਈਸ਼ੇ । ਸ ਤ੍ਰਿਧਾਤੁ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਂਸਤ੍ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਤੁ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸ੍ਵਭਿष੍ਟ੍ਯਸ੍ਮੇ
ਜੋ ਪੌਦਿਆਂ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਨਾਲ।
ਸ੍ਤਰੀਰੁ ਤ੍ਵਦ੍ਭਵਤਿ ਸੂਤ ਉ ਤ੍ਵਦ੍ਯਥਾਵਸ਼ਂ ਤਨ੍ਵਂ ਚਕ੍ਰ ਏषਃ । ਪਿਤੁਃ ਪਯਃ ਪ੍ਰਤਿ ਗृਭ੍ਣਾਤਿ ਮਾਤਾ ਤੇਨ ਪਿਤਾ ਵਰ੍ਧਤੇ ਤੇਨ ਪੁਤ੍ਰਃ
ਤੇਰਾ ਅਸਰ ਹੋਣ ਨਾਲ ਰਥਵਾਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ ਹੋਣ ਤੇ ਰਥ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਪਿਉ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਿਉ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸੇ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਵੀ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਦ੍ਯਾਵਸ੍ਤ੍ਰੇਧਾ ਸਸ੍ਰੁਰਾਪਃ । ਤ੍ਰਯਃ ਕੋਸ਼ਾਸ ਉਪਸੇਚਨਾਸੋ ਮਧ੍ਵ ਸ਼੍ਚੋਤਨ੍ਤ੍ਯਭਿਤੋ ਵਿਰਪ੍ਸ਼ਮ੍
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਅਸਮਾਨ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਚੁਲਕਦਾ ਹੈ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਵਚਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਾਯ ਸ੍ਵਰਾਜੇ ਹृਦੋ ਅਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਤਜ੍ਜੁਜੋषਤ੍ । ਮਯੋਭੁਵੋ ਵृष੍ਟਯਃ ਸਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਮੇ ਸੁਪਿਪ੍ਪਲਾ ਓषਧੀਰ੍ਦੇਵਗੋਪਾਃ
ਇਹ ਬਾਤ ਪਰਜਨਯ ਦੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ ਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਵੇ। ਮੀਂਹ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ, ਫਲਦਾਰ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਧਦੀਆਂ ਰਹਿਣ।
ਸ ਰੇਤੋਧਾ ਵृषਭਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੀਨਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਜਗਤਸ੍ਤਸ੍ਥੁषਸ਼੍ਚ । ਤਨ੍ਮ ऋਤਂ ਪਾਤੁ ਸ਼ਤਸ਼ਾਰਦਾਯ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਉਹ ਬੀਜ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵੱਛਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚ ਸਾਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਬਚਾਏ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।
ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਾਯ ਪ੍ਰ ਗਾਯਤ ਦਿਵਸ੍ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਮੀਲ਼੍ਹੁषੇ । ਸ ਨੋ ਯਵਸਮਿਚ੍ਛਤੁ
ਪਰਜਨਯ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦਾਤਾ ਦੀ ਸਿਫਤ ਗਾਓ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਾਫ਼ਰ ਜੌ ਦੇਵੇ।
ਯੋ ਗਰ੍ਭਮੋषਧੀਨਾਂ ਗਵਾਂ ਕृਣੋਤ੍ਯਰ੍ਵਤਾਮ੍ । ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੀਣਾਮ੍
ਜੋ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਬੀਜ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਰਜਨਯ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾ ਇਦਾਸ੍ਯੇ ਹਵਿਰ੍ਜੁਹੋਤਾ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਮ੍ । ਇਲ਼ਾਂ ਨਃ ਸਂਯਤਂ ਕਰਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਓ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਦੇਵੇ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਸ਼ਸ਼ਯਾਨਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵ੍ਰਤਚਾਰਿਣਃ । ਵਾਚਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਜਿਨ੍ਵਿਤਾਂ ਪ੍ਰ ਮਣ੍ਡੂਕਾ ਅਵਾਦਿषੁਃ
ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੁੱਪ ਰਹੇ; ਹੁਣ ਪਰਜਨਯ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮੰਡੂਕਾਂ ਨੇ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਿਵ੍ਯਾ ਆਪੋ ਅਭਿ ਯਦੇਨਮਾਯਨ੍ਦृਤਿਂ ਨ ਸ਼ੁष੍ਕਂ ਸਰਸੀ ਸ਼ਯਾਨਮ੍ । ਗਵਾਮਹ ਨ ਮਾਯੁਰ੍ਵਤ੍ਸਿਨੀਨਾਂ ਮਣ੍ਡੂਕਾਨਾਂ ਵਗ੍ਨੁਰਤ੍ਰਾ ਸਮੇਤਿ
ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨੀ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕੀ ਝੀਲ ਵਾਂਗ ਲਟ ਪਏ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਮੰਡੂਕ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦੀਮੇਨਾਁ ਉਸ਼ਤੋ ਅਭ੍ਯਵਰ੍षੀਤ੍ਤृष੍ਯਾਵਤਃ ਪ੍ਰਾਵृष੍ਯਾਗਤਾਯਾਮ੍ । ਅਖ੍ਖਲੀਕृਤ੍ਯਾ ਪਿਤਰਂ ਨ ਪੁਤ੍ਰੋ ਅਨ੍ਯੋ ਅਨ੍ਯਮੁਪ ਵਦਨ੍ਤਮੇਤਿ
ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਿਆਸੇ ਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਸ਼ਾ ਕਰਦੇ, ਮੌਸਮ ਆਉਣ ਤੇ, ਪੁੱਤਰ ਪਿਉ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।
ਅਨ੍ਯੋ ਅਨ੍ਯਮਨੁ ਗृਭ੍ਣਾਤ੍ਯੇਨੋਰਪਾਂ ਪ੍ਰਸਰ੍ਗੇ ਯਦਮਨ੍ਦਿषਾਤਾਮ੍ । ਮਣ੍ਡੂਕੋ ਯਦਭਿਵृष੍ਟਃ ਕਨਿष੍ਕਨ੍ਪृਸ਼੍ਨਿਃ ਸਮ੍ਪृਙ੍ਕ੍ਤੇ ਹਰਿਤੇਨ ਵਾਚਮ੍
ਜਦ ਪਾਣੀ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਅਜੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਫੜਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਮੰਡੂਕ ਭਿੱਜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਚਿੱਟਾ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦੇषਾਮਨ੍ਯੋ ਅਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਚਂ ਸ਼ਾਕ੍ਤਸ੍ਯੇਵ ਵਦਤਿ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਮਾਣਃ । ਸਰ੍ਵਂ ਤਦੇषਾਂ ਸਮृਧੇਵ ਪਰ੍ਵ ਯਤ੍ਸੁਵਾਚੋ ਵਦਥਨਾਧ੍ਯਪ੍ਸੁ
ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਕਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਾਂਗ ਅਧਿਆਪਕ ਤੋਂ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬੋਲੀਆਂ ਇਕ ਰਾਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁਰੀਲੀ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।
ਗੋਮਾਯੁਰੇਕੋ ਅਜਮਾਯੁਰੇਕਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਰੇਕੋ ਹਰਿਤ ਏਕ ਏषਾਮ੍ । ਸਮਾਨਂ ਨਾਮ ਬਿਭ੍ਰਤੋ ਵਿਰੂਪਾਃ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਵਾਚਂ ਪਿਪਿਸ਼ੁਰ੍ਵਦਨ੍ਤਃ
ਇੱਕ ਭੂਰਾ, ਇੱਕ ਕਾਲਾ, ਇੱਕ ਚਿੱਟਾ, ਇੱਕ ਹਰਾ ਹੈ; ਨਾਂ ਸਭ ਦਾ ਇੱਕੋ ਜਿਹਾ, ਪਰ ਰੂਪ ਵੱਖਰੇ, ਫਿਰ ਵੀ ਹਰ ਥਾਂ ਇਕੱਠੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸੋ ਅਤਿਰਾਤ੍ਰੇ ਨ ਸੋਮੇ ਸਰੋ ਨ ਪੂਰ੍ਣਮਭਿਤੋ ਵਦਨ੍ਤਃ । ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯ ਤਦਹਃ ਪਰਿ ष੍ਠ ਯਨ੍ਮਣ੍ਡੂਕਾਃ ਪ੍ਰਾਵृषੀਣਂ ਬਭੂਵ
ਸੋਮ ਯਜਨ ਕਰਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ, ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਰੋਵਰ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ; ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਮੰਡੂਕ ਮੀਂਹ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸਃ ਸੋਮਿਨੋ ਵਾਚਮਕ੍ਰਤ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤਃ ਪਰਿਵਤ੍ਸਰੀਣਮ੍ । ਅਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਘਰ੍ਮਿਣਃ ਸਿष੍ਵਿਦਾਨਾ ਆਵਿਰ੍ਭਵਨ੍ਤਿ ਗੁਹ੍ਯਾ ਨ ਕੇ ਚਿਤ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਲ ਭਰ ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਣੀ ਉਚਾਰਦੇ ਹਨ; ਯਜਮਾਨ, ਅੱਗ ਨਾਲ ਤਪੇ ਹੋਏ, ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਲੁਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਦੇਵਹਿਤਿਂ ਜੁਗੁਪੁਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਸ੍ਯ ऋਤੁਂ ਨਰੋ ਨ ਪ੍ਰ ਮਿਨਨ੍ਤ੍ਯੇਤੇ । ਸਂਵਤ੍ਸਰੇ ਪ੍ਰਾਵृष੍ਯਾਗਤਾਯਾਂ ਤਪ੍ਤਾ ਘਰ੍ਮਾ ਅਸ਼੍ਨੁਵਤੇ ਵਿਸਰ੍ਗਮ੍
ਉਹ ਲੋਕ ਰੱਬੀ ਕਾਇਦੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਮੌਸਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਭੁਲਦੇ; ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੇ, ਮੀਂਹ ਆਉਣ ਨਾਲ, ਤਪੇ ਹੋਏ ਸੁਕੂਨ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਗੋਮਾਯੁਰਦਾਦਜਮਾਯੁਰਦਾਤ੍ਪृਸ਼੍ਨਿਰਦਾਦ੍ਧਰਿਤੋ ਨੋ ਵਸੂਨਿ । ਗਵਾਂ ਮਣ੍ਡੂਕਾ ਦਦਤਃ ਸ਼ਤਾਨਿ ਸਹਸ੍ਰਸਾਵੇ ਪ੍ਰ ਤਿਰਨ੍ਤ ਆਯੁਃ
ਭੂਰੇ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਕਾਲੇ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਚਿੱਟੇ ਨੇ ਦਿੱਤਾ, ਹਰੇ ਨੇ ਸਾਡੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ; ਮੰਡੂਕਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਂਗ, ਸੈਂਕੜੇ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੀ ਉਮਰ ਵਧਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਸੋਮਾ ਤਪਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ ਉਬ੍ਜਤਂ ਨ੍ਯਰ੍ਪਯਤਂ ਵृषਣਾ ਤਮੋਵृਧਃ । ਪਰਾ ਸ਼ृਣੀਤਮਚਿਤੋ ਨ੍ਯੋषਤਂ ਹਤਂ ਨੁਦੇਥਾਂ ਨਿ ਸ਼ਿਸ਼ੀਤਮਤ੍ਰਿਣਃ
ਇੰਦਰ ਤੇ ਸੋਮ, ਰਾਖਸ ਨੂੰ ਸਾੜੋ, ਭਜਾਓ, ਥੱਲੇ ਸੁੱਟੋ, ਜੋ ਹਨੇਰਾ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਸੁਣੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰੋ, ਮਾਰੋ, ਭਜਾਓ, ਜਮਾਓ, ਅਤਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ।