ਯਦ੍ਦਧਿषੇ ਪ੍ਰਦਿਵਿ ਚਾਰ੍ਵਨ੍ਨਂ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਪੀਤਿਮਿਦਸ੍ਯ ਵਕ੍ਸ਼ਿ । ਉਤ ਹृਦੋਤ ਮਨਸਾ ਜੁषਾਣ ਉਸ਼ਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਪਾਹਿ ਸੋਮਾਨ੍
ਜੋ ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਰੱਖਿਆ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ; ਦਿਲ ਤੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਸੋਮਾ ਪੀ।
ਜਜ੍ਞਾਨਃ ਸੋਮਂ ਸਹਸੇ ਪਪਾਥ ਪ੍ਰ ਤੇ ਮਾਤਾ ਮਹਿਮਾਨਮੁਵਾਚ । ਏਨ੍ਦ੍ਰ ਪਪ੍ਰਾਥੋਰ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਂ ਯੁਧਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਵਰਿਵਸ਼੍ਚਕਰ੍ਥ
ਸੋਮਾ ਤਾਕਤ ਲਈ ਜਨਮਿਆ ਤੇ ਨੋਚਿਆ ਗਿਆ; ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਵਡਿਆਈ ਦੱਸੀ; ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਥਾਂ ਭਰ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਲੜਾਈ ਰਾਹੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ।
ਯਦ੍ਯੋਧਯਾ ਮਹਤੋ ਮਨ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਮ ਤਾਨ੍ਬਾਹੁਭਿਃ ਸ਼ਾਸ਼ਦਾਨਾਨ੍ । ਯਦ੍ਵਾ ਨृਭਿਰ੍ਵृਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਯੁਧ੍ਯਾਸ੍ਤਂ ਤ੍ਵਯਾਜਿਂ ਸੌਸ਼੍ਰਵਸਂ ਜਯੇਮ
ਜਦ ਤੂੰ ਵੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਠੰਡਾ ਕੀਤਾ; ਜਦ ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਲੜਿਆ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਜੰਗ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।
ਪ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵੋਚਂ ਪ੍ਰਥਮਾ ਕृਤਾਨਿ ਪ੍ਰ ਨੂਤਨਾ ਮਘਵਾ ਯਾ ਚਕਾਰ । ਯਦੇਦਦੇਵੀਰਸਹਿष੍ਟ ਮਾਯਾ ਅਥਾਭਵਤ੍ਕੇਵਲਃ ਸੋਮੋ ਅਸ੍ਯ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕੰਮ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਨਵੇਂ ਜੋ ਮਘਵਾਨ ਨੇ ਕੀਤੇ; ਜਦ ਦੇਵੀਆਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਇਆ ਸਹਿ ਨਾ ਸਕੀਆਂ, ਤਦ ਸੋਮਾ ਉਸ ਦਾ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਵੇਦਂ ਵਿਸ਼੍ਵਮਭਿਤਃ ਪਸ਼ਵ੍ਯਂ ਯਤ੍ਪਸ਼੍ਯਸਿ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ । ਗਵਾਮਸਿ ਗੋਪਤਿਰੇਕ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਭਕ੍ਸ਼ੀਮਹਿ ਤੇ ਪ੍ਰਯਤਸ੍ਯ ਵਸ੍ਵਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਤੇਰਾ ਚਰਾਗਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਦੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰੱਖਿਆ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਚੰਗੇ ਦਾਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਿੱਸਾ ਪਾਈਏ।
ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਯੁਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਵਸ੍ਵੋ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯੇਸ਼ਾਥੇ ਉਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ । ਧਤ੍ਤਂ ਰਯਿਂ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਕੀਰਯੇ ਚਿਦ੍ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤਿ ਤੇ ਇੰਦਰ, ਤੁਸੀਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋ। ਜੋ ਤਿਹਾਡੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿਓ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਗਾਇਕ ਹੀ ਹੋਵੇ। ਸਾਡੀ ਸਦਾ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਪਰੋ ਮਾਤ੍ਰਯਾ ਤਨ੍ਵਾ ਵृਧਾਨ ਨ ਤੇ ਮਹਿਤ੍ਵਮਨ੍ਵਸ਼੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ । ਉਭੇ ਤੇ ਵਿਦ੍ਮ ਰਜਸੀ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੋ ਦੇਵ ਤ੍ਵਂ ਪਰਮਸ੍ਯ ਵਿਤ੍ਸੇ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੂੰ ਹੱਦ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਤੱਕ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦਾ। ਅਸੀਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈਂ।
ਨ ਤੇ ਵਿष੍ਣੋ ਜਾਯਮਾਨੋ ਨ ਜਾਤੋ ਦੇਵ ਮਹਿਮ੍ਨਃ ਪਰਮਨ੍ਤਮਾਪ । ਉਦਸ੍ਤਭ੍ਨਾ ਨਾਕਮृष੍ਵਂ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਦਾਧਰ੍ਥ ਪ੍ਰਾਚੀਂ ਕਕੁਭਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਨਾ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਤੇ ਨਾ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਹੱਦ ਨਹੀਂ ਪਾਈ। ਤੂੰ ਉੱਚੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਥਾਮਿਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੂਰਬੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨੂੰ ਟਿਕਾਇਆ।
ਇਰਾਵਤੀ ਧੇਨੁਮਤੀ ਹਿ ਭੂਤਂ ਸੂਯਵਸਿਨੀ ਮਨੁषੇ ਦਸ਼ਸ੍ਯਾ । ਵ੍ਯਸ੍ਤਭ੍ਨਾ ਰੋਦਸੀ ਵਿष੍ਣਵੇਤੇ ਦਾਧਰ੍ਥ ਪृਥਿਵੀਮਭਿਤੋ ਮਯੂਖੈਃ
ਧਰਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੂੰ ਦੋਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਟਿਕਾਇਆ।
ਉਰੁਂ ਯਜ੍ਞਾਯ ਚਕ੍ਰਥੁਰੁ ਲੋਕਂ ਜਨਯਨ੍ਤਾ ਸੂਰ੍ਯਮੁषਾਸਮਗ੍ਨਿਮ੍ । ਦਾਸਸ੍ਯ ਚਿਦ੍ਵृषਸ਼ਿਪ੍ਰਸ੍ਯ ਮਾਯਾ ਜਘ੍ਨਥੁਰ੍ਨਰਾ ਪृਤਨਾਜ੍ਯੇषੁ
ਤੁਸੀਂ ਯਜਨ ਲਈ ਵਿਸ਼ਾਲ ਥਾਂ ਬਣਾਈ, ਸੂਰਜ, ਭੋਰੇ ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਹੇ ਵੀਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੇ ਹਥਿਆਰ ਵਾਲੇ ਦਾਸ ਦੀ ਚਲਾਕੀ ਨੂੰ ਵੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਵਿष੍ਣੂ ਦृਂਹਿਤਾਃ ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ੍ਯ ਨਵ ਪੁਰੋ ਨਵਤਿਂ ਚ ਸ਼੍ਨਥਿष੍ਟਮ੍ । ਸ਼ਤਂ ਵਰ੍ਚਿਨਃ ਸਹਸ੍ਰਂ ਚ ਸਾਕਂ ਹਥੋ ਅਪ੍ਰਤ੍ਯਸੁਰਸ੍ਯ ਵੀਰਾਨ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਨਵੇਂ ਤੇ ਨਵੇਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋੜੇ। ਤੁਸੀਂ ਵਰਚਿਨ ਦੇ ਸੌ ਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਯਂ ਮਨੀषਾ ਬृਹਤੀ ਬृਹਨ੍ਤੋਰੁਕ੍ਰਮਾ ਤਵਸਾ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੀ । ਰਰੇ ਵਾਂ ਸ੍ਤੋਮਂ ਵਿਦਥੇषੁ ਵਿष੍ਣੋ ਪਿਨ੍ਵਤਮਿषੋ ਵृਜਨੇष੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ
ਇਹ ਉੱਚੀ ਸਤਕ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਮਹਾਨ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਤਕਾਂ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਵਰਖਾ ਹੋਵੇ।
ਵषਟ੍ ਤੇ ਵਿष੍ਣਵਾਸ ਆ ਕृਣੋਮਿ ਤਨ੍ਮੇ ਜੁषਸ੍ਵ ਸ਼ਿਪਿਵਿष੍ਟ ਹਵ੍ਯਮ੍ । ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾ ਸੁष੍ਟੁਤਯੋ ਗਿਰੋ ਮੇ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਵਸ਼ਟ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੈਰ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਮੇਰੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਤਕਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧਦਾ ਰਹੇ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਸਦਾ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਨੂ ਮਰ੍ਤੋ ਦਯਤੇ ਸਨਿष੍ਯਨ੍ਯੋ ਵਿष੍ਣਵ ਉਰੁਗਾਯਾਯ ਦਾਸ਼ਤ੍ । ਪ੍ਰ ਯਃ ਸਤ੍ਰਾਚਾ ਮਨਸਾ ਯਜਾਤ ਏਤਾਵਨ੍ਤਂ ਨਰ੍ਯਮਾਵਿਵਾਸਾਤ੍
ਹੁਣ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੈਰ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਯਜਨ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ।
ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੋ ਸੁਮਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨ੍ਯਾਮਪ੍ਰਯੁਤਾਮੇਵਯਾਵੋ ਮਤਿਂ ਦਾਃ । ਪਰ੍ਚੋ ਯਥਾ ਨਃ ਸੁਵਿਤਸ੍ਯ ਭੂਰੇਰਸ਼੍ਵਾਵਤਃ ਪੁਰੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਰਾਯਃ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਤੇ ਚਲਦੀ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀ ਅਕਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜ਼।
ਤ੍ਰਿਰ੍ਦੇਵਃ ਪृਥਿਵੀਮੇष ਏਤਾਂ ਵਿ ਚਕ੍ਰਮੇ ਸ਼ਤਰ੍ਚਸਂ ਮਹਿਤ੍ਵਾ । ਪ੍ਰ ਵਿष੍ਣੁਰਸ੍ਤੁ ਤਵਸਸ੍ਤਵੀਯਾਨ੍ਤ੍ਵੇषਂ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਸ੍ਥਵਿਰਸ੍ਯ ਨਾਮ
ਇਸ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੌ ਸਤਕਾਂ ਵਾਲੀ ਵਡਿਆਈ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਅੱਗੇ ਵਧੇ; ਉਸਦਾ ਨਾਂ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ।
ਵਿ ਚਕ੍ਰਮੇ ਪृਥਿਵੀਮੇष ਏਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਾਯ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਮਨੁषੇ ਦਸ਼ਸ੍ਯਨ੍ । ਧ੍ਰੁਵਾਸੋ ਅਸ੍ਯ ਕੀਰਯੋ ਜਨਾਸ ਉਰੁਕ੍ਸ਼ਿਤਿਂ ਸੁਜਨਿਮਾ ਚਕਾਰ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਇਹ ਧਰਤੀ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਖੇਤ ਵਾਂਗ ਫੈਲਾਈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਲੋਕ ਪੱਕੇ ਹਨ; ਉਸ ਨੇ ਚੌੜਾ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਘਰ ਬਣਾਇਆ।
ਪ੍ਰ ਤਤ੍ਤੇ ਅਦ੍ਯ ਸ਼ਿਪਿਵਿष੍ਟ ਨਾਮਾਰ੍ਯਃ ਸ਼ਂਸਾਮਿ ਵਯੁਨਾਨਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ । ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਗृਣਾਮਿ ਤਵਸਮਤਵ੍ਯਾਨ੍ਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਮਸ੍ਯ ਰਜਸਃ ਪਰਾਕੇ
ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਉੱਚਾ ਨਾਂ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੈਰ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਜਾਣ ਕੇ। ਹੇ ਬਲਵਾਨ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਇਸ ਜਗਤ ਦੇ ਦੂਰਲੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਮੰਨ ਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕਿਮਿਤ੍ਤੇ ਵਿष੍ਣੋ ਪਰਿਚਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਭੂਤ੍ਪ੍ਰ ਯਦ੍ਵਵਕ੍ਸ਼ੇ ਸ਼ਿਪਿਵਿष੍ਟੋ ਅਸ੍ਮਿ । ਮਾ ਵਰ੍ਪੋ ਅਸ੍ਮਦਪ ਗੂਹ ਏਤਦ੍ਯਦਨ੍ਯਰੂਪਃ ਸਮਿਥੇ ਬਭੂਥ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੈਥੋਂ ਕੀ ਲੁਕਿਆ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਮੈਂ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੈਰ ਵਾਲਾ, ਇਹ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ? ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਨਾ ਲੁਕਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।
ਵषਟ੍ ਤੇ ਵਿष੍ਣਵਾਸ ਆ ਕृਣੋਮਿ ਤਨ੍ਮੇ ਜੁषਸ੍ਵ ਸ਼ਿਪਿਵਿष੍ਟ ਹਵ੍ਯਮ੍ । ਵਰ੍ਧਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾ ਸੁष੍ਟੁਤਯੋ ਗਿਰੋ ਮੇ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮੈਂ ਵਸ਼ਟ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਹੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪੈਰ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਹਵਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਮੇਰੀਆਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਤਕਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਵਧਦਾ ਰਹੇ; ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਸਦਾ ਭਲਾਈ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਤਿਸ੍ਰੋ ਵਾਚਃ ਪ੍ਰ ਵਦ ਜ੍ਯੋਤਿਰਗ੍ਰਾ ਯਾ ਏਤਦ੍ਦੁਹ੍ਰੇ ਮਧੁਦੋਘਮੂਧਃ । ਸ ਵਤ੍ਸਂ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਗਰ੍ਭਮੋषਧੀਨਾਂ ਸਦ੍ਯੋ ਜਾਤੋ ਵृषਭੋ ਰੋਰਵੀਤਿ
ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ ਚਮਕਦਾਰ ਬੋਲੀ ਬੋਲ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਦੁੱਧ ਵਾਲਾ ਥਣ ਵਗਾਇਆ। ਉਹ ਪੌਦਿਆਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਦ ਹੀ ਉਹ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਵੱਛਾ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯੋ ਵਰ੍ਧਨ ਓषਧੀਨਾਂ ਯੋ ਅਪਾਂ ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਦੇਵ ਈਸ਼ੇ । ਸ ਤ੍ਰਿਧਾਤੁ ਸ਼ਰਣਂ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਂਸਤ੍ਤ੍ਰਿਵਰ੍ਤੁ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਸ੍ਵਭਿष੍ਟ੍ਯਸ੍ਮੇ
ਜੋ ਪੌਦਿਆਂ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਨੂੰ ਆਸਰਾ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਨਾਲ।
ਸ੍ਤਰੀਰੁ ਤ੍ਵਦ੍ਭਵਤਿ ਸੂਤ ਉ ਤ੍ਵਦ੍ਯਥਾਵਸ਼ਂ ਤਨ੍ਵਂ ਚਕ੍ਰ ਏषਃ । ਪਿਤੁਃ ਪਯਃ ਪ੍ਰਤਿ ਗृਭ੍ਣਾਤਿ ਮਾਤਾ ਤੇਨ ਪਿਤਾ ਵਰ੍ਧਤੇ ਤੇਨ ਪੁਤ੍ਰਃ
ਤੇਰਾ ਅਸਰ ਹੋਣ ਨਾਲ ਰਥਵਾਨ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਹੁਕਮ ਹੋਣ ਤੇ ਰਥ ਚਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਮਾਂ ਪਿਉ ਦਾ ਦੁੱਧ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਸੇ ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਪਿਉ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਸੇ ਨਾਲ ਪੁੱਤਰ ਵੀ।
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਭੁਵਨਾਨਿ ਤਸ੍ਥੁਸ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਦ੍ਯਾਵਸ੍ਤ੍ਰੇਧਾ ਸਸ੍ਰੁਰਾਪਃ । ਤ੍ਰਯਃ ਕੋਸ਼ਾਸ ਉਪਸੇਚਨਾਸੋ ਮਧ੍ਵ ਸ਼੍ਚੋਤਨ੍ਤ੍ਯਭਿਤੋ ਵਿਰਪ੍ਸ਼ਮ੍
ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਅਸਮਾਨ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਪਾਣੀਆਂ ਵਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਚੁਲਕਦਾ ਹੈ, ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਚਮਕਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਵਚਃ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਾਯ ਸ੍ਵਰਾਜੇ ਹृਦੋ ਅਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਤਰਂ ਤਜ੍ਜੁਜੋषਤ੍ । ਮਯੋਭੁਵੋ ਵृष੍ਟਯਃ ਸਨ੍ਤ੍ਵਸ੍ਮੇ ਸੁਪਿਪ੍ਪਲਾ ਓषਧੀਰ੍ਦੇਵਗੋਪਾਃ
ਇਹ ਬਾਤ ਪਰਜਨਯ ਦੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਲੱਗੇ ਤੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਜਾਵੇ। ਮੀਂਹ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇਣ, ਫਲਦਾਰ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤੇ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਵਧਦੀਆਂ ਰਹਿਣ।
ਸ ਰੇਤੋਧਾ ਵृषਭਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੀਨਾਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਜਗਤਸ੍ਤਸ੍ਥੁषਸ਼੍ਚ । ਤਨ੍ਮ ऋਤਂ ਪਾਤੁ ਸ਼ਤਸ਼ਾਰਦਾਯ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਉਹ ਬੀਜ ਵਾਲਾ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਵੱਛਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਤੇ ਨਾ ਚਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਜਾਨ ਵੱਸਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚ ਸਾਨੂੰ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਬਚਾਏ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।
ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਾਯ ਪ੍ਰ ਗਾਯਤ ਦਿਵਸ੍ਪੁਤ੍ਰਾਯ ਮੀਲ਼੍ਹੁषੇ । ਸ ਨੋ ਯਵਸਮਿਚ੍ਛਤੁ
ਪਰਜਨਯ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦਾਤਾ ਦੀ ਸਿਫਤ ਗਾਓ। ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਵਾਫ਼ਰ ਜੌ ਦੇਵੇ।
ਯੋ ਗਰ੍ਭਮੋषਧੀਨਾਂ ਗਵਾਂ ਕृਣੋਤ੍ਯਰ੍ਵਤਾਮ੍ । ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਃ ਪੁਰੁषੀਣਾਮ੍
ਜੋ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦਾ ਬੀਜ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਪਰਜਨਯ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਾ ਇਦਾਸ੍ਯੇ ਹਵਿਰ੍ਜੁਹੋਤਾ ਮਧੁਮਤ੍ਤਮਮ੍ । ਇਲ਼ਾਂ ਨਃ ਸਂਯਤਂ ਕਰਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਓ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਪਾਲਣ ਵਾਲਾ ਖਾਣਾ ਦੇਵੇ।
ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਸ਼ਸ਼ਯਾਨਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਵ੍ਰਤਚਾਰਿਣਃ । ਵਾਚਂ ਪਰ੍ਜਨ੍ਯਜਿਨ੍ਵਿਤਾਂ ਪ੍ਰ ਮਣ੍ਡੂਕਾ ਅਵਾਦਿषੁਃ
ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚੁੱਪ ਰਹੇ; ਹੁਣ ਪਰਜਨਯ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਮੰਡੂਕਾਂ ਨੇ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।