ਆਤ੍ਮਾ ਤੇ ਵਾਤੋ ਰਜ ਆ ਨਵੀਨੋਤ੍ਪਸ਼ੁਰ੍ਨ ਭੂਰ੍ਣਿਰ੍ਯਵਸੇ ਸਸਵਾਨ੍ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਮਹੀ ਬृਹਤੀ ਰੋਦਸੀਮੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਤੇ ਧਾਮ ਵਰੁਣ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ
ਤੇਰੀ ਸਾਂਸ ਹਵਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕਪੜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਵਾਤਾਵਰਣ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਿਆਰੇ ਘਰ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਪਰਿ ਸ੍ਪਸ਼ੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਸ੍ਮਦਿष੍ਟਾ ਉਭੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰੋਦਸੀ ਸੁਮੇਕੇ । ऋਤਾਵਾਨਃ ਕਵਯੋ ਯਜ੍ਞਧੀਰਾਃ ਪ੍ਰਚੇਤਸੋ ਯ ਇषਯਨ੍ਤ ਮਨ੍ਮ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਦੋਵੇਂ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਚੱਜੇ ਹਨ। ਸੱਚੇ, ਸਮਝਦਾਰ, ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਵਾਚ ਮੇ ਵਰੁਣੋ ਮੇਧਿਰਾਯ ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਨਾਮਾਘ੍ਨ੍ਯਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ । ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪਦਸ੍ਯ ਗੁਹ੍ਯਾ ਨ ਵੋਚਦ੍ਯੁਗਾਯ ਵਿਪ੍ਰ ਉਪਰਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍
ਵਰੁਣ ਨੇ ਸੋਚਵਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਗਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਨਾਮ ਧਾਰਦੀ ਹੈ। ਰਾਹ ਦੇ ਰਾਜ਼ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ; ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤਿਸ੍ਰੋ ਦ੍ਯਾਵੋ ਨਿਹਿਤਾ ਅਨ੍ਤਰਸ੍ਮਿਨ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਭੂਮੀਰੁਪਰਾਃ षਡ੍ਵਿਧਾਨਾਃ । ਗृਤ੍ਸੋ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚਕ੍ਰ ਏਤਂ ਦਿਵਿ ਪ੍ਰੇਙ੍ਖਂ ਹਿਰਣ੍ਯਯਂ ਸ਼ੁਭੇ ਕਮ੍
ਤਿੰਨ ਆਕਾਸ਼ ਅੰਦਰ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਧਰਤੀਆਂ ਉਪਰ ਹਨ, ਛੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਨੇ ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਝੂਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ।
ਅਵ ਸਿਨ੍ਧੁਂ ਵਰੁਣੋ ਦ੍ਯੌਰਿਵ ਸ੍ਥਾਦ੍ਦ੍ਰਪ੍ਸੋ ਨ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਮृਗਸ੍ਤੁਵਿष੍ਮਾਨ੍ । ਗਮ੍ਭੀਰਸ਼ਂਸੋ ਰਜਸੋ ਵਿਮਾਨਃ ਸੁਪਾਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਃ ਸਤੋ ਅਸ੍ਯ ਰਾਜਾ
ਵਰੁਣ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਦਰਿਆ ਤੋਂ ਉਪਰ ਖੜਾ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਜ਼, ਚਿੱਟਾ ਜਾਨਵਰ, ਬੂੰਦ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਉਹਦਾ ਹੈ। ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਯੋ ਮृਲ਼ਯਾਤਿ ਚਕ੍ਰੁषੇ ਚਿਦਾਗੋ ਵਯਂ ਸ੍ਯਾਮ ਵਰੁਣੇ ਅਨਾਗਾਃ । ਅਨੁ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਯਦਿਤੇਰृਧਨ੍ਤੋ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਜੋ ਗਲਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਰਹਿਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਹੀਏ। ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਰੱਖੋ।
ਪ੍ਰ ਸ਼ੁਨ੍ਧ੍ਯੁਵਂ ਵਰੁਣਾਯ ਪ੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਮਤਿਂ ਵਸਿष੍ਠ ਮੀਲ਼੍ਹੁषੇ ਭਰਸ੍ਵ । ਯ ਈਮਰ੍ਵਾਞ੍ਚਂ ਕਰਤੇ ਯਜਤ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਰਾਮਘਂ ਵृषਣਂ ਬृਹਨ੍ਤਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਰੁਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤੁਤਿ ਪੇਸ਼ ਕਰ, ਜੋ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਨੇੜੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਅਧਾ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਸਂਦृਸ਼ਂ ਜਗਨ੍ਵਾਨਗ੍ਨੇਰਨੀਕਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਮਂਸਿ । ਸ੍ਵਰ੍ਯਦਸ਼੍ਮਨ੍ਨਧਿਪਾ ਉ ਅਨ੍ਧੋऽਭਿ ਮਾ ਵਪੁਰ੍ਦृਸ਼ਯੇ ਨਿਨੀਯਾਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਅਗਨੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਸੋਚ ਵੱਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਵਰਗ ਦੀ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਣ।
ਆ ਯਦ੍ਰੁਹਾਵ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਨਾਵਂ ਪ੍ਰ ਯਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਮੀਰਯਾਵ ਮਧ੍ਯਮ੍ । ਅਧਿ ਯਦਪਾਂ ਸ੍ਨੁਭਿਸ਼੍ਚਰਾਵ ਪ੍ਰ ਪ੍ਰੇਙ੍ਖ ਈਙ੍ਖਯਾਵਹੈ ਸ਼ੁਭੇ ਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਰੁਣ ਤੇ ਮੈਂ ਨੌਕ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹੇ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲੇ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਪੂਆਂ ਨਾਲ ਚਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਝੂਲੇ ਨੂੰ ਝੁਲਾਓ।
ਵਸਿष੍ਠਂ ਹ ਵਰੁਣੋ ਨਾਵ੍ਯਾਧਾਦृषਿਂ ਚਕਾਰ ਸ੍ਵਪਾ ਮਹੋਭਿਃ । ਸ੍ਤੋਤਾਰਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੁਦਿਨਤ੍ਵੇ ਅਹ੍ਨਾਂ ਯਾਨ੍ਨੁ ਦ੍ਯਾਵਸ੍ਤਤਨਨ੍ਯਾਦੁषਾਸਃ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਨੌਕ ਤੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣਾਇਆ; ਸਮਝਦਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ। ਉਸ ਨੇ ਗਾਇਕ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਚੰਗੇ ਦਿਨਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਵਧਾਇਆ।
ਕ੍ਵ ਤ੍ਯਾਨਿ ਨੌ ਸਖ੍ਯਾ ਬਭੂਵੁਃ ਸਚਾਵਹੇ ਯਦਵृਕਂ ਪੁਰਾ ਚਿਤ੍ । ਬृਹਨ੍ਤਂ ਮਾਨਂ ਵਰੁਣ ਸ੍ਵਧਾਵਃ ਸਹਸ੍ਰਦ੍ਵਾਰਂ ਜਗਮਾ ਗृਹਂ ਤੇ
ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਮਿੱਤਰਤਾਵਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮਿਲਦੇ ਸੀ? ਹੇ ਵਰੁਣ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਯ ਆਪਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯੋ ਵਰੁਣ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਨ੍ਤ੍ਵਾਮਾਗਾਂਸਿ ਕृਣਵਤ੍ਸਖਾ ਤੇ । ਮਾ ਤ ਏਨਸ੍ਵਨ੍ਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ਿਨ੍ਭੁਜੇਮ ਯਨ੍ਧਿ ष੍ਮਾ ਵਿਪ੍ਰ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਵਰੂਥਮ੍
ਜੋ ਤੇਰਾ ਸਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਜੋ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣੇ। ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾ ਭੋਗੀਏ; ਜੋ ਗਾਇਕ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ।
ਧ੍ਰੁਵਾਸੁ ਤ੍ਵਾਸੁ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿषੁ ਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤੋ ਵ੍ਯਸ੍ਮਤ੍ਪਾਸ਼ਂ ਵਰੁਣੋ ਮੁਮੋਚਤ੍ । ਅਵੋ ਵਨ੍ਵਾਨਾ ਅਦਿਤੇਰੁਪਸ੍ਥਾਦ੍ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਸਾਡੀ ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਵਰਨੁ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫੰਦਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇੋਂ ਹਟਾ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਚੰਗਾ ਬਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣ। ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।
ਮੋ षੁ ਵਰੁਣ ਮृਨ੍ਮਯਂ ਗृਹਂ ਰਾਜਨ੍ਨਹਂ ਗਮਮ੍ । ਮृਲ਼ਾ ਸੁਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਮृਲ਼ਯ
ਹੇ ਵਰਨੁ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਨਾ ਜਾਣ ਦੇਵੀਂ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਸਕ, ਦਇਆ ਕਰ, ਮਿਹਰ ਕਰ।
ਯਦੇਮਿ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਨ੍ਨਿਵ ਦृਤਿਰ੍ਨ ਧ੍ਮਾਤੋ ਅਦ੍ਰਿਵਃ । ਮृਲ਼ਾ ਸੁਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਮृਲ਼ਯ
ਜੇ ਮੈਂ ਕੰਬਦਿਆਂ, ਕੱਚੇ ਭਾਂਡੇ ਵਾਂਗ, ਚੱਲਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗਰਜਣ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਸਕ, ਮਿਹਰ ਕਰ।
ਕ੍ਰਤ੍ਵਃ ਸਮਹ ਦੀਨਤਾ ਪ੍ਰਤੀਪਂ ਜਗਮਾ ਸ਼ੁਚੇ । ਮृਲ਼ਾ ਸੁਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਮृਲ਼ਯ
ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਨੀਅਤ ਡੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਸਕ, ਮਿਹਰ ਕਰ।
ਅਪਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸਂ ਤृष੍ਣਾਵਿਦਜ੍ਜਰਿਤਾਰਮ੍ । ਮृਲ਼ਾ ਸੁਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਮृਲ਼ਯ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਪਿਆਸਾ ਤੇ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਦਾ, ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਸਕ, ਮਿਹਰ ਕਰ।
ਯਤ੍ਕਿਂ ਚੇਦਂ ਵਰੁਣ ਦੈਵ੍ਯੇ ਜਨੇऽਭਿਦ੍ਰੋਹਂ ਮਨੁष੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਾਮਸਿ । ਅਚਿਤ੍ਤੀ ਯਤ੍ਤਵ ਧਰ੍ਮਾ ਯੁਯੋਪਿਮ ਮਾ ਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਸੋ ਦੇਵ ਰੀਰਿषਃ
ਹੇ ਵਰਨੁ, ਜੋ ਵੀ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਨਿਯਮ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ।
ਪ੍ਰ ਵੀਰਯਾ ਸ਼ੁਚਯੋ ਦਦ੍ਰਿਰੇ ਵਾਮਧ੍ਵਰ੍ਯੁਭਿਰ੍ਮਧੁਮਨ੍ਤਃ ਸੁਤਾਸਃ । ਵਹ ਵਾਯੋ ਨਿਯੁਤੋ ਯਾਹ੍ਯਚ੍ਛਾ ਪਿਬਾ ਸੁਤਸ੍ਯਾਨ੍ਧਸੋ ਮਦਾਯ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਤਿਆਂ ਪਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਹੇ ਵਾਯੁ, ਆਪਣੇ ਦਲਾਂ ਨਾਲ ਆਓ, ਤੇ ਆ ਕੇ ਸੋਮ ਪੀਓ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ।
ਈਸ਼ਾਨਾਯ ਪ੍ਰਹੁਤਿਂ ਯਸ੍ਤ ਆਨਟ੍ ਛੁਚਿਂ ਸੋਮਂ ਸ਼ੁਚਿਪਾਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਾਯੋ । ਕृਣੋषਿ ਤਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਜਾਤੋਜਾਤੋ ਜਾਯਤੇ ਵਾਜ੍ਯਸ੍ਯ
ਹੇ ਵਾਯੁ, ਜੋ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲਈ ਇਨਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਰਾਯੇ ਨੁ ਯਂ ਜਜ੍ਞਤੂ ਰੋਦਸੀਮੇ ਰਾਯੇ ਦੇਵੀ ਧਿषਣਾ ਧਾਤਿ ਦੇਵਮ੍ । ਅਧ ਵਾਯੁਂ ਨਿਯੁਤਃ ਸਸ਼੍ਚਤ ਸ੍ਵਾ ਉਤ ਸ਼੍ਵੇਤਂ ਵਸੁਧਿਤਿਂ ਨਿਰੇਕੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਦੋ ਸੰਸਾਰ ਧਨ ਲਈ ਜੰਮਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਿਣਾ ਦੇਵੀ ਧਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਵਾਯੁ ਨੂੰ ਦਲਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਧਨ ਵਾਲਾ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਚ੍ਛਨ੍ਨੁषਸਃ ਸੁਦਿਨਾ ਅਰਿਪ੍ਰਾ ਉਰੁ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਵਿਵਿਦੁਰ੍ਦੀਧ੍ਯਾਨਾਃ । ਗਵ੍ਯਂ ਚਿਦੂਰ੍ਵਮੁਸ਼ਿਜੋ ਵਿ ਵਵ੍ਰੁਸ੍ਤੇषਾਮਨੁ ਪ੍ਰਦਿਵਃ ਸਸ੍ਰੁਰਾਪਃ
ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਲਿਆਏ, ਚੌੜੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਿਖਾਈ। ਗਾਂ ਵੀ ਖੁਲ੍ਹੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਵਗੀਆਂ।
ਤੇ ਸਤ੍ਯੇਨ ਮਨਸਾ ਦੀਧ੍ਯਾਨਾਃ ਸ੍ਵੇਨ ਯੁਕ੍ਤਾਸਃ ਕ੍ਰਤੁਨਾ ਵਹਨ੍ਤਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਵਾਯੂ ਵੀਰਵਾਹਂ ਰਥਂ ਵਾਮੀਸ਼ਾਨਯੋਰਭਿ ਪृਕ੍ਸ਼ਃ ਸਚਨ੍ਤੇ
ਉਹ ਸੱਚੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੁ ਦਾ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਥ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੇਜ਼ ਦਲਾਂ ਮਾਲਕਾਂ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਈਸ਼ਾਨਾਸੋ ਯੇ ਦਧਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣੋ ਗੋਭਿਰਸ਼੍ਵੇਭਿਰ੍ਵਸੁਭਿਰ੍ਹਿਰਣ੍ਯੈਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਵਾਯੂ ਸੂਰਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਯੁਰਰ੍ਵਦ੍ਭਿਰ੍ਵੀਰੈਃ ਪृਤਨਾਸੁ ਸਹ੍ਯੁਃ
ਉਹ ਮਾਲਕ ਜੋ ਸੂਰਜ, ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਧਨ ਤੇ ਸੋਨਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੁ, ਮਹਾਨ, ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਵੀਰਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਜਿੰਦਗੀ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਅਰ੍ਵਨ੍ਤੋ ਨ ਸ਼੍ਰਵਸੋ ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਵਾਯੂ ਸੁष੍ਟੁਤਿਭਿਰ੍ਵਸਿष੍ਠਾਃ । ਵਾਜਯਨ੍ਤਃ ਸ੍ਵਵਸੇ ਹੁਵੇਮ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਜੋ ਮਾਣ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੁ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਸਤੁਤੀਆਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ—ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਕੁਵਿਦਙ੍ਗ ਨਮਸਾ ਯੇ ਵृਧਾਸਃ ਪੁਰਾ ਦੇਵਾ ਅਨਵਦ੍ਯਾਸ ਆਸਨ੍ । ਤੇ ਵਾਯਵੇ ਮਨਵੇ ਬਾਧਿਤਾਯਾਵਾਸਯਨ੍ਨੁषਸਂ ਸੂਰ੍ਯੇਣ
ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ, ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਵਤੇ, ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਪੂਜੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਵਾਯੁ ਤੇ ਮਾਨੁ ਲਈ, ਜੋ ਪੀੜਤ ਸੀ, ਉਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਇਆ।
ਉਸ਼ਨ੍ਤਾ ਦੂਤਾ ਨ ਦਭਾਯ ਗੋਪਾ ਮਾਸਸ਼੍ਚ ਪਾਥਃ ਸ਼ਰਦਸ਼੍ਚ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਵਾਯੂ ਸੁष੍ਟੁਤਿਰ੍ਵਾਮਿਯਾਨਾ ਮਾਰ੍ਡੀਕਮੀਟ੍ਟੇ ਸੁਵਿਤਂ ਚ ਨਵ੍ਯਮ੍
ਚਮਕਦੇ ਦੂਤ, ਠੱਗੇ ਨਾ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਰਖਵੇ, ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਕਈ ਮੌਸਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੁ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਦਇਆ ਤੇ ਨਵਾਂ ਸੁਖ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ।
ਪੀਵੋਅਨ੍ਨਾਁ ਰਯਿਵृਧਃ ਸੁਮੇਧਾਃ ਸ਼੍ਵੇਤਃ ਸਿषਕ੍ਤਿ ਨਿਯੁਤਾਮਭਿਸ਼੍ਰੀਃ । ਤੇ ਵਾਯਵੇ ਸਮਨਸੋ ਵਿ ਤਸ੍ਥੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵੇਨ੍ਨਰਃ ਸ੍ਵਪਤ੍ਯਾਨਿ ਚਕ੍ਰੁਃ
ਖਾਣ-ਪੀਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਧਨ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਤੇ ਚਮਕਦੇ, ਦਲਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧੀਕ ਹੈ। ਉਹ ਵਾਯੁ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ।
ਯਾਵਤ੍ਤਰਸ੍ਤਨ੍ਵੋ ਯਾਵਦੋਜੋ ਯਾਵਨ੍ਨਰਸ਼੍ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਦੀਧ੍ਯਾਨਾਃ । ਸ਼ੁਚਿਂ ਸੋਮਂ ਸ਼ੁਚਿਪਾ ਪਾਤਮਸ੍ਮੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰਵਾਯੂ ਸਦਤਂ ਬਰ੍ਹਿਰੇਦਮ੍
ਜਿੰਨੀ ਦੂਰ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਦੇਹਾਂ, ਜਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ, ਜਿੰਨੀ ਦੂਰ ਤੁਹਾਡੀ ਨਜ਼ਰ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੁ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੀਓ; ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠੋ।
ਨਿਯੁਵਾਨਾ ਨਿਯੁਤ ਸ੍ਪਾਰ੍ਹਵੀਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਵਾਯੂ ਸਰਥਂ ਯਾਤਮਰ੍ਵਾਕ੍ । ਇਦਂ ਹਿ ਵਾਂ ਪ੍ਰਭृਤਂ ਮਧ੍ਵੋ ਅਗ੍ਰਮਧ ਪ੍ਰੀਣਾਨਾ ਵਿ ਮੁਮੁਕ੍ਤਮਸ੍ਮੇ
ਚਮਕਦੇ ਦਲਾਂ ਜੋੜ ਕੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ ਤੇ ਵਾਯੁ, ਇੱਕ ਰਥ 'ਤੇ ਆਓ। ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਮਿੱਠਾ ਭਾਗ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਹਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਗੇ।