ਇਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਰੁਣਮष੍ਟ ਮੇ ਗੀਃ ਪ੍ਰਾਵਤ੍ਤੋਕੇ ਤਨਯੇ ਤੂਤੁਜਾਨਾ । ਸੁਰਤ੍ਨਾਸੋ ਦੇਵਵੀਤਿਂ ਗਮੇਮ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਇਹ ਅਠ ਗੀਤ ਮੈਂ ਇੰਦ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਲਈ ਉਚਾਰਿਆ ਹੈ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਲਈ; ਅਸੀਂ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਦੇਵਤਮਈ ਭਗਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀਏ; ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ।
ਧੀਰਾ ਤ੍ਵਸ੍ਯ ਮਹਿਨਾ ਜਨੂਂषਿ ਵਿ ਯਸ੍ਤਸ੍ਤਮ੍ਭ ਰੋਦਸੀ ਚਿਦੁਰ੍ਵੀ । ਪ੍ਰ ਨਾਕਮृष੍ਵਂ ਨੁਨੁਦੇ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਦ੍ਵਿਤਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਪਪ੍ਰਥਚ੍ਚ ਭੂਮ
ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ, ਚਤੁਰ ਨੇ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਫੈਲਾਈਆਂ; ਉਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਟਿਕਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਉੱਚਾ ਆਕਾਸ਼ ਉਠਾਇਆ, ਤੇ ਤਾਰੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤੇ।
ਉਤ ਸ੍ਵਯਾ ਤਨ੍ਵਾ ਸਂ ਵਦੇ ਤਤ੍ਕਦਾ ਨ੍ਵਨ੍ਤਰ੍ਵਰੁਣੇ ਭੁਵਾਨਿ । ਕਿਂ ਮੇ ਹਵ੍ਯਮਹृਣਾਨੋ ਜੁषੇਤ ਕਦਾ ਮृਲ਼ੀਕਂ ਸੁਮਨਾ ਅਭਿ ਖ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਰੂਪ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕਦੋਂ ਮੈਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੱਸਾਂਗਾ? ਮੇਰੀ ਕਿਹੜੀ ਭੇਟ ਉਹ ਸਵੀਕਾਰੇਗਾ, ਕਦੋਂ ਦਇਆਲੂ ਤੇ ਚੰਗਾ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਕਰੇਗਾ?
ਪृਚ੍ਛੇ ਤਦੇਨੋ ਵਰੁਣ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੂਪੋ ਏਮਿ ਚਿਕਿਤੁषੋ ਵਿਪृਚ੍ਛਮ੍ । ਸਮਾਨਮਿਨ੍ਮੇ ਕਵਯਸ਼੍ਚਿਦਾਹੁਰਯਂ ਹ ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਰੁਣੋ ਹृਣੀਤੇ
ਮੈਂ ਇਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ, ਵਰੁਣ, ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ; ਮੈਂ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜਾਣਨ ਦੀ ਉਤਸੁਕਤਾ ਨਾਲ; ਚਤੁਰ ਲੋਕ ਵੀ ਇਹੀ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਇਹ ਵਰੁਣ ਹੀ ਪਾਪ ਆਪਣੇ ਵਲ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਿਮਾਗ ਆਸ ਵਰੁਣ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਯਤ੍ਸ੍ਤੋਤਾਰਂ ਜਿਘਾਂਸਸਿ ਸਖਾਯਮ੍ । ਪ੍ਰ ਤਨ੍ਮੇ ਵੋਚੋ ਦੂਲ਼ਭ ਸ੍ਵਧਾਵੋऽਵ ਤ੍ਵਾਨੇਨਾ ਨਮਸਾ ਤੁਰ ਇਯਾਮ੍
ਹੇ ਵਰੁਣ, ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਕਿਹੜਾ ਗਲਤ ਕੰਮ ਸੀ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਭਗਤ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ, ਹੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਕੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦਰ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਵ ਦ੍ਰੁਗ੍ਧਾਨਿ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸृਜਾ ਨੋऽਵ ਯਾ ਵਯਂ ਚਕृਮਾ ਤਨੂਭਿਃ । ਅਵ ਰਾਜਨ੍ਪਸ਼ੁਤृਪਂ ਨ ਤਾਯੁਂ ਸृਜਾ ਵਤ੍ਸਂ ਨ ਦਾਮ੍ਨੋ ਵਸਿष੍ਠਮ੍
ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਸਾਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਨਾਲ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਪੱਲੇ ਤੋਂ ਛੁਟਿਆ ਬੱਝਾ ਜਾਂ ਜਾਲ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਹੋਇਆ ਜਾਨਵਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਲੱਗੇ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ।
ਨ ਸ ਸ੍ਵੋ ਦਕ੍ਸ਼ੋ ਵਰੁਣ ਧ੍ਰੁਤਿਃ ਸਾ ਸੁਰਾ ਮਨ੍ਯੁਰ੍ਵਿਭੀਦਕੋ ਅਚਿਤ੍ਤਿਃ । ਅਸ੍ਤਿ ਜ੍ਯਾਯਾਨ੍ਕਨੀਯਸ ਉਪਾਰੇ ਸ੍ਵਪ੍ਨਸ਼੍ਚਨੇਦਨृਤਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯੋਤਾ
ਕਿਸੇ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਮਝ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਨਾ ਹੀ ਢਿੱਲ, ਨਾ ਹੀ ਬਹਾਦਰੀ, ਨਾ ਹੀ ਚਲਾਕੀ, ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਾਫੀ ਨਹੀਂ। ਵੱਡਾ ਤੇ ਛੋਟਾ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਨੀਂਦ ਅਤੇ ਝੂਠ ਦੀ ਲਲਚ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਰਂ ਦਾਸੋ ਨ ਮੀਲ਼੍ਹੁषੇ ਕਰਾਣ੍ਯਹਂ ਦੇਵਾਯ ਭੂਰ੍ਣਯੇऽਨਾਗਾਃ । ਅਚੇਤਯਦਚਿਤੋ ਦੇਵੋ ਅਰ੍ਯੋ ਗृਤ੍ਸਂ ਰਾਯੇ ਕਵਿਤਰੋ ਜੁਨਾਤਿ
ਜਿਵੇਂ ਨੌਕਰ ਆਪਣੇ ਦਾਤਾ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਭਗਵਾਨ ਲਈ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਦਾਤ ਮਿਲਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਸਮਝਦਾਰ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਾਵੇਂ ਪਛਾਣਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ, ਸੋਚਵਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਉੱਚਾ, ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਸੁ ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਰੁਣ ਸ੍ਵਧਾਵੋ ਹृਦਿ ਸ੍ਤੋਮ ਉਪਸ਼੍ਰਿਤਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਤੁ । ਸ਼ਂ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ੇਮੇ ਸ਼ਮੁ ਯੋਗੇ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰਿਆ ਸਤੁਤਿ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇ, ਸਾਡੀ ਮਿਹਨਤ ਵਿੱਚ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਹੋਵੇ; ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਰੱਖੋ।
ਰਦਤ੍ਪਥੋ ਵਰੁਣਃ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਪ੍ਰਾਰ੍ਣਾਂਸਿ ਸਮੁਦ੍ਰਿਯਾ ਨਦੀਨਾਮ੍ । ਸਰ੍ਗੋ ਨ ਸृष੍ਟੋ ਅਰ੍ਵਤੀਰृਤਾਯਞ੍ਚਕਾਰ ਮਹੀਰਵਨੀਰਹਭ੍ਯਃ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਸੂਰਜ ਲਈ ਰਸਤੇ ਸਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਅੱਗੇ ਵਗਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਖੁਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੜ, ਉਸ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਵਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਇਆ, ਵੱਡੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਲਈ ਵਗਾਇਆ।
ਆਤ੍ਮਾ ਤੇ ਵਾਤੋ ਰਜ ਆ ਨਵੀਨੋਤ੍ਪਸ਼ੁਰ੍ਨ ਭੂਰ੍ਣਿਰ੍ਯਵਸੇ ਸਸਵਾਨ੍ । ਅਨ੍ਤਰ੍ਮਹੀ ਬृਹਤੀ ਰੋਦਸੀਮੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਤੇ ਧਾਮ ਵਰੁਣ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ
ਤੇਰੀ ਸਾਂਸ ਹਵਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਕਪੜਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਵਾਤਾਵਰਣ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਤੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਿਆਰੇ ਘਰ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਮੌਜੂਦ ਹਨ।
ਪਰਿ ਸ੍ਪਸ਼ੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਸ੍ਮਦਿष੍ਟਾ ਉਭੇ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰੋਦਸੀ ਸੁਮੇਕੇ । ऋਤਾਵਾਨਃ ਕਵਯੋ ਯਜ੍ਞਧੀਰਾਃ ਪ੍ਰਚੇਤਸੋ ਯ ਇषਯਨ੍ਤ ਮਨ੍ਮ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼, ਦੋਵੇਂ, ਵਰੁਣ ਦੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੁਚੱਜੇ ਹਨ। ਸੱਚੇ, ਸਮਝਦਾਰ, ਤੇ ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਸੋਚਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਉਵਾਚ ਮੇ ਵਰੁਣੋ ਮੇਧਿਰਾਯ ਤ੍ਰਿਃ ਸਪ੍ਤ ਨਾਮਾਘ੍ਨ੍ਯਾ ਬਿਭਰ੍ਤਿ । ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਪਦਸ੍ਯ ਗੁਹ੍ਯਾ ਨ ਵੋਚਦ੍ਯੁਗਾਯ ਵਿਪ੍ਰ ਉਪਰਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍
ਵਰੁਣ ਨੇ ਸੋਚਵਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: ਗਾਂ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਸੱਤ ਨਾਮ ਧਾਰਦੀ ਹੈ। ਰਾਹ ਦੇ ਰਾਜ਼ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ; ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਿਅਕਤੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤਿਸ੍ਰੋ ਦ੍ਯਾਵੋ ਨਿਹਿਤਾ ਅਨ੍ਤਰਸ੍ਮਿਨ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਭੂਮੀਰੁਪਰਾਃ षਡ੍ਵਿਧਾਨਾਃ । ਗृਤ੍ਸੋ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚਕ੍ਰ ਏਤਂ ਦਿਵਿ ਪ੍ਰੇਙ੍ਖਂ ਹਿਰਣ੍ਯਯਂ ਸ਼ੁਭੇ ਕਮ੍
ਤਿੰਨ ਆਕਾਸ਼ ਅੰਦਰ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਧਰਤੀਆਂ ਉਪਰ ਹਨ, ਛੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਣਾਵਟ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਸਮਝਦਾਰ ਰਾਜਾ ਵਰੁਣ ਨੇ ਇਹ ਸੋਨੇ ਦੀ ਝੂਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ।
ਅਵ ਸਿਨ੍ਧੁਂ ਵਰੁਣੋ ਦ੍ਯੌਰਿਵ ਸ੍ਥਾਦ੍ਦ੍ਰਪ੍ਸੋ ਨ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਮृਗਸ੍ਤੁਵਿष੍ਮਾਨ੍ । ਗਮ੍ਭੀਰਸ਼ਂਸੋ ਰਜਸੋ ਵਿਮਾਨਃ ਸੁਪਾਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਃ ਸਤੋ ਅਸ੍ਯ ਰਾਜਾ
ਵਰੁਣ, ਆਕਾਸ਼ ਵਾਂਗ, ਦਰਿਆ ਤੋਂ ਉਪਰ ਖੜਾ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਜ਼, ਚਿੱਟਾ ਜਾਨਵਰ, ਬੂੰਦ ਵਾਂਗ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਉਹਦਾ ਹੈ। ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਯੋ ਮृਲ਼ਯਾਤਿ ਚਕ੍ਰੁषੇ ਚਿਦਾਗੋ ਵਯਂ ਸ੍ਯਾਮ ਵਰੁਣੇ ਅਨਾਗਾਃ । ਅਨੁ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਯਦਿਤੇਰृਧਨ੍ਤੋ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਜੋ ਗਲਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਰਹਿਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਵਰੁਣ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਰਹੀਏ। ਅਦਿਤੀ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ, ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਹੋਏ, ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਰੱਖੋ।
ਪ੍ਰ ਸ਼ੁਨ੍ਧ੍ਯੁਵਂ ਵਰੁਣਾਯ ਪ੍ਰੇष੍ਠਾਂ ਮਤਿਂ ਵਸਿष੍ਠ ਮੀਲ਼੍ਹੁषੇ ਭਰਸ੍ਵ । ਯ ਈਮਰ੍ਵਾਞ੍ਚਂ ਕਰਤੇ ਯਜਤ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਰਾਮਘਂ ਵृषਣਂ ਬृਹਨ੍ਤਮ੍
ਵਸੀਸ਼ਠ, ਵਰੁਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਤੁਤਿ ਪੇਸ਼ ਕਰ, ਜੋ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਨੇੜੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾਤਾਂ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਅਧਾ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਸਂਦृਸ਼ਂ ਜਗਨ੍ਵਾਨਗ੍ਨੇਰਨੀਕਂ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਮਂਸਿ । ਸ੍ਵਰ੍ਯਦਸ਼੍ਮਨ੍ਨਧਿਪਾ ਉ ਅਨ੍ਧੋऽਭਿ ਮਾ ਵਪੁਰ੍ਦृਸ਼ਯੇ ਨਿਨੀਯਾਤ੍
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਅਗਨੀ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦੀ ਸੋਚ ਵੱਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸਵਰਗ ਦੀ ਭੋਜਨ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਣ।
ਆ ਯਦ੍ਰੁਹਾਵ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਨਾਵਂ ਪ੍ਰ ਯਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਮੀਰਯਾਵ ਮਧ੍ਯਮ੍ । ਅਧਿ ਯਦਪਾਂ ਸ੍ਨੁਭਿਸ਼੍ਚਰਾਵ ਪ੍ਰ ਪ੍ਰੇਙ੍ਖ ਈਙ੍ਖਯਾਵਹੈ ਸ਼ੁਭੇ ਕਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਰੁਣ ਤੇ ਮੈਂ ਨੌਕ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹੇ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਚਲੇ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਪੂਆਂ ਨਾਲ ਚਲੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਝੂਲੇ ਨੂੰ ਝੁਲਾਓ।
ਵਸਿष੍ਠਂ ਹ ਵਰੁਣੋ ਨਾਵ੍ਯਾਧਾਦृषਿਂ ਚਕਾਰ ਸ੍ਵਪਾ ਮਹੋਭਿਃ । ਸ੍ਤੋਤਾਰਂ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸੁਦਿਨਤ੍ਵੇ ਅਹ੍ਨਾਂ ਯਾਨ੍ਨੁ ਦ੍ਯਾਵਸ੍ਤਤਨਨ੍ਯਾਦੁषਾਸਃ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੂੰ ਨੌਕ ਤੋਂ ਰਿਸ਼ੀ ਬਣਾਇਆ; ਸਮਝਦਾਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ। ਉਸ ਨੇ ਗਾਇਕ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ, ਚੰਗੇ ਦਿਨਾਂ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਨੇ ਵਧਾਇਆ।
ਕ੍ਵ ਤ੍ਯਾਨਿ ਨੌ ਸਖ੍ਯਾ ਬਭੂਵੁਃ ਸਚਾਵਹੇ ਯਦਵृਕਂ ਪੁਰਾ ਚਿਤ੍ । ਬृਹਨ੍ਤਂ ਮਾਨਂ ਵਰੁਣ ਸ੍ਵਧਾਵਃ ਸਹਸ੍ਰਦ੍ਵਾਰਂ ਜਗਮਾ ਗृਹਂ ਤੇ
ਹੁਣ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਮਿੱਤਰਤਾਵਾਂ ਕਿੱਥੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮਿਲਦੇ ਸੀ? ਹੇ ਵਰੁਣ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹਜ਼ਾਰ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਘਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ।
ਯ ਆਪਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯੋ ਵਰੁਣ ਪ੍ਰਿਯਃ ਸਨ੍ਤ੍ਵਾਮਾਗਾਂਸਿ ਕृਣਵਤ੍ਸਖਾ ਤੇ । ਮਾ ਤ ਏਨਸ੍ਵਨ੍ਤੋ ਯਕ੍ਸ਼ਿਨ੍ਭੁਜੇਮ ਯਨ੍ਧਿ ष੍ਮਾ ਵਿਪ੍ਰ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਵਰੂਥਮ੍
ਜੋ ਤੇਰਾ ਸਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ, ਹੇ ਵਰੁਣ, ਜੋ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਸਾਥੀ ਬਣੇ। ਅਸੀਂ ਪਾਪੀ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਨਾ ਭੋਗੀਏ; ਜੋ ਗਾਇਕ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਦੇ।
ਧ੍ਰੁਵਾਸੁ ਤ੍ਵਾਸੁ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿषੁ ਕ੍ਸ਼ਿਯਨ੍ਤੋ ਵ੍ਯਸ੍ਮਤ੍ਪਾਸ਼ਂ ਵਰੁਣੋ ਮੁਮੋਚਤ੍ । ਅਵੋ ਵਨ੍ਵਾਨਾ ਅਦਿਤੇਰੁਪਸ੍ਥਾਦ੍ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਸਾਡੀ ਇਹ ਸਦੀਵੀ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਵਰਨੁ ਨੇ ਆਪਣਾ ਫੰਦਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇੋਂ ਹਟਾ ਦੇਵੇ। ਜੋ ਚੰਗਾ ਬਣਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਗੋਦ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਣ। ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।
ਮੋ षੁ ਵਰੁਣ ਮृਨ੍ਮਯਂ ਗृਹਂ ਰਾਜਨ੍ਨਹਂ ਗਮਮ੍ । ਮृਲ਼ਾ ਸੁਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਮृਲ਼ਯ
ਹੇ ਵਰਨੁ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਨਾ ਜਾਣ ਦੇਵੀਂ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਸਕ, ਦਇਆ ਕਰ, ਮਿਹਰ ਕਰ।
ਯਦੇਮਿ ਪ੍ਰਸ੍ਫੁਰਨ੍ਨਿਵ ਦृਤਿਰ੍ਨ ਧ੍ਮਾਤੋ ਅਦ੍ਰਿਵਃ । ਮृਲ਼ਾ ਸੁਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਮृਲ਼ਯ
ਜੇ ਮੈਂ ਕੰਬਦਿਆਂ, ਕੱਚੇ ਭਾਂਡੇ ਵਾਂਗ, ਚੱਲਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗਰਜਣ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਸਕ, ਮਿਹਰ ਕਰ।
ਕ੍ਰਤ੍ਵਃ ਸਮਹ ਦੀਨਤਾ ਪ੍ਰਤੀਪਂ ਜਗਮਾ ਸ਼ੁਚੇ । ਮृਲ਼ਾ ਸੁਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਮृਲ਼ਯ
ਜਦੋਂ ਮੇਰੀ ਨੀਅਤ ਡੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਮੈਂ ਰਾਹ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ, ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਸਕ, ਮਿਹਰ ਕਰ।
ਅਪਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸਂ ਤृष੍ਣਾਵਿਦਜ੍ਜਰਿਤਾਰਮ੍ । ਮृਲ਼ਾ ਸੁਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਮृਲ਼ਯ
ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿਚ ਖੜਾ ਹਾਂ, ਪਿਆਸਾ ਤੇ ਵਧੀਕ ਉਮਰ ਦਾ, ਦਇਆ ਕਰ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਸ਼ਾਸਕ, ਮਿਹਰ ਕਰ।
ਯਤ੍ਕਿਂ ਚੇਦਂ ਵਰੁਣ ਦੈਵ੍ਯੇ ਜਨੇऽਭਿਦ੍ਰੋਹਂ ਮਨੁष੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਾਮਸਿ । ਅਚਿਤ੍ਤੀ ਯਤ੍ਤਵ ਧਰ੍ਮਾ ਯੁਯੋਪਿਮ ਮਾ ਨਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੇਨਸੋ ਦੇਵ ਰੀਰਿषਃ
ਹੇ ਵਰਨੁ, ਜੋ ਵੀ ਅਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਦਿਵਿਆ ਨਿਯਮ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਚਾਹੇ ਜਾਣ-ਬੂਝ ਕੇ ਜਾਂ ਅਣਜਾਣੇ, ਉਹ ਪਾਪ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ।
ਪ੍ਰ ਵੀਰਯਾ ਸ਼ੁਚਯੋ ਦਦ੍ਰਿਰੇ ਵਾਮਧ੍ਵਰ੍ਯੁਭਿਰ੍ਮਧੁਮਨ੍ਤਃ ਸੁਤਾਸਃ । ਵਹ ਵਾਯੋ ਨਿਯੁਤੋ ਯਾਹ੍ਯਚ੍ਛਾ ਪਿਬਾ ਸੁਤਸ੍ਯਾਨ੍ਧਸੋ ਮਦਾਯ
ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਪਾਣੀ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਤਿਆਂ ਪਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਹੇ ਵਾਯੁ, ਆਪਣੇ ਦਲਾਂ ਨਾਲ ਆਓ, ਤੇ ਆ ਕੇ ਸੋਮ ਪੀਓ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ।
ਈਸ਼ਾਨਾਯ ਪ੍ਰਹੁਤਿਂ ਯਸ੍ਤ ਆਨਟ੍ ਛੁਚਿਂ ਸੋਮਂ ਸ਼ੁਚਿਪਾਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਾਯੋ । ਕृਣੋषਿ ਤਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਂ ਜਾਤੋਜਾਤੋ ਜਾਯਤੇ ਵਾਜ੍ਯਸ੍ਯ
ਹੇ ਵਾਯੁ, ਜੋ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲਈ ਇਨਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।