ਆ ਘਾ ਯੋषੇਵ ਸੂਨਰ੍ਯੁषਾ ਯਾਤਿ ਪ੍ਰਭੁਞ੍ਜਤੀ । ਜਰਯਨ੍ਤੀ ਵृਜਨਂ ਪਦ੍ਵਦੀਯਤ ਉਤ੍ਪਾਤਯਤਿ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਃ
ਜਿਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀ, ਉਸ਼ਾ, ਤੂੰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਦਾਤਾਂ ਵੰਡਦੀ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਧੇਰੇ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਕਰਦੀ, ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੀ, ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿ ਯਾ ਸृਜਤਿ ਸਮਨਂ ਵ੍ਯਰ੍ਥਿਨਃ ਪਦਂ ਨ ਵੇਤ੍ਯੋਦਤੀ । ਵਯੋ ਨਕਿष੍ਟੇ ਪਪ੍ਤਿਵਾਂਸ ਆਸਤੇ ਵ੍ਯੁष੍ਟੌ ਵਾਜਿਨੀਵਤਿ
ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦੀ, ਰਾਹ ਖੋਲਦੀ, ਚਮਕਦੇ ਪੈਰ ਵਾਂਗ, ਕਦੇ ਭਟਕਦੀ ਨਹੀਂ। ਪੰਛੀ ਜੋ ਉਡਣ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਵੇਲੇ ਚੁੱਪ ਨਹੀਂ ਬੈਠਦੇ, ਘੋੜੇ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ।
ਏषਾਯੁਕ੍ਤ ਪਰਾਵਤਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੋਦਯਨਾਦਧਿ । ਸ਼ਤਂ ਰਥੇਭਿਃ ਸੁਭਗੋषਾ ਇਯਂ ਵਿ ਯਾਤ੍ਯਭਿ ਮਾਨੁषਾਨ੍
ਉਹ ਦੂਰ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਉਗਣ ਵੇਲੇ, ਜੋੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਸੌ ਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਇਹ ਸੁਭਾਗ ਉਸ਼ਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਮਸ੍ਯਾ ਨਾਨਾਮ ਚਕ੍ਸ਼ਸੇ ਜਗਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਕृਣੋਤਿ ਸੂਨਰੀ । ਅਪ ਦ੍ਵੇषੋ ਮਘੋਨੀ ਦੁਹਿਤਾ ਦਿਵ ਉषਾ ਉਚ੍ਛਦਪ ਸ੍ਰਿਧਃ
ਸਭ ਦੇਖਣ ਲਈ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਵਿਖਾਈ ਦੇਂਦੀ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਦਾਨੀ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਧੀ, ਉਸ਼ਾ, ਨਫਰਤ ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰ।
ਉष ਆ ਭਾਹਿ ਭਾਨੁਨਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦੁਹਿਤਰ੍ਦਿਵਃ । ਆਵਹਨ੍ਤੀ ਭੂਰ੍ਯਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਸੌਭਗਂ ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਦਿਵਿष੍ਟਿषੁ
ਉਸ਼ਾ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕੋ, ਸੋਹਣੀ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਧੀ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸੁਭਾਗ ਲਿਆਉਂਦੀ, ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਰੋਸ਼ਨੀ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਹਿ ਪ੍ਰਾਣਨਂ ਜੀਵਨਂ ਤ੍ਵੇ ਵਿ ਯਦੁਚ੍ਛਸਿ ਸੂਨਰਿ । ਸਾ ਨੋ ਰਥੇਨ ਬृਹਤਾ ਵਿਭਾਵਰਿ ਸ਼੍ਰੁਧਿ ਚਿਤ੍ਰਾਮਘੇ ਹਵਮ੍
ਤੂੰ ਸਭ ਦੀ ਸਾਂਸ ਤੇ ਜੀਵਨ ਹੈਂ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਗਦੀ ਹੈਂ। ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਰਥ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਉਸ਼ਾ, ਸਾਡੀ ਵਧੀਆ ਤੇ ਦਾਨੀ ਅਰਦਾਸ ਸੁਣ।
ਉषੋ ਵਾਜਂ ਹਿ ਵਂਸ੍ਵ ਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰੋ ਮਾਨੁषੇ ਜਨੇ । ਤੇਨਾ ਵਹ ਸੁਕृਤੋ ਅਧ੍ਵਰਾਁ ਉਪ ਯੇ ਤ੍ਵਾ ਗृਣਨ੍ਤਿ ਵਹ੍ਨਯਃ
ਉਸ਼ਾ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇ। ਉਸ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਰਸਮਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗਾਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਦੇਵਾਁ ਆ ਵਹ ਸੋਮਪੀਤਯੇऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾਦੁषਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ । ਸਾਸ੍ਮਾਸੁ ਧਾ ਗੋਮਦਸ਼੍ਵਾਵਦੁਕ੍ਥ੍ਯਮੁषੋ ਵਾਜਂ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍
ਉਸ਼ਾ, ਤੂੰ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਮ ਪੀਣ ਲਈ ਲਿਆ। ਸਾਨੂੰ ਗਾਂ-ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ, ਚੰਗਾ ਸਤਿਕਾਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦੇ।
ਯਸ੍ਯਾ ਰੁਸ਼ਨ੍ਤੋ ਅਰ੍ਚਯਃ ਪ੍ਰਤਿ ਭਦ੍ਰਾ ਅਦृਕ੍ਸ਼ਤ । ਸਾ ਨੋ ਰਯਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਂ ਸੁਪੇਸ਼ਸਮੁषਾ ਦਦਾਤੁ ਸੁਗ੍ਮ੍ਯਮ੍
ਉਸ਼ਾ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਸਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ ਉਤਰੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸੋਹਣੀ, ਵਿਆਪਕ ਤੇ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ।
ਯੇ ਚਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਾਮृषਯਃ ਪੂਰ੍ਵ ਊਤਯੇ ਜੁਹੂਰੇऽਵਸੇ ਮਹਿ । ਸਾ ਨ ਸ੍ਤੋਮਾਁ ਅਭਿ ਗृਣੀਹਿ ਰਾਧਸੋषਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਚਿषਾ
ਉਸ਼ਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸਹਾਰੇ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਦਾਨ ਲਈ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।
ਉषੋ ਯਦਦ੍ਯ ਭਾਨੁਨਾ ਵਿ ਦ੍ਵਾਰਾਵृਣਵੋ ਦਿਵਃ । ਪ੍ਰ ਨੋ ਯਚ੍ਛਤਾਦਵृਕਂ ਪृਥੁ ਚ੍ਛਰ੍ਦਿਃ ਪ੍ਰ ਦੇਵਿ ਗੋਮਤੀਰਿषਃ
ਉਸ਼ਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਅੱਜ ਆਪਣੀ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਕਣ ਵਾਲੀ, ਵਿਆਪਕ ਰੱਖਿਆ ਤੇ ਗਾਂ-ਧਨ ਵਾਲੀਆਂ ਬਰਕਤਾਂ ਦੇ।
ਸਂ ਨੋ ਰਾਯਾ ਬृਹਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਪੇਸ਼ਸਾ ਮਿਮਿਕ੍ਸ਼੍ਵਾ ਸਮਿਲ਼ਾਭਿਰਾ । ਸਂ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵਤੁਰੋषੋ ਮਹਿ ਸਂ ਵਾਜੈਰ੍ਵਾਜਿਨੀਵਤਿ
ਉਸ਼ਾ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਦੌਲਤ, ਇਕੱਠਿਆਂ, ਮਾਣ ਤੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ, ਇਨਾਮਾਂ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੋੜ।
ਉषੋ ਭਦ੍ਰੇਭਿਰਾ ਗਹਿ ਦਿਵਸ਼੍ਚਿਦ੍ਰੋਚਨਾਦਧਿ । ਵਹਨ੍ਤ੍ਵਰੁਣਪ੍ਸਵ ਉਪ ਤ੍ਵਾ ਸੋਮਿਨੋ ਗृਹਮ੍
ਉਸ਼ਾ, ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਚਮਕ ਤੋਂ ਚੰਗੀਆਂ ਬਰਕਤਾਂ ਨਾਲ ਆ। ਵਰੁਣ ਦੇ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਸੋਮ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਸਵਾਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਪੇਸ਼ਸਂ ਸੁਖਂ ਰਥਂ ਯਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾ ਉषਸ੍ਤ੍ਵਮ੍ । ਤੇਨਾ ਸੁਸ਼੍ਰਵਸਂ ਜਨਂ ਪ੍ਰਾਵਾਦ੍ਯ ਦੁਹਿਤਰ੍ਦਿਵਃ
ਉਸ਼ਾ, ਜਿਸ ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਰਥ 'ਚ ਤੂੰ ਖੜੀ ਹੈਂ, ਉਸ ਰਥ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਧੀ।
ਵਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਪਤਤ੍ਰਿਣੋ ਦ੍ਵਿਪਚ੍ਚਤੁष੍ਪਦਰ੍ਜੁਨਿ । ਉषਃ ਪ੍ਰਾਰਨ੍ਨृਤੂਁਰਨੁ ਦਿਵੋ ਅਨ੍ਤੇਭ੍ਯਸ੍ਪਰਿ
ਉਸ਼ਾ, ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਪੰਛੀ, ਪੰਖ ਵਾਲੇ, ਦੋ ਪੈਰ ਤੇ ਚਾਰ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਜੀਵ, ਮੌਸਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉਠ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਹਿ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਭਾਸਿ ਰੋਚਨਮ੍ । ਤਾਂ ਤ੍ਵਾਮੁषਰ੍ਵਸੂਯਵੋ ਗੀਰ੍ਭਿਃ ਕਣ੍ਵਾ ਅਹੂषਤ
ਉਸ਼ਾ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦੀ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦੀ ਹੈਂ। ਤੈਨੂੰ ਕਣਵ ਲੋਕ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੱਦੇ।
ਉਦੁ ਤ੍ਯਂ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਦੇਵਂ ਵਹਨ੍ਤਿ ਕੇਤਵਃ । ਦृਸ਼ੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯ ਸੂਰ੍ਯਮ੍
ਕਿਰਣਾਂ ਉਸ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਜਾਤਵੇਦਸ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਉਪਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਪ ਤ੍ਯੇ ਤਾਯਵੋ ਯਥਾ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾ ਯਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਭਿਃ । ਸੂਰਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਚਕ੍ਸ਼ਸੇ
ਜਿਵੇਂ ਚੋਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਕਿਰਣਾਂ ਰਾਤ ਨਾਲ ਤਾਰੇ ਬਣ ਕੇ ਦੂਰ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ-ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਸੂਰਜ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਦृਸ਼੍ਰਮਸ੍ਯ ਕੇਤਵੋ ਵਿ ਰਸ਼੍ਮਯੋ ਜਨਾਁ ਅਨੁ । ਭ੍ਰਾਜਨ੍ਤੋ ਅਗ੍ਨਯੋ ਯਥਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਫੈਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਰਣਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਦਰ੍ਸ਼ਤੋ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਕृਦਸਿ ਸੂਰ੍ਯ । ਵਿਸ਼੍ਵਮਾ ਭਾਸਿ ਰੋਚਨਮ੍
ਤੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਣ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ, ਰੋਸ਼ਨੀ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਸੂਰਜ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਿਸ਼ਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਙੁਦੇषਿ ਮਾਨੁषਾਨ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ੇ
ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾ ਵੱਲ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾ ਵੱਲ, ਤੇ ਸਭ ਵੱਲ, ਜੋ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮੁੜਦਾ ਹੈਂ।
ਯੇਨਾ ਪਾਵਕ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਭੁਰਣ੍ਯਨ੍ਤਂ ਜਨਾਁ ਅਨੁ । ਤ੍ਵਂ ਵਰੁਣ ਪਸ਼੍ਯਸਿ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਖ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ, ਵਰੁਣ, ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।
ਵਿ ਦ੍ਯਾਮੇषਿ ਰਜਸ੍ਪृਥ੍ਵਹਾ ਮਿਮਾਨੋ ਅਕ੍ਤੁਭਿਃ । ਪਸ਼੍ਯਞ੍ਜਨ੍ਮਾਨਿ ਸੂਰ੍ਯ
ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਆਪਣੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਵਿਆਪਕ ਖੇਤਰ ਨੂੰ ਮਾਪਦਾ ਹੈਂ, ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਸੂਰਜ।
ਸਪ੍ਤ ਤ੍ਵਾ ਹਰਿਤੋ ਰਥੇ ਵਹਨ੍ਤਿ ਦੇਵ ਸੂਰ੍ਯ । ਸ਼ੋਚਿष੍ਕੇਸ਼ਂ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣ
ਸੱਤ ਸੁਨਹਰੀ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਰਥ 'ਚ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ, ਤੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਅਯੁਕ੍ਤ ਸਪ੍ਤ ਸ਼ੁਨ੍ਧ੍ਯੁਵਃ ਸੂਰੋ ਰਥਸ੍ਯ ਨਪ੍ਤ੍ਯਃ । ਤਾਭਿਰ੍ਯਾਤਿ ਸ੍ਵਯੁਕ੍ਤਿਭਿਃ
ਸੂਰਜ, ਜੋ ਰਥ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਚਮਕਦਾਰ ਘੋੜੀਆਂ ਜੋੜ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਨਾਲ, ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਉਦ੍ਵਯਂ ਤਮਸਸ੍ਪਰਿ ਜ੍ਯੋਤਿष੍ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਉਤ੍ਤਰਮ੍ । ਦੇਵਂ ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਸੂਰ੍ਯਮਗਨ੍ਮ ਜ੍ਯੋਤਿਰੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਅਸੀਂ ਹਨੇਰੇ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਦੇਵਤਾ, ਸੂਰਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਾਂ।
ਉਦ੍ਯਨ੍ਨਦ੍ਯ ਮਿਤ੍ਰਮਹ ਆਰੋਹਨ੍ਨੁਤ੍ਤਰਾਂ ਦਿਵਮ੍ । ਹृਦ੍ਰੋਗਂ ਮਮ ਸੂਰ੍ਯ ਹਰਿਮਾਣਂ ਚ ਨਾਸ਼ਯ
ਅੱਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਸੂਰਜ, ਸਭ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਤੇ ਪੀਲਾਪਨ ਦੂਰ ਕਰ।
ਸ਼ੁਕੇषੁ ਮੇ ਹਰਿਮਾਣਂ ਰੋਪਣਾਕਾਸੁ ਦਧ੍ਮਸਿ । ਅਥੋ ਹਾਰਿਦ੍ਰਵੇषੁ ਮੇ ਹਰਿਮਾਣਂ ਨਿ ਦਧ੍ਮਸਿ
ਸਫੈਦ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਪੀਲਾਪਨ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ; ਹੁਣ ਹਲਦੀ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਪੀਲਾਪਨ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ।
ਉਦਗਾਦਯਮਾਦਿਤ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇਨ ਸਹਸਾ ਸਹ । ਦ੍ਵਿषਨ੍ਤਂ ਮਹ੍ਯਂ ਰਨ੍ਧਯਨ੍ਮੋ ਅਹਂ ਦ੍ਵਿषਤੇ ਰਧਮ੍
ਇਹ ਸੂਰਜ ਸਭ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੈ; ਮੇਰੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਮੈਂ ਵੈਰੀ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਵਾਂ।
ਅਭਿ ਤ੍ਯਂ ਮੇषਂ ਪੁਰੁਹੂਤਮृਗ੍ਮਿਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਮਦਤਾ ਵਸ੍ਵੋ ਅਰ੍ਣਵਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਦ੍ਯਾਵੋ ਨ ਵਿਚਰਨ੍ਤਿ ਮਾਨੁषਾ ਭੁਜੇ ਮਂਹਿष੍ਠਮਭਿ ਵਿਪ੍ਰਮਰ੍ਚਤ
ਆਓ, ਅਸੀਂ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ; ਉਹ ਦੌਲਤ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਸਮਾਨਾਂ ਵਾਂਗ ਮਨੁੱਖ ਘੇਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ—ਪੰਡਿਤੋ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੋ।