ਦਣ੍ਡਾ ਇਵੇਦ੍ਗੋਅਜਨਾਸ ਆਸਨ੍ਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਭਰਤਾ ਅਰ੍ਭਕਾਸਃ । ਅਭਵਚ੍ਚ ਪੁਰਏਤਾ ਵਸਿष੍ਠ ਆਦਿਤ੍ਤृਤ੍ਸੂਨਾਂ ਵਿਸ਼ੋ ਅਪ੍ਰਥਨ੍ਤ
ਲੋਕ ਲੱਕੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਭਰਤਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਰੋਕੇ ਹੋਏ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਤਸੂਆਂ ਦੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।
ਤ੍ਰਯਃ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਭੁਵਨੇषੁ ਰੇਤਸ੍ਤਿਸ੍ਰਃ ਪ੍ਰਜਾ ਆਰ੍ਯਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰਗ੍ਰਾਃ । ਤ੍ਰਯੋ ਘਰ੍ਮਾਸ ਉषਸਂ ਸਚਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਾਁ ਇਤ੍ਤਾਁ ਅਨੁ ਵਿਦੁਰ੍ਵਸਿष੍ਠਾਃ
ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਉੱਚ ਜਾਤੀਆਂ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਦੇ ਆਗੂ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਹਵਾਲੇ ਸਵੇਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੇਵ ਵਕ੍ਸ਼ਥੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰੇषਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਮਹਿਮਾ ਗਭੀਰਃ । ਵਾਤਸ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਜਵੋ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਸ੍ਤੋਮੋ ਵਸਿष੍ਠਾ ਅਨ੍ਵੇਤਵੇ ਵਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗਹਿਰੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਵਸੀਸ਼ਠਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਤਕਾਰੀ ਨਹੀਂ।
ਤ ਇਨ੍ਨਿਣ੍ਯਂ ਹृਦਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕੇਤੈਃ ਸਹਸ੍ਰਵਲ੍ਸ਼ਮਭਿ ਸਂ ਚਰਨ੍ਤਿ । ਯਮੇਨ ਤਤਂ ਪਰਿਧਿਂ ਵਯਨ੍ਤੋऽਪ੍ਸਰਸ ਉਪ ਸੇਦੁਰ੍ਵਸਿष੍ਠਾਃ
ਉਹ ਦਿਲ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਠੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਯਮ ਨੇ ਜੋ ਹੱਦ ਬਣਾਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਵਸੀਸ਼ਠਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਵਿਦ੍ਯੁਤੋ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਰਿ ਸਂਜਿਹਾਨਂ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਯਦਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤ੍ਵਾ । ਤਤ੍ਤੇ ਜਨ੍ਮੋਤੈਕਂ ਵਸਿष੍ਠਾਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ ਆਜਭਾਰ
ਜਦੋਂ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਸੀ; ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਰਿਸ਼ੀ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਉਤਾਸਿ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣੋ ਵਸਿष੍ਠੋਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮਨਸੋऽਧਿ ਜਾਤਃ । ਦ੍ਰਪ੍ਸਂ ਸ੍ਕਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦੈਵ੍ਯੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤ੍ਵਾਦਦਨ੍ਤ
ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਹੈਂ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਮਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀ ਦਿਵਿਆ ਬੂੰਦ, ਆਪਣੀ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਕੇਤ ਉਭਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਦਾਨ ਉਤ ਵਾ ਸਦਾਨਃ । ਯਮੇਨ ਤਤਂ ਪਰਿਧਿਂ ਵਯਿष੍ਯਨ੍ਨਪ੍ਸਰਸਃ ਪਰਿ ਜਜ੍ਞੇ ਵਸਿष੍ਠਃ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੋਂ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਆਲੂ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਯਮ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ।
ਸਤ੍ਰੇ ਹ ਜਾਤਾਵਿषਿਤਾ ਨਮੋਭਿਃ ਕੁਮ੍ਭੇ ਰੇਤਃ ਸਿषਿਚਤੁਃ ਸਮਾਨਮ੍ । ਤਤੋ ਹ ਮਾਨ ਉਦਿਯਾਯ ਮਧ੍ਯਾਤ੍ਤਤੋ ਜਾਤਮृषਿਮਾਹੁਰ੍ਵਸਿष੍ਠਮ੍
ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਇੱਕੋ ਹੀ ਬੀਜ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ। ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਮੈਂ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ।
ਉਕ੍ਥਭृਤਂ ਸਾਮਭृਤਂ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਗ੍ਰਾਵਾਣਂ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਪ੍ਰ ਵਦਾਤ੍ਯਗ੍ਰੇ । ਉਪੈਨਮਾਧ੍ਵਂ ਸੁਮਨਸ੍ਯਮਾਨਾ ਆ ਵੋ ਗਚ੍ਛਾਤਿ ਪ੍ਰਤृਦੋ ਵਸਿष੍ਠਃ
ਉਹ ਉਕਥ ਤੇ ਸਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਆਲੂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਸ਼ੁਕ੍ਰੈਤੁ ਦੇਵੀ ਮਨੀषਾ ਅਸ੍ਮਤ੍ਸੁਤष੍ਟੋ ਰਥੋ ਨ ਵਾਜੀ
ਚਮਕਦਾਰ, ਦਿਵਿਆ ਸੋਚ ਸਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼ ਰਥ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਵਿਦੁਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਦਿਵੋ ਜਨਿਤ੍ਰਂ ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਾਪੋ ਅਧ ਕ੍ਸ਼ਰਨ੍ਤੀਃ
ਉਹ ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀ ਉਤਪੱਤੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ; ਪਾਣੀਆਂ ਹੇਠਾਂ ਵਗਦੀਆਂ ਸੁਣਦੀਆਂ ਹਨ।
ਆਪਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਮੈ ਪਿਨ੍ਵਨ੍ਤ ਪृਥ੍ਵੀਰ੍ਵृਤ੍ਰੇषੁ ਸ਼ੂਰਾ ਮਂਸਨ੍ਤ ਉਗ੍ਰਾਃ
ਪਾਣੀਆਂ ਵੀ ਉਸ ਲਈ ਵਧਦੀਆਂ ਹਨ; ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੱਖੇ, ਧਰਤੀਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਆ ਧੂਰ੍ष੍ਵਸ੍ਮੈ ਦਧਾਤਾਸ਼੍ਵਾਨਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨ ਵਜ੍ਰੀ ਹਿਰਣ੍ਯਬਾਹੁਃ
ਉਸ ਲਈ ਘੋੜੇ ਜੁਤੋ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਸੋਨੇ ਵਾਲਾ।
ਅਭਿ ਪ੍ਰ ਸ੍ਥਾਤਾਹੇਵ ਯਜ੍ਞਂ ਯਾਤੇਵ ਪਤ੍ਮਨ੍ਤ੍ਮਨਾ ਹਿਨੋਤ
ਉਹ ਯਜਨਾ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਜਿਵੇਂ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰੋ।
ਤ੍ਮਨਾ ਸਮਤ੍ਸੁ ਹਿਨੋਤ ਯਜ੍ਞਂ ਦਧਾਤ ਕੇਤੁਂ ਜਨਾਯ ਵੀਰਮ੍
ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰੋ; ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਵੀਰ ਰੱਖੋ।
ਉਦਸ੍ਯ ਸ਼ੁष੍ਮਾਦ੍ਭਾਨੁਰ੍ਨਾਰ੍ਤ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਭਾਰਂ ਪृਥਿਵੀ ਨ ਭੂਮ
ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਚਮਕ ਉੱਠਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਭਾਰ ਢੋਣਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਾਰ ਢੋਣਦੀ ਹੈ।
ਹ੍ਵਯਾਮਿ ਦੇਵਾਁ ਅਯਾਤੁਰਗ੍ਨੇ ਸਾਧਨ੍ਨृਤੇਨ ਧਿਯਂ ਦਧਾਮਿ
ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ—ਉਹ ਆਉਣ, ਅੱਗੇ; ਧਰਮ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਅਭਿ ਵੋ ਦੇਵੀਂ ਧਿਯਂ ਦਧਿਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰ ਵੋ ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਵਾਚਂ ਕृਣੁਧ੍ਵਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੋਚ ਨੂੰ ਦੇਵੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਓ; ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਕਰੋ।
ਆ ਚष੍ਟ ਆਸਾਂ ਪਾਥੋ ਨਦੀਨਾਂ ਵਰੁਣ ਉਗ੍ਰਃ ਸਹਸ੍ਰਚਕ੍ਸ਼ਾਃ
ਸਹੀਤ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਵਰੁਣ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵੇਖ ਲਿਆ ਹੈ।
ਰਾਜਾ ਰਾष੍ਟ੍ਰਾਨਾਂ ਪੇਸ਼ੋ ਨਦੀਨਾਮਨੁਤ੍ਤਮਸ੍ਮੈ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁ
ਜਨਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਭਾ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਥਾਂ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਅਵਿष੍ਟੋ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਸੁ ਵਿਕ੍ਸ਼੍ਵਦ੍ਯੁਂ ਕृਣੋਤ ਸ਼ਂਸਂ ਨਿਨਿਤ੍ਸੋਃ
ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਸ਼ਲਾਘਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਰੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੋਗ ਸ਼ਲਾਘਾ ਵਾਲੇ।
ਵ੍ਯੇਤੁ ਦਿਦ੍ਯੁਦ੍ਦ੍ਵਿषਾਮਸ਼ੇਵਾ ਯੁਯੋਤ ਵਿष੍ਵਗ੍ਰਪਸ੍ਤਨੂਨਾਮ੍
ਵੈਰੀ ਬਿਜਲੀ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਸਾਡੀਆਂ ਸਰੀਰਾਂ ਤੋਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ ਦੂਰ ਕਰ।
ਅਵੀਨ੍ਨੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਹਵ੍ਯਾਨ੍ਨਮੋਭਿਃ ਪ੍ਰੇष੍ਠੋ ਅਸ੍ਮਾ ਅਧਾਯਿ ਸ੍ਤੋਮਃ
ਅੱਗ ਨੇ ਸਾਡੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਲੀਆਂ; ਸਾਡਾ ਗੀਤ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਜੂਰ੍ਦੇਵੇਭਿਰਪਾਂ ਨਪਾਤਂ ਸਖਾਯਂ ਕृਧ੍ਵਂ ਸ਼ਿਵੋ ਨੋ ਅਸ੍ਤੁ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਡਾ ਦੋਸਤ ਬਣਾਓ; ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆਲੂ ਹੋਵੇ।
ਅਬ੍ਜਾਮੁਕ੍ਥੈਰਹਿਂ ਗृਣੀषੇ ਬੁਧ੍ਨੇ ਨਦੀਨਾਂ ਰਜਸ੍ਸੁ षੀਦਨ੍
ਕਮਲ-ਮੁਹਾਂ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਸੱਪ ਦੀ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ ਹੈ।
ਮਾ ਨੋऽਹਿਰ੍ਬੁਧ੍ਨ੍ਯੋ ਰਿषੇ ਧਾਨ੍ਮਾ ਯਜ੍ਞੋ ਅਸ੍ਯ ਸ੍ਰਿਧਦृਤਾਯੋਃ
ਗਹਿਰਾਈ ਦੇ ਸੱਪ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ; ਉਸਦੀ ਯਜਨਾ ਦੋ ਧਰਮ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕਰਕੇ ਨਾਕਾਮ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਉਤ ਨ ਏषੁ ਨृषੁ ਸ਼੍ਰਵੋ ਧੁਃ ਪ੍ਰ ਰਾਯੇ ਯਨ੍ਤੁ ਸ਼ਰ੍ਧਨ੍ਤੋ ਅਰ੍ਯਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਸ਼ੋਭਾ ਆਵੇ; ਉੱਚ ਜਾਤੀਆਂ ਵਾਲੇ, ਦੌਲਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ।
ਤਪਨ੍ਤਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣ ਭੂਮਾ ਮਹਾਸੇਨਾਸੋ ਅਮੇਭਿਰੇषਾਮ੍
ਉਹ ਚਮਕਦੇ, ਵੱਡੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੈਨਿਕ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਸਾੜਦੇ ਹਨ।
ਆ ਯਨ੍ਨਃ ਪਤ੍ਨੀਰ੍ਗਮਨ੍ਤ੍ਯਚ੍ਛਾ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਸੁਪਾਣਿਰ੍ਦਧਾਤੁ ਵੀਰਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਸਾਡੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ, ਤਵਸ਼ਟਾ ਸੁੰਦਰ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੇ।
ਪ੍ਰਤਿ ਨ ਸ੍ਤੋਮਂ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਜੁषੇਤ ਸ੍ਯਾਦਸ੍ਮੇ ਅਰਮਤਿਰ੍ਵਸੂਯੁਃ
ਤਵਸ਼ਟਾ ਸਾਡਾ ਗੀਤ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ; ਦੌਲਤ ਚਾਹਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਦਇਆ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੇ।