ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਖਰ੍ਵਂ ਸੁਧਿਤਂ ਸੁਪੇਸ਼ਸਂ ਦਧਾਤ ਯਜ੍ਞਿਯੇष੍ਵਾ । ਪੂਰ੍ਵੀਸ਼੍ਚਨ ਪ੍ਰਸਿਤਯਸ੍ਤਰਨ੍ਤਿ ਤਂ ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਕਰ੍ਮਣਾ ਭੁਵਤ੍
ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ, ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਭਜਨ ਰੱਖੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਸ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾਵਸੁਮਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦਧਰ੍षਤਿ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਇਤ੍ਤੇ ਮਘਵਨ੍ਪਾਰ੍ਯੇ ਦਿਵਿ ਵਾਜੀ ਵਾਜਂ ਸਿषਾਸਤਿ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਯੋਧਾ ਦੂਰਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਨਾਮ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਮਘੋਨਃ ਸ੍ਮ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇषੁ ਚੋਦਯ ਯੇ ਦਦਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਵਸੁ । ਤਵ ਪ੍ਰਣੀਤੀ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵ ਸੂਰਿਭਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਤਰੇਮ ਦੁਰਿਤਾ
ਦਾਤਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ, ਜੋ ਪਿਆਰੀ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਨਾਲ, ਹੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੀਏ।
ਤਵੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਵਮਂ ਵਸੁ ਤ੍ਵਂ ਪੁष੍ਯਸਿ ਮਧ੍ਯਮਮ੍ । ਸਤ੍ਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਰਮਸ੍ਯ ਰਾਜਸਿ ਨਕਿष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋषੁ ਵृਣ੍ਵਤੇ
ਤੇਰਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਧਨ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੱਧਲੇ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ-ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਗੋਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਧਨਦਾ ਅਸਿ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਯ ਈਂ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਾਜਯਃ । ਤਵਾਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋऽਵਸ੍ਯੁਰ੍ਨਾਮ ਭਿਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਤੂੰ ਸਭ ਧਨ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦਾਤਾ ਹੈਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਮੁੜਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਕੋਲ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਮਦਦ ਲੱਭਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਵਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਤਾਵਦਹਮੀਸ਼ੀਯ । ਸ੍ਤੋਤਾਰਮਿਦ੍ਦਿਧਿषੇਯ ਰਦਾਵਸੋ ਨ ਪਾਪਤ੍ਵਾਯ ਰਾਸੀਯ
ਜਿੰਨਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਤਨਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ, ਤੇਰਾ ਗਾਇਕ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਚਾਹਾਂ-ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਦਾਨ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇ।
ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੇਯਮਿਨ੍ਮਹਯਤੇ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਰਾਯ ਆ ਕੁਹਚਿਦ੍ਵਿਦੇ । ਨਹਿ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਨ੍ਮਘਵਨ੍ਨ ਆਪ੍ਯਂ ਵਸ੍ਯੋ ਅਸ੍ਤਿ ਪਿਤਾ ਚਨ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਕਿ ਧਨ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤੈਥੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਧਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਤਰਣਿਰਿਤ੍ਸਿषਾਸਤਿ ਵਾਜਂ ਪੁਰਂਧ੍ਯਾ ਯੁਜਾ । ਆ ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪੁਰੁਹੂਤਂ ਨਮੇ ਗਿਰਾ ਨੇਮਿਂ ਤष੍ਟੇਵ ਸੁਦ੍ਰ੍ਵਮ੍
ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਪੁਰੰਧੀ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਇੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੱਕਰ ਚੰਗਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਦੁष੍ਟੁਤੀ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਵਸੁ ਨ ਸ੍ਰੇਧਨ੍ਤਂ ਰਯਿਰ੍ਨਸ਼ਤ੍ । ਸੁਸ਼ਕ੍ਤਿਰਿਨ੍ਮਘਵਨ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਾਵਤੇ ਦੇष੍ਣਂ ਯਤ੍ਪਾਰ੍ਯੇ ਦਿਵਿ
ਮੰਦੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਲਸੀ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਦਾਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਹੈ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਰ ਨੋਨੁਮੋ ऽਦੁਗ੍ਧਾ ਇਵ ਧੇਨਵਃ । ਈਸ਼ਾਨਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ਮ੍ ਈਸ਼ਾਨਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਸ੍ਥੁषਃ
ਹੇ ਬਹਾਦੁਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਉਵੇਂ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਨਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਇਸ ਚਲਦੀ ਫਿਰਦੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਨ ਤ੍ਵਾਵਾꣳ ਅਨ੍ਯੋ ਦਿਵ੍ਯੋ ਨ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋ ਨ ਜਾਤੋ ਨ ਜਨਿष੍ਯਤੇ । ਅਸ਼੍ਵਾਯਨ੍ਤੋ ਮਘਵਨ੍ਨ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਜਿਨੋ ਗਵ੍ਯਨ੍ਤਸ੍ ਤ੍ਵਾ ਹਵਾਮਹੇ
ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਅਸਮਾਨੀ, ਨਾ ਧਰਤੀ ਵਾਲਾ, ਨਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਾ। ਹੇ ਦਾਤਾਰ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਘੋੜੇ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ ਸਦਾ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ।
ਅਭੀ षਤਸ੍ ਤਦ੍ ਆ ਭਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਜ੍ਯਾਯਃ ਕਨੀਯਸਃ । ਪੁਰੂਵਸੁਰ੍ ਹਿ ਮਘਵਨ੍ ਸਨਾਦ੍ ਅਸਿ ਭਰੇ-ਭਰੇ ਚ ਹਵ੍ਯਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਛੋਟਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਾਡੀ ਵੱਲ ਲਿਆ। ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਭ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਯੋਗ ਹੈਂ।
ਪਰਾ ਣੁਦਸ੍ਵ ਮਘਵਨ੍ਨ੍ ਅਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ ਸੁਵੇਦਾ ਨੋ ਵਸੂ ਕृਧਿ । ਅਸ੍ਮਾਕਮ੍ ਬੋਧ੍ਯ੍ ਅਵਿਤਾ ਮਹਾਧਨੇ ਭਵਾ ਵृਧਃ ਸਖੀਨਾਮ੍
ਹੇ ਦਾਤਾਰ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਸੱਚਾ ਧਨ ਦੇ। ਵੱਡੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਰਾਖਾ ਬਣ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਣ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਰਤੁꣳ ਨ ਆ ਭਰ ਪਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰੇਭ੍ਯੋ ਯਥਾ । ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਣੋ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ ਪੁਰੁਹੂਤ ਯਾਮਨਿ ਜੀਵਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ ਅਸ਼ੀਮਹਿ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਸਮਝ ਬਖ਼ਸ਼, ਜਿਵੇਂ ਪਿਉ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਦੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਣਾ ਸਿਖਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਜੀਉਂਦੇ ਚਾਨਣ ਨੂੰ ਪਾ ਸਕੀਏ।
ਮਾ ਨੋ ਅਜ੍ਞਾਤਾ ਵृਜਨਾ ਦੁਰਾਧ੍ਯੋ੩ ਮਾਸ਼ਿਵਾਸੋ ਅਵ ਕ੍ਰਮੁਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਵਯਮ੍ ਪ੍ਰਵਤਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੀਰ੍ ਅਪੋ ऽਤਿ ਸ਼ੂਰ ਤਰਾਮਸਿ
ਕਦੇ ਅਣਜਾਣ ਜਾਂ ਵੈਰੀ ਲੋਕ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾ ਪਾ ਸਕਣ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਮੰਦ ਬੁਰਾਈ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਵੱਸੇ। ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੀਰ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਡੂੰਘੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਵਿਤ੍ਯਞ੍ਚੋ ਮਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਸ੍ਕਪਰ੍ਦਾ ਧਿਯਂਜਿਨ੍ਵਾਸੋ ਅਭਿ ਹਿ ਪ੍ਰਮਨ੍ਦੁਃ । ਉਤ੍ਤਿष੍ਠਨ੍ਵੋਚੇ ਪਰਿ ਬਰ੍ਹਿषੋ ਨॄਨ੍ਨ ਮੇ ਦੂਰਾਦਵਿਤਵੇ ਵਸਿष੍ਠਾਃ
ਸਫੈਦ ਚੋਟੀ, ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਚੁੱਟੀ ਵਾਲੇ, ਸੋਚ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ, ਆ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਠ ਕੇ, ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਤੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ: ਹੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਦੂਰੋਂ ਮੇਰੀ ਰਖਿਆ ਕਰੋ।
ਦੂਰਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਮਨਯਨ੍ਨਾ ਸੁਤੇਨ ਤਿਰੋ ਵੈਸ਼ਨ੍ਤਮਤਿ ਪਾਨ੍ਤਮੁਗ੍ਰਮ੍ । ਪਾਸ਼ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸ੍ਯ ਵਾਯਤਸ੍ਯ ਸੋਮਾਤ੍ਸੁਤਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋऽਵृਣੀਤਾ ਵਸਿष੍ਠਾਨ੍
ਉਹ ਦੂਰੋਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਨਿਚੋੜੇ ਹੋਏ ਸੋਮ ਨਾਲ ਲਿਆਏ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਤੇ ਉਗਰ ਰਖਵਾਲਾ। ਪਾਸ਼ਦਯੁਮਨ ਦੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੋਮ ਤੋਂ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਚੁਣੇ।
ਏਵੇਨ੍ਨੁ ਕਂ ਸਿਨ੍ਧੁਮੇਭਿਸ੍ਤਤਾਰੇਵੇਨ੍ਨੁ ਕਂ ਭੇਦਮੇਭਿਰ੍ਜਘਾਨ । ਏਵੇਨ੍ਨੁ ਕਂ ਦਾਸ਼ਰਾਜ੍ਞੇ ਸੁਦਾਸਂ ਪ੍ਰਾਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵੋ ਵਸਿष੍ਠਾਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਦਰਿਆ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਦਿਵੋਦਾਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸੁਦਾਸ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਤੁਹਾਡੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ, ਹੇ ਵਸੀਸ਼ਠ।
ਜੁष੍ਟੀ ਨਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਃ ਪਿਤॄਣਾਮਕ੍ਸ਼ਮਵ੍ਯਯਂ ਨ ਕਿਲਾ ਰਿषਾਥ । ਯਚ੍ਛਕ੍ਵਰੀषੁ ਬृਹਤਾ ਰਵੇਣੇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸ਼ੁष੍ਮਮਦਧਾਤਾ ਵਸਿष੍ਠਾਃ
ਤੁਸੀਂ ਪਿਤਿਆਂ ਦੀ ਅਟੱਲ ਤੇ ਅਮਰ ਤਾਕਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਪਿਆਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਰੱਖਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਭਟਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੱਡੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੂੰਜਦਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ।
ਉਦ੍ਦ੍ਯਾਮਿਵੇਤ੍ਤृष੍ਣਜੋ ਨਾਥਿਤਾਸੋऽਦੀਧਯੁਰ੍ਦਾਸ਼ਰਾਜ੍ਞੇ ਵृਤਾਸਃ । ਵਸਿष੍ਠਸ੍ਯ ਸ੍ਤੁਵਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ਼੍ਰੋਦੁਰੁਂ ਤृਤ੍ਸੁਭ੍ਯੋ ਅਕृਣੋਦੁ ਲੋਕਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਪਿਆਸੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਣੀ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਦਸ਼ਰਾਜਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਚਮਕੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਸੁਣੀ ਤੇ ਤ੍ਰਿਤਸੂਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਅਸਥਾਨ ਬਣਾਇਆ।
ਦਣ੍ਡਾ ਇਵੇਦ੍ਗੋਅਜਨਾਸ ਆਸਨ੍ਪਰਿਚ੍ਛਿਨ੍ਨਾ ਭਰਤਾ ਅਰ੍ਭਕਾਸਃ । ਅਭਵਚ੍ਚ ਪੁਰਏਤਾ ਵਸਿष੍ਠ ਆਦਿਤ੍ਤृਤ੍ਸੂਨਾਂ ਵਿਸ਼ੋ ਅਪ੍ਰਥਨ੍ਤ
ਲੋਕ ਲੱਕੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਭਰਤਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਰੋਕੇ ਹੋਏ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ ਬਣਿਆ, ਤੇ ਤ੍ਰਿਤਸੂਆਂ ਦੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਫੈਲ ਗਈਆਂ।
ਤ੍ਰਯਃ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤਿ ਭੁਵਨੇषੁ ਰੇਤਸ੍ਤਿਸ੍ਰਃ ਪ੍ਰਜਾ ਆਰ੍ਯਾ ਜ੍ਯੋਤਿਰਗ੍ਰਾਃ । ਤ੍ਰਯੋ ਘਰ੍ਮਾਸ ਉषਸਂ ਸਚਨ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਾਁ ਇਤ੍ਤਾਁ ਅਨੁ ਵਿਦੁਰ੍ਵਸਿष੍ਠਾਃ
ਤਿੰਨ ਜਗਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਿੰਨ ਉੱਚ ਜਾਤੀਆਂ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਦੇ ਆਗੂ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਹਵਾਲੇ ਸਵੇਰ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਸੀਸ਼ਠ ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।
ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯੇਵ ਵਕ੍ਸ਼ਥੋ ਜ੍ਯੋਤਿਰੇषਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਮਹਿਮਾ ਗਭੀਰਃ । ਵਾਤਸ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਜਵੋ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਸ੍ਤੋਮੋ ਵਸਿष੍ਠਾ ਅਨ੍ਵੇਤਵੇ ਵਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗਹਿਰੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹਵਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੈ—ਵਸੀਸ਼ਠਾਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸਤਕਾਰੀ ਨਹੀਂ।
ਤ ਇਨ੍ਨਿਣ੍ਯਂ ਹृਦਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਕੇਤੈਃ ਸਹਸ੍ਰਵਲ੍ਸ਼ਮਭਿ ਸਂ ਚਰਨ੍ਤਿ । ਯਮੇਨ ਤਤਂ ਪਰਿਧਿਂ ਵਯਨ੍ਤੋऽਪ੍ਸਰਸ ਉਪ ਸੇਦੁਰ੍ਵਸਿष੍ਠਾਃ
ਉਹ ਦਿਲ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਹਜ਼ਾਰ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਇਕੱਠੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਯਮ ਨੇ ਜੋ ਹੱਦ ਬਣਾਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੁਣਦੇ ਹੋਏ, ਵਸੀਸ਼ਠਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ।
ਵਿਦ੍ਯੁਤੋ ਜ੍ਯੋਤਿਃ ਪਰਿ ਸਂਜਿਹਾਨਂ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਯਦਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਤ੍ਵਾ । ਤਤ੍ਤੇ ਜਨ੍ਮੋਤੈਕਂ ਵਸਿष੍ਠਾਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਯਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼ ਆਜਭਾਰ
ਜਦੋਂ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਜਨਮ ਸੀ; ਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਰਿਸ਼ੀ, ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜਨਮਿਆ।
ਉਤਾਸਿ ਮੈਤ੍ਰਾਵਰੁਣੋ ਵਸਿष੍ਠੋਰ੍ਵਸ਼੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ਮਨਸੋऽਧਿ ਜਾਤਃ । ਦ੍ਰਪ੍ਸਂ ਸ੍ਕਨ੍ਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦੈਵ੍ਯੇਨ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਪੁष੍ਕਰੇ ਤ੍ਵਾਦਦਨ੍ਤ
ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਤੇ ਵਰੁਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਹੈਂ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਤੋਂ ਮਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ, ਕਮਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੀ ਦਿਵਿਆ ਬੂੰਦ, ਆਪਣੀ ਦਿਵਿਆ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਲਿਆ।
ਸ ਪ੍ਰਕੇਤ ਉਭਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸਹਸ੍ਰਦਾਨ ਉਤ ਵਾ ਸਦਾਨਃ । ਯਮੇਨ ਤਤਂ ਪਰਿਧਿਂ ਵਯਿष੍ਯਨ੍ਨਪ੍ਸਰਸਃ ਪਰਿ ਜਜ੍ਞੇ ਵਸਿष੍ਠਃ
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸੋਂ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਣ ਵਾਲਾ, ਹਜ਼ਾਰ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਿਆਲੂ। ਵਸੀਸ਼ਠ ਯਮ ਦੀ ਬਣਾਈ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮਿਆ।
ਸਤ੍ਰੇ ਹ ਜਾਤਾਵਿषਿਤਾ ਨਮੋਭਿਃ ਕੁਮ੍ਭੇ ਰੇਤਃ ਸਿषਿਚਤੁਃ ਸਮਾਨਮ੍ । ਤਤੋ ਹ ਮਾਨ ਉਦਿਯਾਯ ਮਧ੍ਯਾਤ੍ਤਤੋ ਜਾਤਮृषਿਮਾਹੁਰ੍ਵਸਿष੍ਠਮ੍
ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਨੇ ਇੱਕੋ ਹੀ ਬੀਜ ਆਦਰ ਨਾਲ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ। ਉਸ ਵਿਚੋਂ ਮੈਂ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਜਨਮ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਵਸੀਸ਼ਠ ਰਿਸ਼ੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ।
ਉਕ੍ਥਭृਤਂ ਸਾਮਭृਤਂ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਗ੍ਰਾਵਾਣਂ ਬਿਭ੍ਰਤ੍ਪ੍ਰ ਵਦਾਤ੍ਯਗ੍ਰੇ । ਉਪੈਨਮਾਧ੍ਵਂ ਸੁਮਨਸ੍ਯਮਾਨਾ ਆ ਵੋ ਗਚ੍ਛਾਤਿ ਪ੍ਰਤृਦੋ ਵਸਿष੍ਠਃ
ਉਹ ਉਕਥ ਤੇ ਸਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਪੱਥਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਿਆਲੂ ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਸ਼ੁਕ੍ਰੈਤੁ ਦੇਵੀ ਮਨੀषਾ ਅਸ੍ਮਤ੍ਸੁਤष੍ਟੋ ਰਥੋ ਨ ਵਾਜੀ
ਚਮਕਦਾਰ, ਦਿਵਿਆ ਸੋਚ ਸਾਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼ ਰਥ ਵਾਂਗ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।