ਮਾ ਨੋ ਨਿਦੇ ਚ ਵਕ੍ਤਵੇऽਰ੍ਯੋ ਰਨ੍ਧੀਰਰਾਵ੍ਣੇ । ਤ੍ਵੇ ਅਪਿ ਕ੍ਰਤੁਰ੍ਮਮ
ਕੋਈ ਵੈਰੀ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿਚ ਚਤੁਰ ਹੈ, ਸੱਭਾ ਵਿਚ ਸਾਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਨਾ ਦੇਵੇ; ਮੇਰਾ ਨਿਸ਼ਚਾ ਸਿਰਫ਼ ਤੈਨੂੰ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਵਰ੍ਮਾਸਿ ਸਪ੍ਰਥਃ ਪੁਰੋਯੋਧਸ਼੍ਚ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਤਿ ਬ੍ਰੁਵੇ ਯੁਜਾ
ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਚੌੜਾ ਡਾਲ ਹੈਂ, ਲੜਾਈ ਵਿਚ ਅੱਗੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਸਾਥੀ ਬਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਮਹਾਁ ਉਤਾਸਿ ਯਸ੍ਯ ਤੇऽਨੁ ਸ੍ਵਧਾਵਰੀ ਸਹਃ । ਮਮ੍ਨਾਤੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਰੋਦਸੀ
ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਤਾਕਤ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਮਾਪੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਮਰੁਤ੍ਵਤੀ ਪਰਿ ਭੁਵਦ੍ਵਾਣੀ ਸਯਾਵਰੀ । ਨਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾ ਸਹ ਦ੍ਯੁਭਿਃ
ਤੈਨੂੰ ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਘੇਰਦੀ ਹੈ, ਗੂੰਜਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤਵਾਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਊਰ੍ਧ੍ਵਾਸਸ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਵਿਨ੍ਦਵੋ ਭੁਵਨ੍ਦਸ੍ਮਮੁਪ ਦ੍ਯਵਿ । ਸਂ ਤੇ ਨਮਨ੍ਤ ਕृष੍ਟਯਃ
ਸਿੱਧੇ ਲੋਕ, ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਸਵੇਰੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਲੋਕ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਨਮਦੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰ ਵੋ ਮਹੇ ਮਹਿਵृਧੇ ਭਰਧ੍ਵਂ ਪ੍ਰਚੇਤਸੇ ਪ੍ਰ ਸੁਮਤਿਂ ਕृਣੁਧ੍ਵਮ੍ । ਵਿਸ਼ਃ ਪੂਰ੍ਵੀਃ ਪ੍ਰ ਚਰਾ ਚਰ੍षਣਿਪ੍ਰਾਃ
ਵੱਡੇ, ਵੱਡੀ ਵਧਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਮਝਦਾਰ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸਿਫ਼ਤ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ; ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਦਿਖਾਓ; ਬਹੁਤੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਆਗੂ, ਅੱਗੇ ਵਧਣ।
ਉਰੁਵ੍ਯਚਸੇ ਮਹਿਨੇ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਜਨਯਨ੍ਤ ਵਿਪ੍ਰਾਃ । ਤਸ੍ਯ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਨ ਮਿਨਨ੍ਤਿ ਧੀਰਾਃ
ਵਿਦਵਾਨ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਜੋ ਵਿਆਪਕ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਸਿਫ਼ਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਨਿਸ਼ਚਲ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਟੋੜਦੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਾਣੀਰਨੁਤ੍ਤਮਨ੍ਯੁਮੇਵ ਸਤ੍ਰਾ ਰਾਜਾਨਂ ਦਧਿਰੇ ਸਹਧ੍ਯੈ । ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਾਯ ਬਰ੍ਹਯਾ ਸਮਾਪੀਨ੍
ਆਵਾਜਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਹਾਰਦਾ, ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਇਕੱਠੀ ਤਾਕਤ ਲਈ, ਸੁਨਹਿਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਿਆ ਹੋਇਆ ਕੁਸ਼ ਨਾਲ।
ਮੋ षੁ ਤ੍ਵਾ ਵਾਘਤਸ਼੍ਚਨਾਰੇ ਅਸ੍ਮਨ੍ਨਿ ਰੀਰਮਨ੍ । ਆਰਾਤ੍ਤਾਚ੍ਚਿਤ੍ਸਧਮਾਦਂ ਨ ਆ ਗਹੀਹ ਵਾ ਸਨ੍ਨੁਪ ਸ਼੍ਰੁਧਿ
ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਕਦੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਥੱਕੇ ਨਾ; ਦੂਰੋਂ ਵੀ, ਸਾਡੀ ਹਵਨ ਤੇ ਆ, ਜਾਂ ਨੇੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਡੀ ਸੁਣ।
ਇਮੇ ਹਿ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕृਤਃ ਸੁਤੇ ਸਚਾ ਮਧੌ ਨ ਮਕ੍ਸ਼ ਆਸਤੇ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਕਾਮਂ ਜਰਿਤਾਰੋ ਵਸੂਯਵੋ ਰਥੇ ਨ ਪਾਦਮਾ ਦਧੁਃ
ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਬਣਾਈਆਂ ਸਿਫ਼ਤਾਂ, ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਣ ਵੇਲੇ, ਮਧੁ ਤੇ ਮੱਖੀ ਵਾਂਗ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਦੌਲਤ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਰਥ ਵਾਂਗ ਪੈਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।
ਰਾਯਸ੍ਕਾਮੋ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪੁਤ੍ਰੋ ਨ ਪਿਤਰਂ ਹੁਵੇ
ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪੁੱਤ ਪਿਤਾ ਨੂੰ।
ਇਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸੁਨ੍ਵਿਰੇ ਸੋਮਾਸੋ ਦਧ੍ਯਾਸ਼ਿਰਃ । ਤਾਁ ਆ ਮਦਾਯ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤ ਪੀਤਯੇ ਹਰਿਭ੍ਯਾਂ ਯਾਹ੍ਯੋਕ ਆ
ਇਹ ਸੋਮਾ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਦਹੀਂ ਨਾਲ, ਨਿਚੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਸਤ ਹੋਣ ਤੇ ਪੀਣ ਲਈ, ਵਜਰ ਧਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਦੋ ਸੁਨਹਿਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਘਰ ਆ।
ਸ਼੍ਰਵਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਕਰ੍ਣ ਈਯਤੇ ਵਸੂਨਾਂ ਨੂ ਚਿਨ੍ਨੋ ਮਰ੍ਧਿषਦ੍ਗਿਰਃ । ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਸ਼ਤਾ ਦਦਨ੍ਨਕਿਰ੍ਦਿਤ੍ਸਨ੍ਤਮਾ ਮਿਨਤ੍
ਉਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਸਿਫ਼ਤ ਸੁਣਦੇ ਹਨ; ਹੁਣ ਸਾਡੀਆਂ ਗਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਕਾਰਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ; ਜੋ ਇਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੇ ਸੈਂਕੜੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ।
ਸ ਵੀਰੋ ਅਪ੍ਰਤਿष੍ਕੁਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸ਼ੂਸ਼ੁਵੇ ਨृਭਿਃ । ਯਸ੍ਤੇ ਗਭੀਰਾ ਸਵਨਾਨਿ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਸੁਨੋਤ੍ਯਾ ਚ ਧਾਵਤਿ
ਉਹ ਵੀਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾਉਣ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਇੰਦਰ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕਿਆ ਹੈ; ਜਿਸ ਦੇ ਡੂੰਘੇ ਹਵਨ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਆ ਕੇ ਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਭਵਾ ਵਰੂਥਂ ਮਘਵਨ੍ਮਘੋਨਾਂ ਯਤ੍ਸਮਜਾਸਿ ਸ਼ਰ੍ਧਤਃ । ਵਿ ਤ੍ਵਾਹਤਸ੍ਯ ਵੇਦਨਂ ਭਜੇਮਹ੍ਯਾ ਦੂਣਾਸ਼ੋ ਭਰਾ ਗਯਮ੍
ਹੇ ਦਾਤਾ, ਦਿਆਲੂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਤੂੰ ਅਸਰਾ ਬਣ, ਜਦ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਰਲੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਇਨਾਮ ਅਸੀਂ ਘਰ ਲੈ ਆਈਏ।
ਸੁਨੋਤਾ ਸੋਮਪਾਵ੍ਨੇ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਵਜ੍ਰਿਣੇ । ਪਚਤਾ ਪਕ੍ਤੀਰਵਸੇ ਕृਣੁਧ੍ਵਮਿਤ੍ਪृਣਨ੍ਨਿਤ੍ਪृਣਤੇ ਮਯਃ
ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਵਜਰਧਾਰੀ ਇੰਦਰ ਲਈ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜੋ। ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕਰੋ, ਪਕਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਮਾ ਸ੍ਰੇਧਤ ਸੋਮਿਨੋ ਦਕ੍ਸ਼ਤਾ ਮਹੇ ਕृਣੁਧ੍ਵਂ ਰਾਯ ਆਤੁਜੇ । ਤਰਣਿਰਿਜ੍ਜਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤਿ ਪੁष੍ਯਤਿ ਨ ਦੇਵਾਸਃ ਕਵਤ੍ਨਵੇ
ਹੇ ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੋ, ਹੌਸਲਾ ਨਾ ਹਾਰੋ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਲਈ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਜਿੱਤਦਾ, ਵਧਦਾ ਤੇ ਫਲਦਾ-ਫੂਲਦਾ ਹੈ; ਸੁਸਤ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਦੇਵਤੇ ਪਸੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।
ਨਕਿਃ ਸੁਦਾਸੋ ਰਥਂ ਪਰ੍ਯਾਸ ਨ ਰੀਰਮਤ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਯਸ੍ਯਾਵਿਤਾ ਯਸ੍ਯ ਮਰੁਤੋ ਗਮਤ੍ਸ ਗੋਮਤਿ ਵ੍ਰਜੇ
ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਸੁਦਾਸ ਦਾ ਰਥ ਰੋਕਿਆ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਰੁਕਿਆ। ਇੰਦਰ ਉਸ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ, ਮਰੁਤ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਨ-ਉਹ ਗੋਆਂ ਵਾਲੀ ਧਨਵੰਤ ਟੋਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ।
ਗਮਦ੍ਵਾਜਂ ਵਾਜਯਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਵਿਤਾ ਭੁਵਃ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਬੋਧ੍ਯਵਿਤਾ ਰਥਾਨਾਮਸ੍ਮਾਕਂ ਸ਼ੂਰ ਨृਣਾਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਿੱਤ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਇਨਾਮ ਪਾਏ, ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਸ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣਦਾ। ਸਾਡੇ ਰਥਾਂ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣ, ਹੇ ਵੀਰ, ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਹਿਮਾਇਤ ਕਰ।
ਉਦਿਨ੍ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਰਿਚ੍ਯਤੇऽਂਸ਼ੋ ਧਨਂ ਨ ਜਿਗ੍ਯੁषਃ । ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਰਿਵਾਨ੍ਨ ਦਭਨ੍ਤਿ ਤਂ ਰਿਪੋ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਦਧਾਤਿ ਸੋਮਿਨਿ
ਜੋ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਜੈਤ ਦੌਲਤ। ਜਿਸ ਦੀ ਰਖਿਆ ਇੰਦਰ, ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਕਰਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ-ਸੋਮ ਨਿਚੋੜਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚਤੁਰਾਈ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰਮਖਰ੍ਵਂ ਸੁਧਿਤਂ ਸੁਪੇਸ਼ਸਂ ਦਧਾਤ ਯਜ੍ਞਿਯੇष੍ਵਾ । ਪੂਰ੍ਵੀਸ਼੍ਚਨ ਪ੍ਰਸਿਤਯਸ੍ਤਰਨ੍ਤਿ ਤਂ ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਕਰ੍ਮਣਾ ਭੁਵਤ੍
ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ, ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਭਜਨ ਰੱਖੋ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਕਸ੍ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾਵਸੁਮਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦਧਰ੍षਤਿ । ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਇਤ੍ਤੇ ਮਘਵਨ੍ਪਾਰ੍ਯੇ ਦਿਵਿ ਵਾਜੀ ਵਾਜਂ ਸਿषਾਸਤਿ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਕੌਣ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਯੋਧਾ ਦੂਰਲੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇਨਾਮ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਮਘੋਨਃ ਸ੍ਮ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇषੁ ਚੋਦਯ ਯੇ ਦਦਤਿ ਪ੍ਰਿਯਾ ਵਸੁ । ਤਵ ਪ੍ਰਣੀਤੀ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵ ਸੂਰਿਭਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਤਰੇਮ ਦੁਰਿਤਾ
ਦਾਤਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰ, ਜੋ ਪਿਆਰੀ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਨਾਲ, ਹੇ ਪੀਲੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੀਏ।
ਤਵੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰਾਵਮਂ ਵਸੁ ਤ੍ਵਂ ਪੁष੍ਯਸਿ ਮਧ੍ਯਮਮ੍ । ਸਤ੍ਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਪਰਮਸ੍ਯ ਰਾਜਸਿ ਨਕਿष੍ਟ੍ਵਾ ਗੋषੁ ਵृਣ੍ਵਤੇ
ਤੇਰਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਧਨ ਹੈ, ਤੂੰ ਮੱਧਲੇ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈਂ-ਕੋਈ ਵੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਗੋਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ।
ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਧਨਦਾ ਅਸਿ ਸ਼੍ਰੁਤੋ ਯ ਈਂ ਭਵਨ੍ਤ੍ਯਾਜਯਃ । ਤਵਾਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਪਾਰ੍ਥਿਵੋऽਵਸ੍ਯੁਰ੍ਨਾਮ ਭਿਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਤੂੰ ਸਭ ਧਨ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦਾਤਾ ਹੈਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਮੁੜਦੇ ਹਨ। ਤੇਰੇ ਕੋਲ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਮਦਦ ਲੱਭਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਵਤਸ੍ਤ੍ਵਮੇਤਾਵਦਹਮੀਸ਼ੀਯ । ਸ੍ਤੋਤਾਰਮਿਦ੍ਦਿਧਿषੇਯ ਰਦਾਵਸੋ ਨ ਪਾਪਤ੍ਵਾਯ ਰਾਸੀਯ
ਜਿੰਨਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਉਤਨਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ, ਤੇਰਾ ਗਾਇਕ, ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਚਾਹਾਂ-ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਦਾਨ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇ।
ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ੇਯਮਿਨ੍ਮਹਯਤੇ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਰਾਯ ਆ ਕੁਹਚਿਦ੍ਵਿਦੇ । ਨਹਿ ਤ੍ਵਦਨ੍ਯਨ੍ਮਘਵਨ੍ਨ ਆਪ੍ਯਂ ਵਸ੍ਯੋ ਅਸ੍ਤਿ ਪਿਤਾ ਚਨ
ਮੈਂ ਇਹ ਸਿੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਕਿ ਧਨ ਕਿੱਥੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਤੈਥੋਂ ਬਿਨਾ, ਹੇ ਦਾਤਾ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਧਨ ਦਾ ਸਰੋਤ ਨਹੀਂ, ਪਿਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ।
ਤਰਣਿਰਿਤ੍ਸਿषਾਸਤਿ ਵਾਜਂ ਪੁਰਂਧ੍ਯਾ ਯੁਜਾ । ਆ ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪੁਰੁਹੂਤਂ ਨਮੇ ਗਿਰਾ ਨੇਮਿਂ ਤष੍ਟੇਵ ਸੁਦ੍ਰ੍ਵਮ੍
ਤੇਜ਼ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ ਪੁਰੰਧੀ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੀਤ ਨਾਲ ਇੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੱਕਰ ਚੰਗਾ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਨ ਦੁष੍ਟੁਤੀ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਵਸੁ ਨ ਸ੍ਰੇਧਨ੍ਤਂ ਰਯਿਰ੍ਨਸ਼ਤ੍ । ਸੁਸ਼ਕ੍ਤਿਰਿਨ੍ਮਘਵਨ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਮਾਵਤੇ ਦੇष੍ਣਂ ਯਤ੍ਪਾਰ੍ਯੇ ਦਿਵਿ
ਮੰਦੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਧਨ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਆਲਸੀ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਦਾਤਾ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਯਕੀਨੀ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਯੋਗ ਹੈ।
ਅਭਿ ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੂਰ ਨੋਨੁਮੋ ऽਦੁਗ੍ਧਾ ਇਵ ਧੇਨਵਃ । ਈਸ਼ਾਨਮ੍ ਅਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਦृਸ਼ਮ੍ ਈਸ਼ਾਨਮ੍ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਸ੍ਥੁषਃ
ਹੇ ਬਹਾਦੁਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਉਵੇਂ ਆਉਂਦੇ ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦੁੱਧ ਨਾ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਾਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਇਸ ਚਲਦੀ ਫਿਰਦੀ ਦੁਨੀਆ ਦਾ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਲੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।