ਤੁਭ੍ਯੇਦਿਮਾ ਸਵਨਾ ਸ਼ੂਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਵਰ੍ਧਨਾ ਕृਣੋਮਿ । ਤ੍ਵਂ ਨृਭਿਰ੍ਹਵ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਸਿ
ਹੇ ਵੀਰ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਪੀਣੀਆਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ; ਤੇਰੇ ਵਧੇਰੇ ਵੱਡੇ ਬਣਨ ਲਈ ਮੈਂ ਭਜਨ ਗਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨੂ ਚਿਨ੍ਨੁ ਤੇ ਮਨ੍ਯਮਾਨਸ੍ਯ ਦਸ੍ਮੋਦਸ਼੍ਨੁਵਨ੍ਤਿ ਮਹਿਮਾਨਮੁਗ੍ਰ । ਨ ਵੀਰ੍ਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਤੇ ਨ ਰਾਧਃ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਾਕਤਵਾਨ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਹੇ ਭਯਾਨਕ। ਤੇਰੀ ਵਿਰਤਾ ਤੇ ਤੇਰਾ ਦਾਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ।
ਯੇ ਚ ਪੂਰ੍ਵ ऋषਯੋ ਯੇ ਚ ਨੂਤ੍ਨਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਜਨਯਨ੍ਤ ਵਿਪ੍ਰਾਃ । ਅਸ੍ਮੇ ਤੇ ਸਨ੍ਤੁ ਸਖ੍ਯਾ ਸ਼ਿਵਾਨਿ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਭਜਨ ਰਚਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਚੰਗੀਆਂ ਦੋਸਤੀ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਣ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ।
ਉਦੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਯੈਰਤ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸਮਰ੍ਯੇ ਮਹਯਾ ਵਸਿष੍ਠ । ਆ ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਸ਼ਵਸਾ ਤਤਾਨੋਪਸ਼੍ਰੋਤਾ ਮ ਈਵਤੋ ਵਚਾਂਸਿ
ਭਜਨ ਉੱਚੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਉਠੇ ਹਨ; ਵਸੀਸ਼ਠ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਮੇਰੀ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਬਾਤ ਸੁਣੇ।
ਅਯਾਮਿ ਘੋष ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵਜਾਮਿਰਿਰਜ੍ਯਨ੍ਤ ਯਚ੍ਛੁਰੁਧੋ ਵਿਵਾਚਿ । ਨਹਿ ਸ੍ਵਮਾਯੁਸ਼੍ਚਿਕਿਤੇ ਜਨੇषੁ ਤਾਨੀਦਂਹਾਂਸ੍ਯਤਿ ਪਰ੍ष੍ਯਸ੍ਮਾਨ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਅਰਦਾਸ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ; ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।
ਯੁਜੇ ਰਥਂ ਗਵੇषਣਂ ਹਰਿਭ੍ਯਾਮੁਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਜੁਜੁषਾਣਮਸ੍ਥੁਃ । ਵਿ ਬਾਧਿष੍ਟ ਸ੍ਯ ਰੋਦਸੀ ਮਹਿਤ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਤ੍ਰਾਣ੍ਯਪ੍ਰਤੀ ਜਘਨ੍ਵਾਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖੋਜੀ ਰਥ ਜੋੜਿਆ; ਭਜਨ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਆ ਮਿਲੇ। ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਹਰਾ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਨੇ ਦੋ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਆਪਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਿਪ੍ਯੁ ਸ੍ਤਰ੍ਯੋ ਨ ਗਾਵੋ ਨਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨृਤਂ ਜਰਿਤਾਰਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ । ਯਾਹਿ ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਨਿਯੁਤੋ ਨੋ ਅਚ੍ਛਾ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਧੀਭਿਰ੍ਦਯਸੇ ਵਿ ਵਾਜਾਨ੍
ਜਿਵੇਂ ਗਾਂ, ਪਾਣੀਆਂ ਵੀ ਗਾਇਕ ਦੀ ਸੱਚੀ ਗੀਤ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ। ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਵਾ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਵੰਡਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਤ੍ਵਾ ਮਦਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾਦਯਨ੍ਤੁ ਸ਼ੁष੍ਮਿਣਂ ਤੁਵਿਰਾਧਸਂ ਜਰਿਤ੍ਰੇ । ਏਕੋ ਦੇਵਤ੍ਰਾ ਦਯਸੇ ਹਿ ਮਰ੍ਤਾਨਸ੍ਮਿਞ੍ਛੂਰ ਸਵਨੇ ਮਾਦਯਸ੍ਵ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਾਉਣ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਦਾਨੀ, ਉਪਾਸਕ ਲਈ। ਤੂੰ ਹੀ, ਹੇ ਵੀਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਪੀਣੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਏਵੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵृषਣਂ ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਂ ਵਸਿष੍ਠਾਸੋ ਅਭ੍ਯਰ੍ਚਨ੍ਤ੍ਯਰ੍ਕੈਃ । ਸ ਨ ਸ੍ਤੁਤੋ ਵੀਰਵਦ੍ਧਾਤੁ ਗੋਮਦ੍ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਇੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਵਸੀਸ਼ਠ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੈਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਮਿਲੇ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਗਾਂ ਦੇ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ।
ਯੋਨਿष੍ਟ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਦਨੇ ਅਕਾਰਿ ਤਮਾ ਨृਭਿਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਪ੍ਰ ਯਾਹਿ । ਅਸੋ ਯਥਾ ਨੋऽਵਿਤਾ ਵृਧੇ ਚ ਦਦੋ ਵਸੂਨਿ ਮਮਦਸ਼੍ਚ ਸੋਮੈਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਆ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ ਤੇ ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਗृਭੀਤਂ ਤੇ ਮਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਵਿਬਰ੍ਹਾਃ ਸੁਤਃ ਸੋਮਃ ਪਰਿषਿਕ੍ਤਾ ਮਧੂਨਿ । ਵਿਸृष੍ਟਧੇਨਾ ਭਰਤੇ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਰਿਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਜੋਹੁਵਤੀ ਮਨੀषਾ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਪਕੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਦੋ ਵਾਰੀ ਛਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ, ਨਿਚੋੜ ਕੇ ਪਾਇਆ ਗਿਆ, ਮਿੱਠਾ ਹੈ। ਦੁੱਧ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਭੇਟ ਭਰਪੂਰ ਹੈ; ਇਹ ਅਰਦਾਸ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸੱਦੀ ਹੈ।
ਆ ਨੋ ਦਿਵ ਆ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ऋਜੀषਿਨ੍ਨਿਦਂ ਬਰ੍ਹਿਃ ਸੋਮਪੇਯਾਯ ਯਾਹਿ । ਵਹਨ੍ਤੁ ਤ੍ਵਾ ਹਰਯੋ ਮਦ੍ਰ੍ਯਞ੍ਚਮਾਙ੍ਗੂषਮਚ੍ਛਾ ਤਵਸਂ ਮਦਾਯ
ਸੱਤਿਆ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ; ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਕੇ ਸੋਮ ਪੀ। ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਤੈਨੂੰ ਲੈ ਆਉਣ, ਮਿੱਠੇ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਨਾਲ, ਇਸ ਗੀਤ ਤੇ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ।
ਆ ਨੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ ਸਜੋषਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਜੁषਾਣੋ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵ ਯਾਹਿ । ਵਰੀਵृਜਤ੍ਸ੍ਥਵਿਰੇਭਿਃ ਸੁਸ਼ਿਪ੍ਰਾਸ੍ਮੇ ਦਧਦ੍ਵृषਣਂ ਸ਼ੁष੍ਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ
ਹਰਯਸ਼ਵਾ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਦਦਾਂ ਨਾਲ ਆ, ਸਾਡਾ ਭਜਨ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਆਪਣੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੱਖਿਆ ਦੇ, ਸੁੰਦਰ ਦਾਢੀ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਦਾਨਾ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ, ਇੰਦਰ।
ਏष ਸ੍ਤੋਮੋ ਮਹ ਉਗ੍ਰਾਯ ਵਾਹੇ ਧੁਰੀਵਾਤ੍ਯੋ ਨ ਵਾਜਯਨ੍ਨਧਾਯਿ । ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਵਾਯਮਰ੍ਕ ਈਟ੍ਟੇ ਵਸੂਨਾਂ ਦਿਵੀਵ ਦ੍ਯਾਮਧਿ ਨਃ ਸ਼੍ਰੋਮਤਂ ਧਾਃ
ਇਹ ਸਤਕਾਰ ਮਹਾਨ ਤੇ ਤੀਖੇ ਇੰਦਰ ਲਈ捗, ਜਿਵੇਂ ਰਥਵਾਨ ਆਪਣੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ, ਇਹ ਭਜਨ ਤੈਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲੱਭਦਾ ਹੈ—ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ।
ਏਵਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਧਿ ਪ੍ਰ ਤੇ ਮਹੀਂ ਸੁਮਤਿਂ ਵੇਵਿਦਾਮ । ਇषਂ ਪਿਨ੍ਵ ਮਘਵਦ੍ਭ੍ਯਃ ਸੁਵੀਰਾਂ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਵਸਤੂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰ; ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਮਿਹਰ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਦਾਨੀਆਂ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਤੇ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸੀਸ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਆ ਤੇ ਮਹ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਤ੍ਯੁਗ੍ਰ ਸਮਨ੍ਯਵੋ ਯਤ੍ਸਮਰਨ੍ਤ ਸੇਨਾਃ । ਪਤਾਤਿ ਦਿਦ੍ਯੁਨ੍ਨਰ੍ਯਸ੍ਯ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਮਾ ਤੇ ਮਨੋ ਵਿष੍ਵਦ੍ਰ੍ਯਗ੍ਵਿ ਚਾਰੀਤ੍
ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ, ਜਦੋਂ ਫੌਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਵੀਰ ਦੇ ਬਾਂਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਜਲੀ ਡਿੱਗਦੀ ਹੈ—ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਿਸੇ ਪਾਸੇ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਨਿ ਦੁਰ੍ਗ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼੍ਨਥਿਹ੍ਯਮਿਤ੍ਰਾਁ ਅਭਿ ਯੇ ਨੋ ਮਰ੍ਤਾਸੋ ਅਮਨ੍ਤਿ । ਆਰੇ ਤਂ ਸ਼ਂਸਂ ਕृਣੁਹਿ ਨਿਨਿਤ੍ਸੋਰਾ ਨੋ ਭਰ ਸਮ੍ਭਰਣਂ ਵਸੂਨਾਮ੍
ਇੰਦਰ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦੇ, ਤੇ ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਨ; ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਹੋਇਆ ਧਨ ਲਿਆ।
ਸ਼ਤਂ ਤੇ ਸ਼ਿਪ੍ਰਿਨ੍ਨੂਤਯਃ ਸੁਦਾਸੇ ਸਹਸ੍ਰਂ ਸ਼ਂਸਾ ਉਤ ਰਾਤਿਰਸ੍ਤੁ । ਜਹਿ ਵਧਰ੍ਵਨੁषੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯਾਸ੍ਮੇ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਧਿ ਰਤ੍ਨਂ ਚ ਧੇਹਿ
ਸੁੰਦਰ ਦਾਢੀ ਵਾਲੇ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਸੌ ਸਤਕਾਰ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅਸੀਸ ਸੁਦਾਸ ਲਈ ਹੋਣ; ਸਾਨੂੰ ਦਾਤਾਂ ਦੇ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਮਾਰ—ਸਾਡੇ ਲਈ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸਥਾਪਤ ਕਰ।
ਤ੍ਵਾਵਤੋ ਹੀਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਰਤ੍ਵੇ ਅਸ੍ਮਿ ਤ੍ਵਾਵਤੋऽਵਿਤੁਃ ਸ਼ੂਰ ਰਾਤੌ । ਵਿਸ਼੍ਵੇਦਹਾਨਿ ਤਵਿषੀਵ ਉਗ੍ਰਁ ਓਕਃ ਕृਣੁष੍ਵ ਹਰਿਵੋ ਨ ਮਰ੍ਧੀਃ
ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ; ਸੁਰਮੇ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਹਾਂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਤੀਖੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਲਈ ਘਰ ਬਣਾਓ, ਹਰਿਵਾ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਣ ਦੇ।
ਕੁਤ੍ਸਾ ਏਤੇ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵਾਯ ਸ਼ੂषਮਿਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸਹੋ ਦੇਵਜੂਤਮਿਯਾਨਾਃ । ਸਤ੍ਰਾ ਕृਧਿ ਸੁਹਨਾ ਸ਼ੂਰ ਵृਤ੍ਰਾ ਵਯਂ ਤਰੁਤ੍ਰਾਃ ਸਨੁਯਾਮ ਵਾਜਮ੍
ਕੁਤਸਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਲੋਕ, ਹਰਯਸ਼ਵਾ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਤਾਕਤ ਲਈ ਆਏ ਹਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ; ਸੁਰਮੇ, ਜਿੱਤ ਇਕੱਠੀ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ।
ਏਵਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਧਿ ਪ੍ਰ ਤੇ ਮਹੀਂ ਸੁਮਤਿਂ ਵੇਵਿਦਾਮ । ਇषਂ ਪਿਨ੍ਵ ਮਘਵਦ੍ਭ੍ਯਃ ਸੁਵੀਰਾਂ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਵਸਤੂ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਕਰ; ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਮਿਹਰ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਦਾਨੀਆਂ ਲਈ ਪੋਸ਼ਣ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਤੇ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸੀਸ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਨ ਸੋਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਸੁਤੋ ਮਮਾਦ ਨਾਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣੋ ਮਘਵਾਨਂ ਸੁਤਾਸਃ । ਤਸ੍ਮਾ ਉਕ੍ਥਂ ਜਨਯੇ ਯਜ੍ਜੁਜੋषਨ੍ਨृਵਨ੍ਨਵੀਯਃ ਸ਼ृਣਵਦ੍ਯਥਾ ਨਃ
ਸੋਮ, ਚਾਹੇ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਨਾਂ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਭਜਨ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਕ ਭਜਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਯਜਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਵੀਰ ਸਾਨੂੰ ਸੁਣੇ ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਚਾਹੀਏ।
ਉਕ੍ਥੌਕ੍ਥੇ ਸੋਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਮਾਦ ਨੀਥੇਨੀਥੇ ਮਘਵਾਨਂ ਸੁਤਾਸਃ । ਯਦੀਂ ਸਬਾਧਃ ਪਿਤਰਂ ਨ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਸਮਾਨਦਕ੍ਸ਼ਾ ਅਵਸੇ ਹਵਨ੍ਤੇ
ਹਰ ਭਜਨ ਨਾਲ, ਸੋਮ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਰਸਮ ਨਾਲ, ਦਾਨੀ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪਸੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੀਖਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੋ ਸਮਾਨ ਕਾਬਲਤ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਮਦਦ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਚਕਾਰ ਤਾ ਕृਣਵਨ੍ਨੂਨਮਨ੍ਯਾ ਯਾਨਿ ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਤਿ ਵੇਧਸਃ ਸੁਤੇषੁ । ਜਨੀਰਿਵ ਪਤਿਰੇਕਃ ਸਮਾਨੋ ਨਿ ਮਾਮृਜੇ ਪੁਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁ ਸਰ੍ਵਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਿਚੋੜਣ ਸਮੇਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਪਤੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸਾਰੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਾਫ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।
ਏਵਾ ਤਮਾਹੁਰੁਤ ਸ਼ृਣ੍ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਏਕੋ ਵਿਭਕ੍ਤਾ ਤਰਣਿਰ੍ਮਘਾਨਾਮ੍ । ਮਿਥਸ੍ਤੁਰ ਊਤਯੋ ਯਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵੀਰਸ੍ਮੇ ਭਦ੍ਰਾਣਿ ਸਸ਼੍ਚਤ ਪ੍ਰਿਯਾਣਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਇੰਦਰ: ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਦਾਨ ਵੰਡਦਾ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ; ਤੇਰੀਆਂ ਕਈ ਮਦਦਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਪਿਆਰੇ ਕੰਮ ਇਕੱਠੇ ਕਰ।
ਏਵਾ ਵਸਿष੍ਠ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੂਤਯੇ ਨॄਨ੍ਕृष੍ਟੀਨਾਂ ਵृषਭਂ ਸੁਤੇ ਗृਣਾਤਿ । ਸਹਸ੍ਰਿਣ ਉਪ ਨੋ ਮਾਹਿ ਵਾਜਾਨ੍ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ, ਨਿਚੋੜਣ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੱਧ ਵੱਡਾ ਬਲਵਾਨ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਇਨਾਮ ਲਿਆ, ਤੇ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅਸੀਸ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਰੋ ਨੇਮਧਿਤਾ ਹਵਨ੍ਤੇ ਯਤ੍ਪਾਰ੍ਯਾ ਯੁਨਜਤੇ ਧਿਯਸ੍ਤਾਃ । ਸ਼ੂਰੋ ਨृषਾਤਾ ਸ਼ਵਸਸ਼੍ਚਕਾਨ ਆ ਗੋਮਤਿ ਵ੍ਰਜੇ ਭਜਾ ਤ੍ਵਂ ਨਃ
ਲੋਕ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਨਾਲ ਸੱਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਲਈ ਜੋੜਦੇ ਹਨ; ਸੁਰਮੇ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਗਾਂ ਵਾਲੇ ਇਨਾਮ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਦੇ।
ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੁष੍ਮੋ ਮਘਵਨ੍ਤੇ ਅਸ੍ਤਿ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸਖਿਭ੍ਯਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਨृਭ੍ਯਃ । ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਦृਲ਼੍ਹਾ ਮਘਵਨ੍ਵਿਚੇਤਾ ਅਪਾ ਵृਧਿ ਪਰਿਵृਤਂ ਨ ਰਾਧਃ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਦਾਨੀਆਂ ਲਈ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨੂੰ ਦੇ, ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਸੱਦੇ ਹੋਏ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ। ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹਣ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈਂ, ਦਾਨੀ; ਸਾਡੇ ਲਈ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਧਨ ਵਧਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਾਜਾ ਜਗਤਸ਼੍ਚਰ੍षਣੀਨਾਮਧਿ ਕ੍ਸ਼ਮਿ ਵਿषੁਰੂਪਂ ਯਦਸ੍ਤਿ । ਤਤੋ ਦਦਾਤਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਵਸੂਨਿ ਚੋਦਦ੍ਰਾਧ ਉਪਸ੍ਤੁਤਸ਼੍ਚਿਦਰ੍ਵਾਕ੍
ਇੰਦਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਰ ਰੂਪ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਥੋਂ ਆਪਣੇ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਦੂਰੋਂ ਸੱਦੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ ਦਾਨ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨੂ ਚਿਨ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਘਵਾ ਸਹੂਤੀ ਦਾਨੋ ਵਾਜਂ ਨਿ ਯਮਤੇ ਨ ਊਤੀ । ਅਨੂਨਾ ਯਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਪੀਪਾਯ ਵਾਮਂ ਨृਭ੍ਯੋ ਅਭਿਵੀਤਾ ਸਖਿਭ੍ਯਃ
ਹੁਣ ਇੰਦਰ, ਦਾਨੀ, ਸੱਦੇ ਜਾਣ 'ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਤਾਕਤ ਜਾਂ ਦੌਲਤ ਰੋਕਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਸਦੇ ਦਾਨ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਸਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧੇਰੇ ਬਰਕਤ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।