ਵਿ ਸਦ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦृਂਹਿਤਾਨ੍ਯੇषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਰਃ ਸਹਸਾ ਸਪ੍ਤ ਦਰ੍ਦਃ । ਵ੍ਯਾਨਵਸ੍ਯ ਤृਤ੍ਸਵੇ ਗਯਂ ਭਾਗ੍ਜੇष੍ਮ ਪੂਰੁਂ ਵਿਦਥੇ ਮृਧ੍ਰਵਾਚਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ, ਸੱਤ ਗੜ੍ਹ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਤਸੂ ਲਈ ਗਯਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਪੂਰੂ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਿ ਗਵ੍ਯਵੋऽਨਵੋ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯਵਸ਼੍ਚ षष੍ਟਿਃ ਸ਼ਤਾ ਸੁषੁਪੁਃ षਟ੍ ਸਹਸ੍ਰਾ । षष੍ਟਿਰ੍ਵੀਰਾਸੋ ਅਧਿ षਡ੍ਦੁਵੋਯੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਾ ਕृਤਾਨਿ
ਅਨੂ ਤੇ ਦ੍ਰੁਹਿਉ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸੱਠ, ਇੱਕ ਸੌ ਤੇ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਤੇ ਪਏ, ਸੱਠ ਵੀਰ ਤੇ ਛੇ ਮੁਖੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣੈਤੇ ਤृਤ੍ਸਵੋ ਵੇਵਿषਾਣਾ ਆਪੋ ਨ ਸृष੍ਟਾ ਅਧਵਨ੍ਤ ਨੀਚੀਃ । ਦੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਾਸਃ ਪ੍ਰਕਲਵਿਨ੍ਮਿਮਾਨਾ ਜਹੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਭੋਜਨਾ ਸੁਦਾਸੇ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਤਸੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਹੇਠ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਚਲਾਂ ਮਾਪਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਭੋਗ ਸੁਦਾਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਏ।
ਅਰ੍ਧਂ ਵੀਰਸ੍ਯ ਸ਼ृਤਪਾਮਨਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਰਾ ਸ਼ਰ੍ਧਨ੍ਤਂ ਨੁਨੁਦੇ ਅਭਿ ਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਨ੍ਯੁਂ ਮਨ੍ਯੁਮ੍ਯੋ ਮਿਮਾਯ ਭੇਜੇ ਪਥੋ ਵਰ੍ਤਨਿਂ ਪਤ੍ਯਮਾਨਃ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਆਉਂਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਘਮੰਡੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੋਲਿਆ, ਰਾਹ ਚੁਣਿਆ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਆਧ੍ਰੇਣ ਚਿਤ੍ਤਦ੍ਵੇਕਂ ਚਕਾਰ ਸਿਂਹ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਪੇਤ੍ਵੇਨਾ ਜਘਾਨ । ਅਵ ਸ੍ਰਕ੍ਤੀਰ੍ਵੇਸ਼੍ਯਾਵृਸ਼੍ਚਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੋਜਨਾ ਸੁਦਾਸੇ
ਇਕ ਹੀ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਭੋਗ ਸੁਦਾਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਤੋ ਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ਰਾਰਧੁष੍ਟੇ ਭੇਦਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛਰ੍ਧਤੋ ਵਿਨ੍ਦ ਰਨ੍ਧਿਮ੍ । ਮਰ੍ਤਾਁ ਏਨ ਸ੍ਤੁਵਤੋ ਯਃ ਕृਣੋਤਿ ਤਿਗ੍ਮਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿ ਜਹਿ ਵਜ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰ
ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਢਹਿ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਜੋ ਰਾਹ ਤੋੜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਆਪਣਾ ਤਿੱਖਾ ਵਜਰ ਵਰਤ।
ਆਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਮੁਨਾ ਤृਤ੍ਸਵਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਤ੍ਰ ਭੇਦਂ ਸਰ੍ਵਤਾਤਾ ਮੁषਾਯਤ੍ । ਅਜਾਸਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਗ੍ਰਵੋ ਯਕ੍ਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਬਲਿਂ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਜਭ੍ਰੁਰਸ਼੍ਵ੍ਯਾਨਿ
ਤ੍ਰਿਤਸੂਆਂ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ, ਸਾਰੇ ਰੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਅਜਾ, ਸ਼ੀਗਰੂ ਤੇ ਯਕਸ਼, ਜਕਾਤ ਲੈ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਏ।
ਨ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਮਤਯੋ ਨ ਰਾਯਃ ਸਂਚਕ੍ਸ਼ੇ ਪੂਰ੍ਵਾ ਉषਸੋ ਨ ਨੂਤ੍ਨਾਃ । ਦੇਵਕਂ ਚਿਨ੍ਮਾਨ੍ਯਮਾਨਂ ਜਘਨ੍ਥਾਵ ਤ੍ਮਨਾ ਬृਹਤਃ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਭੇਤ੍
ਨਾ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਤੇ ਨਾ ਨਵੀਆਂ ਭੋਰੀਆਂ, ਨਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਿਹਰ ਤੇ ਨਾ ਦੌਲਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕੀਆਂ। ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇਵਕਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰ ਯੇ ਗृਹਾਦਮਮਦੁਸ੍ਤ੍ਵਾਯਾ ਪਰਾਸ਼ਰਃ ਸ਼ਤਯਾਤੁਰ੍ਵਸਿष੍ਠਃ । ਨ ਤੇ ਭੋਜਸ੍ਯ ਸਖ੍ਯਂ ਮृषਨ੍ਤਾਧਾ ਸੂਰਿਭ੍ਯਃ ਸੁਦਿਨਾ ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਾਨ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਵੈਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ—ਪਰਾਸ਼ਰ, ਸ਼ਤਯਾਤੁ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ—ਉਹ ਭੋਜਾ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵੇ ਨਪ੍ਤੁਰ੍ਦੇਵਵਤਃ ਸ਼ਤੇ ਗੋਰ੍ਦ੍ਵਾ ਰਥਾ ਵਧੂਮਨ੍ਤਾ ਸੁਦਾਸਃ । ਅਰ੍ਹਨ੍ਨਗ੍ਨੇ ਪੈਜਵਨਸ੍ਯ ਦਾਨਂ ਹੋਤੇਵ ਸਦ੍ਮ ਪਰ੍ਯੇਮਿ ਰੇਭਨ੍
ਦੇਵਵਤਾ ਦੇ ਪੋਤੇ ਸੁਦਾਸ ਨੇ ਦੋ ਸੌ ਗਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਵਧੂਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਜਿੱਤੇ ਹਨ; ਅੱਗੇ, ਮੈਂ ਪੈਜਵਨ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪੂਜਾਰੀ ਵਾਂਗ ਘਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਗਾ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਲਾਹਾ ਕਰਦਾ।
ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਮਾ ਪੈਜਵਨਸ੍ਯ ਦਾਨਾਃ ਸ੍ਮਦ੍ਦਿष੍ਟਯਃ ਕृਸ਼ਨਿਨੋ ਨਿਰੇਕੇ । ऋਜ੍ਰਾਸੋ ਮਾ ਪृਥਿਵਿष੍ਠਾਃ ਸੁਦਾਸਸ੍ਤੋਕਂ ਤੋਕਾਯ ਸ਼੍ਰਵਸੇ ਵਹਨ੍ਤਿ
ਪੈਜਵਨ ਦੇ ਚਾਰ ਦਾਨ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਸੁਦਾਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਰਥ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜੇ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਉਲਾਦ ਲਈ ਸ਼ੋਹਰਤ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵੋ ਰੋਦਸੀ ਅਨ੍ਤਰੁਰ੍ਵੀ ਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣੇਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣੇ ਵਿਬਭਾਜਾ ਵਿਭਕ੍ਤਾ । ਸਪ੍ਤੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨ ਸ੍ਰਵਤੋ ਗृਣਨ੍ਤਿ ਨਿ ਯੁਧ੍ਯਾਮਧਿਮਸ਼ਿਸ਼ਾਦਭੀਕੇ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ, ਹਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵੰਡੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਸੱਤ ਨਦੀਆਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਇਮਂ ਨਰੋ ਮਰੁਤਃ ਸਸ਼੍ਚਤਾਨੁ ਦਿਵੋਦਾਸਂ ਨ ਪਿਤਰਂ ਸੁਦਾਸਃ । ਅਵਿष੍ਟਨਾ ਪੈਜਵਨਸ੍ਯ ਕੇਤਂ ਦੂਣਾਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਜਰਂ ਦੁਵੋਯੁ
ਇਹ ਲੋਕ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੁਦਾਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਿਵੋਦਾਸ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪੈਜਵਨ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਕਦੇ ਨਾ ਘਟਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਜਰ ਤਾਕਤ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦੇ।
ਯਸ੍ਤਿਗ੍ਮਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਵृषਭੋ ਨ ਭੀਮ ਏਕਃ ਕृष੍ਟੀਸ਼੍ਚ੍ਯਾਵਯਤਿ ਪ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ । ਯਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੋ ਅਦਾਸ਼ੁषੋ ਗਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਨ੍ਤਾਸਿ ਸੁष੍ਵਿਤਰਾਯ ਵੇਦਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਦਾ ਦਿਆਲੂ ਗਯਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਦਾਈ ਭੇਟ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਹ ਤ੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਤ੍ਸਮਾਵਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਮਾਣਸ੍ਤਨ੍ਵਾ ਸਮਰ੍ਯੇ । ਦਾਸਂ ਯਚ੍ਛੁष੍ਣਂ ਕੁਯਵਂ ਨ੍ਯਸ੍ਮਾ ਅਰਨ੍ਧਯ ਆਰ੍ਜੁਨੇਯਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍
ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਕੁਤਸਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ। ਤੂੰ ਦਾਸਾ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਤੇ ਕੁਯਵਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਰਜੁਨੇਯਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿੱਤੀ।
ਤ੍ਵਂ ਧृष੍ਣੋ ਧृषਤਾ ਵੀਤਹਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ ਸੁਦਾਸਮ੍ । ਪ੍ਰ ਪੌਰੁਕੁਤ੍ਸਿਂ ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੁਮਾਵਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਾਤਾ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇषੁ ਪੂਰੁਮ੍
ਤੂੰ, ਹੇ ਨਿਰਭੈ, ਆਪਣੀ ਨਿਰਭੈਤਾ ਨਾਲ, ਸੁਦਾਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਪੌਰੁਕੁਤਸੀ ਤੇ ਤ੍ਰਸਦਸਯੁ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪੂਰੂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦਿੱਤੀ।
ਤ੍ਵਂ ਨृਭਿਰ੍ਨृਮਣੋ ਦੇਵਵੀਤੌ ਭੂਰੀਣਿ ਵृਤ੍ਰਾ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵ ਹਂਸਿ । ਤ੍ਵਂ ਨਿ ਦਸ੍ਯੁਂ ਚੁਮੁਰਿਂ ਧੁਨਿਂ ਚਾਸ੍ਵਾਪਯੋ ਦਭੀਤਯੇ ਸੁਹਨ੍ਤੁ
ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹਰੀਆਸ਼ਵ, ਬਹੁਤ ਵ੍ਰਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਦਾਸ੍ਯੁ ਕੂਮੁਰੀ ਅਤੇ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੇਵਕ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੁਤਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਵ ਚ੍ਯੌਤ੍ਨਾਨਿ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤ ਤਾਨਿ ਨਵ ਯਤ੍ਪੁਰੋ ਨਵਤਿਂ ਚ ਸਦ੍ਯਃ । ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ ਸ਼ਤਤਮਾਵਿਵੇषੀਰਹਞ੍ਚ ਵृਤ੍ਰਂ ਨਮੁਚਿਮੁਤਾਹਨ੍
ਤੇਰੇ ਕਰਤਬ, ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਤੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਨਵੱਤੀਆਂ ਨੌਂਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਸੌਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤਰ ਅਤੇ ਨਾਮੁਚੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ।
ਸਨਾ ਤਾ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੋਜਨਾਨਿ ਰਾਤਹਵ੍ਯਾਯ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਸੁਦਾਸੇ । ਵृष੍ਣੇ ਤੇ ਹਰੀ ਵृषਣਾ ਯੁਨਜ੍ਮਿ ਵ੍ਯਨ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਪੁਰੁਸ਼ਾਕ ਵਾਜਮ੍
ਇੰਦਰ, ਇਹ ਪੁਰਾਣੇ ਦਾਨ ਸੁਦਾਸ ਲਈ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੋ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਰਗੇ ਰਥ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ। ਭਜਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਾਫਰ ਤਾਕਤ ਲੈ ਆਉਣ।
ਮਾ ਤੇ ਅਸ੍ਯਾਂ ਸਹਸਾਵਨ੍ਪਰਿष੍ਟਾਵਘਾਯ ਭੂਮ ਹਰਿਵਃ ਪਰਾਦੈ । ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਨੋऽਵृਕੇਭਿਰ੍ਵਰੂਥੈਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਾਸਃ ਸੂਰਿषੁ ਸ੍ਯਾਮ
ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਤਾਕਤ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਰਹੀਏ, ਹਰੀਵ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਆਪਣੀਆਂ ਅਟੱਲ ਢਾਲਾਂ ਨਾਲ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ।
ਪ੍ਰਿਯਾਸ ਇਤ੍ਤੇ ਮਘਵਨ੍ਨਭਿष੍ਟੌ ਨਰੋ ਮਦੇਮ ਸ਼ਰਣੇ ਸਖਾਯਃ । ਨਿ ਤੁਰ੍ਵਸ਼ਂ ਨਿ ਯਾਦ੍ਵਂ ਸ਼ਿਸ਼ੀਹ੍ਯਤਿਥਿਗ੍ਵਾਯ ਸ਼ਂਸ੍ਯਂ ਕਰਿष੍ਯਨ੍
ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਦੋਸਤ ਤੇਰੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ। ਤੂੰ ਤੁਰਵਸ਼ ਅਤੇ ਯਾਦਵ ਨੂੰ ਵਸ ਕਰ, ਅਤੇ ਅਤਿਥਿਗਵ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਇੱਜ਼ਤ ਦੇ।
ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨੁ ਤੇ ਮਘਵਨ੍ਨਭਿष੍ਟੌ ਨਰਃ ਸ਼ਂਸਨ੍ਤ੍ਯੁਕ੍ਥਸ਼ਾਸ ਉਕ੍ਥਾ । ਯੇ ਤੇ ਹਵੇਭਿਰ੍ਵਿ ਪਣੀਁਰਦਾਸ਼ਨ੍ਨਸ੍ਮਾਨ੍ਵृਣੀष੍ਵ ਯੁਜ੍ਯਾਯ ਤਸ੍ਮੈ
ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਅੱਜ ਵੀ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਹੇਠ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਭਜਨ ਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੇਰੀ ਅਰਾਧਨਾ ਕਰਕੇ ਪਣੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਸਾਥੀ ਚੁਣ।
ਏਤੇ ਸ੍ਤੋਮਾ ਨਰਾਂ ਨृਤਮ ਤੁਭ੍ਯਮਸ੍ਮਦ੍ਰ੍ਯਞ੍ਚੋ ਦਦਤੋ ਮਘਾਨਿ । ਤੇषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇ ਸ਼ਿਵੋ ਭੂਃ ਸਖਾ ਚ ਸ਼ੂਰੋऽਵਿਤਾ ਚ ਨृਣਾਮ੍
ਇਹ ਸਾਰੇ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹਨ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੀਰ। ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਦਾਤਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਭਲਾ ਕਰ, ਦੋਸਤ, ਵੀਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਣ।
ਨੂ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ੂਰ ਸ੍ਤਵਮਾਨ ਊਤੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਜੂਤਸ੍ਤਨ੍ਵਾ ਵਾਵृਧਸ੍ਵ । ਉਪ ਨੋ ਵਾਜਾਨ੍ਮਿਮੀਹ੍ਯੁਪ ਸ੍ਤੀਨ੍ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਹੁਣ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸਿਫਤ ਤੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਧ। ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਆ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਬਚਾ ਕੇ ਰੱਖ।
ਉਗ੍ਰੋ ਜਜ੍ਞੇ ਵੀਰ੍ਯਾਯ ਸ੍ਵਧਾਵਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰਪੋ ਨਰ੍ਯੋ ਯਤ੍ਕਰਿष੍ਯਨ੍ । ਜਗ੍ਮਿਰ੍ਯੁਵਾ ਨृषਦਨਮਵੋਭਿਸ੍ਤ੍ਰਾਤਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਏਨਸੋ ਮਹਸ਼੍ਚਿਤ੍
ਤਾਕਤਵਾਨ ਇੰਦ੍ਰ ਵਿਰਤਾ ਲਈ ਜਨਮਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਨਿਰਭਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਣੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਨੌਜਵਾਨ ਇੰਦ੍ਰ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਥਾਂ ਗਿਆ; ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੰਦ੍ਰ ਵੱਡੀ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗਲਤੀ ਵੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਹਨ੍ਤਾ ਵृਤ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ੂਸ਼ੁਵਾਨਃ ਪ੍ਰਾਵੀਨ੍ਨੁ ਵੀਰੋ ਜਰਿਤਾਰਮੂਤੀ । ਕਰ੍ਤਾ ਸੁਦਾਸੇ ਅਹ ਵਾ ਉ ਲੋਕਂ ਦਾਤਾ ਵਸੁ ਮੁਹੁਰਾ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਭੂਤ੍
ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਇੰਦ੍ਰ, ਗਾਇਕ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਿਰਤਾ ਵਾਂਗ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਦਾਸ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਈ, ਤੇ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਗਤ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯੁਧ੍ਮੋ ਅਨਰ੍ਵਾ ਖਜਕृਤ੍ਸਮਦ੍ਵਾ ਸ਼ੂਰਃ ਸਤ੍ਰਾषਾਡ੍ਜਨੁषੇਮषਾਲ਼੍ਹਃ । ਵ੍ਯਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪृਤਨਾਃ ਸ੍ਵੋਜਾ ਅਧਾ ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ਼ਤ੍ਰੂਯਨ੍ਤਂ ਜਘਾਨ
ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼, ਥੱਕਣ ਨਾ ਵਾਲਾ, ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਣ ਵਾਲਾ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਇੰਦ੍ਰ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਵਿਖੇਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਉਭੇ ਚਿਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਰੋਦਸੀ ਮਹਿਤ੍ਵਾ ਪਪ੍ਰਾਥ ਤਵਿषੀਭਿਸ੍ਤੁਵਿष੍ਮਃ । ਨਿ ਵਜ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਹਰਿਵਾਨ੍ਮਿਮਿਕ੍ਸ਼ਨ੍ਸਮਨ੍ਧਸਾ ਮਦੇषੁ ਵਾ ਉਵੋਚ
ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ; ਵਜਰਧਾਰੀ, ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਸੋਮਾ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ ਤੇ ਬੋਲਿਆ।
ਵृषਾ ਜਜਾਨ ਵृषਣਂ ਰਣਾਯ ਤਮੁ ਚਿਨ੍ਨਾਰੀ ਨਰ੍ਯਂ ਸਸੂਵ । ਪ੍ਰ ਯਃ ਸੇਨਾਨੀਰਧ ਨृਭ੍ਯੋ ਅਸ੍ਤੀਨਃ ਸਤ੍ਵਾ ਗਵੇषਣਃ ਸ ਧृष੍ਣੁਃ
ਵਿਰਤਾ ਲਈ ਵੱਡਾ ਨੇ ਵੱਡਾ ਜਨਮਿਆ; ਇਕ ਭਲਕੜ ਔਰਤ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਮਰਦਾਨਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਫੌਜਾਂ ਦਾ ਨੇਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਹਾਇਕ, ਦਿਲੋਂ ਡਟਿਆ, ਗਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਨਿਰਭੈ ਹੈ।
ਨੂ ਚਿਤ੍ਸ ਭ੍ਰੇषਤੇ ਜਨੋ ਨ ਰੇषਨ੍ਮਨੋ ਯੋ ਅਸ੍ਯ ਘੋਰਮਾਵਿਵਾਸਾਤ੍ । ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਦਧਤੇ ਦੁਵਾਂਸਿ ਕ੍ਸ਼ਯਤ੍ਸ ਰਾਯ ऋਤਪਾ ऋਤੇਜਾਃ
ਹੁਣ ਉਹ ਲੋਕ ਡੋਲਦੇ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਮਨ ਡੋਲਦਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸੱਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੱਚੇ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ, ਸਦੀਵੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।