ਇਮਾ ਉ ਤ੍ਵਾ ਪਸ੍ਪृਧਾਨਾਸੋ ਅਤ੍ਰ ਮਨ੍ਦ੍ਰਾ ਗਿਰੋ ਦੇਵਯਨ੍ਤੀਰੁਪ ਸ੍ਥੁਃ । ਅਰ੍ਵਾਚੀ ਤੇ ਪਥ੍ਯਾ ਰਾਯ ਏਤੁ ਸ੍ਯਾਮ ਤੇ ਸੁਮਤਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਰ੍ਮਨ੍
ਇਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਇਥੇ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਦਾਤ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਆਵੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਹੇਠ ਰਹੀਏ, ਹੇ ਇੰਦਰ।
ਧੇਨੁਂ ਨ ਤ੍ਵਾ ਸੂਯਵਸੇ ਦੁਦੁਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨੁਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਸਸृਜੇ ਵਸਿष੍ਠਃ । ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਮੇ ਗੋਪਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵ ਆਹਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਮਤਿਂ ਗਨ੍ਤ੍ਵਚ੍ਛ
ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵਸੀਸ਼ਟ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਿਆ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ।
ਅਰ੍ਣਾਂਸਿ ਚਿਤ੍ਪਪ੍ਰਥਾਨਾ ਸੁਦਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਾਧਾਨ੍ਯਕृਣੋਤ੍ਸੁਪਾਰਾ । ਸ਼ਰ੍ਧਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਮ੍ਯੁਮੁਚਥਸ੍ਯ ਨਵ੍ਯਃ ਸ਼ਾਪਂ ਸਿਨ੍ਧੂਨਾਮਕृਣੋਦਸ਼ਸ੍ਤੀਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੁਦਾਸ ਲਈ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਡੂੰਘੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਪਾਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਬਣਾਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਮਯੂ ਦੀ ਆਉਂਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਰੋਲ਼ਾ ਇਤ੍ਤੁਰ੍ਵਸ਼ੋ ਯਕ੍ਸ਼ੁਰਾਸੀਦ੍ਰਾਯੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਸੋ ਨਿਸ਼ਿਤਾ ਅਪੀਵ । ਸ਼੍ਰੁष੍ਟਿਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਭृਗਵੋ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯਵਸ਼੍ਚ ਸਖਾ ਸਖਾਯਮਤਰਦ੍ਵਿषੂਚੋਃ
ਤੁਰਵਸ਼ ਤੇ ਯਦੂ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਤਸਿਆ ਧਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸਨ। ਭਰਗੁ ਤੇ ਦ੍ਰੁਹਿਉ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਦੋਸਤੀ ਬਣਾਈ, ਦੋਸਤ ਨੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਵੈਰ ਵਿਚ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਆ ਪਕ੍ਥਾਸੋ ਭਲਾਨਸੋ ਭਨਨ੍ਤਾਲਿਨਾਸੋ ਵਿषਾਣਿਨਃ ਸ਼ਿਵਾਸਃ । ਆ ਯੋऽਨਯਤ੍ਸਧਮਾ ਆਰ੍ਯਸ੍ਯ ਗਵ੍ਯਾ ਤृਤ੍ਸੁਭ੍ਯੋ ਅਜਗਨ੍ਯੁਧਾ ਨॄਨ੍
ਪਕਥ, ਭਲਾਨਸ, ਅਲੀਨ, ਵਿਸ਼ਾਣੀ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਲੈ ਚਲਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਤਸੂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰਾਧ੍ਯੋ ਅਦਿਤਿਂ ਸ੍ਰੇਵਯਨ੍ਤੋऽਚੇਤਸੋ ਵਿ ਜਗृਭ੍ਰੇ ਪਰੁष੍ਣੀਮ੍ । ਮਹ੍ਨਾਵਿਵ੍ਯਕ੍ਪृਥਿਵੀਂ ਪਤ੍ਯਮਾਨਃ ਪਸ਼ੁष੍ਕਵਿਰਸ਼ਯਚ੍ਚਾਯਮਾਨਃ
ਜੋ ਅਕਲ ਤੋਂ ਕੰਗਾਲ ਸਨ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਦਾਤ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਲਈ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਈਯੁਰਰ੍ਥਂ ਨ ਨ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਰੁष੍ਣੀਮਾਸ਼ੁਸ਼੍ਚਨੇਦਭਿਪਿਤ੍ਵਂ ਜਗਾਮ । ਸੁਦਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਤੁਕਾਁ ਅਮਿਤ੍ਰਾਨਰਨ੍ਧਯਨ੍ਮਾਨੁषੇ ਵਧ੍ਰਿਵਾਚਃ
ਉਹ ਲਾਭ ਲਈ, ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਵੱਲ ਆਏ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸੁਦਾਸ ਲਈ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਈਯੁਰ੍ਗਾਵੋ ਨ ਯਵਸਾਦਗੋਪਾ ਯਥਾਕृਤਮਭਿ ਮਿਤ੍ਰਂ ਚਿਤਾਸਃ । ਪृਸ਼੍ਨਿਗਾਵਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਨਿਪ੍ਰੇषਿਤਾਸਃ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟਿਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਿਯੁਤੋ ਰਨ੍ਤਯਸ਼੍ਚ
ਗਾਂਵਾਂ, ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਚਰਾਗਾਹ ਵੱਲ ਗਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ। ਚਿੱਟੀਆਂ-ਚਿੱਟੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀਆਂ, ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ, ਫੌਜਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਏਕਂ ਚ ਯੋ ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਚ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਾ ਵੈਕਰ੍ਣਯੋਰ੍ਜਨਾਨ੍ਰਾਜਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਃ । ਦਸ੍ਮੋ ਨ ਸਦ੍ਮਨ੍ਨਿ ਸ਼ਿਸ਼ਾਤਿ ਬਰ੍ਹਿਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸਰ੍ਗਮਕृਣੋਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਏषਾਮ੍
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇੱਕ ਤੇ ਇਕੀ ਵੈਕਾਰਣ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਜਾਤਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ, ਸ਼ੂਰਾ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਦੀ ਬਣਾਈ।
ਅਧ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਕਵषਂ ਵृਦ੍ਧਮਪ੍ਸ੍ਵਨੁ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਂ ਨਿ ਵृਣਗ੍ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਃ । ਵृਣਾਨਾ ਅਤ੍ਰ ਸਖ੍ਯਾਯ ਸਖ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਯਨ੍ਤੋ ਯੇ ਅਮਦਨ੍ਨਨੁ ਤ੍ਵਾ
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ, ਵਜਰ-ਬਾਹੂ, ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਕਵਸ਼ ਤੇ ਦ੍ਰੁਹਿਉ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਥੇ, ਜੋ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਮਿਲੀ; ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਵਿ ਸਦ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦृਂਹਿਤਾਨ੍ਯੇषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਰਃ ਸਹਸਾ ਸਪ੍ਤ ਦਰ੍ਦਃ । ਵ੍ਯਾਨਵਸ੍ਯ ਤृਤ੍ਸਵੇ ਗਯਂ ਭਾਗ੍ਜੇष੍ਮ ਪੂਰੁਂ ਵਿਦਥੇ ਮृਧ੍ਰਵਾਚਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ, ਸੱਤ ਗੜ੍ਹ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਤਸੂ ਲਈ ਗਯਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਪੂਰੂ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਿ ਗਵ੍ਯਵੋऽਨਵੋ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯਵਸ਼੍ਚ षष੍ਟਿਃ ਸ਼ਤਾ ਸੁषੁਪੁਃ षਟ੍ ਸਹਸ੍ਰਾ । षष੍ਟਿਰ੍ਵੀਰਾਸੋ ਅਧਿ षਡ੍ਦੁਵੋਯੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਾ ਕृਤਾਨਿ
ਅਨੂ ਤੇ ਦ੍ਰੁਹਿਉ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸੱਠ, ਇੱਕ ਸੌ ਤੇ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਤੇ ਪਏ, ਸੱਠ ਵੀਰ ਤੇ ਛੇ ਮੁਖੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣੈਤੇ ਤृਤ੍ਸਵੋ ਵੇਵਿषਾਣਾ ਆਪੋ ਨ ਸृष੍ਟਾ ਅਧਵਨ੍ਤ ਨੀਚੀਃ । ਦੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਾਸਃ ਪ੍ਰਕਲਵਿਨ੍ਮਿਮਾਨਾ ਜਹੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਭੋਜਨਾ ਸੁਦਾਸੇ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਤਸੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਹੇਠ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਚਲਾਂ ਮਾਪਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਭੋਗ ਸੁਦਾਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਏ।
ਅਰ੍ਧਂ ਵੀਰਸ੍ਯ ਸ਼ृਤਪਾਮਨਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਰਾ ਸ਼ਰ੍ਧਨ੍ਤਂ ਨੁਨੁਦੇ ਅਭਿ ਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਨ੍ਯੁਂ ਮਨ੍ਯੁਮ੍ਯੋ ਮਿਮਾਯ ਭੇਜੇ ਪਥੋ ਵਰ੍ਤਨਿਂ ਪਤ੍ਯਮਾਨਃ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਆਉਂਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਘਮੰਡੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੋਲਿਆ, ਰਾਹ ਚੁਣਿਆ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਆਧ੍ਰੇਣ ਚਿਤ੍ਤਦ੍ਵੇਕਂ ਚਕਾਰ ਸਿਂਹ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਪੇਤ੍ਵੇਨਾ ਜਘਾਨ । ਅਵ ਸ੍ਰਕ੍ਤੀਰ੍ਵੇਸ਼੍ਯਾਵृਸ਼੍ਚਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੋਜਨਾ ਸੁਦਾਸੇ
ਇਕ ਹੀ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਭੋਗ ਸੁਦਾਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਤੋ ਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ਰਾਰਧੁष੍ਟੇ ਭੇਦਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛਰ੍ਧਤੋ ਵਿਨ੍ਦ ਰਨ੍ਧਿਮ੍ । ਮਰ੍ਤਾਁ ਏਨ ਸ੍ਤੁਵਤੋ ਯਃ ਕृਣੋਤਿ ਤਿਗ੍ਮਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿ ਜਹਿ ਵਜ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰ
ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਢਹਿ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਜੋ ਰਾਹ ਤੋੜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਆਪਣਾ ਤਿੱਖਾ ਵਜਰ ਵਰਤ।
ਆਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਮੁਨਾ ਤृਤ੍ਸਵਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਤ੍ਰ ਭੇਦਂ ਸਰ੍ਵਤਾਤਾ ਮੁषਾਯਤ੍ । ਅਜਾਸਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਗ੍ਰਵੋ ਯਕ੍ਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਬਲਿਂ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਜਭ੍ਰੁਰਸ਼੍ਵ੍ਯਾਨਿ
ਤ੍ਰਿਤਸੂਆਂ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ, ਸਾਰੇ ਰੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਅਜਾ, ਸ਼ੀਗਰੂ ਤੇ ਯਕਸ਼, ਜਕਾਤ ਲੈ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਏ।
ਨ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਮਤਯੋ ਨ ਰਾਯਃ ਸਂਚਕ੍ਸ਼ੇ ਪੂਰ੍ਵਾ ਉषਸੋ ਨ ਨੂਤ੍ਨਾਃ । ਦੇਵਕਂ ਚਿਨ੍ਮਾਨ੍ਯਮਾਨਂ ਜਘਨ੍ਥਾਵ ਤ੍ਮਨਾ ਬृਹਤਃ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਭੇਤ੍
ਨਾ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਤੇ ਨਾ ਨਵੀਆਂ ਭੋਰੀਆਂ, ਨਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਿਹਰ ਤੇ ਨਾ ਦੌਲਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕੀਆਂ। ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇਵਕਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰ ਯੇ ਗृਹਾਦਮਮਦੁਸ੍ਤ੍ਵਾਯਾ ਪਰਾਸ਼ਰਃ ਸ਼ਤਯਾਤੁਰ੍ਵਸਿष੍ਠਃ । ਨ ਤੇ ਭੋਜਸ੍ਯ ਸਖ੍ਯਂ ਮृषਨ੍ਤਾਧਾ ਸੂਰਿਭ੍ਯਃ ਸੁਦਿਨਾ ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਾਨ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਵੈਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ—ਪਰਾਸ਼ਰ, ਸ਼ਤਯਾਤੁ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ—ਉਹ ਭੋਜਾ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵੇ ਨਪ੍ਤੁਰ੍ਦੇਵਵਤਃ ਸ਼ਤੇ ਗੋਰ੍ਦ੍ਵਾ ਰਥਾ ਵਧੂਮਨ੍ਤਾ ਸੁਦਾਸਃ । ਅਰ੍ਹਨ੍ਨਗ੍ਨੇ ਪੈਜਵਨਸ੍ਯ ਦਾਨਂ ਹੋਤੇਵ ਸਦ੍ਮ ਪਰ੍ਯੇਮਿ ਰੇਭਨ੍
ਦੇਵਵਤਾ ਦੇ ਪੋਤੇ ਸੁਦਾਸ ਨੇ ਦੋ ਸੌ ਗਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਵਧੂਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਜਿੱਤੇ ਹਨ; ਅੱਗੇ, ਮੈਂ ਪੈਜਵਨ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪੂਜਾਰੀ ਵਾਂਗ ਘਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਗਾ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਲਾਹਾ ਕਰਦਾ।
ਚਤ੍ਵਾਰੋ ਮਾ ਪੈਜਵਨਸ੍ਯ ਦਾਨਾਃ ਸ੍ਮਦ੍ਦਿष੍ਟਯਃ ਕृਸ਼ਨਿਨੋ ਨਿਰੇਕੇ । ऋਜ੍ਰਾਸੋ ਮਾ ਪृਥਿਵਿष੍ਠਾਃ ਸੁਦਾਸਸ੍ਤੋਕਂ ਤੋਕਾਯ ਸ਼੍ਰਵਸੇ ਵਹਨ੍ਤਿ
ਪੈਜਵਨ ਦੇ ਚਾਰ ਦਾਨ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲਗੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਸੁਦਾਸ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਰਥ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜੇ, ਵੰਸ਼ ਅਤੇ ਉਲਾਦ ਲਈ ਸ਼ੋਹਰਤ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਯਸ੍ਯ ਸ਼੍ਰਵੋ ਰੋਦਸੀ ਅਨ੍ਤਰੁਰ੍ਵੀ ਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣੇਸ਼ੀਰ੍ष੍ਣੇ ਵਿਬਭਾਜਾ ਵਿਭਕ੍ਤਾ । ਸਪ੍ਤੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨ ਸ੍ਰਵਤੋ ਗृਣਨ੍ਤਿ ਨਿ ਯੁਧ੍ਯਾਮਧਿਮਸ਼ਿਸ਼ਾਦਭੀਕੇ
ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ, ਹਰ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਵੰਡੀ ਹੋਈ ਹੈ; ਸੱਤ ਨਦੀਆਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ।
ਇਮਂ ਨਰੋ ਮਰੁਤਃ ਸਸ਼੍ਚਤਾਨੁ ਦਿਵੋਦਾਸਂ ਨ ਪਿਤਰਂ ਸੁਦਾਸਃ । ਅਵਿष੍ਟਨਾ ਪੈਜਵਨਸ੍ਯ ਕੇਤਂ ਦੂਣਾਸ਼ਂ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਜਰਂ ਦੁਵੋਯੁ
ਇਹ ਲੋਕ ਮਰੁਤਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸੁਦਾਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਿਵੋਦਾਸ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਪੈਜਵਨ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀ, ਕਦੇ ਨਾ ਘਟਣ ਵਾਲੀ ਤੇ ਅਜਰ ਤਾਕਤ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਦੇ।
ਯਸ੍ਤਿਗ੍ਮਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਵृषਭੋ ਨ ਭੀਮ ਏਕਃ ਕृष੍ਟੀਸ਼੍ਚ੍ਯਾਵਯਤਿ ਪ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ । ਯਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਤੋ ਅਦਾਸ਼ੁषੋ ਗਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਨ੍ਤਾਸਿ ਸੁष੍ਵਿਤਰਾਯ ਵੇਦਃ
ਉਹ ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗ ਵਾਲਾ, ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਡਰਾਉਣਾ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸਦਾ ਦਿਆਲੂ ਗਯਾ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਖਦਾਈ ਭੇਟ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਹ ਤ੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਕੁਤ੍ਸਮਾਵਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਮਾਣਸ੍ਤਨ੍ਵਾ ਸਮਰ੍ਯੇ । ਦਾਸਂ ਯਚ੍ਛੁष੍ਣਂ ਕੁਯਵਂ ਨ੍ਯਸ੍ਮਾ ਅਰਨ੍ਧਯ ਆਰ੍ਜੁਨੇਯਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍
ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਕੁਤਸਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ। ਤੂੰ ਦਾਸਾ ਸ਼ੁਸ਼ਣਾ ਤੇ ਕੁਯਵਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਰਜੁਨੇਯਾ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿੱਤੀ।
ਤ੍ਵਂ ਧृष੍ਣੋ ਧृषਤਾ ਵੀਤਹਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿਰੂਤਿਭਿਃ ਸੁਦਾਸਮ੍ । ਪ੍ਰ ਪੌਰੁਕੁਤ੍ਸਿਂ ਤ੍ਰਸਦਸ੍ਯੁਮਾਵਃ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸਾਤਾ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇषੁ ਪੂਰੁਮ੍
ਤੂੰ, ਹੇ ਨਿਰਭੈ, ਆਪਣੀ ਨਿਰਭੈਤਾ ਨਾਲ, ਸੁਦਾਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਚੰਗੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਤੂੰ ਪੌਰੁਕੁਤਸੀ ਤੇ ਤ੍ਰਸਦਸਯੁ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਪੂਰੂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਦਿੱਤੀ।
ਤ੍ਵਂ ਨृਭਿਰ੍ਨृਮਣੋ ਦੇਵਵੀਤੌ ਭੂਰੀਣਿ ਵृਤ੍ਰਾ ਹਰ੍ਯਸ਼੍ਵ ਹਂਸਿ । ਤ੍ਵਂ ਨਿ ਦਸ੍ਯੁਂ ਚੁਮੁਰਿਂ ਧੁਨਿਂ ਚਾਸ੍ਵਾਪਯੋ ਦਭੀਤਯੇ ਸੁਹਨ੍ਤੁ
ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਹਰੀਆਸ਼ਵ, ਬਹੁਤ ਵ੍ਰਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਦਾਸ੍ਯੁ ਕੂਮੁਰੀ ਅਤੇ ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੇਵਕ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੁਤਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤਵ ਚ੍ਯੌਤ੍ਨਾਨਿ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤ ਤਾਨਿ ਨਵ ਯਤ੍ਪੁਰੋ ਨਵਤਿਂ ਚ ਸਦ੍ਯਃ । ਨਿਵੇਸ਼ਨੇ ਸ਼ਤਤਮਾਵਿਵੇषੀਰਹਞ੍ਚ ਵृਤ੍ਰਂ ਨਮੁਚਿਮੁਤਾਹਨ੍
ਤੇਰੇ ਕਰਤਬ, ਇੰਦਰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਜਦ ਤੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਨਵੱਤੀਆਂ ਨੌਂਵੇਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ। ਸੌਵੇਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤਰ ਅਤੇ ਨਾਮੁਚੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰਿਆ।
ਸਨਾ ਤਾ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਭੋਜਨਾਨਿ ਰਾਤਹਵ੍ਯਾਯ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਸੁਦਾਸੇ । ਵृष੍ਣੇ ਤੇ ਹਰੀ ਵृषਣਾ ਯੁਨਜ੍ਮਿ ਵ੍ਯਨ੍ਤੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਪੁਰੁਸ਼ਾਕ ਵਾਜਮ੍
ਇੰਦਰ, ਇਹ ਪੁਰਾਣੇ ਦਾਨ ਸੁਦਾਸ ਲਈ ਹਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਦੋ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਘੋੜਿਆਂ ਵਰਗੇ ਰਥ ਜੋੜਦਾ ਹਾਂ। ਭਜਨ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਾਫਰ ਤਾਕਤ ਲੈ ਆਉਣ।
ਮਾ ਤੇ ਅਸ੍ਯਾਂ ਸਹਸਾਵਨ੍ਪਰਿष੍ਟਾਵਘਾਯ ਭੂਮ ਹਰਿਵਃ ਪਰਾਦੈ । ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਨੋऽਵृਕੇਭਿਰ੍ਵਰੂਥੈਸ੍ਤਵ ਪ੍ਰਿਯਾਸਃ ਸੂਰਿषੁ ਸ੍ਯਾਮ
ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਇਸ ਤਾਕਤ ਦੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਰਹੀਏ, ਹਰੀਵ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਆਪਣੀਆਂ ਅਟੱਲ ਢਾਲਾਂ ਨਾਲ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਪਿਆਰੇ ਦਾਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ।