ਤਂ ਹੋਤਾਰਮਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਦੇਵਾ ਅਕृਣ੍ਵਤ । ਦਧਾਤਿ ਰਤ੍ਨਂ ਵਿਧਤੇ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮਗ੍ਨਿਰ੍ਜਨਾਯ ਦਾਸ਼ੁषੇ
ਯਜਨਾ ਦੇ ਹੋਤਾ, ਸਮਝਦਾਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨਾ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇ ਭਵ ਸੁषਮਿਧਾ ਸਮਿਦ੍ਧ ਉਤ ਬਰ੍ਹਿਰੁਰ੍ਵਿਯਾ ਵਿ ਸ੍ਤृਣੀਤਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਚੰਗੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ; ਚੌੜਾ ਬਰ੍ਹੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਛਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਉਤ ਦ੍ਵਾਰ ਉਸ਼ਤੀਰ੍ਵਿ ਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਾਮੁਤ ਦੇਵਾਁ ਉਸ਼ਤ ਆ ਵਹੇਹ
ਚਮਕਦਾਰ ਦਰਵਾਜੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਣ; ਦੇਵਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਆਉਣ।
ਅਗ੍ਨੇ ਵੀਹਿ ਹਵਿषਾ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਦੇਵਾਨ੍ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਾ ਕृਣੁਹਿ ਜਾਤਵੇਦਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ ਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ; ਹੇ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਮਲ ਯਜਨਾ ਕਰ।
ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਾ ਕਰਤਿ ਜਾਤਵੇਦਾ ਯਕ੍ਸ਼ਦ੍ਦੇਵਾਁ ਅਮृਤਾਨ੍ਪਿਪ੍ਰਯਚ੍ਚ
ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਨਿਰਮਲ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇ।
ਵਂਸ੍ਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਚੇਤਃ ਸਤ੍ਯਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵਾਸ਼ਿषੋ ਨੋ ਅਦ੍ਯ
ਸਾਰੇ ਚਾਹੀਦੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ, ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ; ਅੱਜ ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਸੱਚ ਹੋਣ।
ਤ੍ਵਾਮੁ ਤੇ ਦਧਿਰੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਂ ਦੇਵਾਸੋ ਅਗ੍ਨ ਊਰ੍ਜ ਆ ਨਪਾਤਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਸ਼ਣ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ।
ਤੇ ਤੇ ਦੇਵਾਯ ਦਾਸ਼ਤਃ ਸ੍ਯਾਮ ਮਹੋ ਨੋ ਰਤ੍ਨਾ ਵਿ ਦਧ ਇਯਾਨਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣੀਏ; ਤੂੰ ਜਦੋਂ ਤਰੱਕੀ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ।
ਤ੍ਵੇ ਹ ਯਤ੍ਪਿਤਰਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਾਮਾ ਜਰਿਤਾਰੋ ਅਸਨ੍ਵਨ੍ । ਤ੍ਵੇ ਗਾਵਃ ਸੁਦੁਘਾਸ੍ਤ੍ਵੇ ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਸੁ ਦੇਵਯਤੇ ਵਨਿष੍ਠਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸਾਡੇ ਪੁਰਖੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਜਰੀਏ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਚੰਗੇ ਸੁਖ ਪਾ ਲਏ। ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਗਾਂਵਾਂ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜੇਵ ਹਿ ਜਨਿਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ੇष੍ਯੇਵਾਵ ਦ੍ਯੁਭਿਰਭਿ ਵਿਦੁष੍ਕਵਿਃ ਸਨ੍ । ਪਿਸ਼ਾ ਗਿਰੋ ਮਘਵਨ੍ਗੋਭਿਰਸ਼੍ਵੈਸ੍ਤ੍ਵਾਯਤਃ ਸ਼ਿਸ਼ੀਹਿ ਰਾਯੇ ਅਸ੍ਮਾਨ੍
ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਮਾਹਰਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇ।
ਇਮਾ ਉ ਤ੍ਵਾ ਪਸ੍ਪृਧਾਨਾਸੋ ਅਤ੍ਰ ਮਨ੍ਦ੍ਰਾ ਗਿਰੋ ਦੇਵਯਨ੍ਤੀਰੁਪ ਸ੍ਥੁਃ । ਅਰ੍ਵਾਚੀ ਤੇ ਪਥ੍ਯਾ ਰਾਯ ਏਤੁ ਸ੍ਯਾਮ ਤੇ ਸੁਮਤਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਰ੍ਮਨ੍
ਇਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਇਥੇ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਦਾਤ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਆਵੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਹੇਠ ਰਹੀਏ, ਹੇ ਇੰਦਰ।
ਧੇਨੁਂ ਨ ਤ੍ਵਾ ਸੂਯਵਸੇ ਦੁਦੁਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨੁਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਸਸृਜੇ ਵਸਿष੍ਠਃ । ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਮੇ ਗੋਪਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵ ਆਹਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਮਤਿਂ ਗਨ੍ਤ੍ਵਚ੍ਛ
ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵਸੀਸ਼ਟ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਿਆ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ।
ਅਰ੍ਣਾਂਸਿ ਚਿਤ੍ਪਪ੍ਰਥਾਨਾ ਸੁਦਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਾਧਾਨ੍ਯਕृਣੋਤ੍ਸੁਪਾਰਾ । ਸ਼ਰ੍ਧਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਮ੍ਯੁਮੁਚਥਸ੍ਯ ਨਵ੍ਯਃ ਸ਼ਾਪਂ ਸਿਨ੍ਧੂਨਾਮਕृਣੋਦਸ਼ਸ੍ਤੀਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੁਦਾਸ ਲਈ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਡੂੰਘੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਪਾਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਬਣਾਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਮਯੂ ਦੀ ਆਉਂਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਰੋਲ਼ਾ ਇਤ੍ਤੁਰ੍ਵਸ਼ੋ ਯਕ੍ਸ਼ੁਰਾਸੀਦ੍ਰਾਯੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਸੋ ਨਿਸ਼ਿਤਾ ਅਪੀਵ । ਸ਼੍ਰੁष੍ਟਿਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਭृਗਵੋ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯਵਸ਼੍ਚ ਸਖਾ ਸਖਾਯਮਤਰਦ੍ਵਿषੂਚੋਃ
ਤੁਰਵਸ਼ ਤੇ ਯਦੂ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਤਸਿਆ ਧਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸਨ। ਭਰਗੁ ਤੇ ਦ੍ਰੁਹਿਉ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਦੋਸਤੀ ਬਣਾਈ, ਦੋਸਤ ਨੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਵੈਰ ਵਿਚ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਆ ਪਕ੍ਥਾਸੋ ਭਲਾਨਸੋ ਭਨਨ੍ਤਾਲਿਨਾਸੋ ਵਿषਾਣਿਨਃ ਸ਼ਿਵਾਸਃ । ਆ ਯੋऽਨਯਤ੍ਸਧਮਾ ਆਰ੍ਯਸ੍ਯ ਗਵ੍ਯਾ ਤृਤ੍ਸੁਭ੍ਯੋ ਅਜਗਨ੍ਯੁਧਾ ਨॄਨ੍
ਪਕਥ, ਭਲਾਨਸ, ਅਲੀਨ, ਵਿਸ਼ਾਣੀ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਲੈ ਚਲਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਤਸੂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰਾਧ੍ਯੋ ਅਦਿਤਿਂ ਸ੍ਰੇਵਯਨ੍ਤੋऽਚੇਤਸੋ ਵਿ ਜਗृਭ੍ਰੇ ਪਰੁष੍ਣੀਮ੍ । ਮਹ੍ਨਾਵਿਵ੍ਯਕ੍ਪृਥਿਵੀਂ ਪਤ੍ਯਮਾਨਃ ਪਸ਼ੁष੍ਕਵਿਰਸ਼ਯਚ੍ਚਾਯਮਾਨਃ
ਜੋ ਅਕਲ ਤੋਂ ਕੰਗਾਲ ਸਨ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਦਾਤ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਲਈ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਈਯੁਰਰ੍ਥਂ ਨ ਨ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਰੁष੍ਣੀਮਾਸ਼ੁਸ਼੍ਚਨੇਦਭਿਪਿਤ੍ਵਂ ਜਗਾਮ । ਸੁਦਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਤੁਕਾਁ ਅਮਿਤ੍ਰਾਨਰਨ੍ਧਯਨ੍ਮਾਨੁषੇ ਵਧ੍ਰਿਵਾਚਃ
ਉਹ ਲਾਭ ਲਈ, ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਵੱਲ ਆਏ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸੁਦਾਸ ਲਈ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਈਯੁਰ੍ਗਾਵੋ ਨ ਯਵਸਾਦਗੋਪਾ ਯਥਾਕृਤਮਭਿ ਮਿਤ੍ਰਂ ਚਿਤਾਸਃ । ਪृਸ਼੍ਨਿਗਾਵਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਨਿਪ੍ਰੇषਿਤਾਸਃ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟਿਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਿਯੁਤੋ ਰਨ੍ਤਯਸ਼੍ਚ
ਗਾਂਵਾਂ, ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਚਰਾਗਾਹ ਵੱਲ ਗਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ। ਚਿੱਟੀਆਂ-ਚਿੱਟੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀਆਂ, ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ, ਫੌਜਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਏਕਂ ਚ ਯੋ ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਚ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਾ ਵੈਕਰ੍ਣਯੋਰ੍ਜਨਾਨ੍ਰਾਜਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਃ । ਦਸ੍ਮੋ ਨ ਸਦ੍ਮਨ੍ਨਿ ਸ਼ਿਸ਼ਾਤਿ ਬਰ੍ਹਿਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸਰ੍ਗਮਕृਣੋਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਏषਾਮ੍
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇੱਕ ਤੇ ਇਕੀ ਵੈਕਾਰਣ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਜਾਤਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ, ਸ਼ੂਰਾ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਦੀ ਬਣਾਈ।
ਅਧ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਕਵषਂ ਵृਦ੍ਧਮਪ੍ਸ੍ਵਨੁ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਂ ਨਿ ਵृਣਗ੍ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਃ । ਵृਣਾਨਾ ਅਤ੍ਰ ਸਖ੍ਯਾਯ ਸਖ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਯਨ੍ਤੋ ਯੇ ਅਮਦਨ੍ਨਨੁ ਤ੍ਵਾ
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ, ਵਜਰ-ਬਾਹੂ, ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਕਵਸ਼ ਤੇ ਦ੍ਰੁਹਿਉ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਥੇ, ਜੋ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਮਿਲੀ; ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।
ਵਿ ਸਦ੍ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦृਂਹਿਤਾਨ੍ਯੇषਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪੁਰਃ ਸਹਸਾ ਸਪ੍ਤ ਦਰ੍ਦਃ । ਵ੍ਯਾਨਵਸ੍ਯ ਤृਤ੍ਸਵੇ ਗਯਂ ਭਾਗ੍ਜੇष੍ਮ ਪੂਰੁਂ ਵਿਦਥੇ ਮृਧ੍ਰਵਾਚਮ੍
ਇੰਦਰ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲੇ, ਸੱਤ ਗੜ੍ਹ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਢਾਹ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਤ੍ਰਿਤਸੂ ਲਈ ਗਯਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ ਪੂਰੂ, ਜੋ ਕਠੋਰ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਨਿ ਗਵ੍ਯਵੋऽਨਵੋ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯਵਸ਼੍ਚ षष੍ਟਿਃ ਸ਼ਤਾ ਸੁषੁਪੁਃ षਟ੍ ਸਹਸ੍ਰਾ । षष੍ਟਿਰ੍ਵੀਰਾਸੋ ਅਧਿ षਡ੍ਦੁਵੋਯੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯਾ ਕृਤਾਨਿ
ਅਨੂ ਤੇ ਦ੍ਰੁਹਿਉ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਸੱਠ, ਇੱਕ ਸੌ ਤੇ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸੂਤੇ ਪਏ, ਸੱਠ ਵੀਰ ਤੇ ਛੇ ਮੁਖੀ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਹੋਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣੈਤੇ ਤृਤ੍ਸਵੋ ਵੇਵਿषਾਣਾ ਆਪੋ ਨ ਸृष੍ਟਾ ਅਧਵਨ੍ਤ ਨੀਚੀਃ । ਦੁਰ੍ਮਿਤ੍ਰਾਸਃ ਪ੍ਰਕਲਵਿਨ੍ਮਿਮਾਨਾ ਜਹੁਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਭੋਜਨਾ ਸੁਦਾਸੇ
ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਤਸੂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਪਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਹੇਠ ਵਗਦਾ ਹੈ। ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਚਲਾਂ ਮਾਪਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਭੋਗ ਸੁਦਾਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਗਏ।
ਅਰ੍ਧਂ ਵੀਰਸ੍ਯ ਸ਼ृਤਪਾਮਨਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਪਰਾ ਸ਼ਰ੍ਧਨ੍ਤਂ ਨੁਨੁਦੇ ਅਭਿ ਕ੍ਸ਼ਾਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਨ੍ਯੁਂ ਮਨ੍ਯੁਮ੍ਯੋ ਮਿਮਾਯ ਭੇਜੇ ਪਥੋ ਵਰ੍ਤਨਿਂ ਪਤ੍ਯਮਾਨਃ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨੇ ਆਉਂਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਘਮੰਡੀ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੋਲਿਆ, ਰਾਹ ਚੁਣਿਆ, ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ।
ਆਧ੍ਰੇਣ ਚਿਤ੍ਤਦ੍ਵੇਕਂ ਚਕਾਰ ਸਿਂਹ੍ਯਂ ਚਿਤ੍ਪੇਤ੍ਵੇਨਾ ਜਘਾਨ । ਅਵ ਸ੍ਰਕ੍ਤੀਰ੍ਵੇਸ਼੍ਯਾਵृਸ਼੍ਚਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਯਚ੍ਛਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੋਜਨਾ ਸੁਦਾਸੇ
ਇਕ ਹੀ ਵਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਡਰਾਉਣੇ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ, ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸਾਰੇ ਭੋਗ ਸੁਦਾਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ।
ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਤੋ ਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ਰਾਰਧੁष੍ਟੇ ਭੇਦਸ੍ਯ ਚਿਚ੍ਛਰ੍ਧਤੋ ਵਿਨ੍ਦ ਰਨ੍ਧਿਮ੍ । ਮਰ੍ਤਾਁ ਏਨ ਸ੍ਤੁਵਤੋ ਯਃ ਕृਣੋਤਿ ਤਿਗ੍ਮਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਿ ਜਹਿ ਵਜ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰ
ਦੁਸ਼ਮਣ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਢਹਿ ਗਏ, ਉਹ ਵੀ ਜੋ ਰਾਹ ਤੋੜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਆਪਣਾ ਤਿੱਖਾ ਵਜਰ ਵਰਤ।
ਆਵਦਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯਮੁਨਾ ਤृਤ੍ਸਵਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਤ੍ਰ ਭੇਦਂ ਸਰ੍ਵਤਾਤਾ ਮੁषਾਯਤ੍ । ਅਜਾਸਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਗ੍ਰਵੋ ਯਕ੍ਸ਼ਵਸ਼੍ਚ ਬਲਿਂ ਸ਼ੀਰ੍षਾਣਿ ਜਭ੍ਰੁਰਸ਼੍ਵ੍ਯਾਨਿ
ਤ੍ਰਿਤਸੂਆਂ ਨੇ ਯਮੁਨਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਅੱਗੇ ਵਧਾਇਆ, ਸਾਰੇ ਰੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਅਜਾ, ਸ਼ੀਗਰੂ ਤੇ ਯਕਸ਼, ਜਕਾਤ ਲੈ ਕੇ, ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਏ।
ਨ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੁਮਤਯੋ ਨ ਰਾਯਃ ਸਂਚਕ੍ਸ਼ੇ ਪੂਰ੍ਵਾ ਉषਸੋ ਨ ਨੂਤ੍ਨਾਃ । ਦੇਵਕਂ ਚਿਨ੍ਮਾਨ੍ਯਮਾਨਂ ਜਘਨ੍ਥਾਵ ਤ੍ਮਨਾ ਬृਹਤਃ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਭੇਤ੍
ਨਾ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਤੇ ਨਾ ਨਵੀਆਂ ਭੋਰੀਆਂ, ਨਾ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਿਹਰ ਤੇ ਨਾ ਦੌਲਤ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕੀਆਂ। ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇਵਕਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਵੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰ ਯੇ ਗृਹਾਦਮਮਦੁਸ੍ਤ੍ਵਾਯਾ ਪਰਾਸ਼ਰਃ ਸ਼ਤਯਾਤੁਰ੍ਵਸਿष੍ਠਃ । ਨ ਤੇ ਭੋਜਸ੍ਯ ਸਖ੍ਯਂ ਮृषਨ੍ਤਾਧਾ ਸੂਰਿਭ੍ਯਃ ਸੁਦਿਨਾ ਵ੍ਯੁਚ੍ਛਾਨ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਵੈਰੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ—ਪਰਾਸ਼ਰ, ਸ਼ਤਯਾਤੁ ਅਤੇ ਵਸੀਸ਼ਠ—ਉਹ ਭੋਜਾ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਹੀਂ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਲਈ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਆ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।
ਦ੍ਵੇ ਨਪ੍ਤੁਰ੍ਦੇਵਵਤਃ ਸ਼ਤੇ ਗੋਰ੍ਦ੍ਵਾ ਰਥਾ ਵਧੂਮਨ੍ਤਾ ਸੁਦਾਸਃ । ਅਰ੍ਹਨ੍ਨਗ੍ਨੇ ਪੈਜਵਨਸ੍ਯ ਦਾਨਂ ਹੋਤੇਵ ਸਦ੍ਮ ਪਰ੍ਯੇਮਿ ਰੇਭਨ੍
ਦੇਵਵਤਾ ਦੇ ਪੋਤੇ ਸੁਦਾਸ ਨੇ ਦੋ ਸੌ ਗਾਂ ਅਤੇ ਦੋ ਵਧੂਆਂ ਵਾਲੇ ਰਥ ਜਿੱਤੇ ਹਨ; ਅੱਗੇ, ਮੈਂ ਪੈਜਵਨ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਪੂਜਾਰੀ ਵਾਂਗ ਘਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਲਗਾ ਕੇ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਲਾਹਾ ਕਰਦਾ।