ਸ ਯੋਜਤੇ ਅਰੁषਾ ਵਿਸ਼੍ਵਭੋਜਸਾ ਸ ਦੁਦ੍ਰਵਤ੍ਸ੍ਵਾਹੁਤਃ । ਸੁਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯਜ੍ਞਃ ਸੁਸ਼ਮੀ ਵਸੂਨਾਂ ਦੇਵਂ ਰਾਧੋ ਜਨਾਨਾਮ੍
ਉਹ ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਡੀ ਬੁਲਾਹਟ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਯਜਨਾ ਚੰਗੀ ਤਰੀਫ਼ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਭਜਨ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਸਹਾਇਕ ਬਣ।
ਉਦਸ੍ਯ ਸ਼ੋਚਿਰਸ੍ਥਾਦਾਜੁਹ੍ਵਾਨਸ੍ਯ ਮੀਲ਼੍ਹੁषਃ । ਉਦ੍ਧੂਮਾਸੋ ਅਰੁषਾਸੋ ਦਿਵਿਸ੍ਪृਸ਼ਃ ਸਮਗ੍ਨਿਮਿਨ੍ਧਤੇ ਨਰਃ
ਉਸ ਦੀ ਲੌ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਿਹਰਬਾਨ ਦੀ, ਉੱਚੀ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ; ਲਾਲ ਧੂੰਆਂ ਦੀਆਂ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਛੁਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਲੋਕ ਅੱਗ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਂ ਤ੍ਵਾ ਦੂਤਂ ਕृਣ੍ਮਹੇ ਯਸ਼ਸ੍ਤਮਂ ਦੇਵਾਁ ਆ ਵੀਤਯੇ ਵਹ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸੂਨੋ ਸਹਸੋ ਮਰ੍ਤਭੋਜਨਾ ਰਾਸ੍ਵ ਤਦ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵੇਮਹੇ
ਤੈਨੂੰ ਅਸੀਂ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ—ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆ। ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਰਦਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਸਾਨੂੰ ਦੇ, ਜੋ ਅਸੀਂ ਤੈਥੋਂ ਮੰਗਦੇ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਗृਹਪਤਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹੋਤਾ ਨੋ ਅਧ੍ਵਰੇ । ਤ੍ਵਂ ਪੋਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰ ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਵੇषਿ ਚ ਵਾਰ੍ਯਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਘਰ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਯਜਨਾ 'ਤੇ ਹੋਤਾ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਸਭ ਚੋਣ ਵਾਲਾ, ਸਮਝਦਾਰ ਪੋਤਾ ਹੈਂ—ਪੂਜਾ ਕਰ ਅਤੇ ਇਨਾਮ ਦੇ।
ਕृਧਿ ਰਤ੍ਨਂ ਯਜਮਾਨਾਯ ਸੁਕ੍ਰਤੋ ਤ੍ਵਂ ਹਿ ਰਤ੍ਨਧਾ ਅਸਿ । ਆ ਨ ऋਤੇ ਸ਼ਿਸ਼ੀਹਿ ਵਿਸ਼੍ਵਮृਤ੍ਵਿਜਂ ਸੁਸ਼ਂਸੋ ਯਸ਼੍ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਤੇ
ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦੇ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਦੌਲਤ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ, ਸਾਰੇ ਰਿਤਵੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇ, ਹੇ ਚੰਗੀ ਤਰੀਫ਼ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ।
ਤ੍ਵੇ ਅਗ੍ਨੇ ਸ੍ਵਾਹੁਤ ਪ੍ਰਿਯਾਸਃ ਸਨ੍ਤੁ ਸੂਰਯਃ । ਯਨ੍ਤਾਰੋ ਯੇ ਮਘਵਾਨੋ ਜਨਾਨਾਮੂਰ੍ਵਾਨ੍ਦਯਨ੍ਤ ਗੋਨਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਜੋ ਦਾਨੀ ਸੂਰ, ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਬਣਨ; ਉਹ ਦਾਨੀ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਚਰਾਗਾਹ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਯੇषਾਮਿਲ਼ਾ ਘृਤਹਸ੍ਤਾ ਦੁਰੋਣ ਆਁ ਅਪਿ ਪ੍ਰਾਤਾ ਨਿषੀਦਤਿ । ਤਾਁਸ੍ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਸਹਸ੍ਯ ਦ੍ਰੁਹੋ ਨਿਦੋ ਯਚ੍ਛਾ ਨਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਦੀਰ੍ਘਸ਼੍ਰੁਤ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਘੀ ਵਾਲੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਬੈਠ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੈਰੀ ਦੀ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਸਾਨੂੰ ਲੰਮੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਾਲਾ ਆਸਰਾ ਦੇ।
ਸ ਮਨ੍ਦ੍ਰਯਾ ਚ ਜਿਹ੍ਵਯਾ ਵਹ੍ਨਿਰਾਸਾ ਵਿਦੁष੍ਟਰਃ । ਅਗ੍ਨੇ ਰਯਿਂ ਮਘਵਦ੍ਭ੍ਯੋ ਨ ਆ ਵਹ ਹਵ੍ਯਦਾਤਿਂ ਚ ਸੂਦਯ
ਤੇਰੀ ਮਿੱਠੀ ਜ਼ਬਾਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈਂ। ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਸੌਂਪ।
ਯੇ ਰਾਧਾਂਸਿ ਦਦਤ੍ਯਸ਼੍ਵ੍ਯਾ ਮਘਾ ਕਾਮੇਨ ਸ਼੍ਰਵਸੋ ਮਹਃ । ਤਾਁ ਅਂਹਸਃ ਪਿਪृਹਿ ਪਰ੍ਤृਭਿष੍ਟ੍ਵਂ ਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਭਿਰ੍ਯਵਿष੍ਠ੍ਯ
ਜੋ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਤੋਂ ਬਚਾ, ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਸੌ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ।
ਦੇਵੋ ਵੋ ਦ੍ਰਵਿਣੋਦਾਃ ਪੂਰ੍ਣਾਂ ਵਿਵष੍ਟ੍ਯਾਸਿਚਮ੍ । ਉਦ੍ਵਾ ਸਿਞ੍ਚਧ੍ਵਮੁਪ ਵਾ ਪृਣਧ੍ਵਮਾਦਿਦ੍ਵੋ ਦੇਵ ਓਹਤੇ
ਪ੍ਰਭੂ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਧਾਰ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਗਾਓ, ਭਰੋ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਹਾਡੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਹੋਤਾਰਮਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਚੇਤਸਂ ਵਹ੍ਨਿਂ ਦੇਵਾ ਅਕृਣ੍ਵਤ । ਦਧਾਤਿ ਰਤ੍ਨਂ ਵਿਧਤੇ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮਗ੍ਨਿਰ੍ਜਨਾਯ ਦਾਸ਼ੁषੇ
ਯਜਨਾ ਦੇ ਹੋਤਾ, ਸਮਝਦਾਰ, ਚਮਕਦਾਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ। ਉਹ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਜ਼ਾਨਾ ਅਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨੇ ਭਵ ਸੁषਮਿਧਾ ਸਮਿਦ੍ਧ ਉਤ ਬਰ੍ਹਿਰੁਰ੍ਵਿਯਾ ਵਿ ਸ੍ਤृਣੀਤਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਚੰਗੀ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣ; ਚੌੜਾ ਬਰ੍ਹੀਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਛਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਉਤ ਦ੍ਵਾਰ ਉਸ਼ਤੀਰ੍ਵਿ ਸ਼੍ਰਯਨ੍ਤਾਮੁਤ ਦੇਵਾਁ ਉਸ਼ਤ ਆ ਵਹੇਹ
ਚਮਕਦਾਰ ਦਰਵਾਜੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਣ; ਦੇਵਤੇ, ਚਮਕਦਾਰ, ਇੱਥੇ ਇਕੱਠੇ ਆਉਣ।
ਅਗ੍ਨੇ ਵੀਹਿ ਹਵਿषਾ ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਦੇਵਾਨ੍ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਾ ਕृਣੁਹਿ ਜਾਤਵੇਦਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਚੜ੍ਹਾਵੇ ਨਾਲ ਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ; ਹੇ ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਨਿਰਮਲ ਯਜਨਾ ਕਰ।
ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਾ ਕਰਤਿ ਜਾਤਵੇਦਾ ਯਕ੍ਸ਼ਦ੍ਦੇਵਾਁ ਅਮृਤਾਨ੍ਪਿਪ੍ਰਯਚ੍ਚ
ਜਨਮਾਂ ਦਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਨਿਰਮਲ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਅਮਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰੇ।
ਵਂਸ੍ਵ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ ਪ੍ਰਚੇਤਃ ਸਤ੍ਯਾ ਭਵਨ੍ਤ੍ਵਾਸ਼ਿषੋ ਨੋ ਅਦ੍ਯ
ਸਾਰੇ ਚਾਹੀਦੇ ਵਸਤੂਆਂ ਦੇ, ਹੇ ਸਮਝਦਾਰ; ਅੱਜ ਸਾਡੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਸੱਚ ਹੋਣ।
ਤ੍ਵਾਮੁ ਤੇ ਦਧਿਰੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਂ ਦੇਵਾਸੋ ਅਗ੍ਨ ਊਰ੍ਜ ਆ ਨਪਾਤਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ, ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪੋਸ਼ਣ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ।
ਤੇ ਤੇ ਦੇਵਾਯ ਦਾਸ਼ਤਃ ਸ੍ਯਾਮ ਮਹੋ ਨੋ ਰਤ੍ਨਾ ਵਿ ਦਧ ਇਯਾਨਃ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣੀਏ; ਤੂੰ ਜਦੋਂ ਤਰੱਕੀ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ।
ਤ੍ਵੇ ਹ ਯਤ੍ਪਿਤਰਸ਼੍ਚਿਨ੍ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵਾਮਾ ਜਰਿਤਾਰੋ ਅਸਨ੍ਵਨ੍ । ਤ੍ਵੇ ਗਾਵਃ ਸੁਦੁਘਾਸ੍ਤ੍ਵੇ ਹ੍ਯਸ਼੍ਵਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਸੁ ਦੇਵਯਤੇ ਵਨਿष੍ਠਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸਾਡੇ ਪੁਰਖੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਜਰੀਏ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਚੰਗੇ ਸੁਖ ਪਾ ਲਏ। ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਗਾਂਵਾਂ ਵਧੀਆ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਘੋੜੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਧਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਰਾਜੇਵ ਹਿ ਜਨਿਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ੇष੍ਯੇਵਾਵ ਦ੍ਯੁਭਿਰਭਿ ਵਿਦੁष੍ਕਵਿਃ ਸਨ੍ । ਪਿਸ਼ਾ ਗਿਰੋ ਮਘਵਨ੍ਗੋਭਿਰਸ਼੍ਵੈਸ੍ਤ੍ਵਾਯਤਃ ਸ਼ਿਸ਼ੀਹਿ ਰਾਯੇ ਅਸ੍ਮਾਨ੍
ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿਚ ਰੱਖਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਮਾਹਰਾਂ ਵਿਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੈਂ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦੇ।
ਇਮਾ ਉ ਤ੍ਵਾ ਪਸ੍ਪृਧਾਨਾਸੋ ਅਤ੍ਰ ਮਨ੍ਦ੍ਰਾ ਗਿਰੋ ਦੇਵਯਨ੍ਤੀਰੁਪ ਸ੍ਥੁਃ । ਅਰ੍ਵਾਚੀ ਤੇ ਪਥ੍ਯਾ ਰਾਯ ਏਤੁ ਸ੍ਯਾਮ ਤੇ ਸੁਮਤਾਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼ਰ੍ਮਨ੍
ਇਹ ਮਿੱਠੀਆਂ ਬਾਣੀਆਂ, ਜੋ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੇਟ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਇਥੇ ਆ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਤੇਰੀ ਚੰਗੀ ਦਾਤ ਸਾਡੇ ਵੱਲ ਆਵੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਹੇਠ ਰਹੀਏ, ਹੇ ਇੰਦਰ।
ਧੇਨੁਂ ਨ ਤ੍ਵਾ ਸੂਯਵਸੇ ਦੁਦੁਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨੁਪ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਸਸृਜੇ ਵਸਿष੍ਠਃ । ਤ੍ਵਾਮਿਨ੍ਮੇ ਗੋਪਤਿਂ ਵਿਸ਼੍ਵ ਆਹਾ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਮਤਿਂ ਗਨ੍ਤ੍ਵਚ੍ਛ
ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਵਸੀਸ਼ਟ ਨੇ ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਿਆ। ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇ।
ਅਰ੍ਣਾਂਸਿ ਚਿਤ੍ਪਪ੍ਰਥਾਨਾ ਸੁਦਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗਾਧਾਨ੍ਯਕृਣੋਤ੍ਸੁਪਾਰਾ । ਸ਼ਰ੍ਧਨ੍ਤਂ ਸ਼ਿਮ੍ਯੁਮੁਚਥਸ੍ਯ ਨਵ੍ਯਃ ਸ਼ਾਪਂ ਸਿਨ੍ਧੂਨਾਮਕृਣੋਦਸ਼ਸ੍ਤੀਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਸੁਦਾਸ ਲਈ ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਡੂੰਘੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਪਾਰ ਕਰਨ ਯੋਗ ਬਣਾਈਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਿਮਯੂ ਦੀ ਆਉਂਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਤੇ ਸਿੰਧੂ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਪੁਰੋਲ਼ਾ ਇਤ੍ਤੁਰ੍ਵਸ਼ੋ ਯਕ੍ਸ਼ੁਰਾਸੀਦ੍ਰਾਯੇ ਮਤ੍ਸ੍ਯਾਸੋ ਨਿਸ਼ਿਤਾ ਅਪੀਵ । ਸ਼੍ਰੁष੍ਟਿਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਭृਗਵੋ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯਵਸ਼੍ਚ ਸਖਾ ਸਖਾਯਮਤਰਦ੍ਵਿषੂਚੋਃ
ਤੁਰਵਸ਼ ਤੇ ਯਦੂ ਯਜਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਮਤਸਿਆ ਧਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸਨ। ਭਰਗੁ ਤੇ ਦ੍ਰੁਹਿਉ ਨੇ ਮਿਲ ਕੇ ਦੋਸਤੀ ਬਣਾਈ, ਦੋਸਤ ਨੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਵੈਰ ਵਿਚ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।
ਆ ਪਕ੍ਥਾਸੋ ਭਲਾਨਸੋ ਭਨਨ੍ਤਾਲਿਨਾਸੋ ਵਿषਾਣਿਨਃ ਸ਼ਿਵਾਸਃ । ਆ ਯੋऽਨਯਤ੍ਸਧਮਾ ਆਰ੍ਯਸ੍ਯ ਗਵ੍ਯਾ ਤृਤ੍ਸੁਭ੍ਯੋ ਅਜਗਨ੍ਯੁਧਾ ਨॄਨ੍
ਪਕਥ, ਭਲਾਨਸ, ਅਲੀਨ, ਵਿਸ਼ਾਣੀ ਤੇ ਸ਼ਿਵਾ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਜਿਸ ਨੇ ਆਰੀਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਲੈ ਚਲਿਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਤਸੂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦੁਰਾਧ੍ਯੋ ਅਦਿਤਿਂ ਸ੍ਰੇਵਯਨ੍ਤੋऽਚੇਤਸੋ ਵਿ ਜਗृਭ੍ਰੇ ਪਰੁष੍ਣੀਮ੍ । ਮਹ੍ਨਾਵਿਵ੍ਯਕ੍ਪृਥਿਵੀਂ ਪਤ੍ਯਮਾਨਃ ਪਸ਼ੁष੍ਕਵਿਰਸ਼ਯਚ੍ਚਾਯਮਾਨਃ
ਜੋ ਅਕਲ ਤੋਂ ਕੰਗਾਲ ਸਨ, ਅਦਿਤੀ ਦੀ ਦਾਤ ਲੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਪਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਰਾਜੇ ਲਈ ਫੈਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ।
ਈਯੁਰਰ੍ਥਂ ਨ ਨ੍ਯਰ੍ਥਂ ਪਰੁष੍ਣੀਮਾਸ਼ੁਸ਼੍ਚਨੇਦਭਿਪਿਤ੍ਵਂ ਜਗਾਮ । ਸੁਦਾਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਤੁਕਾਁ ਅਮਿਤ੍ਰਾਨਰਨ੍ਧਯਨ੍ਮਾਨੁषੇ ਵਧ੍ਰਿਵਾਚਃ
ਉਹ ਲਾਭ ਲਈ, ਨੁਕਸਾਨ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਪਰੁਸ਼ਣੀ ਵੱਲ ਆਏ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਇੰਦਰ, ਸੋਮ ਪੀਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਸੁਦਾਸ ਲਈ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ।
ਈਯੁਰ੍ਗਾਵੋ ਨ ਯਵਸਾਦਗੋਪਾ ਯਥਾਕृਤਮਭਿ ਮਿਤ੍ਰਂ ਚਿਤਾਸਃ । ਪृਸ਼੍ਨਿਗਾਵਃ ਪृਸ਼੍ਨਿਨਿਪ੍ਰੇषਿਤਾਸਃ ਸ਼੍ਰੁष੍ਟਿਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਨਿਯੁਤੋ ਰਨ੍ਤਯਸ਼੍ਚ
ਗਾਂਵਾਂ, ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਚਰਾਗਾਹ ਵੱਲ ਗਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚ ਵੀ। ਚਿੱਟੀਆਂ-ਚਿੱਟੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਚਿੱਟੇ ਵੱਲੋਂ ਭੇਜੀਆਂ, ਰਾਹ ਬਣਾਇਆ, ਫੌਜਾਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਏਕਂ ਚ ਯੋ ਵਿਂਸ਼ਤਿਂ ਚ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਾ ਵੈਕਰ੍ਣਯੋਰ੍ਜਨਾਨ੍ਰਾਜਾ ਨ੍ਯਸ੍ਤਃ । ਦਸ੍ਮੋ ਨ ਸਦ੍ਮਨ੍ਨਿ ਸ਼ਿਸ਼ਾਤਿ ਬਰ੍ਹਿਃ ਸ਼ੂਰਃ ਸਰ੍ਗਮਕृਣੋਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਏषਾਮ੍
ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ ਇੱਕ ਤੇ ਇਕੀ ਵੈਕਾਰਣ ਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਜਾਤਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ। ਵੱਡੇ ਬਲਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਹੈ; ਇੰਦਰ, ਸ਼ੂਰਾ, ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਦੀ ਬਣਾਈ।
ਅਧ ਸ਼੍ਰੁਤਂ ਕਵषਂ ਵृਦ੍ਧਮਪ੍ਸ੍ਵਨੁ ਦ੍ਰੁਹ੍ਯੁਂ ਨਿ ਵृਣਗ੍ਵਜ੍ਰਬਾਹੁਃ । ਵृਣਾਨਾ ਅਤ੍ਰ ਸਖ੍ਯਾਯ ਸਖ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਯਨ੍ਤੋ ਯੇ ਅਮਦਨ੍ਨਨੁ ਤ੍ਵਾ
ਫਿਰ, ਇੰਦਰ, ਵਜਰ-ਬਾਹੂ, ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਕਵਸ਼ ਤੇ ਦ੍ਰੁਹਿਉ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਥੇ, ਜੋ ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਮਿਲੀ; ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ।