ਸ ਗृਤ੍ਸੋ ਅਗ੍ਨਿਸ੍ਤਰੁਣਸ਼੍ਚਿਦਸ੍ਤੁ ਯਤੋ ਯਵਿष੍ਠੋ ਅਜਨਿष੍ਟ ਮਾਤੁਃ । ਸਂ ਯੋ ਵਨਾ ਯੁਵਤੇ ਸ਼ੁਚਿਦਨ੍ਭੂਰਿ ਚਿਦਨ੍ਨਾ ਸਮਿਦਤ੍ਤਿ ਸਦ੍ਯਃ
ਉਹ ਚਤੁਰ ਅਗਨਿ, ਭਾਵੇਂ ਨੌਜਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਇੱਥੇ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਉਹ, ਸਭ ਤੋਂ ਨਵਾਂ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ; ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਕਈ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਹੁਤ ਖੁਰਾਕ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਯ ਦੇਵਸ੍ਯ ਸਂਸਦ੍ਯਨੀਕੇ ਯਂ ਮਰ੍ਤਾਸਃ ਸ਼੍ਯੇਤਂ ਜਗृਭ੍ਰੇ । ਨਿ ਯੋ ਗृਭਂ ਪੌਰੁषੇਯੀਮੁਵੋਚ ਦੁਰੋਕਮਗ੍ਨਿਰਾਯਵੇ ਸ਼ੁਸ਼ੋਚ
ਇਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦੀ ਥਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਲੈ ਲਈ, ਅਗਨਿ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਬੀਜ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦੂਰ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਉਹ ਖੋਜੀ ਲਈ, ਚਮਕਿਆ।
ਅਯਂ ਕਵਿਰਕਵਿषੁ ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਮਰ੍ਤੇष੍ਵਗ੍ਨਿਰਮृਤੋ ਨਿ ਧਾਯਿ । ਸ ਮਾ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਜੁਹੁਰਃ ਸਹਸ੍ਵਃ ਸਦਾ ਤ੍ਵੇ ਸੁਮਨਸਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਇਹ ਬੁਧੀਮਾਨ, ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਮਰ ਅਗਨਿ ਵਾਂਗ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਰਹੀਏ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਤੇ ਸਾਡਾ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਆ ਯੋ ਯੋਨਿਂ ਦੇਵਕृਤਂ ਸਸਾਦ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਗ੍ਨਿਰਮृਤਾਁ ਅਤਾਰੀਤ੍ । ਤਮੋषਧੀਸ਼੍ਚ ਵਨਿਨਸ਼੍ਚ ਗਰ੍ਭਂ ਭੂਮਿਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਯਸਂ ਬਿਭਰ੍ਤਿ
ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਈ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਨੇ ਅਮਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਹਨੇਰਾ, ਬੂਟੀਆਂ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਢੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਢੋਦੀ ਹੈ।
ਈਸ਼ੇ ਹ੍ਯਗ੍ਨਿਰਮृਤਸ੍ਯ ਭੂਰੇਰੀਸ਼ੇ ਰਾਯਃ ਸੁਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਦਾਤੋਃ । ਮਾ ਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਸਹਸਾਵਨ੍ਨਵੀਰਾ ਮਾਪ੍ਸਵਃ ਪਰਿ षਦਾਮ ਮਾਦੁਵਃ
ਅਗਨਿ ਅਮਰ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ, ਦੌਲਤ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਦੇ ਦਾਤਾ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਹੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਅਸੀਂ ਨਾਂ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵਿਹਲੇ, ਨਾਂ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਜਾਂ ਤੇਰੀ ਦਇਆ ਤੋਂ ਕਦੇ ਦੂਰ ਨਾ ਹੋਈਏ।
ਪਰਿषਦ੍ਯਂ ਹ੍ਯਰਣਸ੍ਯ ਰੇਕ੍ਣੋ ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਯਃ ਪਤਯਃ ਸ੍ਯਾਮ । ਨ ਸ਼ੇषੋ ਅਗ੍ਨੇ ਅਨ੍ਯਜਾਤਮਸ੍ਤ੍ਯਚੇਤਾਨਸ੍ਯ ਮਾ ਪਥੋ ਵਿ ਦੁਕ੍ਸ਼ਃ
ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲ ਦੀ ਨਵੀਂ, ਅਖੁੱਟ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹੋਈਏ, ਹੇ ਅਗਨਿ; ਬੇਸਮਝ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜਨਮ ਨਹੀਂ, ਸਾਨੂੰ ਤੇਰੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਕਦੇ ਭਟਕਣ ਨਾ ਦੇ।
ਨਹਿ ਗ੍ਰਭਾਯਾਰਣਃ ਸੁਸ਼ੇਵੋऽਨ੍ਯੋਦਰ੍ਯੋ ਮਨਸਾ ਮਨ੍ਤਵਾ ਉ । ਅਧਾ ਚਿਦੋਕਃ ਪੁਨਰਿਤ੍ਸ ਏਤ੍ਯਾ ਨੋ ਵਾਜ੍ਯਭੀषਾਲ਼ੇਤੁ ਨਵ੍ਯਃ
ਜੰਗਲ ਦੀ ਅੱਗ ਪਕੜਣ ਲਈ ਆਸਾਨ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਦਯਾਲੂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਪੇਟ ਜਾਂ ਮਨ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਫਿਰ ਵੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਨਵਾਂ, ਤਾਕਤਵਰ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਬਿਨਾ ਨੁਕਸਾਨ ਆਵੇ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਵਨੁष੍ਯਤੋ ਨਿ ਪਾਹਿ ਤ੍ਵਮੁ ਨਃ ਸਹਸਾਵਨ੍ਨਵਦ੍ਯਾਤ੍ । ਸਂ ਤ੍ਵਾ ਧ੍ਵਸ੍ਮਨ੍ਵਦਭ੍ਯੇਤੁ ਪਾਥਃ ਸਂ ਰਯਿ ਸ੍ਪृਹਯਾਯ੍ਯਃ ਸਹਸ੍ਰੀ
ਤੂੰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਤੂੰ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਰ, ਸਾਨੂੰ ਬਦਨਾਮੀ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਧੂੰਏ ਵਾਂਗ ਤੇਰੇ ਲਈ ਰਸਤਾ ਮਿਲੇ, ਦੌਲਤ, ਜੋ ਚਾਹੀਦੀ ਤੇ ਵਧੀਕ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਮਿਲੇ।
ਏਤਾ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਸੌਭਗਾ ਦਿਦੀਹ੍ਯਪਿ ਕ੍ਰਤੁਂ ਸੁਚੇਤਸਂ ਵਤੇਮ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਗृਣਤੇ ਚ ਸਨ੍ਤੁ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਚੰਗੀਆਂ ਵਾਧੂਆਂ ਚਮਕਾ। ਅਸੀਂ ਸਮਝਦਾਰ ਤੇ ਸਾਵਧਾਨ ਮਨ ਦੀ ਦਾਤ ਪਾਵਾਂ। ਸਾਰੇ ਦਾਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਜੋ ਤਰੀਫ਼ ਤੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਨਾਲ ਰੱਖੋ।
ਪ੍ਰਾਗ੍ਨਯੇ ਤਵਸੇ ਭਰਧ੍ਵਂ ਗਿਰਂ ਦਿਵੋ ਅਰਤਯੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ । ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵੇषਾਮਮृਤਾਨਾਮੁਪਸ੍ਥੇ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਵਾਵृਧੇ ਜਾਗृਵਦ੍ਭਿਃ
ਅੱਗ ਲਈ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜੋ ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ ਹੈ, ਜਾਗਦੇ ਹੋਏ ਸਦਾ ਤਿਆਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪृष੍ਟੋ ਦਿਵਿ ਧਾਯ੍ਯਗ੍ਨਿਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨੇਤਾ ਸਿਨ੍ਧੂਨਾਂ ਵृषਭ ਸ੍ਤਿਯਾਨਾਮ੍ । ਸ ਮਾਨੁषੀਰਭਿ ਵਿਸ਼ੋ ਵਿ ਭਾਤਿ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਵਾਵृਧਾਨੋ ਵਰੇਣ
ਅੱਗ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਲਵਾਨ ਹੈ ਤੇ ਭੀੜਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਵਧੀਆ ਕਰਤਬ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਦ੍ਭਿਯਾ ਵਿਸ਼ ਆਯਨ੍ਨਸਿਕ੍ਨੀਰਸਮਨਾ ਜਹਤੀਰ੍ਭੋਜਨਾਨਿ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਪੂਰਵੇ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨਃ ਪੁਰੋ ਯਦਗ੍ਨੇ ਦਰਯਨ੍ਨਦੀਦੇਃ
ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਜਾਤੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਪੂਰੂ ਲਈ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਕਿਲ੍ਹੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੀ ਤਰੀਫ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਵ ਤ੍ਰਿਧਾਤੁ ਪृਥਿਵੀ ਉਤ ਦ੍ਯੌਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਵ੍ਰਤਮਗ੍ਨੇ ਸਚਨ੍ਤ । ਤ੍ਵਂ ਭਾਸਾ ਰੋਦਸੀ ਆ ਤਤਨ੍ਥਾਜਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਾਨਃ
ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ, ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਤੇ ਅੱਗ ਦੇ ਰੂਪ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਦੋਵਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਨੂੰ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਲਗਾਤਾਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਹੋ।
ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਹਰਿਤੋ ਵਾਵਸ਼ਾਨਾ ਗਿਰਃ ਸਚਨ੍ਤੇ ਧੁਨਯੋ ਘृਤਾਚੀਃ । ਪਤਿਂ ਕृष੍ਟੀਨਾਂ ਰਥ੍ਯਂ ਰਯੀਣਾਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮੁषਸਾਂ ਕੇਤੁਮਹ੍ਨਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਸੋਨੇ ਵਰਗੀਆਂ ਭਜਨ ਤੇ ਘੀ ਵਾਲੀਆਂ ਰਲਾਈਆਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਰਥਵਾਹ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਸਵੇਰਾਂ ਤੇ ਵੱਡੇ ਕੰਮਾਂ ਦੇ ਚਿਨ੍ਹ ਹੋ।
ਤ੍ਵੇ ਅਸੁਰ੍ਯਂ ਵਸਵੋ ਨ੍ਯृਣ੍ਵਨ੍ਕ੍ਰਤੁਂ ਹਿ ਤੇ ਮਿਤ੍ਰਮਹੋ ਜੁषਨ੍ਤ । ਤ੍ਵਂ ਦਸ੍ਯੂਁਰੋਕਸੋ ਅਗ੍ਨ ਆਜ ਉਰੁ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਜਨਯਨ੍ਨਾਰ੍ਯਾਯ
ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਵਸੂਆਂ ਨੇ ਸਰਦਾਰੀ ਰੱਖੀ ਹੈ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਮਿਤਰ ਦੇ ਦੋਸਤ। ਹੇ ਅੱਗ, ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਯੂਆਂ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਆਰੀਆਂ ਲਈ ਚੌੜੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਸ ਜਾਯਮਾਨਃ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨ੍ਵਾਯੁਰ੍ਨ ਪਾਥਃ ਪਰਿ ਪਾਸਿ ਸਦ੍ਯਃ । ਤ੍ਵਂ ਭੁਵਨਾ ਜਨਯਨ੍ਨਭਿ ਕ੍ਰਨ੍ਨਪਤ੍ਯਾਯ ਜਾਤਵੇਦੋ ਦਸ਼ਸ੍ਯਨ੍
ਉੱਚ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੁਰੰਤ ਰਸਤੇ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ, ਜਾਤਵੇਦ, ਸੰਸਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹੋ।
ਤਾਮਗ੍ਨੇ ਅਸ੍ਮੇ ਇषਮੇਰਯਸ੍ਵ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਦ੍ਯੁਮਤੀਂ ਜਾਤਵੇਦਃ । ਯਯਾ ਰਾਧਃ ਪਿਨ੍ਵਸਿ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰ ਪृਥੁ ਸ਼੍ਰਵੋ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯ
ਹੇ ਅੱਗ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜਾਤਵੇਦ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਚਾਹੀਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੋ। ਉਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਦਾਨੀ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹੋ, ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਿਆਪਕ ਮਾਣ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।
ਤਂ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਮਘਵਦ੍ਭ੍ਯਃ ਪੁਰੁਕ੍ਸ਼ੁਂ ਰਯਿਂ ਨਿ ਵਾਜਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਂ ਯੁਵਸ੍ਵ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਮਹਿ ਨਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਯਚ੍ਛ ਰੁਦ੍ਰੇਭਿਰਗ੍ਨੇ ਵਸੁਭਿਃ ਸਜੋषਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਵੱਧੀ ਹੋਈ ਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ ਦੌਲਤ ਸਾਨੂੰ ਦੇਵੋ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਾਣ ਲਿਆਓ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਰੁਦਰਾਂ ਤੇ ਵਸੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਿਓ।
ਪ੍ਰ ਸਮ੍ਰਾਜੋ ਅਸੁਰਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਿਂ ਪੁਂਸਃ ਕृष੍ਟੀਨਾਮਨੁਮਾਦ੍ਯਸ੍ਯ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰ ਤਵਸਸ੍ਕृਤਾਨਿ ਵਨ੍ਦੇ ਦਾਰੁਂ ਵਨ੍ਦਮਾਨੋ ਵਿਵਕ੍ਮਿ
ਮੈਂ ਸਰਦਾਰ ਅਸੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ, ਸਮਝਦਾਰ ਦੀ ਤਰੀਫ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਤਾਕਤ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ; ਤਰੀਫ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੱਕੜ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਕਵਿਂ ਕੇਤੁਂ ਧਾਸਿਂ ਭਾਨੁਮਦ੍ਰੇਰ੍ਹਿਨ੍ਵਨ੍ਤਿ ਸ਼ਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਰੋਦਸ੍ਯੋਃ । ਪੁਰਂਦਰਸ੍ਯ ਗੀਰ੍ਭਿਰਾ ਵਿਵਾਸੇऽਗ੍ਨੇਰ੍ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਾ ਮਹਾਨਿ
ਮੈਂ ਰਿਸ਼ੀ, ਚਿਨ੍ਹ, ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਚਾਨਣ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ। ਦੋਵਾਂ ਸੰਸਾਰ ਰਾਜਸੀ ਦਾਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਅੱਗ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਕਿਲ੍ਹੇ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨ੍ਯਕ੍ਰਤੂਨ੍ਗ੍ਰਥਿਨੋ ਮृਧ੍ਰਵਾਚਃ ਪਣੀਁਰਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਁ ਅਵृਧਾਁ ਅਯਜ੍ਞਾਨ੍ । ਪ੍ਰਪ੍ਰ ਤਾਨ੍ਦਸ੍ਯੂਁਰਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਵਾਯ ਪੂਰ੍ਵਸ਼੍ਚਕਾਰਾਪਰਾਁ ਅਯਜ੍ਯੂਨ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੇਖੀ ਮਾਰਣ ਵਾਲੇ, ਕਰੜੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਹਿਤ, ਅਸਫਲ, ਤੇ ਯਜਨਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਨੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅੱਗ ਨੇ ਉਹ ਦੱਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਨਵੇਂ ਯਜਨਾ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ।
ਯੋ ਅਪਾਚੀਨੇ ਤਮਸਿ ਮਦਨ੍ਤੀਃ ਪ੍ਰਾਚੀਸ਼੍ਚਕਾਰ ਨृਤਮਃ ਸ਼ਚੀਭਿਃ । ਤਮੀਸ਼ਾਨਂ ਵਸ੍ਵੋ ਅਗ੍ਨਿਂ ਗृਣੀषੇऽਨਾਨਤਂ ਦਮਯਨ੍ਤਂ ਪृਤਨ੍ਯੂਨ੍
ਉਹ ਸਰਦਾਰ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬਹਾਦਰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ। ਮੈਂ ਅੱਗ, ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਜਿੱਤ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੀ ਤਰੀਫ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਯੋ ਦੇਹ੍ਯੋ ਅਨਮਯਦ੍ਵਧਸ੍ਨੈਰ੍ਯੋ ਅਰ੍ਯਪਤ੍ਨੀਰੁषਸਸ਼੍ਚਕਾਰ । ਸ ਨਿਰੁਧ੍ਯਾ ਨਹੁषੋ ਯਹ੍ਵੋ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵਿਸ਼ਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਬਲਿਹृਤਃ ਸਹੋਭਿਃ
ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਘਰੋਂ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੱਢ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਆਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵੇਰ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤਾਕਤਵਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਅੱਗ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਮਨ੍ਨੁਪ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਜਨਾਸ ਏਵੈਸ੍ਤਸ੍ਥੁਃ ਸੁਮਤਿਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਵਰਮਾ ਰੋਦਸ੍ਯੋਰਾਗ੍ਨਿਃ ਸਸਾਦ ਪਿਤ੍ਰੋਰੁਪਸ੍ਥਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਸਰਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਦੋਵਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਅੱਗ, ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ।
ਆ ਦੇਵੋ ਦਦੇ ਬੁਧ੍ਨ੍ਯਾ ਵਸੂਨਿ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਉਦਿਤਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ । ਆ ਸਮੁਦ੍ਰਾਦਵਰਾਦਾ ਪਰਸ੍ਮਾਦਾਗ੍ਨਿਰ੍ਦਦੇ ਦਿਵ ਆ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੇਵ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਉੱਗਣ ਨਾਲ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਗ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਤੋਂ, ਹੇਠਾਂ ਤੇ ਉੱਤੇ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਵੋ ਦੇਵਂ ਚਿਤ੍ਸਹਸਾਨਮਗ੍ਨਿਮਸ਼੍ਵਂ ਨ ਵਾਜਿਨਂ ਹਿषੇ ਨਮੋਭਿਃ । ਭਵਾ ਨੋ ਦੂਤੋ ਅਧ੍ਵਰਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਤ੍ਮਨਾ ਦੇਵੇषੁ ਵਿਵਿਦੇ ਮਿਤਦ੍ਰੁਃ
ਮੈਂ ਅੱਗ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਦੇਵ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਹਾਂ। ਯਜਨਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦਾਰ, ਸਚਾ ਤੇ ਮਕਸਦ ਵਾਲਾ, ਸਾਡਾ ਦੂਤ ਬਣੋ।
ਆ ਯਾਹ੍ਯਗ੍ਨੇ ਪਥ੍ਯਾ ਅਨੁ ਸ੍ਵਾ ਮਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਖ੍ਯਂ ਜੁषਾਣਃ । ਆ ਸਾਨੁ ਸ਼ੁष੍ਮੈਰ੍ਨਦਯਨ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਜਮ੍ਭੇਭਿਰ੍ਵਿਸ਼੍ਵਮੁਸ਼ਧਗ੍ਵਨਾਨਿ
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਹੀ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸਿਰ ਤੇ ਗੂੰਜਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਚੋਟਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੀ ਜੜੀ-ਬੂਟੀਆਂ ਅਤੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਂਦਾ ਹੈਂ।
ਪ੍ਰਾਚੀਨੋ ਯਜ੍ਞਃ ਸੁਧਿਤਂ ਹਿ ਬਰ੍ਹਿਃ ਪ੍ਰੀਣੀਤੇ ਅਗ੍ਨਿਰੀਲ਼ਿਤੋ ਨ ਹੋਤਾ । ਆ ਮਾਤਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰੇ ਹੁਵਾਨੋ ਯਤੋ ਯਵਿष੍ਠ ਜਜ੍ਞਿषੇ ਸੁਸ਼ੇਵਃ
ਯਜਨਾ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਛਾਈ ਹੋਈ ਕੁਸ਼ ਘਾਸ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ; ਅੱਗ, ਸੱਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੋਤਾਰ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ; ਹੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨਵਾਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ੁਭ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।
ਸਦ੍ਯੋ ਅਧ੍ਵਰੇ ਰਥਿਰਂ ਜਨਨ੍ਤ ਮਾਨੁषਾਸੋ ਵਿਚੇਤਸੋ ਯ ਏषਾਮ੍ । ਵਿਸ਼ਾਮਧਾਯਿ ਵਿਸ਼੍ਪਤਿਰ੍ਦੁਰੋਣੇऽਗ੍ਨਿਰ੍ਮਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਧੁਵਚਾ ऋਤਾਵਾ
ਯਜਨਾ ਵਿਚ, ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਤੁਰੰਤ ਰਥਵਾਹ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸੋਝੀ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਅੱਗ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਘਰ ਵਿਚ ਟਿਕ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਾਲਾ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਧਰਮ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ।
ਅਸਾਦਿ ਵृਤੋ ਵਹ੍ਨਿਰਾਜਗਨ੍ਵਾਨਗ੍ਨਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨृषਦਨੇ ਵਿਧਰ੍ਤਾ । ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚ ਯਂ ਪृਥਿਵੀ ਵਾਵृਧਾਤੇ ਆ ਯਂ ਹੋਤਾ ਯਜਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਮ੍
ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੇ ਆ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਅੱਗ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਅੱਗ, ਪੂਜਾਰੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਸਹਾਇਕ। ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਹੋਤਾਰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।