ਆ ਯਸ੍ਤੇ ਅਗ੍ਨ ਇਧਤੇ ਅਨੀਕਂ ਵਸਿष੍ਠ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੀਦਿਵਃ ਪਾਵਕ । ਉਤੋ ਨ ਏਭਿ ਸ੍ਤਵਥੈਰਿਹ ਸ੍ਯਾਃ
ਤੇਰੇ ਕੋਲ, ਅਗਨਿ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹੇ ਵਸੀਸ਼ਠ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਸੁੱਚਾ, ਇਹ ਸਤੁਤੀਆਂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉਣ; ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿ।
ਵਿ ਯੇ ਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਭੇਜਿਰੇ ਅਨੀਕਂ ਮਰ੍ਤਾ ਨਰਃ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯਾਸਃ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ । ਉਤੋ ਨ ਏਭਿਃ ਸੁਮਨਾ ਇਹ ਸ੍ਯਾਃ
ਜੋ ਮਾਨਵ, ਅਗਨਿ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੰਡਦੇ ਹਨ, ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਸੰਤਾਨ, ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇੱਥੇ ਚੰਗਾ ਮਨ ਰੱਖ।
ਇਮੇ ਨਰੋ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇषੁ ਸ਼ੂਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਦੇਵੀਰਭਿ ਸਨ੍ਤੁ ਮਾਯਾਃ । ਯੇ ਮੇ ਧਿਯਂ ਪਨਯਨ੍ਤ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤਾਮ੍
ਇਹ ਲੋਕ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧੇਰੇ, ਸਾਰੇ ਅਦੇਵੀ ਚਲਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂ; ਜੋ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸੋਚ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦੇ ਹਨ।
ਮਾ ਸ਼ੂਨੇ ਅਗ੍ਨੇ ਨਿ षਦਾਮ ਨृਣਾਂ ਮਾਸ਼ੇषਸੋऽਵੀਰਤਾ ਪਰਿ ਤ੍ਵਾ । ਪ੍ਰਜਾਵਤੀषੁ ਦੁਰ੍ਯਾਸੁ ਦੁਰ੍ਯ
ਅਗਨਿ, ਅਸੀਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਕੰਗਾਲ ਨਾ ਹੋਈਏ; ਤੇਰੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ, ਪਰਿਵਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਬਿਨਾ ਸੰਤਾਨ ਜਾਂ ਤਾਕਤ ਦੇ ਨਾ ਰਹੀਏ।
ਯਮਸ਼੍ਵੀ ਨਿਤ੍ਯਮੁਪਯਾਤਿ ਯਜ੍ਞਂ ਪ੍ਰਜਾਵਨ੍ਤਂ ਸ੍ਵਪਤ੍ਯਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨਃ । ਸ੍ਵਜਨ੍ਮਨਾ ਸ਼ੇषਸਾ ਵਾਵृਧਾਨਮ੍
ਜੋ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਯਜਨਾ ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਤੇ ਵਾਧੇ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਹਿ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਰਕ੍ਸ਼ਸੋ ਅਜੁष੍ਟਾਤ੍ਪਾਹਿ ਧੂਰ੍ਤੇਰਰਰੁषੋ ਅਘਾਯੋਃ । ਤ੍ਵਾ ਯੁਜਾ ਪृਤਨਾਯੂਁਰਭਿ ष੍ਯਾਮ੍
ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ, ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਤੇ ਬੁਰੇ ਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ।
ਸੇਦਗ੍ਨਿਰਗ੍ਨੀਁਰਤ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਯਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਵਾਜੀ ਤਨਯੋ ਵੀਲ਼ੁਪਾਣਿਃ । ਸਹਸ੍ਰਪਾਥਾ ਅਕ੍ਸ਼ਰਾ ਸਮੇਤਿ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਅਗਨਿ ਹੋਰ ਅਗਨੀਆਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਘੋੜਾ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ; ਉਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਹਾਂ ਤੇ ਅਟੱਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਸੇਦਗ੍ਨਿਰ੍ਯੋ ਵਨੁष੍ਯਤੋ ਨਿਪਾਤਿ ਸਮੇਦ੍ਧਾਰਮਂਹਸ ਉਰੁष੍ਯਾਤ੍ । ਸੁਜਾਤਾਸਃ ਪਰਿ ਚਰਨ੍ਤਿ ਵੀਰਾਃ
ਸੱਚਮੁੱਚ, ਅਗਨਿ ਵੈਰੀ ਉੱਤੇ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਗਾਇਆ ਹੋਇਆ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ।
ਅਯਂ ਸੋ ਅਗ੍ਨਿਰਾਹੁਤਃ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਯਮੀਸ਼ਾਨਃ ਸਮਿਦਿਨ੍ਧੇ ਹਵਿष੍ਮਾਨ੍ । ਪਰਿ ਯਮੇਤ੍ਯਧ੍ਵਰੇषੁ ਹੋਤਾ
ਇਹੀ ਉਹ ਅਗਨਿ ਹੈ, ਜੋ ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਪੁਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ; ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਜਾਰੀ ਵਾਂਗ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵੇ ਅਗ੍ਨ ਆਹਵਨਾਨਿ ਭੂਰੀਸ਼ਾਨਾਸ ਆ ਜੁਹੁਯਾਮ ਨਿਤ੍ਯਾ । ਉਭਾ ਕृਣ੍ਵਨ੍ਤੋ ਵਹਤੂ ਮਿਯੇਧੇ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਅਗਨਿ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਧ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਈਏ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ; ਦੋਵੇਂ ਭੇਟਾਂ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵਣ।
ਇਮੋ ਅਗ੍ਨੇ ਵੀਤਤਮਾਨਿ ਹਵ੍ਯਾਜਸ੍ਰੋ ਵਕ੍ਸ਼ਿ ਦੇਵਤਾਤਿਮਚ੍ਛ । ਪ੍ਰਤਿ ਨ ਈਂ ਸੁਰਭੀਣਿ ਵ੍ਯਨ੍ਤੁ
ਇਹ, ਅਗਨਿ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਫੈਲੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਹਨ; ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੁਕਣ ਬਿਨਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧੀ ਭਲਾਈ ਸਾਡੇ ਤੱਕ ਆਵੇ।
ਮਾ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇऽਵੀਰਤੇ ਪਰਾ ਦਾ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸੇऽਮਤਯੇ ਮਾ ਨੋ ਅਸ੍ਯੈ । ਮਾ ਨਃ ਕ੍ਸ਼ੁਧੇ ਮਾ ਰਕ੍ਸ਼ਸ ऋਤਾਵੋ ਮਾ ਨੋ ਦਮੇ ਮਾ ਵਨ ਆ ਜੁਹੂਰ੍ਥਾਃ
ਅਗਨਿ, ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ, ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ, ਤੇ ਸੱਚੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਾ ਕਰ; ਸਾਨੂੰ ਭੁੱਖ, ਰਾਖਸ਼, ਤੇ ਬੇਕਾਇਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡ; ਘਰ ਜਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਛੱਡ।
ਨੂ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਯਗ੍ਨ ਉਚ੍ਛਸ਼ਾਧਿ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵ ਮਘਵਦ੍ਭ੍ਯਃ ਸੁषੂਦਃ । ਰਾਤੌ ਸ੍ਯਾਮੋਭਯਾਸ ਆ ਤੇ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਮੇਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਸਥਿਰ ਕਰ। ਤੂੰ, ਦੇਵਤਾ, ਦਾਤਿਆਂ ਲਈ ਦਿਆਲੂ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਲੈਣ ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਈਏ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖ।
ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਸੁਹਵੋ ਰਣ੍ਵਸਂਦृਕ੍ਸੁਦੀਤੀ ਸੂਨੋ ਸਹਸੋ ਦਿਦੀਹਿ । ਮਾ ਤ੍ਵੇ ਸਚਾ ਤਨਯੇ ਨਿਤ੍ਯ ਆ ਧਙ੍ਮਾ ਵੀਰੋ ਅਸ੍ਮਨ੍ਨਰ੍ਯੋ ਵਿ ਦਾਸੀਤ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੂੰ ਸੌਖਾ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਰੂਹ ਚਮਕਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਚਮਕ। ਨੀਕਾ ਯੋਧਾ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੇ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਮਾ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਦੁਰ੍ਭृਤਯੇ ਸਚੈषੁ ਦੇਵੇਦ੍ਧੇष੍ਵਗ੍ਨਿषੁ ਪ੍ਰ ਵੋਚਃ । ਮਾ ਤੇ ਅਸ੍ਮਾਨ੍ਦੁਰ੍ਮਤਯੋ ਭृਮਾਚ੍ਚਿਦ੍ਦੇਵਸ੍ਯ ਸੂਨੋ ਸਹਸੋ ਨਸ਼ਨ੍ਤ
ਹੇ ਅੱਗ, ਸਾਨੂੰ ਮੰਦਭਾਗਿਆਂ ਨਾਲ ਨਾ ਜੋੜ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅੱਗਾਂ ਵਿਚ ਸਾਡੇ ਵਧੀਆ ਗੁਣਾਂ ਬਿਆਨ ਕਰ। ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਾੜੇ ਵਿਚਾਰ—even ਜੇ ਉਠਣ—ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ।
ਸ ਮਰ੍ਤੋ ਅਗ੍ਨੇ ਸ੍ਵਨੀਕ ਰੇਵਾਨਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਯ ਆਜੁਹੋਤਿ ਹਵ੍ਯਮ੍ । ਸ ਦੇਵਤਾ ਵਸੁਵਨਿਂ ਦਧਾਤਿ ਯਂ ਸੂਰਿਰਰ੍ਥੀ ਪृਚ੍ਛਮਾਨ ਏਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਅੱਗ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਮਰਾਂ ਵਿਚ ਦੌਲਤ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਾਨ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਲਈ ਬੁਧੀਮਾਨ ਮੰਗਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮਹੋ ਨੋ ਅਗ੍ਨੇ ਸੁਵਿਤਸ੍ਯ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਰਯਿਂ ਸੂਰਿਭ੍ਯ ਆ ਵਹਾ ਬृਹਨ੍ਤਮ੍ । ਯੇਨ ਵਯਂ ਸਹਸਾਵਨ੍ਮਦੇਮਾਵਿਕ੍ਸ਼ਿਤਾਸ ਆਯੁषਾ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦਾ ਰਾਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਨੀਕਿਆਂ ਲਈ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਲਿਆ। ਇਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ।
ਨੂ ਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਯਗ੍ਨ ਉਚ੍ਛਸ਼ਾਧਿ ਤ੍ਵਂ ਦੇਵ ਮਘਵਦ੍ਭ੍ਯਃ ਸੁषੂਦਃ । ਰਾਤੌ ਸ੍ਯਾਮੋਭਯਾਸ ਆ ਤੇ ਯੂਯਂ ਪਾਤ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਭਿਃ ਸਦਾ ਨਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਮੇਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਸਥਿਰ ਕਰ। ਤੂੰ, ਦੇਵਤਾ, ਦਾਤਿਆਂ ਲਈ ਦਿਆਲੂ ਹੈਂ। ਅਸੀਂ ਦਾਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਲੈਣ ਦੋਵੇਂ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਈਏ। ਤੂੰ ਸਦਾ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖ।
ਜੁषਸ੍ਵ ਨਃ ਸਮਿਧਮਗ੍ਨੇ ਅਦ੍ਯ ਸ਼ੋਚਾ ਬृਹਦ੍ਯਜਤਂ ਧੂਮਮृਣ੍ਵਨ੍ । ਉਪ ਸ੍ਪृਸ਼ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸਾਨੁ ਸ੍ਤੂਪੈਃ ਸਂ ਰਸ਼੍ਮਿਭਿਸ੍ਤਤਨਃ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ
ਹੇ ਅੱਗ, ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਲੱਕੜੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ; ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਧੂੰਆਂ ਉਠਾ। ਆਪਣੀ ਲਵਾਂ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਫੈਲਾ।
ਨਰਾਸ਼ਂਸਸ੍ਯ ਮਹਿਮਾਨਮੇषਾਮੁਪ ਸ੍ਤੋषਾਮ ਯਜਤਸ੍ਯ ਯਜ੍ਞੈਃ । ਯੇ ਸੁਕ੍ਰਤਵਃ ਸ਼ੁਚਯੋ ਧਿਯਂਧਾਃ ਸ੍ਵਦਨ੍ਤਿ ਦੇਵਾ ਉਭਯਾਨਿ ਹਵ੍ਯਾ
ਆਓ, ਨਰਾਸ਼ੰਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਕੇ ਸਲਾਹੀਏ। ਉਹ ਸਿਆਣੇ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੋਚਵਾਨ ਦੇਵਤਾ ਦੋਵੇਂ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਈਲ਼ੇਨ੍ਯਂ ਵੋ ਅਸੁਰਂ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਮਨ੍ਤਰ੍ਦੂਤਂ ਰੋਦਸੀ ਸਤ੍ਯਵਾਚਮ੍ । ਮਨੁष੍ਵਦਗ੍ਨਿਂ ਮਨੁਨਾ ਸਮਿਦ੍ਧਂ ਸਮਧ੍ਵਰਾਯ ਸਦਮਿਨ੍ਮਹੇਮ
ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਨਰਮੰਦ ਤੇ ਸਿਆਣਾ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿਚ ਦੂਤ, ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ, ਪੂਜਦੇ ਹਾਂ। ਮਨੂ ਵਾਂਗ, ਅਸੀਂ ਯਜਨਾ ਲਈ ਅੱਗ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਸਪਰ੍ਯਵੋ ਭਰਮਾਣਾ ਅਭਿਜ੍ਞੁ ਪ੍ਰ ਵृਞ੍ਜਤੇ ਨਮਸਾ ਬਰ੍ਹਿਰਗ੍ਨੌ । ਆਜੁਹ੍ਵਾਨਾ ਘृਤਪृष੍ਠਂ ਪृषਦ੍ਵਦਧ੍ਵਰ੍ਯਵੋ ਹਵਿषਾ ਮਰ੍ਜਯਧ੍ਵਮ੍
ਪੂਜਾਰੀ ਭੇਟਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ ਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਘੀ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਯਜਕ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਭੇਟ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੋ।
ਸ੍ਵਾਧ੍ਯੋ ਵਿ ਦੁਰੋ ਦੇਵਯਨ੍ਤੋऽਸ਼ਿਸ਼੍ਰਯੂ ਰਥਯੁਰ੍ਦੇਵਤਾਤਾ । ਪੂਰ੍ਵੀ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਨ ਮਾਤਰਾ ਰਿਹਾਣੇ ਸਮਗ੍ਰੁਵੋ ਨ ਸਮਨੇष੍ਵਞ੍ਜਨ੍
ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਂ 'ਚ ਆ ਕੇ, ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਾਂਵਾਂ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿਚ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸਭਾ ਵਿਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਉਤ ਯੋषਣੇ ਦਿਵ੍ਯੇ ਮਹੀ ਨ ਉषਾਸਾਨਕ੍ਤਾ ਸੁਦੁਘੇਵ ਧੇਨੁਃ । ਬਰ੍ਹਿषਦਾ ਪੁਰੁਹੂਤੇ ਮਘੋਨੀ ਆ ਯਜ੍ਞਿਯੇ ਸੁਵਿਤਾਯ ਸ਼੍ਰਯੇਤਾਮ੍
ਅਸਮਾਨ ਵਾਂਗ ਵੱਡੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੁੜੀਆਂ—ਉਸ਼ਾ ਤੇ ਰਾਤ—ਧਨ ਨਾਲ ਭਰੀ ਗਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਦਾਤੀਆਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਯਜਨਾ ਲਈ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲੈਣ ਆਉਣ।
ਵਿਪ੍ਰਾ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਮਾਨੁषੇषੁ ਕਾਰੂ ਮਨ੍ਯੇ ਵਾਂ ਜਾਤਵੇਦਸਾ ਯਜਧ੍ਯੈ । ਊਰ੍ਧ੍ਵਂ ਨੋ ਅਧ੍ਵਰਂ ਕृਤਂ ਹਵੇषੁ ਤਾ ਦੇਵੇषੁ ਵਨਥੋ ਵਾਰ੍ਯਾਣਿ
ਹੇ ਗਿਆਨੀਓ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਯਜਨਾ ਵਿਚ ਪੂਜਾਰੀ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ, ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਨਯੋਗ। ਸਾਡੀ ਯਜਨਾ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕੋ; ਫਿਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ, ਸਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦੇ ਫਲ ਦਿਓ।
ਆ ਭਾਰਤੀ ਭਾਰਤੀਭਿਃ ਸਜੋषਾ ਇਲ਼ਾ ਦੇਵੈਰ੍ਮਨੁष੍ਯੇਭਿਰਗ੍ਨਿਃ । ਸਰਸ੍ਵਤੀ ਸਾਰਸ੍ਵਤੇਭਿਰਰ੍ਵਾਕ੍ਤਿਸ੍ਰੋ ਦੇਵੀਰ੍ਬਰ੍ਹਿਰੇਦਂ ਸਦਨ੍ਤੁ
ਭਾਰਤੀ ਆਪਣੇ ਭਾਰਤੀਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਆਵੇ; ਇਲਾ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਅੱਗ। ਸਰਸਵਤੀ ਆਪਣੇ ਸਰਸਵਤਾਂ ਨਾਲ ਆਵੇ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਦੇਵੀਆਂ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਬੈਠਣ।
ਤਨ੍ਨਸ੍ਤੁਰੀਪਮਧ ਪੋषਯਿਤ੍ਨੁ ਦੇਵ ਤ੍ਵष੍ਟਰ੍ਵਿ ਰਰਾਣਃ ਸ੍ਯਸ੍ਵ । ਯਤੋ ਵੀਰਃ ਕਰ੍ਮਣ੍ਯਃ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ੋ ਯੁਕ੍ਤਗ੍ਰਾਵਾ ਜਾਯਤੇ ਦੇਵਕਾਮਃ
ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲਾ ਦੇਵਤਾ ਤਵਸ਼ਟਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋਵੇ, ਵਾਧਾ ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇਵੇ। ਉਸ ਤੋਂ ਹੀ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਹੁਨਰਮੰਦ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਤੇ ਕਰਮ ਲਈ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਨਸ੍ਪਤੇऽਵ ਸृਜੋਪ ਦੇਵਾਨਗ੍ਨਿਰ੍ਹਵਿਃ ਸ਼ਮਿਤਾ ਸੂਦਯਾਤਿ । ਸੇਦੁ ਹੋਤਾ ਸਤ੍ਯਤਰੋ ਯਜਾਤਿ ਯਥਾ ਦੇਵਾਨਾਂ ਜਨਿਮਾਨਿ ਵੇਦ
ਹੇ ਵਨਸਪਤੀ, ਭੇਟ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੱਕ ਭੇਜ। ਅੱਗ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਭੇਟ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਸੱਚਾ ਪੂਜਾਰੀ ਯਜਨਾ ਕਰੇ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਆ ਯਾਹ੍ਯਗ੍ਨੇ ਸਮਿਧਾਨੋ ਅਰ੍ਵਾਙਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦੇਵੈਃ ਸਰਥਂ ਤੁਰੇਭਿਃ । ਬਰ੍ਹਿਰ੍ਨ ਆਸ੍ਤਾਮਦਿਤਿਃ ਸੁਪੁਤ੍ਰਾ ਸ੍ਵਾਹਾ ਦੇਵਾ ਅਮृਤਾ ਮਾਦਯਨ੍ਤਾਮ੍
ਹੇ ਅੱਗ, ਜਗਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਆ। ਆਦਿਤੀ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ ਬੈਠੇ; ਅਮਰ ਦੇਵਤਾ ਭੇਟ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋਣ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਵੋ ਦੇਵਮਗ੍ਨਿਭਿਃ ਸਜੋषਾ ਯਜਿष੍ਠਂ ਦੂਤਮਧ੍ਵਰੇ ਕृਣੁਧ੍ਵਮ੍ । ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਨਿਧ੍ਰੁਵਿਰृਤਾਵਾ ਤਪੁਰ੍ਮੂਰ੍ਧਾ ਘृਤਾਨ੍ਨਃ ਪਾਵਕਃ
ਅੱਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਪੂਜਾਰੀ ਤੇ ਯਜਨਾ ਦਾ ਦੂਤ ਬਣਾਓ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸਥਿਰ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਘੀ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ।