ਅਧਿ ਸ਼੍ਰਿਯੇ ਦੁਹਿਤਾ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਰਥਂ ਤਸ੍ਥੌ ਪੁਰੁਭੁਜਾ ਸ਼ਤੋਤਿਮ੍ । ਪ੍ਰ ਮਾਯਾਭਿਰ੍ਮਾਯਿਨਾ ਭੂਤਮਤ੍ਰ ਨਰਾ ਨृਤੂ ਜਨਿਮਨ੍ਯਜ੍ਞਿਯਾਨਾਮ੍
ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਸੋਭਾ ਲਈ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਵਾਲੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਦੂ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਹੇ ਮਨੁੱਖੋ, ਨਚਣ ਵਾਲੇ ਯਜਨਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਯੁਵਂ ਸ਼੍ਰੀਭਿਰ੍ਦਰ੍ਸ਼ਤਾਭਿਰਾਭਿਃ ਸ਼ੁਭੇ ਪੁष੍ਟਿਮੂਹਥੁਃ ਸੂਰ੍ਯਾਯਾਃ । ਪ੍ਰ ਵਾਂ ਵਯੋ ਵਪੁषੇऽਨੁ ਪਪ੍ਤਨ੍ਨਕ੍ਸ਼ਦ੍ਵਾਣੀ ਸੁष੍ਟੁਤਾ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾ ਵਾਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸੋਭਾ ਅਤੇ ਚਮਕ, ਸੁੰਦਰਤਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਪਿੱਛੇ ਆਏ ਹਨ; ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਬੋਲੀ, ਹੇ ਯਜਨ-ਪਤੀ, ਤੁਹਾਡਾ ਆਉਣਾ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।
ਆ ਵਾਂ ਵਯੋऽਸ਼੍ਵਾਸੋ ਵਹਿष੍ਠਾ ਅਭਿ ਪ੍ਰਯੋ ਨਾਸਤ੍ਯਾ ਵਹਨ੍ਤੁ । ਪ੍ਰ ਵਾਂ ਰਥੋ ਮਨੋਜਵਾ ਅਸਰ੍ਜੀषਃ ਪृਕ੍ਸ਼ ਇषਿਧੋ ਅਨੁ ਪੂਰ੍ਵੀਃ
ਤੁਹਾਡੇ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਰਥ, ਨਾਸਤਿਆ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆਏ ਹਨ। ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ-ਵਰਗਾ ਤੇਜ਼ ਰਥ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਕਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ।
ਪੁਰੁ ਹਿ ਵਾਂ ਪੁਰੁਭੁਜਾ ਦੇष੍ਣਂ ਧੇਨੁਂ ਨ ਇषਂ ਪਿਨ੍ਵਤਮਸਕ੍ਰਾਮ੍ । ਸ੍ਤੁਤਸ਼੍ਚ ਵਾਂ ਮਾਧ੍ਵੀ ਸੁष੍ਟੁਤਿਸ਼੍ਚ ਰਸਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਵਾਮਨੁ ਰਾਤਿਮਗ੍ਮਨ੍
ਤੁਸੀਂ, ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਰੱਖਣ ਵਾਲੇ, ਦਾਣ-ਦਾਤ ਵਾਂਗ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਵਧੀਆ ਸਤੁਤੀਆਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਦਾਤ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ।
ਉਤ ਮ ऋਜ੍ਰੇ ਪੁਰਯਸ੍ਯ ਰਘ੍ਵੀ ਸੁਮੀਲ਼੍ਹੇ ਸ਼ਤਂ ਪੇਰੁਕੇ ਚ ਪਕ੍ਵਾ । ਸ਼ਾਣ੍ਡੋ ਦਾਦ੍ਧਿਰਣਿਨਃ ਸ੍ਮਦ੍ਦਿष੍ਟੀਨ੍ਦਸ਼ ਵਸ਼ਾਸੋ ਅਭਿषਾਚ ऋष੍ਵਾਨ੍
ਮੈਨੂੰ, ਤੇਜ਼ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਸੌ ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਸੌ ਅਨਾਜ ਦੇ ਭੰਡਾਰ ਮਿਲੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਂਡਾ ਨੇ ਦਾਣ-ਦਾਤ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦਿੱਤੀ, ਦਸ ਮੋਟੀਆਂ ਗਾਂ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ।
ਸਂ ਵਾਂ ਸ਼ਤਾ ਨਾਸਤ੍ਯਾ ਸਹਸ੍ਰਾਸ਼੍ਵਾਨਾਂ ਪੁਰੁਪਨ੍ਥਾ ਗਿਰੇ ਦਾਤ੍ । ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਯ ਵੀਰ ਨੂ ਗਿਰੇ ਦਾਦ੍ਧਤਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਪੁਰੁਦਂਸਸਾ ਸ੍ਯੁਃ
ਸੌ ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਘੋੜੇ, ਨਾਸਤਿਆ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਕਈ ਰਸਤੇ ਤੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ, ਹੇ ਵੀਰ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿਓ; ਤੁਹਾਡੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਾਰ ਜਾਣ।
ਆ ਵਾਂ ਸੁਮ੍ਨੇ ਵਰਿਮਨ੍ਸੂਰਿਭਿਃ ष੍ਯਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰਸਤਾ, ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ।
ਉਦੁ ਸ਼੍ਰਿਯ ਉषਸੋ ਰੋਚਮਾਨਾ ਅਸ੍ਥੁਰਪਾਂ ਨੋਰ੍ਮਯੋ ਰੁਸ਼ਨ੍ਤਃ । ਕृਣੋਤਿ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸੁਪਥਾ ਸੁਗਾਨ੍ਯਭੂਦੁ ਵਸ੍ਵੀ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਮਘੋਨੀ
ਉਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੋਭਾਵਾਂ ਉੱਗੀਆਂ ਹਨ, ਚਮਕਦੀਆਂ, ਪਾਣੀਆਂ 'ਤੇ ਖੜੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੋੜੇ ਚਮਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਆਸਾਨ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਦਾਣ-ਦਾਤ ਹੁਣ ਵੱਧ ਗਈ ਹੈ।
ਭਦ੍ਰਾ ਦਦृਕ੍ਸ਼ ਉਰ੍ਵਿਯਾ ਵਿ ਭਾਸ੍ਯੁਤ੍ਤੇ ਸ਼ੋਚਿਰ੍ਭਾਨਵੋ ਦ੍ਯਾਮਪਪ੍ਤਨ੍ । ਆਵਿਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਕृਣੁषੇ ਸ਼ੁਮ੍ਭਮਾਨੋषੋ ਦੇਵਿ ਰੋਚਮਾਨਾ ਮਹੋਭਿਃ
ਸੁੰਦਰ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ, ਤੁਸੀਂ ਵਿਆਪਕ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੋ; ਤੇਰੇ ਕਿਰਣਾਂ, ਹੇ ਉਸ਼ਾ, ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਵਿਖਾ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਚਮਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੋ, ਹੇ ਉਸ਼ਾ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੋ।
ਵਹਨ੍ਤਿ ਸੀਮਰੁਣਾਸੋ ਰੁਸ਼ਨ੍ਤੋ ਗਾਵਃ ਸੁਭਗਾਮੁਰ੍ਵਿਯਾ ਪ੍ਰਥਾਨਾਮ੍ । ਅਪੇਜਤੇ ਸ਼ੂਰੋ ਅਸ੍ਤੇਵ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਬਾਧਤੇ ਤਮੋ ਅਜਿਰੋ ਨ ਵੋਲ਼੍ਹਾ
ਲਾਲ ਘੋੜੇ, ਚਮਕਦੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਵਧੀਆ ਕਿਸਮਤ ਵਿਆਪਕ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਵੀਰ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭਾਲੇ ਵਾਂਗ ਹਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ।
ਸੁਗੋਤ ਤੇ ਸੁਪਥਾ ਪਰ੍ਵਤੇष੍ਵਵਾਤੇ ਅਪਸ੍ਤਰਸਿ ਸ੍ਵਭਾਨੋ । ਸਾ ਨ ਆ ਵਹ ਪृਥੁਯਾਮਨ੍ਨृष੍ਵੇ ਰਯਿਂ ਦਿਵੋ ਦੁਹਿਤਰਿषਯਧ੍ਯੈ
ਤੇਰਾ ਚੰਗਾ ਰਸਤਾ, ਤੇਰਾ ਆਸਾਨ ਰਾਹ, ਪਹਾੜਾਂ 'ਤੇ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦੀ ਹੋ। ਸਾਡੇ ਲਈ, ਹੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਧੀ, ਵੱਧ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕਰੀਏ।
ਸਾ ਵਹ ਯੋਕ੍ਸ਼ਭਿਰਵਾਤੋषੋ ਵਰਂ ਵਹਸਿ ਜੋषਮਨੁ । ਤ੍ਵਂ ਦਿਵੋ ਦੁਹਿਤਰ੍ਯਾ ਹ ਦੇਵੀ ਪੂਰ੍ਵਹੂਤੌ ਮਂਹਨਾ ਦਰ੍ਸ਼ਤਾ ਭੂਃ
ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੋ, ਹੇ ਉਸ਼ਾ; ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੀਦੀ ਭੇਟ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਧੀ, ਪੁਰਾਣੇ ਸੱਦੇ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸੋਹਣੀ ਹੋ।
ਉਤ੍ਤੇ ਵਯਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਸਤੇਰਪਪ੍ਤਨ੍ਨਰਸ਼੍ਚ ਯੇ ਪਿਤੁਭਾਜੋ ਵ੍ਯੁष੍ਟੌ । ਅਮਾ ਸਤੇ ਵਹਸਿ ਭੂਰਿ ਵਾਮਮੁषੋ ਦੇਵਿ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯ
ਘਰ ਦੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਉੱਡ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਪਿਤਾ ਦੇ ਹਿੱਸੇਦਾਰ ਹਨ, ਉਸ਼ਾ ਵੇਲੇ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੋ, ਹੇ ਉਸ਼ਾ ਦੇਵੀ, ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਰਦ ਲਈ।
ਏषਾ ਸ੍ਯਾ ਨੋ ਦੁਹਿਤਾ ਦਿਵੋਜਾਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਰੁਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਮਾਨੁषੀਰਜੀਗਃ । ਯਾ ਭਾਨੁਨਾ ਰੁਸ਼ਤਾ ਰਾਮ੍ਯਾਸ੍ਵਜ੍ਞਾਯਿ ਤਿਰਸ੍ਤਮਸਸ਼੍ਚਿਦਕ੍ਤੂਨ੍
ਇਹ ਹੈ, ਸਾਡੀ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਧੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਉੱਗ ਰਹੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖੀ ਤੇ ਦਿਵਿਆ। ਉਹ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸੋਹਣੀ, ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਰਾਤਾਂ ਤੋਂ ਪਰੇ ਵੀ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਵਿ ਤਦ੍ਯਯੁਰਰੁਣਯੁਗ੍ਭਿਰਸ਼੍ਵੈਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਭਾਨ੍ਤ੍ਯੁषਸਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਰਥਾਃ । ਅਗ੍ਰਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਬृਹਤੋ ਨਯਨ੍ਤੀਰ੍ਵਿ ਤਾ ਬਾਧਨ੍ਤੇ ਤਮ ਊਰ੍ਮ੍ਯਾਯਾਃ
ਚਮਕਦੀਆਂ ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਲਾਲ ਜੁੜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੰਦਰੀ ਰਥ ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਲਈ ਰਸਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰਵੋ ਵਾਜਮਿषਮੂਰ੍ਜਂ ਵਹਨ੍ਤੀਰ੍ਨਿ ਦਾਸ਼ੁष ਉषਸੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਯ । ਮਘੋਨੀਰ੍ਵੀਰਵਤ੍ਪਤ੍ਯਮਾਨਾ ਅਵੋ ਧਾਤ ਵਿਧਤੇ ਰਤ੍ਨਮਦ੍ਯ
ਉਸ਼ਾਵਾਂ ਇਜ਼ਤ, ਤਾਕਤ, ਪੋਸ਼ਣ ਅਤੇ ਜੋਸ਼ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਭਗਤਾਂ ਅਤੇ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ। ਦਿਲੋਂ ਦਾਤੀ, ਉਹ ਵਿਰਲੇ ਪੁੱਤਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਅੱਜ, ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਦਰ ਦੀ ਵਸਤੂ ਬਖ਼ਸ਼ੋ।
ਇਦਾ ਹਿ ਵੋ ਵਿਧਤੇ ਰਤ੍ਨਮਸ੍ਤੀਦਾ ਵੀਰਾਯ ਦਾਸ਼ੁष ਉषਾਸਃ । ਇਦਾ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਜਰਤੇ ਯਦੁਕ੍ਥਾ ਨਿ ष੍ਮ ਮਾਵਤੇ ਵਹਥਾ ਪੁਰਾ ਚਿਤ੍
ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਕਦਰ ਦੀ ਵਸਤੂ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਹੁਣ, ਵਿਰਲੇ ਲਈ, ਭਗਤ ਲਈ। ਹੁਣ, ਜਦੋਂ ਕਵੀ ਭਜਨ ਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲੱਭਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹੋ।
ਇਦਾ ਹਿ ਤ ਉषੋ ਅਦ੍ਰਿਸਾਨੋ ਗੋਤ੍ਰਾ ਗਵਾਮਙ੍ਗਿਰਸੋ ਗृਣਨ੍ਤਿ । ਵ੍ਯਰ੍ਕੇਣ ਬਿਭਿਦੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਚ ਸਤ੍ਯਾ ਨृਣਾਮਭਵਦ੍ਦੇਵਹੂਤਿਃ
ਹੁਣ, ਉਸ਼ਾਵਾਂ, ਅੰਗਿਰਸ ਤੁਸੀਂ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਸਲਾਹਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੂਰਜ ਦੀ ਕਿਰਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪਾਰ ਕਰ ਗਏ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭਗਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਵਾ ਸੱਚਾ ਹੋਇਆ।
ਉਚ੍ਛਾ ਦਿਵੋ ਦੁਹਿਤਃ ਪ੍ਰਤ੍ਨਵਨ੍ਨੋ ਭਰਦ੍ਵਾਜਵਦ੍ਵਿਧਤੇ ਮਘੋਨਿ । ਸੁਵੀਰਂ ਰਯਿਂ ਗृਣਤੇ ਰਿਰੀਹ੍ਯੁਰੁਗਾਯਮਧਿ ਧੇਹਿ ਸ਼੍ਰਵੋ ਨਃ
ਉਠੋ, ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਧੀ, ਪੁਰਾਣੀ, ਭਰਦਵਾਜਾ ਵਾਂਗ, ਭਗਤਾਂ ਲਈ ਦਾਤੀ। ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ ਧਨ ਤੇ ਵਿਰਲੇ ਪੂਤ ਦਿਓ; ਸਾਡੀ ਇਜ਼ਤ, ਦੂਰ ਤੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੋ।
ਵਪੁਰ੍ਨੁ ਤਚ੍ਚਿਕਿਤੁषੇ ਚਿਦਸ੍ਤੁ ਸਮਾਨਂ ਨਾਮ ਧੇਨੁ ਪਤ੍ਯਮਾਨਮ੍ । ਮਰ੍ਤੇष੍ਵਨ੍ਯਦ੍ਦੋਹਸੇ ਪੀਪਾਯ ਸਕृਚ੍ਛੁਕ੍ਰਂ ਦੁਦੁਹੇ ਪृਸ਼੍ਨਿਰੂਧਃ
ਉਹ ਰੂਪ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ—ਇੱਕ ਹੀ ਨਾਂ, ਗਾਂ, ਸਭ ਲਈ ਆਮ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ, ਉਹ ਹੋਰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਨੇ ਦੁੱਧ ਦਿੱਤਾ।
ਯੇ ਅਗ੍ਨਯੋ ਨ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਨ੍ਨਿਧਾਨਾ ਦ੍ਵਿਰ੍ਯਤ੍ਤ੍ਰਿਰ੍ਮਰੁਤੋ ਵਾਵृਧਨ੍ਤ । ਅਰੇਣਵੋ ਹਿਰਣ੍ਯਯਾਸ ਏषਾਂ ਸਾਕਂ ਨृਮ੍ਣੈਃ ਪੌਂਸ੍ਯੇਭਿਸ਼੍ਚ ਭੂਵਨ੍
ਉਹ ਅੱਗਾਂ, ਅਗਨਿ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੇ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਦੋ ਵਾਰੀ, ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ, ਮਾਰੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਧੂੜ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਮਰਦਾਨਗੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਯੇ ਮੀਲ਼੍ਹੁषਃ ਸਨ੍ਤਿ ਪੁਤ੍ਰਾ ਯਾਁਸ਼੍ਚੋ ਨੁ ਦਾਧृਵਿਰ੍ਭਰਧ੍ਯੈ । ਵਿਦੇ ਹਿ ਮਾਤਾ ਮਹੋ ਮਹੀ षਾ ਸੇਤ੍ਪृਸ਼੍ਨਿਃ ਸੁਭ੍ਵੇ ਗਰ੍ਭਮਾਧਾਤ੍
ਜੋ ਰੁਦ੍ਰ ਦੇ ਦਇਆਲੂ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਲੈਣ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ—ਵੱਡੀ, ਤਾਕਤਵਰ। ਪ੍ਰਸ਼ਨੀ ਨੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਲਈ ਗਰਭ ਰੱਖਿਆ।
ਨ ਯ ਈषਨ੍ਤੇ ਜਨੁषੋऽਯਾ ਨ੍ਵਨ੍ਤਃ ਸਨ੍ਤੋऽਵਦ੍ਯਾਨਿ ਪੁਨਾਨਾਃ । ਨਿਰ੍ਯਦ੍ਦੁਹ੍ਰੇ ਸ਼ੁਚਯੋऽਨੁ ਜੋषਮਨੁ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਤਨ੍ਵਮੁਕ੍ਸ਼ਮਾਣਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਉਤਪਤੀ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਸ਼ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਮਨਪਸੰਦ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਮਕ੍ਸ਼ੂ ਨ ਯੇषੁ ਦੋਹਸੇ ਚਿਦਯਾ ਆ ਨਾਮ ਧृष੍ਣੁ ਮਾਰੁਤਂ ਦਧਾਨਾਃ । ਨ ਯੇ ਸ੍ਤੌਨਾ ਅਯਾਸੋ ਮਹ੍ਨਾ ਨੂ ਚਿਤ੍ਸੁਦਾਨੁਰਵ ਯਾਸਦੁਗ੍ਰਾਨ੍
ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ, ਦੁੱਧ ਲਈ ਵੀ, ਉਹ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦਾ ਤਾਕਤਵਰ ਨਾਂ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਲਾਹਾ ਨਾਲ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਹੁਣ ਵੀ, ਦਾਤੀ, ਉਗਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਤ ਇਦੁਗ੍ਰਾਃ ਸ਼ਵਸਾ ਧृष੍ਣੁषੇਣਾ ਉਭੇ ਯੁਜਨ੍ਤ ਰੋਦਸੀ ਸੁਮੇਕੇ । ਅਧ ਸ੍ਮੈषੁ ਰੋਦਸੀ ਸ੍ਵਸ਼ੋਚਿਰਾਮਵਤ੍ਸੁ ਤਸ੍ਥੌ ਨ ਰੋਕਃ
ਉਹ ਉਗਰ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਜੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਠੀਕ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਕਦੇ ਮੰਦੀ ਨਹੀਂ।
ਅਨੇਨੋ ਵੋ ਮਰੁਤੋ ਯਾਮੋ ਅਸ੍ਤ੍ਵਨਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਮਜਤ੍ਯਰਥੀਃ । ਅਨਵਸੋ ਅਨਭੀਸ਼ੂ ਰਜਸ੍ਤੂਰ੍ਵਿ ਰੋਦਸੀ ਪਥ੍ਯਾ ਯਾਤਿ ਸਾਧਨ੍
ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਹੀਂ, ਮਾਰੁਤੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਚਲਣ ਤੇਜ਼ ਹੈ—even ਘੋੜੇ ਬਿਨਾ, ਰਥ ਬਿਨਾ, ਬੰਨ੍ਹੇ ਬਿਨਾ, ਦਬਾਏ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚਲਦੇ ਹਨ, ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨਾਸ੍ਯ ਵਰ੍ਤਾ ਨ ਤਰੁਤਾ ਨ੍ਵਸ੍ਤਿ ਮਰੁਤੋ ਯਮਵਥ ਵਾਜਸਾਤੌ । ਤੋਕੇ ਵਾ ਗੋषੁ ਤਨਯੇ ਯਮਪ੍ਸੁ ਸ ਵ੍ਰਜਂ ਦਰ੍ਤਾ ਪਾਰ੍ਯੇ ਅਧ ਦ੍ਯੋਃ
ਕੋਈ ਉਸ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਜਾਂ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਮਾਰੁਤੋ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਤਾਕਤ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਚਾਹੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਰ ਕਰਦਾ, ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਮਰ੍ਕਂ ਗृਣਤੇ ਤੁਰਾਯ ਮਾਰੁਤਾਯ ਸ੍ਵਤਵਸੇ ਭਰਧ੍ਵਮ੍ । ਯੇ ਸਹਾਂਸਿ ਸਹਸਾ ਸਹਨ੍ਤੇ ਰੇਜਤੇ ਅਗ੍ਨੇ ਪृਥਿਵੀ ਮਖੇਭ੍ਯਃ
ਵੱਡੇ ਮਾਰੁਤਾਂ ਨੂੰ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਲਈ, ਚਮਕਦਾਰ ਭਜਨ ਭੇਟ ਕਰੋ। ਜੋ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਹਿ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਗਨਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਰਸਮਾਂ ਤੋਂ ਕੰਬਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਿषੀਮਨ੍ਤੋ ਅਧ੍ਵਰਸ੍ਯੇਵ ਦਿਦ੍ਯੁਤ੍ਤृषੁਚ੍ਯਵਸੋ ਜੁਹ੍ਵੋ ਨਾਗ੍ਨੇਃ । ਅਰ੍ਚਤ੍ਰਯੋ ਧੁਨਯੋ ਨ ਵੀਰਾ ਭ੍ਰਾਜਜ੍ਜਨ੍ਮਾਨੋ ਮਰੁਤੋ ਅਧृष੍ਟਾਃ
ਚਮਕਦਾਰ, ਯਜਨ ਦੀ ਚਮਕ ਵਾਂਗ, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਤੀਖੀਆਂ ਬਰਛੀਆਂ ਅਗਨਿ ਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚਲਣ ਵਿਰਲੇ ਵਾਂਗ; ਮਾਰੁਤ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਜਿੱਤ ਹਨ।
ਤਂ ਵृਧਨ੍ਤਂ ਮਾਰੁਤਂ ਭ੍ਰਾਜਦृष੍ਟਿਂ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸੂਨੁਂ ਹਵਸਾ ਵਿਵਾਸੇ । ਦਿਵਃ ਸ਼ਰ੍ਧਾਯ ਸ਼ੁਚਯੋ ਮਨੀषਾ ਗਿਰਯੋ ਨਾਪ ਉਗ੍ਰਾ ਅਸ੍ਪृਧ੍ਰਨ੍
ਉਹ ਵਧਦੇ ਮਾਰੁਤ, ਚਮਕਦਾਰ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲਾ, ਰੁਦ੍ਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਦਲਾਂ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲਾ; ਵੱਡੇ ਪਹਾੜਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਨਹੀਂ।