ਆ ਰਿਖ ਕਿਕਿਰਾ ਕृਣੁ ਪਣੀਨਾਂ ਹृਦਯਾ ਕਵੇ । ਅਥੇਮਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਰਨ੍ਧਯ
ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਕੰਜੂਸਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ; ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ ਝੁਕਾ।
ਯਾਂ ਪੂषਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚੋਦਨੀਮਾਰਾਂ ਬਿਭਰ੍ष੍ਯਾਘृਣੇ । ਤਯਾ ਸਮਸ੍ਯ ਹृਦਯਮਾ ਰਿਖ ਕਿਕਿਰਾ ਕृਣੁ
ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ ਪੁਸ਼ਨ, ਜੋ ਤੂੰ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਛੜੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਕੰਜੂਸ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੇਦ, ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾ, ਹਿਲਾ।
ਯਾ ਤੇ ਅष੍ਟ੍ਰਾ ਗੋਪਸ਼ਾਘृਣੇ ਪਸ਼ੁਸਾਧਨੀ । ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਸੁਮ੍ਨਮੀਮਹੇ
ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਤੇਰੀ ਛੜੀ ਜੋ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧਨ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਸਾਨੂੰ ਮਿਲੇ।
ਉਤ ਨੋ ਗੋषਣਿਂ ਧਿਯਮਸ਼੍ਵਸਾਂ ਵਾਜਸਾਮੁਤ । ਨृਵਤ੍ਕृਣੁਹਿ ਵੀਤਯੇ
ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਪਸ਼ੂ ਲੱਭਣ ਦੀ ਸਮਝ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ; ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਖੁਸ਼ਹਾਲ ਕਰ।
ਸਂ ਪੂषਨ੍ਵਿਦੁषਾ ਨਯ ਯੋ ਅਞ੍ਜਸਾਨੁਸ਼ਾਸਤਿ । ਯ ਏਵੇਦਮਿਤਿ ਬ੍ਰਵਤ੍
ਹੇ ਪੁਸ਼ਨ, ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਹੀ ਰਾਹ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਇਹੀ ਹੈ।'
ਸਮੁ ਪੂष੍ਣਾ ਗਮੇਮਹਿ ਯੋ ਗृਹਾਁ ਅਭਿਸ਼ਾਸਤਿ । ਇਮ ਏਵੇਤਿ ਚ ਬ੍ਰਵਤ੍
ਪੁਸ਼ਨ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਜਾਵਾਂ ਜੋ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, 'ਇਹੀ ਹੈ।'
ਪੂष੍ਣਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਨ ਰਿष੍ਯਤਿ ਨ ਕੋਸ਼ੋऽਵ ਪਦ੍ਯਤੇ । ਨੋ ਅਸ੍ਯ ਵ੍ਯਥਤੇ ਪਵਿਃ
ਪੁਸ਼ਨ ਦਾ ਪਹੀਆ ਕਦੇ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੀ ਧੁਰ ਕਦੇ ਢਲਦੀ ਨਹੀਂ; ਉਸ ਦੀ ਛੜੀ ਕਦੇ ਘਿਸਦੀ ਨਹੀਂ।
ਯੋ ਅਸ੍ਮੈ ਹਵਿषਾਵਿਧਨ੍ਨ ਤਂ ਪੂषਾਪਿ ਮृष੍ਯਤੇ । ਪ੍ਰਥਮੋ ਵਿਨ੍ਦਤੇ ਵਸੁ
ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਹਵਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੁਸ਼ਨ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਨ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਪੂषਾ ਗਾ ਅਨ੍ਵੇਤੁ ਨਃ ਪੂषਾ ਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਵਰ੍ਵਤਃ । ਪੂषਾ ਵਾਜਂ ਸਨੋਤੁ ਨਃ
ਪੁਸ਼ਨ ਸਾਡੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੇ, ਪੁਸ਼ਨ ਸਾਡੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ, ਪੁਸ਼ਨ ਸਾਨੂੰ ਤਾਕਤ ਦੇਵੇ।
ਪੂषਨ੍ਨਨੁ ਪ੍ਰ ਗਾ ਇਹਿ ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਸੁਨ੍ਵਤਃ । ਅਸ੍ਮਾਕਂ ਸ੍ਤੁਵਤਾਮੁਤ
ਹੇ ਪੁਸ਼ਨ, ਸਾਡੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆ, ਉਹ ਪੂਜਾਰੀ ਜੋ ਸੋਮਾ ਨਿਚੋੜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਤਕਾਰੀਦੇ ਹਨ।
ਮਾਕਿਰ੍ਨੇਸ਼ਨ੍ਮਾਕੀਂ ਰਿषਨ੍ਮਾਕੀਂ ਸਂ ਸ਼ਾਰਿ ਕੇਵਟੇ । ਅਥਾਰਿष੍ਟਾਭਿਰਾ ਗਹਿ
ਕੋਈ ਭਟਕੇ ਨਾ, ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਾਏ, ਕੋਈ ਯਾਤਰਾ 'ਤੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਵੇ; ਫਿਰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ।
ਸ਼ृਣ੍ਵਨ੍ਤਂ ਪੂषਣਂ ਵਯਮਿਰ੍ਯਮਨष੍ਟਵੇਦਸਮ੍ । ਈਸ਼ਾਨਂ ਰਾਯ ਈਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਪੁਸ਼ਨ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਪੂषਨ੍ਤਵ ਵ੍ਰਤੇ ਵਯਂ ਨ ਰਿष੍ਯੇਮ ਕਦਾ ਚਨ । ਸ੍ਤੋਤਾਰਸ੍ਤ ਇਹ ਸ੍ਮਸਿ
ਪੁਸ਼ਨ, ਤੇਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਕਦੇ ਭਟਕਦੇ ਨਾ ਰਹੀਏ; ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਤੇਰੀ ਸਤਕਾਰੀਦੇ ਹਾਂ।
ਪਰਿ ਪੂषਾ ਪਰਸ੍ਤਾਦ੍ਧਸ੍ਤਂ ਦਧਾਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮ੍ । ਪੁਨਰ੍ਨੋ ਨष੍ਟਮਾਜਤੁ
ਪੁਸ਼ਨ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਦੂਰੋਂ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ; ਜੋ ਗੁਆਚ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇ।
ਏਹਿ ਵਾਂ ਵਿਮੁਚੋ ਨਪਾਦਾਘृਣੇ ਸਂ ਸਚਾਵਹੈ । ਰਥੀਰृਤਸ੍ਯ ਨੋ ਭਵ
ਓ ਵਿਮੁਚੋ ਦੇ ਪੁੱਤੋ, ਨਪਾਤ ਆਘ੍ਰਣੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਓ, ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਮਿਲੀਏ; ਸੱਚ ਦੇ ਰਥ ਦਾ ਸਾਰਥੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਣੋ।
ਰਥੀਤਮਂ ਕਪਰ੍ਦਿਨਮੀਸ਼ਾਨਂ ਰਾਧਸੋ ਮਹਃ । ਰਾਯਃ ਸਖਾਯਮੀਮਹੇ
ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਗੁੱਝੇ ਹਨ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਰਾਯੋ ਧਾਰਾਸ੍ਯਾਘृਣੇ ਵਸੋ ਰਾਸ਼ਿਰਜਾਸ਼੍ਵ । ਧੀਵਤੋਧੀਵਤਃ ਸਖਾ
ਆਘ੍ਰਣੀ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਧਾਰ, ਦਾਤਾ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਢੇਰ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਵੋ; ਬੁਧੀਮਾਨਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ, ਸਾਡੇ ਮਿੱਤਰ ਬਣੋ।
ਪੂषਣਂ ਨ੍ਵਜਾਸ਼੍ਵਮੁਪ ਸ੍ਤੋषਾਮ ਵਾਜਿਨਮ੍ । ਸ੍ਵਸੁਰ੍ਯੋ ਜਾਰ ਉਚ੍ਯਤੇ
ਅਸੀਂ ਪੂਸ਼ਣ, ਨਵੇਂ ਘੋੜੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ; ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਾਤੁਰ੍ਦਿਧਿषੁਮਬ੍ਰਵਂ ਸ੍ਵਸੁਰ੍ਜਾਰਃ ਸ਼ृਣੋਤੁ ਨਃ । ਭ੍ਰਾਤੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਸਖਾ ਮਮ
ਮੈਂ ਮਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹ ਕੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ, ਪ੍ਰੇਮੀ ਸੂਰਜ ਸਾਡੀ ਸੁਣੇ; ਇੰਦਰ ਦਾ ਭਰਾ ਮੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹੈ।
ਆਜਾਸਃ ਪੂषਣਂ ਰਥੇ ਨਿਸ਼ृਮ੍ਭਾਸ੍ਤੇ ਜਨਸ਼੍ਰਿਯਮ੍ । ਦੇਵਂ ਵਹਨ੍ਤੁ ਬਿਭ੍ਰਤਃ
ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਰਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਵਣ।
ਯ ਏਨਮਾਦਿਦੇਸ਼ਤਿ ਕਰਮ੍ਭਾਦਿਤਿ ਪੂषਣਮ੍ । ਨ ਤੇਨ ਦੇਵ ਆਦਿਸ਼ੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਪੂਸ਼ਣ ਨੂੰ 'ਕਰੰਭਾ' ਕਹਿ ਕੇ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਰਸਤੇ ਉਸ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।
ਉਤ ਘਾ ਸ ਰਥੀਤਮਃ ਸਖ੍ਯਾ ਸਤ੍ਪਤਿਰ੍ਯੁਜਾ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਜਿਘ੍ਨਤੇ
ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸੱਚਾ ਸਾਥੀ, ਚੰਗਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਇੰਦਰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਉਤਾਦਃ ਪਰੁषੇ ਗਵਿ ਸੂਰਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਹਿਰਣ੍ਯਯਮ੍ । ਨ੍ਯੈਰਯਦ੍ਰਥੀਤਮਃ
ਸੂਰਜ ਨੇ ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਹੀਆ ਰੱਖਿਆ; ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਹ ਪਹੀਆ ਥਾਂ ਰੱਖਿਆ।
ਯਦਦ੍ਯ ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁष੍ਟੁਤ ਬ੍ਰਵਾਮ ਦਸ੍ਰ ਮਨ੍ਤੁਮਃ । ਤਤ੍ਸੁ ਨੋ ਮਨ੍ਮ ਸਾਧਯ
ਅੱਜ ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹੀਏ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਅਸਚਰਜ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਉਹ ਸੋਚ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕਰ।
ਇਮਂ ਚ ਨੋ ਗਵੇषਣਂ ਸਾਤਯੇ ਸੀषਧੋ ਗਣਮ੍ । ਆਰਾਤ੍ਪੂषਨ੍ਨਸਿ ਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਗਾਂ ਦੀ ਖੋਜ, ਇਹ ਟੋਲੀ ਮਿਲਣ ਲਈ ਦੇ; ਪੂਸ਼ਣ, ਤੂੰ ਦੂਰੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈਂ।
ਆ ਤੇ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮੀਮਹ ਆਰੇਅਘਾਮੁਪਾਵਸੁਮ੍ । ਅਦ੍ਯਾ ਚ ਸਰ੍ਵਤਾਤਯੇ ਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਤਾਤਯੇ
ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਲੱਭਦੇ ਹਾਂ, ਦੌਲਤ ਲਈ ਦੂਰੋਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ; ਅੱਜ ਅਤੇ ਹਰ ਕੱਲੀ ਲਈ, ਕੱਲੀ ਅਤੇ ਹਰ ਕੱਲੀ ਲਈ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਨੁ ਪੂषਣਾ ਵਯਂ ਸਖ੍ਯਾਯ ਸ੍ਵਸ੍ਤਯੇ । ਹੁਵੇਮ ਵਾਜਸਾਤਯੇ
ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਨੂੰ ਦੋਸਤੀ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਤਾਕਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।
ਸੋਮਮਨ੍ਯ ਉਪਾਸਦਤ੍ਪਾਤਵੇ ਚਮ੍ਵੋਃ ਸੁਤਮ੍ । ਕਰਮ੍ਭਮਨ੍ਯ ਇਚ੍ਛਤਿ
ਕੋਈ ਸੋਮਾ, ਚਮਵਾਂ ਦੀ ਨਿਕਲਾਈ ਹੋਈ ਰਸ, ਪੀਣ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਦੂਜਾ ਕਰੰਭਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਜਾ ਅਨ੍ਯਸ੍ਯ ਵਹ੍ਨਯੋ ਹਰੀ ਅਨ੍ਯਸ੍ਯ ਸਮ੍ਭृਤਾ । ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਵृਤ੍ਰਾਣਿ ਜਿਘ੍ਨਤੇ
ਇਕ ਦੇ ਅੱਗ ਬੱਕਰੀਆਂ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਲਈ ਘੋੜੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਨਯਦ੍ਰਿਤੋ ਮਹੀਰਪੋ ਵृषਨ੍ਤਮਃ । ਤਤ੍ਰ ਪੂषਾਭਵਤ੍ਸਚਾ
ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਿਆ, ਉਥੇ ਪੂਸ਼ਣ ਉਸ ਦਾ ਸਾਥੀ ਸੀ।