ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਦਸ਼ ਕੋਸ਼ਾਨ੍ਦਸ਼ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਧਿਭੋਜਨਾ । ਦਸ਼ੋ ਹਿਰਣ੍ਯਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਦਿਵੋਦਾਸਾਦਸਾਨਿषਮ੍
ਦਸ ਘੋੜੇ, ਦਸ ਰਥ, ਦਸ ਕਪੜੇ, ਤੇ ਵਾਫਰ ਖਾਣਾ; ਦਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੋਕੇ ਮੈਂ ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਤੋਂ ਲਏ।
ਦਸ਼ ਰਥਾਨ੍ਪ੍ਰष੍ਟਿਮਤਃ ਸ਼ਤਂ ਗਾ ਅਥਰ੍ਵਭ੍ਯਃ । ਅਸ਼੍ਵਥਃ ਪਾਯਵੇऽਦਾਤ੍
ਦਸ ਰਥਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਇੱਕ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ, ਅਥਰਵਨ ਨੇ ਲਿਆ। ਅਸ਼ਵਥਾ ਨੇ ਪਾਯੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਿ ਰਾਧੋ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨ੍ਯਂ ਦਧਾਨਾਨ੍ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਨ੍ਸਾਰ੍ਞ੍ਜਯੋ ਅਭ੍ਯਯष੍ਟ
ਸਾਰੰਜਯਾ ਨੇ ਭਰਦਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਵੀਡ੍ਵਙ੍ਗੋ ਹਿ ਭੂਯਾ ਅਸ੍ਮਤ੍ਸਖਾ ਪ੍ਰਤਰਣਃ ਸੁਵੀਰਃ । ਗੋਭਿਃ ਸਂਨਦ੍ਧੋ ਅਸਿ ਵੀਲ਼ਯਸ੍ਵਾਸ੍ਥਾਤਾ ਤੇ ਜਯਤੁ ਜੇਤ੍ਵਾਨਿ
ਹੇ ਵਨਸਪਤਿ, ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਡਾ ਦੋਸਤ, ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਹੋਵੇਂ। ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋ ਕੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ; ਤੇਰੀ ਠਹਿਰਾਈ ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਵਿਚ ਕਾਮਯਾਬੀ ਦੇਵੇ।
ਦਿਵਸ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਯੋਜ ਉਦ੍ਭृਤਂ ਵਨਸ੍ਪਤਿਭ੍ਯਃ ਪਰ੍ਯਾਭृਤਂ ਸਹਃ । ਅਪਾਮੋਜ੍ਮਾਨਂ ਪਰਿ ਗੋਭਿਰਾਵृਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਂ ਹਵਿषਾ ਰਥਂ ਯਜ
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਠਿਆ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਇਹ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ, ਰਥ ਨੂੰ ਭੇਟ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰੋ ਮਰੁਤਾਮਨੀਕਂ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਨਾਭਿਃ । ਸੇਮਾਂ ਨੋ ਹਵ੍ਯਦਾਤਿਂ ਜੁषਾਣੋ ਦੇਵ ਰਥ ਪ੍ਰਤਿ ਹਵ੍ਯਾ ਗृਭਾਯ
ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਜਰ ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਅੱਗਾ ਹੈ, ਮਿਤਰ ਦਾ ਗਰਭ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਾਭ ਹੈ। ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਡੇ ਭੇਟ ਲਈ ਰਥ ਨੂੰ ਚੁੱਕ।
ਉਪ ਸ਼੍ਵਾਸਯ ਪृਥਿਵੀਮੁਤ ਦ੍ਯਾਂ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਤੇ ਮਨੁਤਾਂ ਵਿष੍ਠਿਤਂ ਜਗਤ੍ । ਸ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇ ਸਜੂਰਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦੇਵੈਰ੍ਦੂਰਾਦ੍ਦਵੀਯੋ ਅਪ ਸੇਧ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍
ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਰੱਖੋ; ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ। ਓ ਡੁੰਡਭੀ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਆ ਕ੍ਰਨ੍ਦਯ ਬਲਮੋਜੋ ਨ ਆ ਧਾ ਨਿ ष੍ਟਨਿਹਿ ਦੁਰਿਤਾ ਬਾਧਮਾਨਃ । ਅਪ ਪ੍ਰੋਥ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇ ਦੁਚ੍ਛੁਨਾ ਇਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਰਸਿ ਵੀਲ਼ਯਸ੍ਵ
ਓ ਡੁੰਡਭੀ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ; ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਗੱਜਦਾ ਹੈਂ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਠੇਸ ਮਾਰ। ਓ ਡੁੰਡਭੀ, ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮੁੱਠ ਹੈਂ—ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਪੈ ਜਾ।
ਆਮੂਰਜ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਵਰ੍ਤਯੇਮਾਃ ਕੇਤੁਮਦ੍ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਵਾਵਦੀਤਿ । ਸਮਸ਼੍ਵਪਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਨੋ ਨਰੋऽਸ੍ਮਾਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਰਥਿਨੋ ਜਯਨ੍ਤੁ
ਓ ਡੁੰਡਭੀ, ਉੱਠ ਕੇ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵਾਪਸ ਕਰ; ਡੁੰਡਭੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜੇ। ਸਾਡੇ ਰਥੀ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਚੱਲਣ; ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਯੋਧੇ ਜਿੱਤਣ।
ਯਜ੍ਞਾਯਜ੍ਞਾ ਵੋ ਅਗ੍ਨਯੇ ਗਿਰਾਗਿਰਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਸੇ । ਪ੍ਰਪ੍ਰ ਵਯਮਮृਤਂ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਸ਼ਂਸਿषਮ੍
ਕੁਰਬਾਨੀ ਪਿੱਛੋਂ ਕੁਰਬਾਨੀ, ਗੀਤ ਪਿੱਛੋਂ ਗੀਤ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕਲਾ ਲਈ ਸਲਾਹੀਏ। ਅਮਰ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਸਾਡਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿਤਰ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਤਰ ਦੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਊਰ੍ਜੋ ਨਪਾਤਂ ਸ ਹਿਨਾਯਮਸ੍ਮਯੁਰ੍ਦਾਸ਼ੇਮ ਹਵ੍ਯਦਾਤਯੇ । ਭੁਵਦ੍ਵਾਜੇष੍ਵਵਿਤਾ ਭੁਵਦ੍ਵृਧ ਉਤ ਤ੍ਰਾਤਾ ਤਨੂਨਾਮ੍
ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ। ਉਹ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਵਧਾਵਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇ।
ਵृषਾ ਹ੍ਯਗ੍ਨੇ ਅਜਰੋ ਮਹਾਨ੍ਵਿਭਾਸ੍ਯਰ੍ਚਿषਾ । ਅਜਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਚ੍ਛੁਚੇ ਸੁਦੀਤਿਭਿਃ ਸੁ ਦੀਦਿਹਿ
ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ, ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਟਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਹੈਂ; ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਲਗਾਤਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਤਪਦਾ ਹੈਂ, ਓ ਪਵਿੱਤਰ; ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ।
ਮਹੋ ਦੇਵਾਨ੍ਯਜਸਿ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨੁषਕ੍ਤਵ ਕ੍ਰਤ੍ਵੋਤ ਦਂਸਨਾ । ਅਰ੍ਵਾਚਃ ਸੀਂ ਕृਣੁਹ੍ਯਗ੍ਨੇऽਵਸੇ ਰਾਸ੍ਵ ਵਾਜੋਤ ਵਂਸ੍ਵ
ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆ, ਅਗਨਿ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ; ਤਾਕਤ ਦੇ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵਧਾ।
ਯਮਾਪੋ ਅਦ੍ਰਯੋ ਵਨਾ ਗਰ੍ਭਮृਤਸ੍ਯ ਪਿਪ੍ਰਤਿ । ਸਹਸਾ ਯੋ ਮਥਿਤੋ ਜਾਯਤੇ ਨृਭਿਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਧਿ ਸਾਨਵਿ
ਪਾਣੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ। ਜੋ ਜੋਰ ਨਾਲ ਜਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ।
ਆ ਯਃ ਪਪ੍ਰੌ ਭਾਨੁਨਾ ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ ਧੂਮੇਨ ਧਾਵਤੇ ਦਿਵਿ । ਤਿਰਸ੍ਤਮੋ ਦਦृਸ਼ ਊਰ੍ਮ੍ਯਾਸ੍ਵਾ ਸ਼੍ਯਾਵਾਸ੍ਵਰੁषੋ ਵृषਾ ਸ਼੍ਯਾਵਾ ਅਰੁषੋ ਵृषਾ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਚਲਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਕਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਲੇਟੀ ਸਾਂਡ, ਕਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਲੇਟੀ ਸਾਂਡ।
ਬृਹਦ੍ਭਿਰਗ੍ਨੇ ਅਰ੍ਚਿਭਿਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਦੇਵ ਸ਼ੋਚਿषਾ । ਭਰਦ੍ਵਾਜੇ ਸਮਿਧਾਨੋ ਯਵਿष੍ਠ੍ਯ ਰੇਵਨ੍ਨਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੀਦਿਹਿ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਪਾਵਕ ਦੀਦਿਹਿ
ਵੱਡੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ, ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕ। ਭਰਦਵਾਜ ਦੁਆਰਾ ਜਲਾਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਚਮਕ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਚਮਕ, ਓ ਰੋਸ਼ਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਂ ਗृਹਪਤਿਰ੍ਵਿਸ਼ਾਮਸਿ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਮਾਨੁषੀਣਾਮ੍ । ਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਭਿਰ੍ਯਵਿष੍ਠ ਪਾਹ੍ਯਂਹਸਃ ਸਮੇਦ੍ਧਾਰਂ ਸ਼ਤਂ ਹਿਮਾ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਯੇ ਚ ਦਦਤਿ
ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਘਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਅਗਨਿ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ। ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਸਾਡੀ ਸੌ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਰਾਖੀ ਕਰ; ਜੋ ਸਲਾਹੀਦੇ ਤੇ ਦਾਤਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਜੜੀਆਂ ਦੇ।
ਤ੍ਵਂ ਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰ ਊਤ੍ਯਾ ਵਸੋ ਰਾਧਾਂਸਿ ਚੋਦਯ । ਅਸ੍ਯ ਰਾਯਸ੍ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਰਥੀਰਸਿ ਵਿਦਾ ਗਾਧਂ ਤੁਚੇ ਤੁ ਨਃ
ਅਜੋਕੇ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਓ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਦਾਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇ। ਇਸ ਦੌਲਤ ਦਾ, ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਰਥਵਾਹ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਭਰਪੂਰਤਾ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾ।
ਪਰ੍षਿ ਤੋਕਂ ਤਨਯਂ ਪਰ੍ਤृਭਿष੍ਟ੍ਵਮਦਬ੍ਧੈਰਪ੍ਰਯੁਤ੍ਵਭਿਃ । ਅਗ੍ਨੇ ਹੇਲ਼ਾਂਸਿ ਦੈਵ੍ਯਾ ਯੁਯੋਧਿ ਨੋऽਦੇਵਾਨਿ ਹ੍ਵਰਾਂਸਿ ਚ
ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰਾਖੀ ਨਾਲ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੰਘਾ। ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗੁੱਸਾ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਵੀ।
ਆ ਸਖਾਯਃ ਸਬਰ੍ਦੁਘਾਂ ਧੇਨੁਮਜਧ੍ਵਮੁਪ ਨਵ੍ਯਸਾ ਵਚਃ । ਸृਜਧ੍ਵਮਨਪਸ੍ਫੁਰਾਮ੍
ਓ ਦੋਸਤੋ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵੱਲ ਨਵੇਂ ਗੀਤ ਨਾਲ ਆਓ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰੋ, ਰੋਕੋ ਨਾ।
ਯਾ ਸ਼ਰ੍ਧਾਯ ਮਾਰੁਤਾਯ ਸ੍ਵਭਾਨਵੇ ਸ਼੍ਰਵੋऽਮृਤ੍ਯੁ ਧੁਕ੍ਸ਼ਤ । ਯਾ ਮृਲ਼ੀਕੇ ਮਰੁਤਾਂ ਤੁਰਾਣਾਂ ਯਾ ਸੁਮ੍ਨੈਰੇਵਯਾਵਰੀ
ਉਹ ਵਡਿਆਈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ, ਮਾਰੁਤੋ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਚਮਕਦੇ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਜਥੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ; ਉਹ ਅਮਰ ਵਡਿਆਈ ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਮਾਰੁਤਾਂ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—
ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਯਾਵ ਧੁਕ੍ਸ਼ਤ ਦ੍ਵਿਤਾ । ਧੇਨੁਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਦੋਹਸਮਿषਂ ਚ ਵਿਸ਼੍ਵਭੋਜਸਮ੍
ਉਹ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਦੋ ਵਾਰੀ ਦੋ; ਉਹ ਗਾਂ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ ਹੈ।
ਤਂ ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨ ਸੁਕ੍ਰਤੁਂ ਵਰੁਣਮਿਵ ਮਾਯਿਨਮ੍ । ਅਰ੍ਯਮਣਂ ਨ ਮਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸृਪ੍ਰਭੋਜਸਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਨ ਸ੍ਤੁष ਆਦਿਸ਼ੇ
ਮੈਂ ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਮਝਦਾਰ ਹੈ, ਵਰੁਣ ਵਾਂਗ ਚਲਾਕ; ਅਰਯਮਨ ਵਾਂਗ ਦਇਆਲੁ, ਵੱਡਾ ਦਾਤਾ; ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਸਲਾਹੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵੇषਂ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਨ ਮਾਰੁਤਂ ਤੁਵਿष੍ਵਣ੍ਯਨਰ੍ਵਾਣਂ ਪੂषਣਂ ਸਂ ਯਥਾ ਸ਼ਤਾ । ਸਂ ਸਹਸ੍ਰਾ ਕਾਰਿषਚ੍ਚਰ੍षਣਿਭ੍ਯ ਆਁ ਆਵਿਰ੍ਗੂਲ਼੍ਹਾ ਵਸੂ ਕਰਤ੍ਸੁਵੇਦਾ ਨੋ ਵਸੂ ਕਰਤ੍
ਮਾਰੁਤਾਂ ਦਾ ਵੱਡਾ ਜਥਾ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਗੱਜਦਾ, ਤੇ ਪੂਸ਼ਨ, ਜੋ ਅਜਿੱਤ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਚ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ। ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਲੁਕਿਆ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇ; ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇ।
ਆ ਮਾ ਪੂषਨ੍ਨੁਪ ਦ੍ਰਵ ਸ਼ਂਸਿषਂ ਨੁ ਤੇ ਅਪਿਕਰ੍ਣ ਆਘृਣੇ । ਅਘਾ ਅਰ੍ਯੋ ਅਰਾਤਯਃ
ਹੇ ਪੂਸ਼ਣ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ। ਮੇਰੀ ਸਤਿਕਾਰ ਭਰੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣ, ਹੇ ਚਮਕਦਾਰ। ਹੇ ਮਹਾਨ, ਵੈਰੀ ਲੋਕ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ।
ਮਾ ਕਾਕਮ੍ਬੀਰਮੁਦ੍ਵृਹੋ ਵਨਸ੍ਪਤਿਮਸ਼ਸ੍ਤੀਰ੍ਵਿ ਹਿ ਨੀਨਸ਼ਃ । ਮੋਤ ਸੂਰੋ ਅਹ ਏਵਾ ਚਨ ਗ੍ਰੀਵਾ ਆਦਧਤੇ ਵੇਃ
ਕਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾ ਉਖਾੜ, ਨਾ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ। ਨਾ ਹੀ ਸੂਰਜ ਜਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਗਰਦਨ ਇਹ ਭਾਰ ਝੱਲ ਸਕਦੀ।
ਦृਤੇਰਿਵ ਤੇऽਵृਕਮਸ੍ਤੁ ਸਖ੍ਯਮ੍ । ਅਚ੍ਛਿਦ੍ਰਸ੍ਯ ਦਧਨ੍ਵਤਃ ਸੁਪੂਰ੍ਣਸ੍ਯ ਦਧਨ੍ਵਤਃ
ਤੇਰੀ ਦੋਸਤੀ ਅਟੱਲ ਰਹੇ, ਜਿਵੇਂ ਨਜ਼ਰ ਕਦੇ ਖੋਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਪੂਰੀ ਤੇ ਟੁੱਟਣ ਰਹਿਤ ਮਟਕੀ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਸਦਾ ਬਣੀ ਰਹੇ।
ਪਰੋ ਹਿ ਮਰ੍ਤ੍ਯੈਰਸਿ ਸਮੋ ਦੇਵੈਰੁਤ ਸ਼੍ਰਿਯਾ । ਅਭਿ ਖ੍ਯਃ ਪੂषਨ੍ਪृਤਨਾਸੁ ਨਸ੍ਤ੍ਵਮਵਾ ਨੂਨਂ ਯਥਾ ਪੁਰਾ
ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਤੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ। ਹੇ ਪੂਸ਼ਣ, ਜੰਗਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕ, ਸਾਨੂੰ ਹੁਣ ਵੀ ਉਹੀ ਰੱਖਿਆ ਦੇ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਿੱਤੀ ਸੀ।
ਵਾਮੀ ਵਾਮਸ੍ਯ ਧੂਤਯਃ ਪ੍ਰਣੀਤਿਰਸ੍ਤੁ ਸੂਨृਤਾ । ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਾ ਮਰੁਤੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਯ ਵੇਜਾਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਯਜ੍ਯਵਃ
ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਨਰਮ ਚਲਣੀਆਂ ਸਾਨੂੰ ਸਹੀ ਰਾਹ ਤੇ ਲੈ ਜਾਣ। ਦੇਵਤਾ, ਮਰੁਤਾਂ ਅਤੇ ਜਤਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀਆਂ ਬਖ਼ਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ।
ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਸ੍ਯ ਚਰ੍ਕृਤਿਃ ਪਰਿ ਦ੍ਯਾਂ ਦੇਵੋ ਨੈਤਿ ਸੂਰ੍ਯਃ । ਤ੍ਵੇषਂ ਸ਼ਵੋ ਦਧਿਰੇ ਨਾਮ ਯਜ੍ਞਿਯਂ ਮਰੁਤੋ ਵृਤ੍ਰਹਂ ਸ਼ਵੋ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਵृਤ੍ਰਹਂ ਸ਼ਵਃ
ਉਸ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਇਕ ਪਲ ਵਿਚ ਅਸਮਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ, ਦੇਵਤਾ, ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਮਰੁਤਾਂ ਨੇ ਤੀਬਰ ਤਾਕਤ, ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਨਾਮ, ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲੈ ਲਈ।