ਤਸ੍ਯ ਵਯਂ ਸੁਮਤੌ ਯਜ੍ਞਿਯਸ੍ਯਾਪਿ ਭਦ੍ਰੇ ਸੌਮਨਸੇ ਸ੍ਯਾਮ । ਸ ਸੁਤ੍ਰਾਮਾ ਸ੍ਵਵਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਮੇ ਆਰਾਚ੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵੇषਃ ਸਨੁਤਰ੍ਯੁਯੋਤੁ
ਉਸ ਪੂਜਣਯੋਗ ਦੇ ਚੰਗੇ ਸਹਾਰੇ ਤੇ ਸੁਖੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਰਹੀਏ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਰਖਿਆ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਨਫਰਤ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਦੂਰੋਂ ਹੋਵੇ, ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਅਵ ਤ੍ਵੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਵਤੋ ਨੋਰ੍ਮਿਰ੍ਗਿਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਨਿਯੁਤੋ ਧਵਨ੍ਤੇ । ਉਰੂ ਨ ਰਾਧਃ ਸਵਨਾ ਪੁਰੂਣ੍ਯਪੋ ਗਾ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਯੁਵਸੇ ਸਮਿਨ੍ਦੂਨ੍
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਦੀਆਂ, ਭਜਨ, ਗੀਤ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਦਬਾਈਆਂ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਕਈ ਬੂੰਦਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਕ ਈਂ ਸ੍ਤਵਤ੍ਕਃ ਪृਣਾਤ੍ਕੋ ਯਜਾਤੇ ਯਦੁਗ੍ਰਮਿਨ੍ਮਘਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾਵੇਤ੍ । ਪਾਦਾਵਿਵ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਨਨ੍ਯਮਨ੍ਯਂ ਕृਣੋਤਿ ਪੂਰ੍ਵਮਪਰਂ ਸ਼ਚੀਭਿਃ
ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਮਘਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਵਾਂਗ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਿਲੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣ੍ਵੇ ਵੀਰ ਉਗ੍ਰਮੁਗ੍ਰਂ ਦਮਾਯਨ੍ਨਨ੍ਯਮਨ੍ਯਮਤਿਨੇਨੀਯਮਾਨਃ । ਏਧਮਾਨਦ੍ਵਿਲ਼ੁਭਯਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਚੋष੍ਕੂਯਤੇ ਵਿਸ਼ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਨੁष੍ਯਾਨ੍
ਵੱਡਾ, ਤਾਕਤਵਰ, ਉਗਰ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਉਤਰਦੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਾ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਖ੍ਯਾ ਵृਣਕ੍ਤਿ ਵਿਤਰ੍ਤੁਰਾਣੋ ਅਪਰੇਭਿਰੇਤਿ । ਅਨਾਨੁਭੂਤੀਰਵਧੂਨ੍ਵਾਨਃ ਪੂਰ੍ਵੀਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਰਦਸ੍ਤਰ੍ਤਰੀਤਿ
ਉਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਨਵਿਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਨਵੀਆਂ ਦੋਸਤੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਅਣਜਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੂਪਂਰੂਪਂ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪੋ ਬਭੂਵ ਤਦਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਤਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਯ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਾਯਾਭਿਃ ਪੁਰੁਰੂਪ ਈਯਤੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਹਰਯਃ ਸ਼ਤਾ ਦਸ਼
ਉਹ ਹਰ ਰੂਪ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਹਰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਉਹਦਾ ਰੂਪ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਦਸ ਸੌ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਯੁਜਾਨੋ ਹਰਿਤਾ ਰਥੇ ਭੂਰਿ ਤ੍ਵष੍ਟੇਹ ਰਾਜਤਿ । ਕੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਹਾ ਦ੍ਵਿषਤਃ ਪਕ੍ਸ਼ ਆਸਤ ਉਤਾਸੀਨੇषੁ ਸੂਰਿषੁ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਹਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਵੱਡਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ। ਕੌਣ ਸਦਾ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਬੈਠੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ?
ਅਗਵ੍ਯੂਤਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਗਨ੍ਮ ਦੇਵਾ ਉਰ੍ਵੀ ਸਤੀ ਭੂਮਿਰਂਹੂਰਣਾਭੂਤ੍ । ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਪ੍ਰ ਚਿਕਿਤ੍ਸਾ ਗਵਿष੍ਟਾਵਿਤ੍ਥਾ ਸਤੇ ਜਰਿਤ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਨ੍ਥਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ; ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਖੁਲ੍ਹੀ ਤੇ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਕਰ; ਇੰਦਰ, ਗਾਇਕ ਲਈ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਸਦृਸ਼ੀਰਨ੍ਯਮਰ੍ਧਂ ਕृष੍ਣਾ ਅਸੇਧਦਪ ਸਦ੍ਮਨੋ ਜਾਃ । ਅਹਨ੍ਦਾਸਾ ਵृषਭੋ ਵਸ੍ਨਯਨ੍ਤੋਦਵ੍ਰਜੇ ਵਰ੍ਚਿਨਂ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਚ
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਕਾਲੇ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ ਮਰ ਗਏ। ਵੱਢਾ ਨੇ ਦਾਸਾ, ਵਸਨਯਾ, ਤੇ ਵੜੇ ਵਿੱਚ ਵਰਚਿਨ ਤੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰਸ੍ਤੋਕ ਇਨ੍ਨੁ ਰਾਧਸਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਸ਼ ਕੋਸ਼ਯੀਰ੍ਦਸ਼ ਵਾਜਿਨੋऽਦਾਤ੍ । ਦਿਵੋਦਾਸਾਦਤਿਥਿਗ੍ਵਸ੍ਯ ਰਾਧਃ ਸ਼ਾਮ੍ਬਰਂ ਵਸੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਭੀष੍ਮ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸਤੋਕਾ ਨੂੰ ਦਸ ਰਥ, ਦਸ ਘੋੜੇ, ਦਸ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤੇ। ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਤੇ ਅਤਿਥਿਗਵਾ ਤੋਂ ਉਸਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਦਾ ਧਨ ਲਿਆ।
ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਦਸ਼ ਕੋਸ਼ਾਨ੍ਦਸ਼ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਧਿਭੋਜਨਾ । ਦਸ਼ੋ ਹਿਰਣ੍ਯਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਦਿਵੋਦਾਸਾਦਸਾਨਿषਮ੍
ਦਸ ਘੋੜੇ, ਦਸ ਰਥ, ਦਸ ਕਪੜੇ, ਤੇ ਵਾਫਰ ਖਾਣਾ; ਦਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੋਕੇ ਮੈਂ ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਤੋਂ ਲਏ।
ਦਸ਼ ਰਥਾਨ੍ਪ੍ਰष੍ਟਿਮਤਃ ਸ਼ਤਂ ਗਾ ਅਥਰ੍ਵਭ੍ਯਃ । ਅਸ਼੍ਵਥਃ ਪਾਯਵੇऽਦਾਤ੍
ਦਸ ਰਥਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਇੱਕ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ, ਅਥਰਵਨ ਨੇ ਲਿਆ। ਅਸ਼ਵਥਾ ਨੇ ਪਾਯੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਿ ਰਾਧੋ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨ੍ਯਂ ਦਧਾਨਾਨ੍ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਨ੍ਸਾਰ੍ਞ੍ਜਯੋ ਅਭ੍ਯਯष੍ਟ
ਸਾਰੰਜਯਾ ਨੇ ਭਰਦਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਵੀਡ੍ਵਙ੍ਗੋ ਹਿ ਭੂਯਾ ਅਸ੍ਮਤ੍ਸਖਾ ਪ੍ਰਤਰਣਃ ਸੁਵੀਰਃ । ਗੋਭਿਃ ਸਂਨਦ੍ਧੋ ਅਸਿ ਵੀਲ਼ਯਸ੍ਵਾਸ੍ਥਾਤਾ ਤੇ ਜਯਤੁ ਜੇਤ੍ਵਾਨਿ
ਹੇ ਵਨਸਪਤਿ, ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਡਾ ਦੋਸਤ, ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਹੋਵੇਂ। ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋ ਕੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ; ਤੇਰੀ ਠਹਿਰਾਈ ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਵਿਚ ਕਾਮਯਾਬੀ ਦੇਵੇ।
ਦਿਵਸ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਯੋਜ ਉਦ੍ਭृਤਂ ਵਨਸ੍ਪਤਿਭ੍ਯਃ ਪਰ੍ਯਾਭृਤਂ ਸਹਃ । ਅਪਾਮੋਜ੍ਮਾਨਂ ਪਰਿ ਗੋਭਿਰਾਵृਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਂ ਹਵਿषਾ ਰਥਂ ਯਜ
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਠਿਆ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਇਹ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ, ਰਥ ਨੂੰ ਭੇਟ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰੋ ਮਰੁਤਾਮਨੀਕਂ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਨਾਭਿਃ । ਸੇਮਾਂ ਨੋ ਹਵ੍ਯਦਾਤਿਂ ਜੁषਾਣੋ ਦੇਵ ਰਥ ਪ੍ਰਤਿ ਹਵ੍ਯਾ ਗृਭਾਯ
ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਜਰ ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਅੱਗਾ ਹੈ, ਮਿਤਰ ਦਾ ਗਰਭ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਾਭ ਹੈ। ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਡੇ ਭੇਟ ਲਈ ਰਥ ਨੂੰ ਚੁੱਕ।
ਉਪ ਸ਼੍ਵਾਸਯ ਪृਥਿਵੀਮੁਤ ਦ੍ਯਾਂ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਤੇ ਮਨੁਤਾਂ ਵਿष੍ਠਿਤਂ ਜਗਤ੍ । ਸ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇ ਸਜੂਰਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦੇਵੈਰ੍ਦੂਰਾਦ੍ਦਵੀਯੋ ਅਪ ਸੇਧ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍
ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਰੱਖੋ; ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ। ਓ ਡੁੰਡਭੀ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਆ ਕ੍ਰਨ੍ਦਯ ਬਲਮੋਜੋ ਨ ਆ ਧਾ ਨਿ ष੍ਟਨਿਹਿ ਦੁਰਿਤਾ ਬਾਧਮਾਨਃ । ਅਪ ਪ੍ਰੋਥ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇ ਦੁਚ੍ਛੁਨਾ ਇਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਰਸਿ ਵੀਲ਼ਯਸ੍ਵ
ਓ ਡੁੰਡਭੀ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ; ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਗੱਜਦਾ ਹੈਂ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਠੇਸ ਮਾਰ। ਓ ਡੁੰਡਭੀ, ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮੁੱਠ ਹੈਂ—ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਪੈ ਜਾ।
ਆਮੂਰਜ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਵਰ੍ਤਯੇਮਾਃ ਕੇਤੁਮਦ੍ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਵਾਵਦੀਤਿ । ਸਮਸ਼੍ਵਪਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਨੋ ਨਰੋऽਸ੍ਮਾਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਰਥਿਨੋ ਜਯਨ੍ਤੁ
ਓ ਡੁੰਡਭੀ, ਉੱਠ ਕੇ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵਾਪਸ ਕਰ; ਡੁੰਡਭੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜੇ। ਸਾਡੇ ਰਥੀ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਚੱਲਣ; ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਯੋਧੇ ਜਿੱਤਣ।
ਯਜ੍ਞਾਯਜ੍ਞਾ ਵੋ ਅਗ੍ਨਯੇ ਗਿਰਾਗਿਰਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਸੇ । ਪ੍ਰਪ੍ਰ ਵਯਮਮृਤਂ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਸ਼ਂਸਿषਮ੍
ਕੁਰਬਾਨੀ ਪਿੱਛੋਂ ਕੁਰਬਾਨੀ, ਗੀਤ ਪਿੱਛੋਂ ਗੀਤ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕਲਾ ਲਈ ਸਲਾਹੀਏ। ਅਮਰ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਸਾਡਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿਤਰ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਤਰ ਦੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਊਰ੍ਜੋ ਨਪਾਤਂ ਸ ਹਿਨਾਯਮਸ੍ਮਯੁਰ੍ਦਾਸ਼ੇਮ ਹਵ੍ਯਦਾਤਯੇ । ਭੁਵਦ੍ਵਾਜੇष੍ਵਵਿਤਾ ਭੁਵਦ੍ਵृਧ ਉਤ ਤ੍ਰਾਤਾ ਤਨੂਨਾਮ੍
ਜੋ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਸੇਵਾ ਕਰੀਏ। ਉਹ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਵਧਾਵਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸਰੀਰਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੇ।
ਵृषਾ ਹ੍ਯਗ੍ਨੇ ਅਜਰੋ ਮਹਾਨ੍ਵਿਭਾਸ੍ਯਰ੍ਚਿषਾ । ਅਜਸ੍ਰੇਣ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਸ਼ੋਸ਼ੁਚਚ੍ਛੁਚੇ ਸੁਦੀਤਿਭਿਃ ਸੁ ਦੀਦਿਹਿ
ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਵੱਡਾ, ਕਦੇ ਨਾ ਮਿਟਣ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਹੈਂ; ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ। ਆਪਣੀ ਲਗਾਤਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਤਪਦਾ ਹੈਂ, ਓ ਪਵਿੱਤਰ; ਚੰਗੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕ।
ਮਹੋ ਦੇਵਾਨ੍ਯਜਸਿ ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਨੁषਕ੍ਤਵ ਕ੍ਰਤ੍ਵੋਤ ਦਂਸਨਾ । ਅਰ੍ਵਾਚਃ ਸੀਂ ਕृਣੁਹ੍ਯਗ੍ਨੇऽਵਸੇ ਰਾਸ੍ਵ ਵਾਜੋਤ ਵਂਸ੍ਵ
ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਨੇੜੇ ਲਿਆ, ਅਗਨਿ, ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ; ਤਾਕਤ ਦੇ ਤੇ ਦੌਲਤ ਵਧਾ।
ਯਮਾਪੋ ਅਦ੍ਰਯੋ ਵਨਾ ਗਰ੍ਭਮृਤਸ੍ਯ ਪਿਪ੍ਰਤਿ । ਸਹਸਾ ਯੋ ਮਥਿਤੋ ਜਾਯਤੇ ਨृਭਿਃ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਧਿ ਸਾਨਵਿ
ਪਾਣੀ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਜੰਗਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਬੀਜ ਹੈ। ਜੋ ਜੋਰ ਨਾਲ ਜਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੀ ਸਤ੍ਹਾ 'ਤੇ।
ਆ ਯਃ ਪਪ੍ਰੌ ਭਾਨੁਨਾ ਰੋਦਸੀ ਉਭੇ ਧੂਮੇਨ ਧਾਵਤੇ ਦਿਵਿ । ਤਿਰਸ੍ਤਮੋ ਦਦृਸ਼ ਊਰ੍ਮ੍ਯਾਸ੍ਵਾ ਸ਼੍ਯਾਵਾਸ੍ਵਰੁषੋ ਵृषਾ ਸ਼੍ਯਾਵਾ ਅਰੁषੋ ਵृषਾ
ਜੋ ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੋਵੇਂ ਭਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਧੂੰਏ ਨਾਲ ਅਸਮਾਨ 'ਚ ਚਲਦਾ ਹੈ—ਉਹ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਕਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਲੇਟੀ ਸਾਂਡ, ਕਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਸਲੇਟੀ ਸਾਂਡ।
ਬृਹਦ੍ਭਿਰਗ੍ਨੇ ਅਰ੍ਚਿਭਿਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰੇਣ ਦੇਵ ਸ਼ੋਚਿषਾ । ਭਰਦ੍ਵਾਜੇ ਸਮਿਧਾਨੋ ਯਵਿष੍ਠ੍ਯ ਰੇਵਨ੍ਨਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦੀਦਿਹਿ ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਪਾਵਕ ਦੀਦਿਹਿ
ਵੱਡੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਨਾਲ, ਅਗਨਿ, ਤੇਰੀ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਾ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕ। ਭਰਦਵਾਜ ਦੁਆਰਾ ਜਲਾਇਆ, ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਚਮਕ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਚਮਕ, ਓ ਰੋਸ਼ਨ।
ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਂ ਗृਹਪਤਿਰ੍ਵਿਸ਼ਾਮਸਿ ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਮਾਨੁषੀਣਾਮ੍ । ਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਭਿਰ੍ਯਵਿष੍ਠ ਪਾਹ੍ਯਂਹਸਃ ਸਮੇਦ੍ਧਾਰਂ ਸ਼ਤਂ ਹਿਮਾ ਸ੍ਤੋਤृਭ੍ਯੋ ਯੇ ਚ ਦਦਤਿ
ਤੂੰ ਸਾਰੀਆਂ ਘਰਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ, ਅਗਨਿ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ। ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਸਾਡੀ ਸੌ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਤੋਂ ਰਾਖੀ ਕਰ; ਜੋ ਸਲਾਹੀਦੇ ਤੇ ਦਾਤਾ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੌ ਜੜੀਆਂ ਦੇ।
ਤ੍ਵਂ ਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰ ਊਤ੍ਯਾ ਵਸੋ ਰਾਧਾਂਸਿ ਚੋਦਯ । ਅਸ੍ਯ ਰਾਯਸ੍ਤ੍ਵਮਗ੍ਨੇ ਰਥੀਰਸਿ ਵਿਦਾ ਗਾਧਂ ਤੁਚੇ ਤੁ ਨਃ
ਅਜੋਕੇ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਓ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਸਾਨੂੰ ਦਾਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਦੇ। ਇਸ ਦੌਲਤ ਦਾ, ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਰਥਵਾਹ ਹੈਂ; ਸਾਨੂੰ ਭਰਪੂਰਤਾ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ 'ਤੇ ਲੈ ਜਾ।
ਪਰ੍षਿ ਤੋਕਂ ਤਨਯਂ ਪਰ੍ਤृਭਿष੍ਟ੍ਵਮਦਬ੍ਧੈਰਪ੍ਰਯੁਤ੍ਵਭਿਃ । ਅਗ੍ਨੇ ਹੇਲ਼ਾਂਸਿ ਦੈਵ੍ਯਾ ਯੁਯੋਧਿ ਨੋऽਦੇਵਾਨਿ ਹ੍ਵਰਾਂਸਿ ਚ
ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਚਲ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰਾਖੀ ਨਾਲ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੰਘਾ। ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਦਿਵਿਆ ਗੁੱਸਾ ਦੂਰ ਕਰ, ਤੇ ਅਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਵੀ।
ਆ ਸਖਾਯਃ ਸਬਰ੍ਦੁਘਾਂ ਧੇਨੁਮਜਧ੍ਵਮੁਪ ਨਵ੍ਯਸਾ ਵਚਃ । ਸृਜਧ੍ਵਮਨਪਸ੍ਫੁਰਾਮ੍
ਓ ਦੋਸਤੋ, ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਵੱਲ ਨਵੇਂ ਗੀਤ ਨਾਲ ਆਓ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰੋ, ਰੋਕੋ ਨਾ।