ਅਯਂ ਮੇ ਪੀਤ ਉਦਿਯਰ੍ਤਿ ਵਾਚਮਯਂ ਮਨੀषਾਮੁਸ਼ਤੀਮਜੀਗਃ । ਅਯਂ षਲ਼ੁਰ੍ਵੀਰਮਿਮੀਤ ਧੀਰੋ ਨ ਯਾਭ੍ਯੋ ਭੁਵਨਂ ਕਚ੍ਚਨਾਰੇ
ਇਹ ਜੋ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਉ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਬਹਾਦੁਰ ਨੂੰ ਤੋਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜਗਤ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਯਂ ਸ ਯੋ ਵਰਿਮਾਣਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵਰ੍ष੍ਮਾਣਂ ਦਿਵੋ ਅਕृਣੋਦਯਂ ਸਃ । ਅਯਂ ਪੀਯੂषਂ ਤਿਸृषੁ ਪ੍ਰਵਤ੍ਸੁ ਸੋਮੋ ਦਾਧਾਰੋਰ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੋਮ ਤਿੰਨ ਵਗਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਲਣਹਾਰ ਰਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਵਿਦਚ੍ਚਿਤ੍ਰਦृਸ਼ੀਕਮਰ੍ਣਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸਦ੍ਮਨਾਮੁषਸਾਮਨੀਕੇ । ਅਯਂ ਮਹਾਨ੍ਮਹਤਾ ਸ੍ਕਮ੍ਭਨੇਨੋਦ੍ਦ੍ਯਾਮਸ੍ਤਭ੍ਨਾਦ੍ਵृषਭੋ ਮਰੁਤ੍ਵਾਨ੍
ਇਹ ਜੋ ਅਜੋਬਾ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ। ਇਹ ਵੱਡਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥੰਭਿਆ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਬਣਿਆ।
ਧृषਤ੍ਪਿਬ ਕਲਸ਼ੇ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਸ਼ੂਰ ਸਮਰੇ ਵਸੂਨਾਮ੍ । ਮਾਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਸਵਨ ਆ ਵृषਸ੍ਵ ਰਯਿਸ੍ਥਾਨੋ ਰਯਿਮਸ੍ਮਾਸੁ ਧੇਹਿ
ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਵਿਰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ੂਰਾ ਹੈਂ, ਧਰੜ ਨਾਲ ਕਲਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਪੀ। ਦੌਲਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾ, ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ, ਤੂੰ ਦੌਲਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰ ਣਃ ਪੁਰਏਤੇਵ ਪਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰ ਨੋ ਨਯ ਪ੍ਰਤਰਂ ਵਸ੍ਯੋ ਅਚ੍ਛ । ਭਵਾ ਸੁਪਾਰੋ ਅਤਿਪਾਰਯੋ ਨੋ ਭਵਾ ਸੁਨੀਤਿਰੁਤ ਵਾਮਨੀਤਿਃ
ਇੰਦ੍ਰਾ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵਾਂਗ ਤੱਕ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ ਪਾਰ ਲੈ ਚਲ। ਚੰਗਾ ਮਾਹਰ ਬਣ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਚੰਗਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਸਿਆਣਾ ਨੇਤਾ ਬਣ।
ਉਰੁਂ ਨੋ ਲੋਕਮਨੁ ਨੇषਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਵਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰਭਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ । ऋष੍ਵਾ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਥਵਿਰਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਉਪ ਸ੍ਥੇਯਾਮ ਸ਼ਰਣਾ ਬृਹਨ੍ਤਾ
ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਥਾਂ ਤੇ ਲੈ ਚਲ, ਚਮਕਦਾਰ, ਨਿਰਭੈ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੱਲ। ਵੱਡੇ ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੇਰੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹੇਠਾਂ ਅਸੀਂ ਆਸਰਾ ਲੈਈ ਆਉਣ।
ਵਰਿष੍ਠੇ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਨ੍ਧੁਰੇ ਧਾ ਵਹਿष੍ਠਯੋਃ ਸ਼ਤਾਵਨ੍ਨਸ਼੍ਵਯੋਰਾ । ਇषਮਾ ਵਕ੍ਸ਼ੀषਾਂ ਵਰ੍षਿष੍ਠਾਂ ਮਾ ਨਸ੍ਤਾਰੀਨ੍ਮਘਵਨ੍ਰਾਯੋ ਅਰ੍ਯਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠਾ, ਉਹ ਰਥ ਜੋ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੌ ਇਨਾਮ ਤੇ ਘੋੜੇ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਅਮੀਰ ਸਾਡੀ ਉਪਰ ਨ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦਾਨੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮृਲ਼ ਮਹ੍ਯਂ ਜੀਵਾਤੁਮਿਚ੍ਛ ਚੋਦਯ ਧਿਯਮਯਸੋ ਨ ਧਾਰਾਮ੍ । ਯਤ੍ਕਿਂ ਚਾਹਂ ਤ੍ਵਾਯੁਰਿਦਂ ਵਦਾਮਿ ਤਜ੍ਜੁषਸ੍ਵ ਕृਧਿ ਮਾ ਦੇਵਵਨ੍ਤਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ। ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਰੀਗਰ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਤ੍ਰਾਤਾਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਵਿਤਾਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਹਵੇਹਵੇ ਸੁਹਵਂ ਸ਼ੂਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਹ੍ਵਯਾਮਿ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪੁਰੁਹੂਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨੋ ਮਘਵਾ ਧਾਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਤੇ ਸਹਾਇਕ ਹੈ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਸੌਖਾ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਬਹਾਦਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਸ਼ਕਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ। ਮਘਵਾਨ ਇੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਤ੍ਰਾਮਾ ਸ੍ਵਵਾਁ ਅਵੋਭਿਃ ਸੁਮृਲ਼ੀਕੋ ਭਵਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਾਃ । ਬਾਧਤਾਂ ਦ੍ਵੇषੋ ਅਭਯਂ ਕृਣੋਤੁ ਸੁਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਤਯਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਰਖਿਆ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਫਰਤ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਕਰੇ; ਅਸੀਂ ਵਿਰਲੇ ਬਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ।
ਤਸ੍ਯ ਵਯਂ ਸੁਮਤੌ ਯਜ੍ਞਿਯਸ੍ਯਾਪਿ ਭਦ੍ਰੇ ਸੌਮਨਸੇ ਸ੍ਯਾਮ । ਸ ਸੁਤ੍ਰਾਮਾ ਸ੍ਵਵਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਮੇ ਆਰਾਚ੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵੇषਃ ਸਨੁਤਰ੍ਯੁਯੋਤੁ
ਉਸ ਪੂਜਣਯੋਗ ਦੇ ਚੰਗੇ ਸਹਾਰੇ ਤੇ ਸੁਖੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਰਹੀਏ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਰਖਿਆ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਨਫਰਤ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਦੂਰੋਂ ਹੋਵੇ, ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਅਵ ਤ੍ਵੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਵਤੋ ਨੋਰ੍ਮਿਰ੍ਗਿਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਨਿਯੁਤੋ ਧਵਨ੍ਤੇ । ਉਰੂ ਨ ਰਾਧਃ ਸਵਨਾ ਪੁਰੂਣ੍ਯਪੋ ਗਾ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਯੁਵਸੇ ਸਮਿਨ੍ਦੂਨ੍
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਦੀਆਂ, ਭਜਨ, ਗੀਤ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਦਬਾਈਆਂ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਕਈ ਬੂੰਦਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਕ ਈਂ ਸ੍ਤਵਤ੍ਕਃ ਪृਣਾਤ੍ਕੋ ਯਜਾਤੇ ਯਦੁਗ੍ਰਮਿਨ੍ਮਘਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾਵੇਤ੍ । ਪਾਦਾਵਿਵ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਨਨ੍ਯਮਨ੍ਯਂ ਕृਣੋਤਿ ਪੂਰ੍ਵਮਪਰਂ ਸ਼ਚੀਭਿਃ
ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਮਘਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਵਾਂਗ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਿਲੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣ੍ਵੇ ਵੀਰ ਉਗ੍ਰਮੁਗ੍ਰਂ ਦਮਾਯਨ੍ਨਨ੍ਯਮਨ੍ਯਮਤਿਨੇਨੀਯਮਾਨਃ । ਏਧਮਾਨਦ੍ਵਿਲ਼ੁਭਯਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਚੋष੍ਕੂਯਤੇ ਵਿਸ਼ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਨੁष੍ਯਾਨ੍
ਵੱਡਾ, ਤਾਕਤਵਰ, ਉਗਰ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਉਤਰਦੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਾ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਖ੍ਯਾ ਵृਣਕ੍ਤਿ ਵਿਤਰ੍ਤੁਰਾਣੋ ਅਪਰੇਭਿਰੇਤਿ । ਅਨਾਨੁਭੂਤੀਰਵਧੂਨ੍ਵਾਨਃ ਪੂਰ੍ਵੀਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਰਦਸ੍ਤਰ੍ਤਰੀਤਿ
ਉਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਨਵਿਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਨਵੀਆਂ ਦੋਸਤੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਅਣਜਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੂਪਂਰੂਪਂ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪੋ ਬਭੂਵ ਤਦਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਤਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਯ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਾਯਾਭਿਃ ਪੁਰੁਰੂਪ ਈਯਤੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਹਰਯਃ ਸ਼ਤਾ ਦਸ਼
ਉਹ ਹਰ ਰੂਪ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਹਰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਉਹਦਾ ਰੂਪ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਦਸ ਸੌ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਯੁਜਾਨੋ ਹਰਿਤਾ ਰਥੇ ਭੂਰਿ ਤ੍ਵष੍ਟੇਹ ਰਾਜਤਿ । ਕੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਹਾ ਦ੍ਵਿषਤਃ ਪਕ੍ਸ਼ ਆਸਤ ਉਤਾਸੀਨੇषੁ ਸੂਰਿषੁ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਹਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਵੱਡਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ। ਕੌਣ ਸਦਾ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਬੈਠੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ?
ਅਗਵ੍ਯੂਤਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਗਨ੍ਮ ਦੇਵਾ ਉਰ੍ਵੀ ਸਤੀ ਭੂਮਿਰਂਹੂਰਣਾਭੂਤ੍ । ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਪ੍ਰ ਚਿਕਿਤ੍ਸਾ ਗਵਿष੍ਟਾਵਿਤ੍ਥਾ ਸਤੇ ਜਰਿਤ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਨ੍ਥਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ; ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਖੁਲ੍ਹੀ ਤੇ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਕਰ; ਇੰਦਰ, ਗਾਇਕ ਲਈ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਸਦृਸ਼ੀਰਨ੍ਯਮਰ੍ਧਂ ਕृष੍ਣਾ ਅਸੇਧਦਪ ਸਦ੍ਮਨੋ ਜਾਃ । ਅਹਨ੍ਦਾਸਾ ਵृषਭੋ ਵਸ੍ਨਯਨ੍ਤੋਦਵ੍ਰਜੇ ਵਰ੍ਚਿਨਂ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਚ
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਕਾਲੇ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ ਮਰ ਗਏ। ਵੱਢਾ ਨੇ ਦਾਸਾ, ਵਸਨਯਾ, ਤੇ ਵੜੇ ਵਿੱਚ ਵਰਚਿਨ ਤੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰਸ੍ਤੋਕ ਇਨ੍ਨੁ ਰਾਧਸਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਸ਼ ਕੋਸ਼ਯੀਰ੍ਦਸ਼ ਵਾਜਿਨੋऽਦਾਤ੍ । ਦਿਵੋਦਾਸਾਦਤਿਥਿਗ੍ਵਸ੍ਯ ਰਾਧਃ ਸ਼ਾਮ੍ਬਰਂ ਵਸੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਭੀष੍ਮ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸਤੋਕਾ ਨੂੰ ਦਸ ਰਥ, ਦਸ ਘੋੜੇ, ਦਸ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤੇ। ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਤੇ ਅਤਿਥਿਗਵਾ ਤੋਂ ਉਸਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਦਾ ਧਨ ਲਿਆ।
ਦਸ਼ਾਸ਼੍ਵਾਨ੍ਦਸ਼ ਕੋਸ਼ਾਨ੍ਦਸ਼ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਧਿਭੋਜਨਾ । ਦਸ਼ੋ ਹਿਰਣ੍ਯਪਿਣ੍ਡਾਨ੍ਦਿਵੋਦਾਸਾਦਸਾਨਿषਮ੍
ਦਸ ਘੋੜੇ, ਦਸ ਰਥ, ਦਸ ਕਪੜੇ, ਤੇ ਵਾਫਰ ਖਾਣਾ; ਦਸ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੋਕੇ ਮੈਂ ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਤੋਂ ਲਏ।
ਦਸ਼ ਰਥਾਨ੍ਪ੍ਰष੍ਟਿਮਤਃ ਸ਼ਤਂ ਗਾ ਅਥਰ੍ਵਭ੍ਯਃ । ਅਸ਼੍ਵਥਃ ਪਾਯਵੇऽਦਾਤ੍
ਦਸ ਰਥਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਬੈਠਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ, ਇੱਕ ਸੌ ਗਾਂਵਾਂ, ਅਥਰਵਨ ਨੇ ਲਿਆ। ਅਸ਼ਵਥਾ ਨੇ ਪਾਯੂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਹਿ ਰਾਧੋ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨ੍ਯਂ ਦਧਾਨਾਨ੍ਭਰਦ੍ਵਾਜਾਨ੍ਸਾਰ੍ਞ੍ਜਯੋ ਅਭ੍ਯਯष੍ਟ
ਸਾਰੰਜਯਾ ਨੇ ਭਰਦਵਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਧਨ ਦਿੱਤਾ।
ਵਨਸ੍ਪਤੇ ਵੀਡ੍ਵਙ੍ਗੋ ਹਿ ਭੂਯਾ ਅਸ੍ਮਤ੍ਸਖਾ ਪ੍ਰਤਰਣਃ ਸੁਵੀਰਃ । ਗੋਭਿਃ ਸਂਨਦ੍ਧੋ ਅਸਿ ਵੀਲ਼ਯਸ੍ਵਾਸ੍ਥਾਤਾ ਤੇ ਜਯਤੁ ਜੇਤ੍ਵਾਨਿ
ਹੇ ਵਨਸਪਤਿ, ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਸਾਡਾ ਦੋਸਤ, ਪਾਰ ਲੰਘਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਵਿਰਲਾ ਹੋਵੇਂ। ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋ ਕੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ; ਤੇਰੀ ਠਹਿਰਾਈ ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਵਿਚ ਕਾਮਯਾਬੀ ਦੇਵੇ।
ਦਿਵਸ੍ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪਰ੍ਯੋਜ ਉਦ੍ਭृਤਂ ਵਨਸ੍ਪਤਿਭ੍ਯਃ ਪਰ੍ਯਾਭृਤਂ ਸਹਃ । ਅਪਾਮੋਜ੍ਮਾਨਂ ਪਰਿ ਗੋਭਿਰਾਵृਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰਂ ਹਵਿषਾ ਰਥਂ ਯਜ
ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉਠਿਆ, ਦਰੱਖਤਾਂ ਤੋਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਇਹ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ, ਰਥ ਨੂੰ ਭੇਟ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਵਜ੍ਰੋ ਮਰੁਤਾਮਨੀਕਂ ਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗਰ੍ਭੋ ਵਰੁਣਸ੍ਯ ਨਾਭਿਃ । ਸੇਮਾਂ ਨੋ ਹਵ੍ਯਦਾਤਿਂ ਜੁषਾਣੋ ਦੇਵ ਰਥ ਪ੍ਰਤਿ ਹਵ੍ਯਾ ਗृਭਾਯ
ਇੰਦਰ ਦਾ ਵਜਰ ਮਰੁਤਾਂ ਦਾ ਅੱਗਾ ਹੈ, ਮਿਤਰ ਦਾ ਗਰਭ, ਵਰੁਣ ਦਾ ਨਾਭ ਹੈ। ਇਹ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਡੇ ਭੇਟ ਲਈ ਰਥ ਨੂੰ ਚੁੱਕ।
ਉਪ ਸ਼੍ਵਾਸਯ ਪृਥਿਵੀਮੁਤ ਦ੍ਯਾਂ ਪੁਰੁਤ੍ਰਾ ਤੇ ਮਨੁਤਾਂ ਵਿष੍ਠਿਤਂ ਜਗਤ੍ । ਸ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇ ਸਜੂਰਿਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਦੇਵੈਰ੍ਦੂਰਾਦ੍ਦਵੀਯੋ ਅਪ ਸੇਧ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍
ਆਪਣੀ ਸਾਹ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਰੱਖੋ; ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਕਈ ਥਾਵਾਂ 'ਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ। ਓ ਡੁੰਡਭੀ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰੋਂ ਦੂਰ ਭਜਾ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਆ ਕ੍ਰਨ੍ਦਯ ਬਲਮੋਜੋ ਨ ਆ ਧਾ ਨਿ ष੍ਟਨਿਹਿ ਦੁਰਿਤਾ ਬਾਧਮਾਨਃ । ਅਪ ਪ੍ਰੋਥ ਦੁਨ੍ਦੁਭੇ ਦੁਚ੍ਛੁਨਾ ਇਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਮੁष੍ਟਿਰਸਿ ਵੀਲ਼ਯਸ੍ਵ
ਓ ਡੁੰਡਭੀ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਜ; ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਗੱਜਦਾ ਹੈਂ, ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਠੇਸ ਮਾਰ। ਓ ਡੁੰਡਭੀ, ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ; ਤੂੰ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮੁੱਠ ਹੈਂ—ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ 'ਤੇ ਪੈ ਜਾ।
ਆਮੂਰਜ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਵਰ੍ਤਯੇਮਾਃ ਕੇਤੁਮਦ੍ਦੁਨ੍ਦੁਭਿਰ੍ਵਾਵਦੀਤਿ । ਸਮਸ਼੍ਵਪਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ ਨੋ ਨਰੋऽਸ੍ਮਾਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਰਥਿਨੋ ਜਯਨ੍ਤੁ
ਓ ਡੁੰਡਭੀ, ਉੱਠ ਕੇ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਵਾਪਸ ਕਰ; ਡੁੰਡਭੀ ਜਿੱਤ ਦੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨਾਲ ਗੂੰਜੇ। ਸਾਡੇ ਰਥੀ, ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ, ਇਕੱਠੇ ਚੱਲਣ; ਇੰਦਰ, ਸਾਡੇ ਯੋਧੇ ਜਿੱਤਣ।
ਯਜ੍ਞਾਯਜ੍ਞਾ ਵੋ ਅਗ੍ਨਯੇ ਗਿਰਾਗਿਰਾ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਸੇ । ਪ੍ਰਪ੍ਰ ਵਯਮਮृਤਂ ਜਾਤਵੇਦਸਂ ਪ੍ਰਿਯਂ ਮਿਤ੍ਰਂ ਨ ਸ਼ਂਸਿषਮ੍
ਕੁਰਬਾਨੀ ਪਿੱਛੋਂ ਕੁਰਬਾਨੀ, ਗੀਤ ਪਿੱਛੋਂ ਗੀਤ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਕਲਾ ਲਈ ਸਲਾਹੀਏ। ਅਮਰ ਜਾਤਵੇਦਸ, ਸਾਡਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿਤਰ, ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰੀਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਤਰ ਦੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।