ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਹੁषੀष੍ਵਾਁ ਓਜੋ ਨृਮ੍ਣਂ ਚ ਕृष੍ਟਿषੁ । ਯਦ੍ਵਾ ਪਞ੍ਚ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਨਾਂ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਾ ਭਰ ਸਤ੍ਰਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨਿ ਪੌਂਸ੍ਯਾ
ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਤੂੰ ਨਾਹੁਸ਼ ਦੇ ਵੰਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਚਮਕ ਤੂੰ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਦੇ।
ਯਦ੍ਵਾ ਤृਕ੍ਸ਼ੌ ਮਘਵਨ੍ਦ੍ਰੁਹ੍ਯਾਵਾ ਜਨੇ ਯਤ੍ਪੂਰੌ ਕਚ੍ਚ ਵृष੍ਣ੍ਯਮ੍ । ਅਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਤਦ੍ਰਿਰੀਹਿ ਸਂ ਨृषਾਹ੍ਯੇऽਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ਪृਤ੍ਸੁ ਤੁਰ੍ਵਣੇ
ਹੇ ਦਾਤਾਰ ਇੰਦ੍ਰ, ਤਿਰਕਸ਼, ਦ੍ਰੁਹਯੁ, ਜਨਾ, ਪੁਰੁ ਜਾਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵੀ ਤੇਰੀ ਵੀਰਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਸਕੀਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤ੍ਰਿਧਾਤੁ ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਰਿਵਰੂਥਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਮਤ੍ । ਛਰ੍ਦਿਰ੍ਯਚ੍ਛ ਮਘਵਦ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਮਹ੍ਯਂ ਚ ਯਾਵਯਾ ਦਿਦ੍ਯੁਮੇਭ੍ਯਃ
ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਸਾਨੂੰ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਓਟ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਵਾਲਾ ਆਸਰਾ ਦੇ। ਆਪਣੀ ਢਾਲ ਦਾਤਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਦੇ, ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਬਿਜਲੀ ਦੂਰ ਕਰ।
ਯੇ ਗਵ੍ਯਤਾ ਮਨਸਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਮਾਦਭੁਰਭਿਪ੍ਰਘ੍ਨਨ੍ਤਿ ਧृष੍ਣੁਯਾ । ਅਧ ਸ੍ਮਾ ਨੋ ਮਘਵਨ੍ਨਿਨ੍ਦ੍ਰ ਗਿਰ੍ਵਣਸ੍ਤਨੂਪਾ ਅਨ੍ਤਮੋ ਭਵ
ਜੋ ਲੋਕ ਧਨ ਦੀ ਚਾਹ ਨਾਲ ਹਿੰਮਤ ਨਾਲ ਦੁਸ਼ਮਣ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਗੀਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮੀ, ਤੂੰ ਅਜਿਹਾ ਸਮਾਂ ਸਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਰੱਖਿਆਕਾਰ ਬਣ ਜਾ।
ਅਧ ਸ੍ਮਾ ਨੋ ਵृਧੇ ਭਵੇਨ੍ਦ੍ਰ ਨਾਯਮਵਾ ਯੁਧਿ । ਯਦਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ੇ ਪਤਯਨ੍ਤਿ ਪਰ੍ਣਿਨੋ ਦਿਦ੍ਯਵਸ੍ਤਿਗ੍ਮਮੂਰ੍ਧਾਨਃ
ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਸਹਾਰਾ ਬਣ ਜਾ, ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਲੋੜ ਪਵੇ। ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਪੰਖ ਵਾਲੀਆਂ ਬਿਜਲੀਆਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਚੋਟੀ ਸਾਨੂੰ ਨਾ ਲੱਗੇ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੂਰਾਸਸ੍ਤਨ੍ਵੋ ਵਿਤਨ੍ਵਤੇ ਪ੍ਰਿਯਾ ਸ਼ਰ੍ਮ ਪਿਤॄਣਾਮ੍ । ਅਧ ਸ੍ਮਾ ਯਚ੍ਛ ਤਨ੍ਵੇ ਤਨੇ ਚ ਛਰ੍ਦਿਰਚਿਤ੍ਤਂ ਯਾਵਯ ਦ੍ਵੇषਃ
ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਲਗਾ ਕੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਛਾਂ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਸਾਡੀ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਕੋਈ ਵੀ ਬੇਸਮਝ ਵੈਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਵੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ।
ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਰ੍ਗੇ ਅਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚੋਦਯਾਸੇ ਮਹਾਧਨੇ । ਅਸਮਨੇ ਅਧ੍ਵਨਿ ਵृਜਿਨੇ ਪਥਿ ਸ਼੍ਯੇਨਾਁ ਇਵ ਸ਼੍ਰਵਸ੍ਯਤਃ
ਹੇ ਇੰਦ੍ਰ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਾਸਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਘੋੜਿਆਂ ਨੂੰ ਤੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਔਖੇ ਤੇ ਉਤਾਰ-ਚੜ੍ਹਾਵ ਵਾਲੇ ਰਾਹਾਂ ਤੇ, ਉਹ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਉੱਡਣ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੋਹਰਤ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋਣ।
ਸਿਨ੍ਧੂਁਰਿਵ ਪ੍ਰਵਣ ਆਸ਼ੁਯਾ ਯਤੋ ਯਦਿ ਕ੍ਲੋਸ਼ਮਨੁ ष੍ਵਣਿ । ਆ ਯੇ ਵਯੋ ਨ ਵਰ੍ਵृਤਤ੍ਯਾਮਿषਿ ਗृਭੀਤਾ ਬਾਹ੍ਵੋਰ੍ਗਵਿ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਜ਼ ਦਰਿਆ ਢਲਾਣ ਉੱਤੇ ਵਗਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਦਾਣੇ ਵਲ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਾ ਮੁੜਣ।
ਸ੍ਵਾਦੁष੍ਕਿਲਾਯਂ ਮਧੁਮਾਁ ਉਤਾਯਂ ਤੀਵ੍ਰਃ ਕਿਲਾਯਂ ਰਸਵਾਁ ਉਤਾਯਮ੍ । ਉਤੋ ਨ੍ਵਸ੍ਯ ਪਪਿਵਾਂਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨ ਕਸ਼੍ਚਨ ਸਹਤ ਆਹਵੇषੁ
ਇਹ ਸੋਮ ਬਹੁਤ ਮਿੱਠਾ ਹੈ, ਇਹ ਚਾਸ਼ਨੀ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਇਹ ਤਿੱਖਾ ਤੇ ਰਸ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਪੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਅੱਗੇ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਟਿਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅਯਂ ਸ੍ਵਾਦੁਰਿਹ ਮਦਿष੍ਠ ਆਸ ਯਸ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇ ਮਮਾਦ । ਪੁਰੂਣਿ ਯਸ਼੍ਚ੍ਯੌਤ੍ਨਾ ਸ਼ਮ੍ਬਰਸ੍ਯ ਵਿ ਨਵਤਿਂ ਨਵ ਚ ਦੇਹ੍ਯੋ ਹਨ੍
ਇਹ ਮਿੱਠਾ ਪਾਨ ਇੱਥੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਆਦਲਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਜੋਸ਼ ਵਿੱਚ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਰਕਤ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਦੇ ਨੱਵੇਂ ਤੇ ਨਵੇਂ, ਕੁੱਲ ਨਵੱਤੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।
ਅਯਂ ਮੇ ਪੀਤ ਉਦਿਯਰ੍ਤਿ ਵਾਚਮਯਂ ਮਨੀषਾਮੁਸ਼ਤੀਮਜੀਗਃ । ਅਯਂ षਲ਼ੁਰ੍ਵੀਰਮਿਮੀਤ ਧੀਰੋ ਨ ਯਾਭ੍ਯੋ ਭੁਵਨਂ ਕਚ੍ਚਨਾਰੇ
ਇਹ ਜੋ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਮ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਬੋਲੀ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਚਾਉ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਬਹਾਦੁਰ ਨੂੰ ਤੋਲਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜਗਤ ਲੁਕਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।
ਅਯਂ ਸ ਯੋ ਵਰਿਮਾਣਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵਰ੍ष੍ਮਾਣਂ ਦਿਵੋ ਅਕृਣੋਦਯਂ ਸਃ । ਅਯਂ ਪੀਯੂषਂ ਤਿਸृषੁ ਪ੍ਰਵਤ੍ਸੁ ਸੋਮੋ ਦਾਧਾਰੋਰ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮ੍
ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬਣਾਇਆ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਸੋਮ ਤਿੰਨ ਵਗਦੀਆਂ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਲਣਹਾਰ ਰਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੰਤਰਿਕਸ਼ ਨੂੰ ਸਹਾਰਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਵਿਦਚ੍ਚਿਤ੍ਰਦृਸ਼ੀਕਮਰ੍ਣਃ ਸ਼ੁਕ੍ਰਸਦ੍ਮਨਾਮੁषਸਾਮਨੀਕੇ । ਅਯਂ ਮਹਾਨ੍ਮਹਤਾ ਸ੍ਕਮ੍ਭਨੇਨੋਦ੍ਦ੍ਯਾਮਸ੍ਤਭ੍ਨਾਦ੍ਵृषਭੋ ਮਰੁਤ੍ਵਾਨ੍
ਇਹ ਜੋ ਅਜੋਬਾ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ; ਚਮਕਦਾਰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸਵੇਰ ਦੀਆਂ ਰੋਸ਼ਨੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ। ਇਹ ਵੱਡਾ, ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਥੰਭਿਆ, ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਵੱਡਾ ਬਲਦ ਬਣਿਆ।
ਧृषਤ੍ਪਿਬ ਕਲਸ਼ੇ ਸੋਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਸ਼ੂਰ ਸਮਰੇ ਵਸੂਨਾਮ੍ । ਮਾਧ੍ਯਂਦਿਨੇ ਸਵਨ ਆ ਵृषਸ੍ਵ ਰਯਿਸ੍ਥਾਨੋ ਰਯਿਮਸ੍ਮਾਸੁ ਧੇਹਿ
ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੂੰ ਵਿਰਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ੂਰਾ ਹੈਂ, ਧਰੜ ਨਾਲ ਕਲਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੋਮ ਪੀ। ਦੌਲਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਜਾ, ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰ, ਤੂੰ ਦੌਲਤਾਂ ਵਾਲਾ ਹੈਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰ ਣਃ ਪੁਰਏਤੇਵ ਪਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰ ਨੋ ਨਯ ਪ੍ਰਤਰਂ ਵਸ੍ਯੋ ਅਚ੍ਛ । ਭਵਾ ਸੁਪਾਰੋ ਅਤਿਪਾਰਯੋ ਨੋ ਭਵਾ ਸੁਨੀਤਿਰੁਤ ਵਾਮਨੀਤਿਃ
ਇੰਦ੍ਰਾ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵਾਂਗ ਤੱਕ, ਸਾਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੇ ਪਾਰ ਲੈ ਚਲ। ਚੰਗਾ ਮਾਹਰ ਬਣ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਚੰਗਾ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਅਤੇ ਸਿਆਣਾ ਨੇਤਾ ਬਣ।
ਉਰੁਂ ਨੋ ਲੋਕਮਨੁ ਨੇषਿ ਵਿਦ੍ਵਾਨ੍ਸ੍ਵਰ੍ਵਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿਰਭਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ । ऋष੍ਵਾ ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਥਵਿਰਸ੍ਯ ਬਾਹੂ ਉਪ ਸ੍ਥੇਯਾਮ ਸ਼ਰਣਾ ਬृਹਨ੍ਤਾ
ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ, ਸਾਨੂੰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਥਾਂ ਤੇ ਲੈ ਚਲ, ਚਮਕਦਾਰ, ਨਿਰਭੈ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੱਲ। ਵੱਡੇ ਇੰਦ੍ਰਾ, ਤੇਰੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਹੇਠਾਂ ਅਸੀਂ ਆਸਰਾ ਲੈਈ ਆਉਣ।
ਵਰਿष੍ਠੇ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਨ੍ਧੁਰੇ ਧਾ ਵਹਿष੍ਠਯੋਃ ਸ਼ਤਾਵਨ੍ਨਸ਼੍ਵਯੋਰਾ । ਇषਮਾ ਵਕ੍ਸ਼ੀषਾਂ ਵਰ੍षਿष੍ਠਾਂ ਮਾ ਨਸ੍ਤਾਰੀਨ੍ਮਘਵਨ੍ਰਾਯੋ ਅਰ੍ਯਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਥ 'ਚ ਬੈਠਾ, ਉਹ ਰਥ ਜੋ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੌ ਇਨਾਮ ਤੇ ਘੋੜੇ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੈਰੀ ਅਮੀਰ ਸਾਡੀ ਉਪਰ ਨ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਦਾਨੀ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮृਲ਼ ਮਹ੍ਯਂ ਜੀਵਾਤੁਮਿਚ੍ਛ ਚੋਦਯ ਧਿਯਮਯਸੋ ਨ ਧਾਰਾਮ੍ । ਯਤ੍ਕਿਂ ਚਾਹਂ ਤ੍ਵਾਯੁਰਿਦਂ ਵਦਾਮਿ ਤਜ੍ਜੁषਸ੍ਵ ਕृਧਿ ਮਾ ਦੇਵਵਨ੍ਤਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ, ਮੈਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ। ਮੇਰੀ ਅਰਦਾਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਾਰੀਗਰ ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਤੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਕਬੂਲ ਕਰ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਾਰਾਜ਼ਗੀ ਤੋਂ ਬਚਾ।
ਤ੍ਰਾਤਾਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਵਿਤਾਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਹਵੇਹਵੇ ਸੁਹਵਂ ਸ਼ੂਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਹ੍ਵਯਾਮਿ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਪੁਰੁਹੂਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਨੋ ਮਘਵਾ ਧਾਤ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਤੇ ਸਹਾਇਕ ਹੈ, ਹਰ ਸਮੇਂ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਉਹ ਸੌਖਾ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਬਹਾਦਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਸ਼ਕਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹਾਂ। ਮਘਵਾਨ ਇੰਦਰ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਦੇਵੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਤ੍ਰਾਮਾ ਸ੍ਵਵਾਁ ਅਵੋਭਿਃ ਸੁਮृਲ਼ੀਕੋ ਭਵਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਵੇਦਾਃ । ਬਾਧਤਾਂ ਦ੍ਵੇषੋ ਅਭਯਂ ਕृਣੋਤੁ ਸੁਵੀਰ੍ਯਸ੍ਯ ਪਤਯਃ ਸ੍ਯਾਮ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਰਖਿਆ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਫਰਤ ਦੂਰ ਕਰੇ, ਸਾਨੂੰ ਨਿਰਭੈ ਕਰੇ; ਅਸੀਂ ਵਿਰਲੇ ਬਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਬਣੀਏ।
ਤਸ੍ਯ ਵਯਂ ਸੁਮਤੌ ਯਜ੍ਞਿਯਸ੍ਯਾਪਿ ਭਦ੍ਰੇ ਸੌਮਨਸੇ ਸ੍ਯਾਮ । ਸ ਸੁਤ੍ਰਾਮਾ ਸ੍ਵਵਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਮੇ ਆਰਾਚ੍ਚਿਦ੍ਦ੍ਵੇषਃ ਸਨੁਤਰ੍ਯੁਯੋਤੁ
ਉਸ ਪੂਜਣਯੋਗ ਦੇ ਚੰਗੇ ਸਹਾਰੇ ਤੇ ਸੁਖੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਰਹੀਏ। ਇੰਦਰ, ਜੋ ਵਧੀਆ ਰਖਿਆ ਤੇ ਦਿਲੋਂ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਨਫਰਤ ਨੂੰ, ਚਾਹੇ ਦੂਰੋਂ ਹੋਵੇ, ਦੂਰ ਕਰੇ।
ਅਵ ਤ੍ਵੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰਵਤੋ ਨੋਰ੍ਮਿਰ੍ਗਿਰੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਨਿਯੁਤੋ ਧਵਨ੍ਤੇ । ਉਰੂ ਨ ਰਾਧਃ ਸਵਨਾ ਪੁਰੂਣ੍ਯਪੋ ਗਾ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਯੁਵਸੇ ਸਮਿਨ੍ਦੂਨ੍
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਦੀਆਂ, ਭਜਨ, ਗੀਤ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਤੇ ਭੇਟਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਦਬਾਈਆਂ 'ਤੇ ਵੱਡਾ ਧਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ, ਵਜਰਧਾਰੀ, ਕਈ ਬੂੰਦਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਕ ਈਂ ਸ੍ਤਵਤ੍ਕਃ ਪृਣਾਤ੍ਕੋ ਯਜਾਤੇ ਯਦੁਗ੍ਰਮਿਨ੍ਮਘਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵਹਾਵੇਤ੍ । ਪਾਦਾਵਿਵ ਪ੍ਰਹਰਨ੍ਨਨ੍ਯਮਨ੍ਯਂ ਕृਣੋਤਿ ਪੂਰ੍ਵਮਪਰਂ ਸ਼ਚੀਭਿਃ
ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਕੌਣ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਮਘਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਉਂਦਾ ਹੈ? ਉਹ ਪੈਰਾਂ ਵਾਂਗ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਜਦਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਪਹਿਲੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ृਣ੍ਵੇ ਵੀਰ ਉਗ੍ਰਮੁਗ੍ਰਂ ਦਮਾਯਨ੍ਨਨ੍ਯਮਨ੍ਯਮਤਿਨੇਨੀਯਮਾਨਃ । ਏਧਮਾਨਦ੍ਵਿਲ਼ੁਭਯਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਚੋष੍ਕੂਯਤੇ ਵਿਸ਼ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਨੁष੍ਯਾਨ੍
ਵੱਡਾ, ਤਾਕਤਵਰ, ਉਗਰ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੇ ਉਤਰਦੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਰਾ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਸਖ੍ਯਾ ਵृਣਕ੍ਤਿ ਵਿਤਰ੍ਤੁਰਾਣੋ ਅਪਰੇਭਿਰੇਤਿ । ਅਨਾਨੁਭੂਤੀਰਵਧੂਨ੍ਵਾਨਃ ਪੂਰ੍ਵੀਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼ਰਦਸ੍ਤਰ੍ਤਰੀਤਿ
ਉਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਦੋਸਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਨਵਿਆਂ ਵੱਲ ਜਾਂਦਾ, ਨਵੀਆਂ ਦੋਸਤੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ, ਅਣਜਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੂਪਂਰੂਪਂ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪੋ ਬਭੂਵ ਤਦਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਪ੍ਰਤਿਚਕ੍ਸ਼ਣਾਯ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਾਯਾਭਿਃ ਪੁਰੁਰੂਪ ਈਯਤੇ ਯੁਕ੍ਤਾ ਹ੍ਯਸ੍ਯ ਹਰਯਃ ਸ਼ਤਾ ਦਸ਼
ਉਹ ਹਰ ਰੂਪ ਦਾ ਰੂਪ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ; ਹਰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਉਹਦਾ ਰੂਪ ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀਆਂ ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਮਾਇਆ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਚਲਦਾ ਹੈ; ਉਸਦੇ ਦਸ ਸੌ ਘੋੜੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਯੁਜਾਨੋ ਹਰਿਤਾ ਰਥੇ ਭੂਰਿ ਤ੍ਵष੍ਟੇਹ ਰਾਜਤਿ । ਕੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਹਾ ਦ੍ਵਿषਤਃ ਪਕ੍ਸ਼ ਆਸਤ ਉਤਾਸੀਨੇषੁ ਸੂਰਿषੁ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਥ ਨੂੰ ਹਰੀ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਇੱਥੇ ਵੱਡਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ। ਕੌਣ ਸਦਾ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਬੈਠੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਚਮਕਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ?
ਅਗਵ੍ਯੂਤਿ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਮਾਗਨ੍ਮ ਦੇਵਾ ਉਰ੍ਵੀ ਸਤੀ ਭੂਮਿਰਂਹੂਰਣਾਭੂਤ੍ । ਬृਹਸ੍ਪਤੇ ਪ੍ਰ ਚਿਕਿਤ੍ਸਾ ਗਵਿष੍ਟਾਵਿਤ੍ਥਾ ਸਤੇ ਜਰਿਤ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਨ੍ਥਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ; ਵੱਡੀ ਧਰਤੀ ਖੁਲ੍ਹੀ ਤੇ ਵਿਅਪਕ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਸਪਤਿ, ਇਨਾਮ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਕਰ; ਇੰਦਰ, ਗਾਇਕ ਲਈ ਰਾਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਸਦृਸ਼ੀਰਨ੍ਯਮਰ੍ਧਂ ਕृष੍ਣਾ ਅਸੇਧਦਪ ਸਦ੍ਮਨੋ ਜਾਃ । ਅਹਨ੍ਦਾਸਾ ਵृषਭੋ ਵਸ੍ਨਯਨ੍ਤੋਦਵ੍ਰਜੇ ਵਰ੍ਚਿਨਂ ਸ਼ਮ੍ਬਰਂ ਚ
ਹਰ ਰੋਜ਼, ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਕਾਲੇ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ ਮਰ ਗਏ। ਵੱਢਾ ਨੇ ਦਾਸਾ, ਵਸਨਯਾ, ਤੇ ਵੜੇ ਵਿੱਚ ਵਰਚਿਨ ਤੇ ਸ਼ੰਬਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਪ੍ਰਸ੍ਤੋਕ ਇਨ੍ਨੁ ਰਾਧਸਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਸ਼ ਕੋਸ਼ਯੀਰ੍ਦਸ਼ ਵਾਜਿਨੋऽਦਾਤ੍ । ਦਿਵੋਦਾਸਾਦਤਿਥਿਗ੍ਵਸ੍ਯ ਰਾਧਃ ਸ਼ਾਮ੍ਬਰਂ ਵਸੁ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗ੍ਰਭੀष੍ਮ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸਤੋਕਾ ਨੂੰ ਦਸ ਰਥ, ਦਸ ਘੋੜੇ, ਦਸ ਇਨਾਮ ਦਿੱਤੇ। ਦਿਵੋਦਾਸਾ ਤੇ ਅਤਿਥਿਗਵਾ ਤੋਂ ਉਸਨੇ ਸ਼ੰਬਰ ਦਾ ਧਨ ਲਿਆ।