ਪੁਰੁਹੂਤੋ ਯਃ ਪੁਰੁਗੂਰ੍ਤ ऋਭ੍ਵਾਁ ਏਕਃ ਪੁਰੁਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੋ ਅਸ੍ਤਿ ਯਜ੍ਞੈਃ । ਰਥੋ ਨ ਮਹੇ ਸ਼ਵਸੇ ਯੁਜਾਨੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਨੁਮਾਦ੍ਯੋ ਭੂਤ੍
ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਜਾਪਿਆ ਗਿਆ, ਇੱਕੋ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰੀ ਹੈ; ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਜੋੜਿਆ ਰਥ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਜਾਪਿਆ ਜਾਵੇ।
ਨ ਯਂ ਹਿਂਸਨ੍ਤਿ ਧੀਤਯੋ ਨ ਵਾਣੀਰਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀਦਭਿ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੀਃ । ਯਦਿ ਸ੍ਤੋਤਾਰਃ ਸ਼ਤਂ ਯਤ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਗृਣਨ੍ਤਿ ਗਿਰ੍ਵਣਸਂ ਸ਼ਂ ਤਦਸ੍ਮੈ
ਉਸਨੂੰ ਭਜਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਸਗੋਂ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੇਕਰ ਸੌ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਇਕ ਗੀਤ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਾਪਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਲਈ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾ ਏਤਦ੍ਦਿਵ੍ਯਰ੍ਚੇਵ ਮਾਸਾ ਮਿਮਿਕ੍ਸ਼ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਨ੍ਯਯਾਮਿ ਸੋਮਃ । ਜਨਂ ਨ ਧਨ੍ਵਨ੍ਨਭਿ ਸਂ ਯਦਾਪਃ ਸਤ੍ਰਾ ਵਾਵृਧੁਰ੍ਹਵਨਾਨਿ ਯਜ੍ਞੈਃ
ਉਸ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਚਮਕਦਾਰ ਭਜਨ ਨਾਲ ਸੋਮ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਗਿਣ ਕੇ; ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਵਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਾ ਏਤਨ੍ਮਹ੍ਯਾਙ੍ਗੂषਮਸ੍ਮਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਤਿਭਿਰਵਾਚਿ । ਅਸਦ੍ਯਥਾ ਮਹਤਿ ਵृਤ੍ਰਤੂਰ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਰਵਿਤਾ ਵृਧਸ਼੍ਚ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਭਜਨ ਉਚਾਰਿਆ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇ, ਇੰਦਰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਦਾ ਭੁਵਨ੍ਰਥਕ੍ਸ਼ਯਾਣਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕਦਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਸਹਸ੍ਰਪੋष੍ਯਂ ਦਾਃ । ਕਦਾ ਸ੍ਤੋਮਂ ਵਾਸਯੋऽਸ੍ਯ ਰਾਯਾ ਕਦਾ ਧਿਯਃ ਕਰਸਿ ਵਾਜਰਤ੍ਨਾਃ
ਹੇ ਦਾਤਾ, ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਭਜਨ ਸੁਣ ਕੇ ਚਿਰਕਾਲੀ ਰਥਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਕਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਵਧੀਆ ਰੋਜ਼ੀ ਦੇਵੇਂਗਾ? ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਇਨਾਮਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਬਖ਼ਸ਼ੇਗਾ?
ਕਰ੍ਹਿ ਸ੍ਵਿਤ੍ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਨ੍ਨृਭਿਰ੍ਨॄਨ੍ਵੀਰੈਰ੍ਵੀਰਾਨ੍ਨੀਲ਼ਯਾਸੇ ਜਯਾਜੀਨ੍ । ਤ੍ਰਿਧਾਤੁ ਗਾ ਅਧਿ ਜਯਾਸਿ ਗੋष੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਵਦ੍ਧੇਹ੍ਯਸ੍ਮੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਵਿਰਿਆਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ? ਤਿੰਨ ਧਰਤੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਤੂੰ ਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਚਮਕ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇਂ; ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਮ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ।
ਕਰ੍ਹਿ ਸ੍ਵਿਤ੍ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਜ੍ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਸੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕृਣਵਃ ਸ਼ਵਿष੍ਠ । ਕਦਾ ਧਿਯੋ ਨ ਨਿਯੁਤੋ ਯੁਵਾਸੇ ਕਦਾ ਗੋਮਘਾ ਹਵਨਾਨਿ ਗਚ੍ਛਾਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਭਗਤ ਲਈ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ? ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਆਵੇਂਗਾ?
ਸ ਗੋਮਘਾ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਅਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵਾਜਸ਼੍ਰਵਸੋ ਅਧਿ ਧੇਹਿ ਪृਕ੍ਸ਼ਃ । ਪੀਪਿਹੀषਃ ਸੁਦੁਘਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਧੇਨੁਂ ਭਰਦ੍ਵਾਜੇषੁ ਸੁਰੁਚੋ ਰੁਰੁਚ੍ਯਾਃ
ਭਗਤ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਭਰਦਵਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਰੱਖ; ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵਧਾ।
ਤਮਾ ਨੂਨਂ ਵृਜਨਮਨ੍ਯਥਾ ਚਿਚ੍ਛੂਰੋ ਯਚ੍ਛਕ੍ਰ ਵਿ ਦੁਰੋ ਗृਣੀषੇ । ਮਾ ਨਿਰਰਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਦੁਘਸ੍ਯ ਧੇਨੋਰਾਙ੍ਗਿਰਸਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਿਪ੍ਰ ਜਿਨ੍ਵ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਚਾਹੇ ਵਿਰੋਧ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡੇ ਨਾ, ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਵਿਰਾ, ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਚਮਕਦਾਰ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਘਟਣ ਦੇ—ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ।
ਸਤ੍ਰਾ ਮਦਾਸਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨ੍ਯਾਃ ਸਤ੍ਰਾ ਰਾਯੋऽਧ ਯੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਸਃ । ਸਤ੍ਰਾ ਵਾਜਾਨਾਮਭਵੋ ਵਿਭਕ੍ਤਾ ਯਦ੍ਦੇਵੇषੁ ਧਾਰਯਥਾ ਅਸੁਰ੍ਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਮਦਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਦੌਲਤ ਧਰਤੀ ਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਨਾਮਾਂ ਦਾ ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਸਰਵਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਥਿਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਨੁ ਪ੍ਰ ਯੇਜੇ ਜਨ ਓਜੋ ਅਸ੍ਯ ਸਤ੍ਰਾ ਦਧਿਰੇ ਅਨੁ ਵੀਰ੍ਯਾਯ । ਸ੍ਯੂਮਗृਭੇ ਦੁਧਯੇऽਰ੍ਵਤੇ ਚ ਕ੍ਰਤੁਂ ਵृਞ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲੱਭੀ, ਸਾਰੇ ਵਿਰਿਆਂ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ; ਬੁਣਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਇਨਕਲਾਬੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਵੀ।
ਤਂ ਸਧ੍ਰੀਚੀਰੂਤਯੋ ਵृष੍ਣ੍ਯਾਨਿ ਪੌਂਸ੍ਯਾਨਿ ਨਿਯੁਤਃ ਸਸ਼੍ਚੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨ ਸਿਨ੍ਧਵ ਉਕ੍ਥਸ਼ੁष੍ਮਾ ਉਰੁਵ੍ਯਚਸਂ ਗਿਰ ਆ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਵਿਰਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਭਜਨ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਡੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਰਾਯਸ੍ਖਾਮੁਪ ਸृਜਾ ਗृਣਾਨਃ ਪੁਰੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਸ੍ਵਃ । ਪਤਿਰ੍ਬਭੂਥਾਸਮੋ ਜਨਾਨਾਮੇਕੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਰਾਜਾ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਭੇਜਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਰਤਾਜ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ।
ਸ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਧਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਾ ਯੋ ਦੁਵੋਯੁਰ੍ਦ੍ਯੌਰ੍ਨ ਭੂਮਾਭਿ ਰਾਯੋ ਅਰ੍ਯਃ । ਅਸੋ ਯਥਾ ਨਃ ਸ਼ਵਸਾ ਚਕਾਨੋ ਯੁਗੇਯੁਗੇ ਵਯਸਾ ਚੇਕਿਤਾਨਃ
ਤੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਚੇ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਹੀ ਕਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਨਾਲ।
ਅਰ੍ਵਾਗ੍ਰਥਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਂ ਤ ਉਗ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯੁਕ੍ਤਾਸੋ ਹਰਯੋ ਵਹਨ੍ਤੁ । ਕੀਰਿਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਾ ਹਵਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਵਾਨृਧੀਮਹਿ ਸਧਮਾਦਸ੍ਤੇ ਅਦ੍ਯ
ਤੇਰੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲੈ ਆਉਣ, ਤੂੰ ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਗਰੀਬ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਭੋਗ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰੋ ਦ੍ਰੋਣੇ ਹਰਯਃ ਕਰ੍ਮਾਗ੍ਮਨ੍ਪੁਨਾਨਾਸ ऋਜ੍ਯਨ੍ਤੋ ਅਭੂਵਨ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨੋ ਅਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਃ ਪਪੀਯਾਦ੍ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ੋ ਮਦਸ੍ਯ ਸੋਮ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜਾ
ਘੋੜੇ ਭਾਂਡੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਕੰਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਇੰਦਰ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਇਸ ਸੋਮ ਦੇ ਮਦ ਨੂੰ ਪੀਵੇ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਮਦ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਆਸਸ੍ਰਾਣਾਸਃ ਸ਼ਵਸਾਨਮਚ੍ਛੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਚਕ੍ਰੇ ਰਥ੍ਯਾਸੋ ਅਸ਼੍ਵਾਃ । ਅਭਿ ਸ਼੍ਰਵ ऋਜ੍ਯਨ੍ਤੋ ਵਹੇਯੁਰ੍ਨੂ ਚਿਨ੍ਨੁ ਵਾਯੋਰਮृਤਂ ਵਿ ਦਸ੍ਯੇਤ੍
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ, ਤਾਕਤ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਰਥਾਂ; ਸਿੱਧੇ ਘੋੜੇ ਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ ਚਲਣ, ਤੇ ਹਵਾ ਦਾ ਅਮਰ ਜੀਵ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਰਹੇ।
ਵਰਿष੍ਠੋ ਅਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਿਯਰ੍ਤੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਘੋਨਾਂ ਤੁਵਿਕੂਰ੍ਮਿਤਮਃ । ਯਯਾ ਵਜ੍ਰਿਵਃ ਪਰਿਯਾਸ੍ਯਂਹੋ ਮਘਾ ਚ ਧृष੍ਣੋ ਦਯਸੇ ਵਿ ਸੂਰੀਨ੍
ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਤਾ, ਦਾਤਿਆਂ ਦੀ ਸੱਜੀ ਹਥ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਦਾਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾਜਸ੍ਯ ਸ੍ਥਵਿਰਸ੍ਯ ਦਾਤੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਵਰ੍ਧਤਾਂ ਵृਦ੍ਧਮਹਾਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਤ੍ਰਂ ਹਨਿष੍ਠੋ ਅਸ੍ਤੁ ਸਤ੍ਵਾ ਤਾ ਸੂਰਿਃ ਪृਣਤਿ ਤੂਤੁਜਾਨਃ
ਇੰਦਰ ਸਥਿਰ ਤਾਕਤ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਵਧੇ; ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਤਾ ਉਤਸੁਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਪਾਦਿਤ ਉਦੁ ਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਤਮੋ ਮਹੀਂ ਭਰ੍षਦ੍ਦ੍ਯੁਮਤੀਮਿਨ੍ਦ੍ਰਹੂਤਿਮ੍ । ਪਨ੍ਯਸੀਂ ਧੀਤਿਂ ਦੈਵ੍ਯਸ੍ਯ ਯਾਮਞ੍ਜਨਸ੍ਯ ਰਾਤਿਂ ਵਨਤੇ ਸੁਦਾਨੁਃ
ਉਹ ਚਲ ਪਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸਵੇਰਾਂ ਉਗ ਆਈਆਂ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਲਿਆਇਆ। ਦਾਤਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਰਾਦਾ, ਦਿਵਿਆ ਰਾਹ ਤੇ ਦਾਨੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਭੇਟ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।
ਦੂਰਾਚ੍ਚਿਦਾ ਵਸਤੋ ਅਸ੍ਯ ਕਰ੍ਣਾ ਘੋषਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤਨ੍ਯਤਿ ਬ੍ਰੁਵਾਣਃ । ਏਯਮੇਨਂ ਦੇਵਹੂਤਿਰ੍ਵਵृਤ੍ਯਾਨ੍ਮਦ੍ਰ੍ਯਗਿਨ੍ਦ੍ਰਮਿਯਮृਚ੍ਯਮਾਨਾ
ਦੂਰੋਂ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੀ ਗੂੰਜਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੰਨ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਭਗਵਾਨਾਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਇੰਦਰ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਈ ਹੈ, ਮਾਦਰਾ ਦੀ ਮਹਿਲਾ ਇਹ ਭਜਨ ਉਸ ਲਈ ਗਾ ਰਹੀ ਹੈ।
ਤਂ ਵੋ ਧਿਯਾ ਪਰਮਯਾ ਪੁਰਾਜਾਮਜਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮਭ੍ਯਨੂष੍ਯਰ੍ਕੈਃ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਚ ਗਿਰੋ ਦਧਿਰੇ ਸਮਸ੍ਮਿਨ੍ਮਹਾਁਸ਼੍ਚ ਸ੍ਤੋਮੋ ਅਧਿ ਵਰ੍ਧਦਿਨ੍ਦ੍ਰੇ
ਉੱਚੀ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਅਜਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਹਾਂ, ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ। ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲ ਅਤੇ ਗੀਤ ਉਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਸਤਿ ਇੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਵਰ੍ਧਾਦ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞ ਉਤ ਸੋਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਰ੍ਧਾਦ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਗਿਰ ਉਕ੍ਥਾ ਚ ਮਨ੍ਮ । ਵਰ੍ਧਾਹੈਨਮੁषਸੋ ਯਾਮਨ੍ਨਕ੍ਤੋਰ੍ਵਰ੍ਧਾਨ੍ਮਾਸਾਃ ਸ਼ਰਦੋ ਦ੍ਯਾਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮ੍
ਯਜਨ, ਸੋਮਾ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਉਚਾਰਨ, ਗੀਤ, ਭਜਨ ਤੇ ਮੇਰੇ ਬੋਲ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਸਵੇਰਾਂ, ਰਾਤਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ, ਮਹੀਨੇ, ਸਾਲ ਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਸਾਰੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਏਵਾ ਜਜ੍ਞਾਨਂ ਸਹਸੇ ਅਸਾਮਿ ਵਾਵृਧਾਨਂ ਰਾਧਸੇ ਚ ਸ਼੍ਰੁਤਾਯ । ਮਹਾਮੁਗ੍ਰਮਵਸੇ ਵਿਪ੍ਰ ਨੂਨਮਾ ਵਿਵਾਸੇਮ ਵृਤ੍ਰਤੂਰ੍ਯੇषੁ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਲਾਹਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਤਾਕਤ ਲਈ ਜਨਮਿਆ, ਦਾਨ ਤੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਲਈ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ। ਹੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਉਗਰ, ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਹੁਣ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਬੁਲਾਈਏ।
ਮਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕਵੇਰ੍ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯ ਵਹ੍ਨੇਰ੍ਵਿਪ੍ਰਮਨ੍ਮਨੋ ਵਚਨਸ੍ਯ ਮਧ੍ਵਃ । ਅਪਾ ਨਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸਚਨਸ੍ਯ ਦੇਵੇषੋ ਯੁਵਸ੍ਵ ਗृਣਤੇ ਗੋਅਗ੍ਰਾਃ
ਮਧੁਰ ਕਵੀ, ਅਕਾਸ਼ੀ ਅੱਗ, ਗਿਆਨੀ, ਮਨ, ਬੋਲ, ਤੇ ਮਿੱਠੇ ਬਚਨ—ਹੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਸਾਡੀ ਗਾਇਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਗਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਭਗਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸ ਸਾਥੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।
ਅਯਮੁਸ਼ਾਨਃ ਪਰ੍ਯਦ੍ਰਿਮੁਸ੍ਰਾ ऋਤਧੀਤਿਭਿਰृਤਯੁਗ੍ਯੁਜਾਨਃ । ਰੁਜਦਰੁਗ੍ਣਂ ਵਿ ਵਲਸ੍ਯ ਸਾਨੁਂ ਪਣੀਁਰ੍ਵਚੋਭਿਰਭਿ ਯੋਧਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ
ਉਹ, ਚਮਕਦਾਰ, ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਵੇਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਚੱਕਰ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਹਾੜ ਦੀ ਠੋਸ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ ਪਣੀਆਂ ਨੂੰ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਲੜਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਦ੍ਯੋਤਯਦਦ੍ਯੁਤੋ ਵ੍ਯਕ੍ਤੂਨ੍ਦੋषਾ ਵਸ੍ਤੋਃ ਸ਼ਰਦ ਇਨ੍ਦੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰ । ਇਮਂ ਕੇਤੁਮਦਧੁਰ੍ਨੂ ਚਿਦਹ੍ਨਾਂ ਸ਼ੁਚਿਜਨ੍ਮਨ ਉषਸਸ਼੍ਚਕਾਰ
ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਰੌਸ਼ਨ, ਰਾਤਾਂ ਤੇ ਦਿਨ, ਮੌਸਮਾਂ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਅੱਜ ਵੀ, ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਰੱਖਿਆ; ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਵੇਰਾਂ ਬਣਾਈਆਂ।
ਅਯਂ ਰੋਚਯਦਰੁਚੋ ਰੁਚਾਨੋऽਯਂ ਵਾਸਯਦ੍ਵ੍ਯृਤੇਨ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਅਯਮੀਯਤ ऋਤਯੁਗ੍ਭਿਰਸ਼੍ਵੈਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਿਦਾ ਨਾਭਿਨਾ ਚਰ੍षਣਿਪ੍ਰਾਃ
ਉਹ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਜਾਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਕੇ; ਉਹ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਚ ਨਾਲ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਚ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ, ਆਗੂ ਨਾਭੀ 'ਤੇ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਨੂ ਗृਣਾਨੋ ਗृਣਤੇ ਪ੍ਰਤ੍ਨ ਰਾਜਨ੍ਨਿषਃ ਪਿਨ੍ਵ ਵਸੁਦੇਯਾਯ ਪੂਰ੍ਵੀਃ । ਅਪ ਓषਧੀਰਵਿषਾ ਵਨਾਨਿ ਗਾ ਅਰ੍ਵਤੋ ਨॄਨृਚਸੇ ਰਿਰੀਹਿ
ਹੁਣ, ਗਾਇਕ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੁਰਾਣਾ ਰਾਜਾ; ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਲਈ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਵਧਾ। ਜੜੀਆਂ, ਜੰਗਲ, ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹਟਾ—ਸਾਡੇ ਸੁਖ ਲਈ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਿਬ ਤੁਭ੍ਯਂ ਸੁਤੋ ਮਦਾਯਾਵ ਸ੍ਯ ਹਰੀ ਵਿ ਮੁਚਾ ਸਖਾਯਾ । ਉਤ ਪ੍ਰ ਗਾਯ ਗਣ ਆ ਨਿषਦ੍ਯਾਥਾ ਯਜ੍ਞਾਯ ਗृਣਤੇ ਵਯੋ ਧਾਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਚੋੜਿਆ ਸੋਮਾ ਪੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ; ਤੇਰੇ ਘੋੜੇ ਸਾਥ ਲਈ ਛੱਡੇ ਜਾਵਣ। ਆ, ਗਾ, ਇਕੱਠ ਹੋ, ਸੰਗਤ ਨਾਲ ਬੈਠ; ਯਜਨ ਤੇ ਆ, ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਤਾਕਤ ਸਵੀਕਾਰ।