ਸ ਮਾਤਰਾ ਸੂਰ੍ਯੇਣਾ ਕਵੀਨਾਮਵਾਸਯਦ੍ਰੁਜਦਦ੍ਰਿਂ ਗृਣਾਨਃ । ਸ੍ਵਾਧੀਭਿਰृਕ੍ਵਭਿਰ੍ਵਾਵਸ਼ਾਨ ਉਦੁਸ੍ਰਿਯਾਣਾਮਸृਜਨ੍ਨਿਦਾਨਮ੍
ਉਹ, ਜਿਹੜਾ ਸੂਰਜ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਸਤਕਾਰੀ, ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ; ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਗਾਂ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੇ।
ਸ ਵਹ੍ਨਿਭਿਰृਕ੍ਵਭਿਰ੍ਗੋषੁ ਸ਼ਸ਼੍ਵਨ੍ਮਿਤਜ੍ਞੁਭਿਃ ਪੁਰੁਕृਤ੍ਵਾ ਜਿਗਾਯ । ਪੁਰਃ ਪੁਰੋਹਾ ਸਖਿਭਿਃ ਸਖੀਯਨ੍ਦृਲ਼੍ਹਾ ਰੁਰੋਜ ਕਵਿਭਿਃ ਕਵਿਃ ਸਨ੍
ਉਹ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੱਗ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਮਾਪ ਜਾਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਕੰਮ ਕਰ ਚੁੱਕਾ; ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜਿਆ।
ਸ ਨੀਵ੍ਯਾਭਿਰ੍ਜਰਿਤਾਰਮਚ੍ਛਾ ਮਹੋ ਵਾਜੇਭਿਰ੍ਮਹਦ੍ਭਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁष੍ਮੈਃ । ਪੁਰੁਵੀਰਾਭਿਰ੍ਵृषਭ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਨਾਮਾ ਗਿਰ੍ਵਣਃ ਸੁਵਿਤਾਯ ਪ੍ਰ ਯਾਹਿ
ਹੀਰਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨਾਲ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਇਨਾਮ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਗਾਇਕ ਦੇ ਕੋਲ ਆ; ਗੀਤ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਲਈ ਆ।
ਸ ਸਰ੍ਗੇਣ ਸ਼ਵਸਾ ਤਕ੍ਤੋ ਅਤ੍ਯੈਰਪ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਤਸ੍ਤੁਰਾषਾਟ੍ । ਇਤ੍ਥਾ ਸृਜਾਨਾ ਅਨਪਾਵृਦਰ੍ਥਂ ਦਿਵੇਦਿਵੇ ਵਿਵਿषੁਰਪ੍ਰਮृष੍ਯਮ੍
ਆਪਣੀ ਦੌੜ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਇੰਦਰ, ਦੱਖਣ ਤੋਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭਜਾਇਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੌਲਤ ਭੇਜ ਕੇ, ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਥਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਅਟੱਲ ਖਜਾਨਾ ਲੱਭਦੇ ਹਨ।
ਯ ਓਜਿष੍ਠ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਂ ਸੁ ਨੋ ਦਾ ਮਦੋ ਵृषਨ੍ਸ੍ਵਭਿष੍ਟਿਰ੍ਦਾਸ੍ਵਾਨ੍ । ਸੌਵਸ਼੍ਵ੍ਯਂ ਯੋ ਵਨਵਤ੍ਸ੍ਵਸ਼੍ਵੋ ਵृਤ੍ਰਾ ਸਮਤ੍ਸੁ ਸਾਸਹਦਮਿਤ੍ਰਾਨ੍
ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਸਾਨੂੰ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ, ਵੱਡਾ, ਇੱਛਤ ਇਨਾਮ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਦਾਨੀ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਘੋੜੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਵੇ।
ਤ੍ਵਾਂ ਹੀਨ੍ਦ੍ਰਾਵਸੇ ਵਿਵਾਚੋ ਹਵਨ੍ਤੇ ਚਰ੍षਣਯਃ ਸ਼ੂਰਸਾਤੌ । ਤ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰੇਭਿਰ੍ਵਿ ਪਣੀਁਰਸ਼ਾਯਸ੍ਤ੍ਵੋਤ ਇਤ੍ਸਨਿਤਾ ਵਾਜਮਰ੍ਵਾ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਲੋਕ ਇਨਾਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪਣੀਆਂ ਨੂੰ ਭਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਤੇਜ਼, ਤੂੰ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈਂ।
ਤ੍ਵਂ ਤਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋਭਯਾਁ ਅਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ਦਾਸਾ ਵृਤ੍ਰਾਣ੍ਯਾਰ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ੂਰ । ਵਧੀਰ੍ਵਨੇਵ ਸੁਧਿਤੇਭਿਰਤ੍ਕੈਰਾ ਪृਤ੍ਸੁ ਦਰ੍षਿ ਨृਣਾਂ ਨृਤਮ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਦੋਹਾਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ, ਦਾਸੀਉ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਤਰਾਂ, ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ; ਤੂੰ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ, ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਕਵਾਭਿਰੂਤੀ ਸਖਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਰਵਿਤਾ ਵृਧੇ ਭੂਃ । ਸ੍ਵਰ੍षਾਤਾ ਯਦ੍ਧ੍ਵਯਾਮਸਿ ਤ੍ਵਾ ਯੁਧ੍ਯਨ੍ਤੋ ਨੇਮਧਿਤਾ ਪृਤ੍ਸੁ ਸ਼ੂਰ
ਇੰਦਰ, ਅਟੱਲ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਸਾਡਾ ਦੋਸਤ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਵਧਾਏ ਲਈ ਹੋ; ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਬਹਾਦਰ, ਜੰਗ ਕਰਦੇ, ਅਸੀਂ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਥੱਕਦੇ ਨਹੀਂ।
ਨੂਨਂ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਪਰਾਯ ਚ ਸ੍ਯਾ ਭਵਾ ਮृਲ਼ੀਕ ਉਤ ਨੋ ਅਭਿष੍ਟੌ । ਇਤ੍ਥਾ ਗृਣਨ੍ਤੋ ਮਹਿਨਸ੍ਯ ਸ਼ਰ੍ਮਨ੍ਦਿਵਿ ष੍ਯਾਮ ਪਾਰ੍ਯੇ ਗੋषਤਮਾਃ
ਹੁਣ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵੰਸ ਲਈ ਦਇਆਲੂ ਅਤੇ ਮਦਦਗਾਰ ਬਣ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਾਪ ਕਰਦੇ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹੀਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਗਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ।
ਸਂ ਚ ਤ੍ਵੇ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗਿਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੀਰ੍ਵਿ ਚ ਤ੍ਵਦ੍ਯਨ੍ਤਿ ਵਿਭ੍ਵੋ ਮਨੀषਾਃ । ਪੁਰਾ ਨੂਨਂ ਚ ਸ੍ਤੁਤਯ ऋषੀਣਾਂ ਪਸ੍ਪृਧ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਅਧ੍ਯੁਕ੍ਥਾਰ੍ਕਾ
ਇੰਦਰ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਗੀਤਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਵਿਚਾਰ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਡੇ; ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਹੁਣ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸਤਕਾਰੀ ਇੰਦਰ ਲਈ ਗੀਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪੁਰੁਹੂਤੋ ਯਃ ਪੁਰੁਗੂਰ੍ਤ ऋਭ੍ਵਾਁ ਏਕਃ ਪੁਰੁਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤੋ ਅਸ੍ਤਿ ਯਜ੍ਞੈਃ । ਰਥੋ ਨ ਮਹੇ ਸ਼ਵਸੇ ਯੁਜਾਨੋऽਸ੍ਮਾਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਨੁਮਾਦ੍ਯੋ ਭੂਤ੍
ਜੋ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਜਾਪਿਆ ਗਿਆ, ਇੱਕੋ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰੀ ਹੈ; ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਜੋੜਿਆ ਰਥ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਜਾਪਿਆ ਜਾਵੇ।
ਨ ਯਂ ਹਿਂਸਨ੍ਤਿ ਧੀਤਯੋ ਨ ਵਾਣੀਰਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੀਦਭਿ ਵਰ੍ਧਯਨ੍ਤੀਃ । ਯਦਿ ਸ੍ਤੋਤਾਰਃ ਸ਼ਤਂ ਯਤ੍ਸਹਸ੍ਰਂ ਗृਣਨ੍ਤਿ ਗਿਰ੍ਵਣਸਂ ਸ਼ਂ ਤਦਸ੍ਮੈ
ਉਸਨੂੰ ਭਜਨ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ, ਸਗੋਂ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਜੇਕਰ ਸੌ ਜਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਗਾਇਕ ਗੀਤ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਾਪਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਲਈ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮਾ ਏਤਦ੍ਦਿਵ੍ਯਰ੍ਚੇਵ ਮਾਸਾ ਮਿਮਿਕ੍ਸ਼ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਨ੍ਯਯਾਮਿ ਸੋਮਃ । ਜਨਂ ਨ ਧਨ੍ਵਨ੍ਨਭਿ ਸਂ ਯਦਾਪਃ ਸਤ੍ਰਾ ਵਾਵृਧੁਰ੍ਹਵਨਾਨਿ ਯਜ੍ਞੈਃ
ਉਸ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ, ਮੈਂ ਚਮਕਦਾਰ ਭਜਨ ਨਾਲ ਸੋਮ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਗਿਣ ਕੇ; ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਰੇਤ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਲੱਭਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਯਜਨਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਵਧ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਸ੍ਮਾ ਏਤਨ੍ਮਹ੍ਯਾਙ੍ਗੂषਮਸ੍ਮਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਮਤਿਭਿਰਵਾਚਿ । ਅਸਦ੍ਯਥਾ ਮਹਤਿ ਵृਤ੍ਰਤੂਰ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਰਵਿਤਾ ਵृਧਸ਼੍ਚ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਇੰਦਰ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਸਤਿਕਾਰ ਤੇ ਭਜਨ ਉਚਾਰਿਆ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡਾ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇ, ਇੰਦਰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਕਦਾ ਭੁਵਨ੍ਰਥਕ੍ਸ਼ਯਾਣਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕਦਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇ ਸਹਸ੍ਰਪੋष੍ਯਂ ਦਾਃ । ਕਦਾ ਸ੍ਤੋਮਂ ਵਾਸਯੋऽਸ੍ਯ ਰਾਯਾ ਕਦਾ ਧਿਯਃ ਕਰਸਿ ਵਾਜਰਤ੍ਨਾਃ
ਹੇ ਦਾਤਾ, ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਸਾਡੀ ਭਜਨ ਸੁਣ ਕੇ ਚਿਰਕਾਲੀ ਰਥਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਕਦੋਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਾਰੀ ਵਧੀਆ ਰੋਜ਼ੀ ਦੇਵੇਂਗਾ? ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨੂੰ ਫਲਦਾਇਕ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਇਨਾਮਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਬਖ਼ਸ਼ੇਗਾ?
ਕਰ੍ਹਿ ਸ੍ਵਿਤ੍ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਨ੍ਨृਭਿਰ੍ਨॄਨ੍ਵੀਰੈਰ੍ਵੀਰਾਨ੍ਨੀਲ਼ਯਾਸੇ ਜਯਾਜੀਨ੍ । ਤ੍ਰਿਧਾਤੁ ਗਾ ਅਧਿ ਜਯਾਸਿ ਗੋष੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਵਦ੍ਧੇਹ੍ਯਸ੍ਮੇ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਵਿਰਿਆਂ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ? ਤਿੰਨ ਧਰਤੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਤੂੰ ਗਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਚਮਕ ਲੈ ਕੇ ਆਵੇਂ; ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਨਾਮ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ।
ਕਰ੍ਹਿ ਸ੍ਵਿਤ੍ਤਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਜ੍ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਸੁ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕृਣਵਃ ਸ਼ਵਿष੍ਠ । ਕਦਾ ਧਿਯੋ ਨ ਨਿਯੁਤੋ ਯੁਵਾਸੇ ਕਦਾ ਗੋਮਘਾ ਹਵਨਾਨਿ ਗਚ੍ਛਾਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਭਗਤ ਲਈ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ? ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਸਾਡੀਆਂ ਸੋਚਾਂ ਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਕਦੋਂ ਤੂੰ ਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਆਵੇਂਗਾ?
ਸ ਗੋਮਘਾ ਜਰਿਤ੍ਰੇ ਅਸ਼੍ਵਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਾ ਵਾਜਸ਼੍ਰਵਸੋ ਅਧਿ ਧੇਹਿ ਪृਕ੍ਸ਼ਃ । ਪੀਪਿਹੀषਃ ਸੁਦੁਘਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਧੇਨੁਂ ਭਰਦ੍ਵਾਜੇषੁ ਸੁਰੁਚੋ ਰੁਰੁਚ੍ਯਾਃ
ਭਗਤ ਨੂੰ ਗਾਂ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ਾਨ ਵਾਲੀ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਵਾਲੀਆਂ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਭਰਦਵਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਰੱਖ; ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੁੱਧ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਵਧਾ।
ਤਮਾ ਨੂਨਂ ਵृਜਨਮਨ੍ਯਥਾ ਚਿਚ੍ਛੂਰੋ ਯਚ੍ਛਕ੍ਰ ਵਿ ਦੁਰੋ ਗृਣੀषੇ । ਮਾ ਨਿਰਰਂ ਸ਼ੁਕ੍ਰਦੁਘਸ੍ਯ ਧੇਨੋਰਾਙ੍ਗਿਰਸਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਵਿਪ੍ਰ ਜਿਨ੍ਵ
ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਚਾਹੇ ਵਿਰੋਧ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡੇ ਨਾ, ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਵਿਰਾ, ਆਪਣਾ ਹਥਿਆਰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ; ਚਮਕਦਾਰ ਦੁੱਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਘਟਣ ਦੇ—ਹੇ ਗਿਆਨੀ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ।
ਸਤ੍ਰਾ ਮਦਾਸਸ੍ਤਵ ਵਿਸ਼੍ਵਜਨ੍ਯਾਃ ਸਤ੍ਰਾ ਰਾਯੋऽਧ ਯੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਸਃ । ਸਤ੍ਰਾ ਵਾਜਾਨਾਮਭਵੋ ਵਿਭਕ੍ਤਾ ਯਦ੍ਦੇਵੇषੁ ਧਾਰਯਥਾ ਅਸੁਰ੍ਯਮ੍
ਤੇਰੇ ਮਦਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇਰੀ ਦੌਲਤ ਧਰਤੀ ਦੀ ਹੈ; ਤੂੰ ਇਨਾਮਾਂ ਦਾ ਵੰਡਣ ਵਾਲਾ ਹੈਂ, ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਸਰਵਪ੍ਰਭੂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਥਿਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਅਨੁ ਪ੍ਰ ਯੇਜੇ ਜਨ ਓਜੋ ਅਸ੍ਯ ਸਤ੍ਰਾ ਦਧਿਰੇ ਅਨੁ ਵੀਰ੍ਯਾਯ । ਸ੍ਯੂਮਗृਭੇ ਦੁਧਯੇऽਰ੍ਵਤੇ ਚ ਕ੍ਰਤੁਂ ਵृਞ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਪਿ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਲੱਭੀ, ਸਾਰੇ ਵਿਰਿਆਂ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਫੜਿਆ; ਬੁਣਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਦੌੜਨ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਉਹ ਗਿਆਨ ਚੁਣਦੇ ਹਨ, ਇਨਕਲਾਬੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਵੀ।
ਤਂ ਸਧ੍ਰੀਚੀਰੂਤਯੋ ਵृष੍ਣ੍ਯਾਨਿ ਪੌਂਸ੍ਯਾਨਿ ਨਿਯੁਤਃ ਸਸ਼੍ਚੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਨ ਸਿਨ੍ਧਵ ਉਕ੍ਥਸ਼ੁष੍ਮਾ ਉਰੁਵ੍ਯਚਸਂ ਗਿਰ ਆ ਵਿਸ਼ਨ੍ਤਿ
ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਵਿਰਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਦਰਿਆ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਭਜਨ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਸ ਵੱਡੀ ਜਗ੍ਹਾ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸ ਰਾਯਸ੍ਖਾਮੁਪ ਸृਜਾ ਗृਣਾਨਃ ਪੁਰੁਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਤ੍ਵਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਸ੍ਵਃ । ਪਤਿਰ੍ਬਭੂਥਾਸਮੋ ਜਨਾਨਾਮੇਕੋ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਭੁਵਨਸ੍ਯ ਰਾਜਾ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਭੇਜਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਰਤਾਜ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਇਕੱਲਾ ਰਾਜਾ।
ਸ ਤੁ ਸ਼੍ਰੁਧਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਯਾ ਯੋ ਦੁਵੋਯੁਰ੍ਦ੍ਯੌਰ੍ਨ ਭੂਮਾਭਿ ਰਾਯੋ ਅਰ੍ਯਃ । ਅਸੋ ਯਥਾ ਨਃ ਸ਼ਵਸਾ ਚਕਾਨੋ ਯੁਗੇਯੁਗੇ ਵਯਸਾ ਚੇਕਿਤਾਨਃ
ਤੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸੁਣਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਚੇ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ; ਤੂੰ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਹੀ ਕਰ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ, ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿਚ ਗਿਆਨ ਨਾਲ।
ਅਰ੍ਵਾਗ੍ਰਥਂ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਂ ਤ ਉਗ੍ਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ਯੁਕ੍ਤਾਸੋ ਹਰਯੋ ਵਹਨ੍ਤੁ । ਕੀਰਿਸ਼੍ਚਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵਾ ਹਵਤੇ ਸ੍ਵਰ੍ਵਾਨृਧੀਮਹਿ ਸਧਮਾਦਸ੍ਤੇ ਅਦ੍ਯ
ਤੇਰੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲੈ ਆਉਣ, ਤੂੰ ਸਭ ਵੱਲੋਂ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈਂ; ਗਰੀਬ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ—ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਤੇਰੀ ਭੋਗ ਵਿਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰੋ ਦ੍ਰੋਣੇ ਹਰਯਃ ਕਰ੍ਮਾਗ੍ਮਨ੍ਪੁਨਾਨਾਸ ऋਜ੍ਯਨ੍ਤੋ ਅਭੂਵਨ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨੋ ਅਸ੍ਯ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯਃ ਪਪੀਯਾਦ੍ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ੋ ਮਦਸ੍ਯ ਸੋਮ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜਾ
ਘੋੜੇ ਭਾਂਡੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਕੰਮ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸਿੱਧੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਇੰਦਰ, ਜੋ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ, ਇਸ ਸੋਮ ਦੇ ਮਦ ਨੂੰ ਪੀਵੇ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਮਦ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।
ਆਸਸ੍ਰਾਣਾਸਃ ਸ਼ਵਸਾਨਮਚ੍ਛੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਸੁਚਕ੍ਰੇ ਰਥ੍ਯਾਸੋ ਅਸ਼੍ਵਾਃ । ਅਭਿ ਸ਼੍ਰਵ ऋਜ੍ਯਨ੍ਤੋ ਵਹੇਯੁਰ੍ਨੂ ਚਿਨ੍ਨੁ ਵਾਯੋਰਮृਤਂ ਵਿ ਦਸ੍ਯੇਤ੍
ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਘੋੜੇ, ਤਾਕਤ ਲਈ ਉਤਸੁਕ, ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਚੰਗੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਰਥਾਂ; ਸਿੱਧੇ ਘੋੜੇ ਸ਼ਾਨ ਲੈ ਕੇ ਚਲਣ, ਤੇ ਹਵਾ ਦਾ ਅਮਰ ਜੀਵ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਰਹੇ।
ਵਰਿष੍ਠੋ ਅਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮਿਯਰ੍ਤੀਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਘੋਨਾਂ ਤੁਵਿਕੂਰ੍ਮਿਤਮਃ । ਯਯਾ ਵਜ੍ਰਿਵਃ ਪਰਿਯਾਸ੍ਯਂਹੋ ਮਘਾ ਚ ਧृष੍ਣੋ ਦਯਸੇ ਵਿ ਸੂਰੀਨ੍
ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਾਤਾ, ਦਾਤਿਆਂ ਦੀ ਸੱਜੀ ਹਥ ਨੂੰ ਦਿਸ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਵਾਲਾ, ਤੂੰ ਦਾਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾਜਸ੍ਯ ਸ੍ਥਵਿਰਸ੍ਯ ਦਾਤੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਵਰ੍ਧਤਾਂ ਵृਦ੍ਧਮਹਾਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਤ੍ਰਂ ਹਨਿष੍ਠੋ ਅਸ੍ਤੁ ਸਤ੍ਵਾ ਤਾ ਸੂਰਿਃ ਪृਣਤਿ ਤੂਤੁਜਾਨਃ
ਇੰਦਰ ਸਥਿਰ ਤਾਕਤ ਦਾ ਦਾਤਾ ਹੈ, ਇੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ, ਸਾਡੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਵਧੇ; ਇੰਦਰ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰੇ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾਤਾ ਉਤਸੁਕਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਪਾਦਿਤ ਉਦੁ ਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਤਮੋ ਮਹੀਂ ਭਰ੍षਦ੍ਦ੍ਯੁਮਤੀਮਿਨ੍ਦ੍ਰਹੂਤਿਮ੍ । ਪਨ੍ਯਸੀਂ ਧੀਤਿਂ ਦੈਵ੍ਯਸ੍ਯ ਯਾਮਞ੍ਜਨਸ੍ਯ ਰਾਤਿਂ ਵਨਤੇ ਸੁਦਾਨੁਃ
ਉਹ ਚਲ ਪਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸਵੇਰਾਂ ਉਗ ਆਈਆਂ ਹਨ; ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਲਿਆਇਆ। ਦਾਤਾ ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਰਾਦਾ, ਦਿਵਿਆ ਰਾਹ ਤੇ ਦਾਨੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਭੇਟ ਲੱਭਦਾ ਹੈ।