ਤਮੁ ਨਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਪਿਤਰੋ ਨਵਗ੍ਵਾਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਪ੍ਰਾਸੋ ਅਭਿ ਵਾਜਯਨ੍ਤਃ । ਨਕ੍ਸ਼ਦ੍ਦਾਭਂ ਤਤੁਰਿਂ ਪਰ੍ਵਤੇष੍ਠਾਮਦ੍ਰੋਘਵਾਚਂ ਮਤਿਭਿਃ ਸ਼ਵਿष੍ਠਮ੍
ਸਾਡੇ ਪੂਰਵਜ, ਨਵਗਵਾ, ਸੱਤ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਪਹਾੜ 'ਤੇ ਵੱਸਦੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ, ਸੱਚ ਬੋਲਦੇ, ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਚੁਕਦੇ।
ਤਮੀਮਹ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਸ੍ਯ ਰਾਯਃ ਪੁਰੁਵੀਰਸ੍ਯ ਨृਵਤਃ ਪੁਰੁਕ੍ਸ਼ੋਃ । ਯੋ ਅਸ੍ਕृਧੋਯੁਰਜਰਃ ਸ੍ਵਰ੍ਵਾਨ੍ਤਮਾ ਭਰ ਹਰਿਵੋ ਮਾਦਯਧ੍ਯੈ
ਅਸੀਂ ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਦੌਲਤ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਕਈ ਸ਼ੂਰਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਥਕਦਾ, ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵਧਦਾ, ਜੋ ਚਾਨਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਹਰੀਵਾ, ਸਾਡੇ ਸੁਖ ਲਈ ਲਿਆਉ।
ਤਨ੍ਨੋ ਵਿ ਵੋਚੋ ਯਦਿ ਤੇ ਪੁਰਾ ਚਿਜ੍ਜਰਿਤਾਰ ਆਨਸ਼ੁਃ ਸੁਮ੍ਨਮਿਨ੍ਦ੍ਰ । ਕਸ੍ਤੇ ਭਾਗਃ ਕਿਂ ਵਯੋ ਦੁਧ੍ਰ ਖਿਦ੍ਵਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਪੁਰੂਵਸੋऽਸੁਰਘ੍ਨਃ
ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਜੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਲੋਕ ਤੇਰੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਤੈਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੇਰਾ ਹਿੱਸਾ ਕੀ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਕਿੰਨੀ ਹੈ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਗਏ, ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇੰਦਰ?
ਤਂ ਪृਚ੍ਛਨ੍ਤੀ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਰਥੇष੍ਠਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵੇਪੀ ਵਕ੍ਵਰੀ ਯਸ੍ਯ ਨੂ ਗੀਃ । ਤੁਵਿਗ੍ਰਾਭਂ ਤੁਵਿਕੂਰ੍ਮਿਂ ਰਭੋਦਾਂ ਗਾਤੁਮਿषੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤੇ ਤੁਮ੍ਰਮਚ੍ਛ
ਉਹ ਜੋ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ ਰਥ 'ਤੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੰਬਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੁਣ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਗਾ ਰਹੀ ਹੈ; ਉਸ ਵੱਡੀ ਪਕੜ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦੀ ਰਾਹ ਲੱਭਣ ਲਈ ਮਿਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਅਯਾ ਹ ਤ੍ਯਂ ਮਾਯਯਾ ਵਾਵृਧਾਨਂ ਮਨੋਜੁਵਾ ਸ੍ਵਤਵਃ ਪਰ੍ਵਤੇਨ । ਅਚ੍ਯੁਤਾ ਚਿਦ੍ਵੀਲ਼ਿਤਾ ਸ੍ਵੋਜੋ ਰੁਜੋ ਵਿ ਦृਲ਼੍ਹਾ ਧृषਤਾ ਵਿਰਪ੍ਸ਼ਿਨ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਵਧਿਆ ਹੈ, ਸੋਚ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼, ਆਪਣੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ, ਪਹਾੜ ਨਾਲ, ਉਹ, ਭਾਵੇਂ ਹਿਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਫਿਰ ਵੀ ਝਟਕਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਦਲੇਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਤਂ ਵੋ ਧਿਯਾ ਨਵ੍ਯਸ੍ਯਾ ਸ਼ਵਿष੍ਠਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਂ ਪ੍ਰਤ੍ਨਵਤ੍ਪਰਿਤਂਸਯਧ੍ਯੈ । ਸ ਨੋ ਵਕ੍ਸ਼ਦਨਿਮਾਨਃ ਸੁਵਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਨ੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਗਹਾਣਿ
ਉਸ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਪੁਰਾਣੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੇਂ, ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਲਾਓ, ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਨਾਲ ਘੇਰੋ; ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਰੋਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਾਹ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰੇ।
ਆ ਜਨਾਯ ਦ੍ਰੁਹ੍ਵਣੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਦੀਪਯੋऽਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਾ । ਤਪਾ ਵृषਨ੍ਵਿਸ਼੍ਵਤਃ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਤਾਨ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਦ੍ਵਿषੇ ਸ਼ੋਚਯ ਕ੍ਸ਼ਾਮਪਸ਼੍ਚ
ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਅਸਮਾਨ ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕਾ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਸਥਾਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ; ਹੇ ਵੱਡੇ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਸਾੜ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾੜ ਜੋ ਅਰਦਾਸ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਹਨ।
ਭੁਵੋ ਜਨਸ੍ਯ ਦਿਵ੍ਯਸ੍ਯ ਰਾਜਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯ ਜਗਤਸ੍ਤ੍ਵੇषਸਂਦृਕ੍ । ਧਿष੍ਵ ਵਜ੍ਰਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਹਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਅਜੁਰ੍ਯ ਦਯਸੇ ਵਿ ਮਾਯਾਃ
ਤੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਗਤ ਦਾ, ਤੇਜ਼ ਨਜ਼ਰ ਵਾਲਾ; ਵਜਰ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਅਜਰ, ਮਾਇਆਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ।
ਆ ਸਂਯਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਣਃ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿਂ ਸ਼ਤ੍ਰੁਤੂਰ੍ਯਾਯ ਬृਹਤੀਮਮृਧ੍ਰਾਮ੍ । ਯਯਾ ਦਾਸਾਨ੍ਯਾਰ੍ਯਾਣਿ ਵृਤ੍ਰਾ ਕਰੋ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਸੁਤੁਕਾ ਨਾਹੁषਾਣਿ
ਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਵੈਰੀਆਂ 'ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਈ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ, ਅਟੱਲ ਤਾਕਤ ਨਾਲ; ਜਿਸ ਨਾਲ, ਹੇ ਵਜਰ-ਧਾਰੀ, ਤੂੰ ਦਾਸਾ ਅਤੇ ਆਰੀਆ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਨਾਹੁਸ਼ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ।
ਸ ਨੋ ਨਿਯੁਦ੍ਭਿਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵੇਧੋ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਾਭਿਰਾ ਗਹਿ ਪ੍ਰਯਜ੍ਯੋ । ਨ ਯਾ ਅਦੇਵੋ ਵਰਤੇ ਨ ਦੇਵ ਆਭਿਰ੍ਯਾਹਿ ਤੂਯਮਾ ਮਦ੍ਰ੍ਯਦ੍ਰਿਕ੍
ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਗਏ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਸੈਨਿਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਰੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਯੋਗ ਦਾਨੀ; ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਵਤਾ-ਰਹਿਤ, ਨਾ ਦੇਵਤਾ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਇੱਥੇ ਆ, ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਾਡੇ ਯਜਨ-ਪੱਥਰ 'ਤੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ।
ਸੁਤ ਇਤ੍ਤ੍ਵਂ ਨਿਮਿਸ਼੍ਲ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੋਮੇ ਸ੍ਤੋਮੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਿ ਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨ ਉਕ੍ਥੇ । ਯਦ੍ਵਾ ਯੁਕ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਮਘਵਨ੍ਹਰਿਭ੍ਯਾਂ ਬਿਭ੍ਰਦ੍ਵਜ੍ਰਂ ਬਾਹ੍ਵੋਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਯਾਸਿ
ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਰਸ ਨਿਕਲੇ ਸੋਮ ਵਿੱਚ, ਭਜਨ ਵਿੱਚ, ਗੀਤ ਵਿੱਚ, ਉਚਾਰਿਤ ਸ਼ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਚਾਹੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਆਵੇਂ, ਹੇ ਦਾਤਾਰ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਵਜਰ ਫੜ ਕੇ।
ਯਦ੍ਵਾ ਦਿਵਿ ਪਾਰ੍ਯੇ ਸੁष੍ਵਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵृਤ੍ਰਹਤ੍ਯੇऽਵਸਿ ਸ਼ੂਰਸਾਤੌ । ਯਦ੍ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਬਿਭ੍ਯੁषੋ ਅਬਿਭ੍ਯਦਰਨ੍ਧਯਃ ਸ਼ਰ੍ਧਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਸ੍ਯੂਨ੍
ਚਾਹੇ ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਾਂ ਵੱਡੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ; ਜਾਂ ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦਾਸਯੂਆਂ ਨੂੰ ਡਰ ਕੇ ਭਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਕੰਬੇ।
ਪਾਤਾ ਸੁਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਸ੍ਤੁ ਸੋਮਂ ਪ੍ਰਣੇਨੀਰੁਗ੍ਰੋ ਜਰਿਤਾਰਮੂਤੀ । ਕਰ੍ਤਾ ਵੀਰਾਯ ਸੁष੍ਵਯ ਉ ਲੋਕਂ ਦਾਤਾ ਵਸੁ ਸ੍ਤੁਵਤੇ ਕੀਰਯੇ ਚਿਤ੍
ਇੰਦਰ ਰਸ ਨਿਕਲੇ ਸੋਮ ਨੂੰ ਪੀਵੇ, ਵੱਡਾ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਦਲੇਰ, ਗਾਇਕ ਦਾ ਸਹਾਇਕ; ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਏ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਏ, ਦਾਤ ਦੇਵੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਾਇਕ ਨੂੰ ਵੀ।
ਗਨ੍ਤੇਯਾਨ੍ਤਿ ਸਵਨਾ ਹਰਿਭ੍ਯਾਂ ਬਭ੍ਰਿਰ੍ਵਜ੍ਰਂ ਪਪਿਃ ਸੋਮਂ ਦਦਿਰ੍ਗਾਃ । ਕਰ੍ਤਾ ਵੀਰਂ ਨਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਵੀਰਂ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਹਵਂ ਗृਣਤ ਸ੍ਤੋਮਵਾਹਾਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੋ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਰਸ ਨਿਕਲੇ ਸੋਮ ਦੇ ਯਜਨ 'ਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਪੀਲਾ, ਵਜਰ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਮ ਪੀਂਦਾ, ਗਾਂ ਦਿੰਦਾ; ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ, ਮਰਦਾਨਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੱਦਾ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਸਿਫ਼ਤ ਵਾਲਾ ਭਜਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਅਸ੍ਮੈ ਵਯਂ ਯਦ੍ਵਾਵਾਨ ਤਦ੍ਵਿਵਿष੍ਮ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਯੋ ਨਃ ਪ੍ਰਦਿਵੋ ਅਪਸ੍ਕਃ । ਸੁਤੇ ਸੋਮੇ ਸ੍ਤੁਮਸਿ ਸ਼ਂਸਦੁਕ੍ਥੇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਰ੍ਧਨਂ ਯਥਾਸਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਕੀਤਾ, ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਾਡਾ ਉਪਰੋਂ ਸਹਾਇਕ ਹੈ; ਰਸ ਨਿਕਲੇ ਸੋਮ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਗੀਤ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਇੰਦਰ ਲਈ, ਉਹ ਭਜਨ ਜੋ ਵਧਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਿ ਹਿ ਚਕृषੇ ਵਰ੍ਧਨਾਨਿ ਤਾਵਤ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਮਤਿਭਿਰ੍ਵਿਵਿष੍ਮਃ । ਸੁਤੇ ਸੋਮੇ ਸੁਤਪਾਃ ਸ਼ਂਤਮਾਨਿ ਰਾਣ੍ਡ੍ਯਾ ਕ੍ਰਿਯਾਸ੍ਮ ਵਕ੍ਸ਼ਣਾਨਿ ਯਜ੍ਞੈਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਭਜਨਾਂ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ; ਇਤਨਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਹੈ; ਰਸ ਨਿਕਲੇ ਸੋਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੇ, ਅਸੀਂ ਕਰਮ ਕਰਾਂਗੇ, ਤੇਰੇ ਭੰਡਾਰ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰਾਂਗੇ।
ਸ ਨੋ ਬੋਧਿ ਪੁਰੋਲ਼ਾਸ਼ਂ ਰਰਾਣਃ ਪਿਬਾ ਤੁ ਸੋਮਂ ਗੋऋਜੀਕਮਿਨ੍ਦ੍ਰ । ਏਦਂ ਬਰ੍ਹਿਰ੍ਯਜਮਾਨਸ੍ਯ ਸੀਦੋਰੁਂ ਕृਧਿ ਤ੍ਵਾਯਤ ਉ ਲੋਕਮ੍
ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ, ਸਾਡਾ ਭੇਟ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਸੋਮ ਪੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਬਲਦ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ 'ਤੇ, ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਦੀ ਹੈ, ਬੈਠ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਥਾਂ ਵੱਡੀ ਕਰ।
ਸ ਮਨ੍ਦਸ੍ਵਾ ਹ੍ਯਨੁ ਜੋषਮੁਗ੍ਰ ਪ੍ਰ ਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞਾਸ ਇਮੇ ਅਸ਼੍ਨੁਵਨ੍ਤੁ । ਪ੍ਰੇਮੇ ਹਵਾਸਃ ਪੁਰੁਹੂਤਮਸ੍ਮੇ ਆ ਤ੍ਵੇਯਂ ਧੀਰਵਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਯਮ੍ਯਾਃ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ; ਇਹ ਯਜਨ ਤੇਰੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ; ਇਹ ਸੱਦੇ, ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸੱਦੇ ਗਏ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਣ; ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਇਹ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਯੋਗ ਸੋਚਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਂ ਵਃ ਸਖਾਯਃ ਸਂ ਯਥਾ ਸੁਤੇषੁ ਸੋਮੇਭਿਰੀਂ ਪृਣਤਾ ਭੋਜਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਕੁਵਿਤ੍ਤਸ੍ਮਾ ਅਸਤਿ ਨੋ ਭਰਾਯ ਨ ਸੁष੍ਵਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰੋऽਵਸੇ ਮृਧਾਤਿ
ਉਸ ਨੂੰ, ਹੇ ਦੋਸਤੋ, ਜਿਵੇਂ ਯਜਨ 'ਤੇ, ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਦਾਤਾਰ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਭਰੋ, ਜੋ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ? ਇੰਦਰ, ਰਸ ਨਿਕਲੇ ਸੋਮ ਵਿੱਚ, ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਹਟਦਾ।
ਏਵੇਦਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸੁਤੇ ਅਸ੍ਤਾਵਿ ਸੋਮੇ ਭਰਦ੍ਵਾਜੇषੁ ਕ੍ਸ਼ਯਦਿਨ੍ਮਘੋਨਃ । ਅਸਦ੍ਯਥਾ ਜਰਿਤ੍ਰ ਉਤ ਸੂਰਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਰਾਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਵਾਰਸ੍ਯ ਦਾਤਾ
ਇੰਦਰ ਇੱਥੇ ਰਸ ਨਿਕਲੇ ਸੋਮ ਵਿੱਚ ਭਰਦਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਦਾਤਾਰ ਰਾਜਾ; ਗਾਇਕ ਵਾਂਗ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਵਾਂਗ, ਇੰਦਰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਵृषਾ ਮਦ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇ ਸ਼੍ਲੋਕ ਉਕ੍ਥਾ ਸਚਾ ਸੋਮੇषੁ ਸੁਤਪਾ ऋਜੀषੀ । ਅਰ੍ਚਤ੍ਰ੍ਯੋ ਮਘਵਾ ਨृਭ੍ਯ ਉਕ੍ਥੈਰ੍ਦ੍ਯੁਕ੍ਸ਼ੋ ਰਾਜਾ ਗਿਰਾਮਕ੍ਸ਼ਿਤੋਤਿਃ
ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸਾਂਡ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸੋਮ ਰਸ ਪੀਣ ਵਾਲਾ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਹੈ। ਦਾਨੀ ਮਘਵਾਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਭਜਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ, ਆਸਮਾਨ-ਤਾਕਤ ਰਾਜਾ, ਗੀਤਾਂ ਦਾ ਅਟੱਲ ਸਹਾਰਾ।
ਤਤੁਰਿਰ੍ਵੀਰੋ ਨਰ੍ਯੋ ਵਿਚੇਤਾਃ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਹਵਂ ਗृਣਤ ਉਰ੍ਵ੍ਯੂਤਿਃ । ਵਸੁਃ ਸ਼ਂਸੋ ਨਰਾਂ ਕਾਰੁਧਾਯਾ ਵਾਜੀ ਸ੍ਤੁਤੋ ਵਿਦਥੇ ਦਾਤਿ ਵਾਜਮ੍
ਉਹ ਸਰਗਰਮ ਵੀਰ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ ਅਤੇ ਬੁਲਾਵੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਾ, ਵਿਆਪਕ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੰਮਾਂ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਤਾਕਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਜੋ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣ ਤੇ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਕ੍ਸ਼ੋ ਨ ਚਕ੍ਰ੍ਯੋਃ ਸ਼ੂਰ ਬृਹਨ੍ਪ੍ਰ ਤੇ ਮਹ੍ਨਾ ਰਿਰਿਚੇ ਰੋਦਸ੍ਯੋਃ । ਵृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਨੁ ਤੇ ਪੁਰੁਹੂਤ ਵਯਾ ਵ੍ਯੂਤਯੋ ਰੁਰੁਹੁਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵੀਃ
ਮਹਾਨ ਰਥ ਦੇ ਅਕਸ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ, ਤੇਰੀ ਮਹਾਨਤਾ ਦੋਨਾਂ ਸੰਸਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ ਹੈ। ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀਆਂ ਕਈ ਮਦਦਾਂ ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ਚੀਵਤਸ੍ਤੇ ਪੁਰੁਸ਼ਾਕ ਸ਼ਾਕਾ ਗਵਾਮਿਵ ਸ੍ਰੁਤਯਃ ਸਂਚਰਣੀਃ । ਵਤ੍ਸਾਨਾਂ ਨ ਤਨ੍ਤਯਸ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦਾਮਨ੍ਵਨ੍ਤੋ ਅਦਾਮਾਨਃ ਸੁਦਾਮਨ੍
ਤੇਰੀਆਂ ਕਈ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਰੁੱਖ ਦੀਆਂ ਫੈਲੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜੋ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਗਾਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਵੱਛਿਆਂ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਅਟੁੱਟ ਅਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਦਾਨੀ।
ਅਨ੍ਯਦਦ੍ਯ ਕਰ੍ਵਰਮਨ੍ਯਦੁ ਸ਼੍ਵੋऽਸਚ੍ਚ ਸਨ੍ਮੁਹੁਰਾਚਕ੍ਰਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ । ਮਿਤ੍ਰੋ ਨੋ ਅਤ੍ਰ ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਪੂषਾਰ੍ਯੋ ਵਸ਼ਸ੍ਯ ਪਰ੍ਯੇਤਾਸ੍ਤਿ
ਇੱਕ ਕੰਮ ਅੱਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਕੱਲ੍ਹ; ਇੰਦਰ ਹਰ ਪਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਪੂਸ਼ਾ ਅਤੇ ਅਰਯਮਨ ਸਾਡੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਵਿ ਤ੍ਵਦਾਪੋ ਨ ਪਰ੍ਵਤਸ੍ਯ ਪृष੍ਠਾਦੁਕ੍ਥੇਭਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਨਯਨ੍ਤ ਯਜ੍ਞੈਃ । ਤਂ ਤ੍ਵਾਭਿਃ ਸੁष੍ਟੁਤਿਭਿਰ੍ਵਾਜਯਨ੍ਤ ਆਜਿਂ ਨ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਗਿਰ੍ਵਾਹੋ ਅਸ਼੍ਵਾਃ
ਤੇਰੇ ਦੁਆਰਾ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੋਂ ਪਾਣੀਆਂ ਭਜਨਾਂ ਅਤੇ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਚਲ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ। ਇਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰਿਤ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵੱਲ ਦੌੜਦੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਗੀਤਾਂ ਨੂੰ ਪਸੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ।
ਨ ਯਂ ਜਰਨ੍ਤਿ ਸ਼ਰਦੋ ਨ ਮਾਸਾ ਨ ਦ੍ਯਾਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਵਕਰ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤਿ । ਵृਦ੍ਧਸ੍ਯ ਚਿਦ੍ਵਰ੍ਧਤਾਮਸ੍ਯ ਤਨੂ ਸ੍ਤੋਮੇਭਿਰੁਕ੍ਥੈਸ਼੍ਚ ਸ਼ਸ੍ਯਮਾਨਾ
ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਸਾਲਾਂ, ਨਾ ਮਹੀਨਿਆਂ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਨਾ ਆਸਮਾਨ, ਨਾ ਧਰਤੀ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹੋਰ ਵਧਦਾ ਹੈ; ਭਜਨਾਂ ਅਤੇ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਤ, ਉਹ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ।
ਨ ਵੀਲ਼ਵੇ ਨਮਤੇ ਨ ਸ੍ਥਿਰਾਯ ਨ ਸ਼ਰ੍ਧਤੇ ਦਸ੍ਯੁਜੂਤਾਯ ਸ੍ਤਵਾਨ੍ । ਅਜ੍ਰਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਗਿਰਯਸ਼੍ਚਿਦृष੍ਵਾ ਗਮ੍ਭੀਰੇ ਚਿਦ੍ਭਵਤਿ ਗਾਧਮਸ੍ਮੈ
ਉਹ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਨਮਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਵੈਰੀ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਟੱਲ ਪਹਾੜ ਵੀ ਕੰਬਦੇ ਹਨ; ਡੂੰਘੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹ ਰਾਹ ਲੱਭ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਗਮ੍ਭੀਰੇਣ ਨ ਉਰੁਣਾਮਤ੍ਰਿਨ੍ਪ੍ਰੇषੋ ਯਨ੍ਧਿ ਸੁਤਪਾਵਨ੍ਵਾਜਾਨ੍ । ਸ੍ਥਾ ਊ षੁ ਊਰ੍ਧ੍ਵ ਊਤੀ ਅਰਿषਣ੍ਯਨ੍ਨਕ੍ਤੋਰ੍ਵ੍ਯੁष੍ਟੌ ਪਰਿਤਕ੍ਮ੍ਯਾਯਾਮ੍
ਤੇਰੀ ਡੂੰਘੀ ਅਤੇ ਵਿਆਪਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਵੈਰੀ-ਨਾਸਕ, ਇਨਾਮਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾ, ਹੇ ਸੋਮ ਪੀਣ ਵਾਲੇ। ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਹੋ, ਹੇ ਅਜੈ, ਸਵੇਰ ਅਤੇ ਰਾਤ ਦੇ ਟੁੱਟਣ 'ਤੇ, ਸਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ।
ਸਚਸ੍ਵ ਨਾਯਮਵਸੇ ਅਭੀਕ ਇਤੋ ਵਾ ਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਪਾਹਿ ਰਿषਃ । ਅਮਾ ਚੈਨਮਰਣ੍ਯੇ ਪਾਹਿ ਰਿषੋ ਮਦੇਮ ਸ਼ਤਹਿਮਾਃ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਸਾਡੀ ਮਦਦ ਲਈ ਆ, ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋ; ਇਥੋਂ ਜਾਂ ਉਥੋਂ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾ। ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨੁਕਸਾਨ ਤੋਂ ਬਚਾ; ਅਸੀਂ ਸੌ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ ਨਿਰਭੈ ਜੀਵਨ ਜੀਵਾਂ।