ਅਨੁ ਦ੍ਯਾਵਾਪृਥਿਵੀ ਤਤ੍ਤ ਓਜੋऽਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਜਿਹਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵਾਃ । ਕृष੍ਵਾ ਕृਤ੍ਨੋ ਅਕृਤਂ ਯਤ੍ਤੇ ਅਸ੍ਤ੍ਯੁਕ੍ਥਂ ਨਵੀਯੋ ਜਨਯਸ੍ਵ ਯਜ੍ਞੈਃ
ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ, ਇੰਦਰ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਅਮਰ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਕਰ, ਨਵੇਂ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਨਵੀਂ ਸਤਿ ਬਣਾਉ।
ਮਹਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਨृਵਦਾ ਚਰ੍षਣਿਪ੍ਰਾ ਉਤ ਦ੍ਵਿਬਰ੍ਹਾ ਅਮਿਨਃ ਸਹੋਭਿਃ । ਅਸ੍ਮਦ੍ਰ੍ਯਗ੍ਵਾਵृਧੇ ਵੀਰ੍ਯਾਯੋਰੁਃ ਪृਥੁਃ ਸੁਕृਤਃ ਕਰ੍ਤृਭਿਰ੍ਭੂਤ੍
ਇੰਦਰ ਮਹਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਰਤਾਜ ਹੈ, ਦੋਹਰੀ ਉਚਾਈ ਵਾਲਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਕਦੇ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਸਾਡੇ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਵੱਡੇ ਤੇਰੇ ਜੰਗੀ ਕੰਮ ਵਧਾਏ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਕਰਤਾਰਿਆਂ ਨੇ ਕੀਤੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮੇਵ ਧਿषਣਾ ਸਾਤਯੇ ਧਾਦ੍ਬृਹਨ੍ਤਮृष੍ਵਮਜਰਂ ਯੁਵਾਨਮ੍ । ਅषਾਲ਼੍ਹੇਨ ਸ਼ਵਸਾ ਸ਼ੂਸ਼ੁਵਾਂਸਂ ਸਦ੍ਯਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯੋ ਵਾਵृਧੇ ਅਸਾਮਿ
ਧਿਸ਼ਣਾ ਸਾਡੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹੀ ਰੱਖੇ—ਉੱਚਾ, ਮਹਾਨ, ਕਦੇ ਨਾ ਵਧੇਰਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ—ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ, ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਵਾਰ ਹੀ ਵਧ ਗਿਆ।
ਪृਥੂ ਕਰਸ੍ਨਾ ਬਹੁਲਾ ਗਭਸ੍ਤੀ ਅਸ੍ਮਦ੍ਰ੍ਯਕ੍ਸਂ ਮਿਮੀਹਿ ਸ਼੍ਰਵਾਂਸਿ । ਯੂਥੇਵ ਪਸ਼੍ਵਃ ਪਸ਼ੁਪਾ ਦਮੂਨਾ ਅਸ੍ਮਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਭ੍ਯਾ ਵਵृਤ੍ਸ੍ਵਾਜੌ
ਤੇਰੇ ਚੌੜੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਫੜਨ ਵਾਲੇ ਹੱਥ, ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਇਥੇ ਨਾਮ ਦਿਵਣ। ਜਿਵੇਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਰੱਖਵਾਲਾ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗਨੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਓ।
ਤਂ ਵ ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਚਤਿਨਮਸ੍ਯ ਸ਼ਾਕੈਰਿਹ ਨੂਨਂ ਵਾਜਯਨ੍ਤੋ ਹੁਵੇਮ । ਯਥਾ ਚਿਤ੍ਪੂਰ੍ਵੇ ਜਰਿਤਾਰ ਆਸੁਰਨੇਦ੍ਯਾ ਅਨਵਦ੍ਯਾ ਅਰਿष੍ਟਾਃ
ਉਹ ਇੰਦਰ, ਚਤਿਨਾਮਾ ਦੀਆਂ ਸਤਿ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਇਥੇ ਹੁਣ ਜਿੱਤ ਦੀ ਆਸ ਨਾਲ ਸੱਦਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਗਾਇਕ—ਉਹ ਜੋ ਯੋਗ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਅਖੰਡ ਰਹੇ।
ਧृਤਵ੍ਰਤੋ ਧਨਦਾਃ ਸੋਮਵृਦ੍ਧਃ ਸ ਹਿ ਵਾਮਸ੍ਯ ਵਸੁਨਃ ਪੁਰੁਕ੍ਸ਼ੁਃ । ਸਂ ਜਗ੍ਮਿਰੇ ਪਥ੍ਯਾ ਰਾਯੋ ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਨ ਸਿਨ੍ਧਵੋ ਯਾਦਮਾਨਾਃ
ਪੱਕੇ ਵਚਨ ਵਾਲਾ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ, ਸੋਮਾ ਨਾਲ ਵਧਿਆ, ਉਹ ਵਧੀਕ ਭਾਗ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਦੌਲਤ ਦੇ ਰਾਹ ਇਥੇ ਮਿਲ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਨਦੀਆਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ਵਿष੍ਠਂ ਨ ਆ ਭਰ ਸ਼ੂਰ ਸ਼ਵ ਓਜਿष੍ਠਮੋਜੋ ਅਭਿਭੂਤ ਉਗ੍ਰਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਾ ਵृष੍ਣ੍ਯਾ ਮਾਨੁषਾਣਾਮਸ੍ਮਭ੍ਯਂ ਦਾ ਹਰਿਵੋ ਮਾਦਯਧ੍ਯੈ
ਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਤੇ ਤੀਖੀ ਤਾਕਤ ਦੇ। ਹੇ ਹਰਿਵਾ, ਸਾਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਵਡਿਆਈਆਂ ਤੇ ਮਰਦਾਨਾ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਏ।
ਯਸ੍ਤੇ ਮਦਃ ਪृਤਨਾषਾਲ਼ਮृਧ੍ਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਂ ਨ ਆ ਭਰ ਸ਼ੂਸ਼ੁਵਾਂਸਮ੍ । ਯੇਨ ਤੋਕਸ੍ਯ ਤਨਯਸ੍ਯ ਸਾਤੌ ਮਂਸੀਮਹਿ ਜਿਗੀਵਾਂਸਸ੍ਤ੍ਵੋਤਾਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਤੇਰਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੇ। ਉਸ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਸਕੀਏ ਤੇ ਲੰਮਾ ਜੀਵਨ ਪਾਈਏ।
ਆ ਨੋ ਭਰ ਵृषਣਂ ਸ਼ੁष੍ਮਮਿਨ੍ਦ੍ਰ ਧਨਸ੍ਪृਤਂ ਸ਼ੂਸ਼ੁਵਾਂਸਂ ਸੁਦਕ੍ਸ਼ਮ੍ । ਯੇਨ ਵਂਸਾਮ ਪृਤਨਾਸੁ ਸ਼ਤ੍ਰੂਨ੍ਤਵੋਤਿਭਿਰੁਤ ਜਾਮੀਁਰਜਾਮੀਨ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਮਰਦਾਨਾ ਜੋਸ਼, ਧਨ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੀ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਹੁਨਰਮੰਦ ਤਾਕਤ ਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਈਏ ਤੇ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਤੇ ਪਰਾਏ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਈਏ।
ਆ ਤੇ ਸ਼ੁष੍ਮੋ ਵृषਭ ਏਤੁ ਪਸ਼੍ਚਾਦੋਤ੍ਤਰਾਦਧਰਾਦਾ ਪੁਰਸ੍ਤਾਤ੍ । ਆ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋ ਅਭਿ ਸਮੇਤ੍ਵਰ੍ਵਾਙਿਨ੍ਦ੍ਰ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਂ ਸ੍ਵਰ੍ਵਦ੍ਧੇਹ੍ਯਸ੍ਮੇ
ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਹੇ ਵੱਢੇ, ਸਾਡੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਉਪਰੋਂ, ਹੇਠੋਂ ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਵੇ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਵਡਿਆਈ ਦੇ।
ਨृਵਤ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨृਤਮਾਭਿਰੂਤੀ ਵਂਸੀਮਹਿ ਵਾਮਂ ਸ਼੍ਰੋਮਤੇਭਿਃ । ਈਕ੍ਸ਼ੇ ਹਿ ਵਸ੍ਵ ਉਭਯਸ੍ਯ ਰਾਜਨ੍ਧਾ ਰਤ੍ਨਂ ਮਹਿ ਸ੍ਥੂਰਂ ਬृਹਨ੍ਤਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇਰੀ ਮਰਦਾਨਾ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਗੀਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪਾਈਏ। ਤੂੰ ਦੋਵਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਨੂੰ ਵੱਡਾ, ਭਾਰੀ ਤੇ ਬਹੁਤ ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਮਰੁਤ੍ਵਨ੍ਤਂ ਵृषਭਂ ਵਾਵृਧਾਨਮਕਵਾਰਿਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸ਼ਾਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਹਮਵਸੇ ਨੂਤਨਾਯੋਗ੍ਰਂ ਸਹੋਦਾਮਿਹ ਤਂ ਹੁਵੇਮ
ਅਸੀਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਮਰੁਤਾਂ ਨਾਲ, ਵੱਢਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਧਦਾ, ਅਜੈਯ, ਦਿਵਿਆ ਰਾਜਾ ਹੈ। ਹਰ ਮਦਦ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨੂੰ ਹੁਣ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਜਨਂ ਵਜ੍ਰਿਨ੍ਮਹਿ ਚਿਨ੍ਮਨ੍ਯਮਾਨਮੇਭ੍ਯੋ ਨृਭ੍ਯੋ ਰਨ੍ਧਯਾ ਯੇष੍ਵਸ੍ਮਿ । ਅਧਾ ਹਿ ਤ੍ਵਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਸ਼ੂਰਸਾਤੌ ਹਵਾਮਹੇ ਤਨਯੇ ਗੋष੍ਵਪ੍ਸੁ
ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਸ਼ੂਰਾ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਧਰਤੀ, ਵੰਸ਼, ਗਾਂ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਈ ਬੁਲਾਂਦੇ ਹਾਂ।
ਵਯਂ ਤ ਏਭਿਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਸਖ੍ਯੈਃ ਸ਼ਤ੍ਰੋਃਸ਼ਤ੍ਰੋਰੁਤ੍ਤਰ ਇਤ੍ਸ੍ਯਾਮ । ਘ੍ਨਨ੍ਤੋ ਵृਤ੍ਰਾਣ੍ਯੁਭਯਾਨਿ ਸ਼ੂਰ ਰਾਯਾ ਮਦੇਮ ਬृਹਤਾ ਤ੍ਵੋਤਾਃ
ਹੇ ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਈਏ। ਹੇ ਸ਼ੂਰਾ, ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਈਏ।
ਦ੍ਯੌਰ੍ਨ ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿ ਭੂਮਾਰ੍ਯਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਰਯਿਃ ਸ਼ਵਸਾ ਪृਤ੍ਸੁ ਜਨਾਨ੍ । ਤਂ ਨਃ ਸਹਸ੍ਰਭਰਮੁਰ੍ਵਰਾਸਾਂ ਦਦ੍ਧਿ ਸੂਨੋ ਸਹਸੋ ਵृਤ੍ਰਤੁਰਮ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਅਸਮਾਨ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਜੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਦੌਲਤ ਟਿਕੀ ਰਹੇ। ਹੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਵਿੱਤਰਤ ਦੌਲਤ ਦੇ, ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਸਕੇ।
ਦਿਵੋ ਨ ਤੁਭ੍ਯਮਨ੍ਵਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸਤ੍ਰਾਸੁਰ੍ਯਂ ਦੇਵੇਭਿਰ੍ਧਾਯਿ ਵਿਸ਼੍ਵਮ੍ । ਅਹਿਂ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਰਮਪੋ ਵਵ੍ਰਿਵਾਂਸਂ ਹਨ੍ਨृਜੀषਿਨ੍ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਚਾਨਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਿਰਫ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਟਿਕਾਈ ਗਈ। ਜਦ ਤੂੰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਾਥ ਨਾਲ, ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਘੇਰਣ ਵਾਲੇ ਅਹਿ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ।
ਤੂਰ੍ਵਨ੍ਨੋਜੀਯਾਨ੍ਤਵਸਸ੍ਤਵੀਯਾਨ੍ਕृਤਬ੍ਰਹ੍ਮੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵृਦ੍ਧਮਹਾਃ । ਰਾਜਾਭਵਨ੍ਮਧੁਨਃ ਸੋਮ੍ਯਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਸਾਂ ਯਤ੍ਪੁਰਾਂ ਦਰ੍ਤ੍ਨੁਮਾਵਤ੍
ਇੰਦਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਵੱਡਾ, ਭਜਨ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਢੇ ਤੋਂ ਵੱਢਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਮਿੱਠੇ ਸੋਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਤੈਰਪਦ੍ਰਨ੍ਪਣਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਤ੍ਰ ਦਸ਼ੋਣਯੇ ਕਵਯੇऽਰ੍ਕਸਾਤੌ । ਵਧੈਃ ਸ਼ੁष੍ਣਸ੍ਯਾਸ਼ੁषਸ੍ਯ ਮਾਯਾਃ ਪਿਤ੍ਵੋ ਨਾਰਿਰੇਚੀਤ੍ਕਿਂ ਚਨ ਪ੍ਰ
ਇਥੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦਸੋਣੀ ਗਿਆਨੀ ਲਈ, ਤੂੰ ਪਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸੌ ਘੇਰੀਆਂ ਭਜਨ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ 'ਤੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਸੁਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸੁੱਕੀ ਤੇ ਚਲਾਕੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਵੈਰੀ ਦਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਬਚਿਆ।
ਮਹੋ ਦ੍ਰੁਹੋ ਅਪ ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁ ਧਾਯਿ ਵਜ੍ਰਸ੍ਯ ਯਤ੍ਪਤਨੇ ਪਾਦਿ ਸ਼ੁष੍ਣਃ । ਉਰੁ ष ਸਰਥਂ ਸਾਰਥਯੇ ਕਰਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕੁਤ੍ਸਾਯ ਸੂਰ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਤੌ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਦ ਤੇਰੇ ਵਜਰ ਦੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ਨਾ ਡਿੱਗਿਆ, ਤੂੰ ਸਾਰੀ ਵੱਡੀ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਤੂੰ ਰਥ-ਚਾਲਕ, ਕੁਤਸਾ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਰਸਤਾ ਖੁਲ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਨ ਮਦਿਰਮਂਸ਼ੁਮਸ੍ਮੈ ਸ਼ਿਰੋ ਦਾਸਸ੍ਯ ਨਮੁਚੇਰ੍ਮਥਾਯਨ੍ । ਪ੍ਰਾਵਨ੍ਨਮੀਂ ਸਾਪ੍ਯਂ ਸਸਨ੍ਤਂ ਪृਣਗ੍ਰਾਯਾ ਸਮਿषਾ ਸਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ
ਬਾਜ਼ ਵਾਂਗ, ਸੋਮ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹਤ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਦਾਸਾ ਨਾਮੁਚੀ ਦਾ ਸਿਰ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਨਿਮਰ ਤੇ ਆਤਮ-ਸਮਰਪਿਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਤੇ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿਧੀ ਦਿੱਤੀ।
ਵਿ ਪਿਪ੍ਰੋਰਹਿਮਾਯਸ੍ਯ ਦृਲ਼੍ਹਾਃ ਪੁਰੋ ਵਜ੍ਰਿਞ੍ਛਵਸਾ ਨ ਦਰ੍ਦਃ । ਸੁਦਾਮਨ੍ਤਦ੍ਰੇਕ੍ਣੋ ਅਪ੍ਰਮृष੍ਯਮृਜਿਸ਼੍ਵਨੇ ਦਾਤ੍ਰਂ ਦਾਸ਼ੁषੇ ਦਾਃ
ਹੇ ਵਜਰਧਾਰੀ, ਤੂੰ ਪਿਪਰੂ ਜਾਦੂਗਰ ਦੀਆਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਰਿਜ਼ਿਸ਼ਵਨ, ਦਾਨੀ, ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਭਗਤ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਸ ਵੇਤਸੁਂ ਦਸ਼ਮਾਯਂ ਦਸ਼ੋਣਿਂ ਤੂਤੁਜਿਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ੍ਵਭਿष੍ਟਿਸੁਮ੍ਨਃ । ਆ ਤੁਗ੍ਰਂ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦਿਭਂ ਦ੍ਯੋਤਨਾਯ ਮਾਤੁਰ੍ਨ ਸੀਮੁਪ ਸृਜਾ ਇਯਧ੍ਯੈ
ਉਹ, ਇੰਦਰ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਯਾਲੂ, ਵੇਤਾਸੂ, ਦਸ਼ਮਾਇਆ, ਦਸੋਣੀ ਤੇ ਤੂਤੁਜਿਨ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ। ਤੂੰ ਤੁਗਰਾ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ, ਨੂੰ ਚਮਕਣ ਲਈ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮਾਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵਧਣ ਲਈ ਛੱਡਦੀ ਹੈ।
ਸ ਈਂ ਸ੍ਪृਧੋ ਵਨਤੇ ਅਪ੍ਰਤੀਤੋ ਬਿਭ੍ਰਦ੍ਵਜ੍ਰਂ ਵृਤ੍ਰਹਣਂ ਗਭਸ੍ਤੌ । ਤਿष੍ਠਦ੍ਧਰੀ ਅਧ੍ਯਸ੍ਤੇਵ ਗਰ੍ਤੇ ਵਚੋਯੁਜਾ ਵਹਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮृष੍ਵਮ੍
ਉਹ, ਵਜਰ ਲੈ ਕੇ ਜੋ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਘੋੜੇ, ਗੜ੍ਹ ਵਿੱਚ ਖੜੇ, ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਨੇਮ ਤੇऽਵਸਾ ਨਵ੍ਯ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪ੍ਰ ਪੂਰਵ ਸ੍ਤਵਨ੍ਤ ਏਨਾ ਯਜ੍ਞੈਃ । ਸਪ੍ਤ ਯਤ੍ਪੁਰਃ ਸ਼ਰ੍ਮ ਸ਼ਾਰਦੀਰ੍ਦਰ੍ਦ੍ਧਨ੍ਦਾਸੀਃ ਪੁਰੁਕੁਤ੍ਸਾਯ ਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਨ੍
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਵੀਂ ਮਿਹਰ ਪਾਈਏ। ਪੁਰੂ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹਦੇ ਹਨ। ਜਦ ਤੂੰ ਦਾਸਾ ਸ਼ੰਬਰ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁਰੁਕੁਤਸਾ ਲਈ ਤੋੜਿਆ, ਤੇ ਸਰਦੀਆਂ ਦੀ ਪਨਾਹ ਦਿੱਤੀ।
ਤ੍ਵਂ ਵृਧ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯੋ ਭੂਰ੍ਵਰਿਵਸ੍ਯਨ੍ਨੁਸ਼ਨੇ ਕਾਵ੍ਯਾਯ । ਪਰਾ ਨਵਵਾਸ੍ਤ੍ਵਮਨੁਦੇਯਂ ਮਹੇ ਪਿਤ੍ਰੇ ਦਦਾਥ ਸ੍ਵਂ ਨਪਾਤਮ੍
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਰਿਹਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਉਸ਼ਨਾ ਕਵੀ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹਾ ਥਾਂ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਤੂੰ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੀ ਵੰਸ਼ਜ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਨਵਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਦੂਰ ਹੀ ਰਹੇ।
ਤ੍ਵਂ ਧੁਨਿਰਿਨ੍ਦ੍ਰ ਧੁਨਿਮਤੀਰृਣੋਰਪਃ ਸੀਰਾ ਨ ਸ੍ਰਵਨ੍ਤੀਃ । ਪ੍ਰ ਯਤ੍ਸਮੁਦ੍ਰਮਤਿ ਸ਼ੂਰ ਪਰ੍षਿ ਪਾਰਯਾ ਤੁਰ੍ਵਸ਼ਂ ਯਦੁਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ
ਤੂੰ, ਇੰਦਰ, ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਕੰਪਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਜਿਵੇਂ ਵਹਿੰਦੇ ਨਦੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਤੂੰ, ਸ਼ੂਰਾ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੁਰਵਸ਼ਾ ਤੇ ਯਦੁ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।
ਤਵ ਹ ਤ੍ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਸ਼੍ਵਮਾਜੌ ਸਸ੍ਤੋ ਧੁਨੀਚੁਮੁਰੀ ਯਾ ਹ ਸਿष੍ਵਪ੍ । ਦੀਦਯਦਿਤ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਸੋਮੇਭਿਃ ਸੁਨ੍ਵਨ੍ਦਭੀਤਿਰਿਧ੍ਮਭृਤਿਃ ਪਕ੍ਥ੍ਯਰ੍ਕੈਃ
ਹਰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਕਮੁਰੀ ਤੇ ਧੁਨੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੁਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਤੂੰ ਸੋਮ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਡਰਪੋਕ ਯਜਮਾਨ ਤੈਨੂੰ ਭਜਨ ਤੇ ਹਵਨ ਨਾਲ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਇਮਾ ਉ ਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁਤਮਸ੍ਯ ਕਾਰੋਰ੍ਹਵ੍ਯਂ ਵੀਰ ਹਵ੍ਯਾ ਹਵਨ੍ਤੇ । ਧਿਯੋ ਰਥੇष੍ਠਾਮਜਰਂ ਨਵੀਯੋ ਰਯਿਰ੍ਵਿਭੂਤਿਰੀਯਤੇ ਵਚਸ੍ਯਾ
ਇੰਦਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਦਿਆਲੂ, ਇਹ ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਕਵੀ ਦੀਆਂ ਅਰਦਾਸਾਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਰਥ 'ਤੇ ਰੱਖੀਆਂ ਸੋਚਾਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਬੋਲਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦੌਲਤ ਤੇ ਵਾਧਾ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਤਮੁ ਸ੍ਤੁष ਇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਯੋ ਵਿਦਾਨੋ ਗਿਰ੍ਵਾਹਸਂ ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਯਜ੍ਞਵृਦ੍ਧਮ੍ । ਯਸ੍ਯ ਦਿਵਮਤਿ ਮਹ੍ਨਾ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪੁਰੁਮਾਯਸ੍ਯ ਰਿਰਿਚੇ ਮਹਿਤ੍ਵਮ੍
ਮੈਂ ਉਸ ਇੰਦਰ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈ, ਤੇ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਇਆ। ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਕਈ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀ, ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫੈਲ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।
ਸ ਇਤ੍ਤਮੋऽਵਯੁਨਂ ਤਤਨ੍ਵਤ੍ਸੂਰ੍ਯੇਣ ਵਯੁਨਵਚ੍ਚਕਾਰ । ਕਦਾ ਤੇ ਮਰ੍ਤਾ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਧਾਮੇਯਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤੋ ਨ ਮਿਨਨ੍ਤਿ ਸ੍ਵਧਾਵਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਫੈਲਾਈ, ਸੂਰਜ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ, ਦਿਖਾਈ। ਕਦੋਂ ਮਨੁੱਖ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਰੀ ਰੀਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤੋੜਣਗੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਆਪ 'ਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ?