ਉਪ ਚ੍ਛਾਯਾਮਿਵ ਘृਣੇਰਗਨ੍ਮ ਸ਼ਰ੍ਮ ਤੇ ਵਯਮ੍ । ਅਗ੍ਨੇ ਹਿਰਣ੍ਯਸਂਦृਸ਼ਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਠੰਢੀ ਛਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਾਂ।
ਯ ਉਗ੍ਰ ਇਵ ਸ਼ਰ੍ਯਹਾ ਤਿਗ੍ਮਸ਼ृਙ੍ਗੋ ਨ ਵਂਸਗਃ । ਅਗ੍ਨੇ ਪੁਰੋ ਰੁਰੋਜਿਥ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਉਗਰ ਯੋਧੇ ਵਾਂਗ, ਤੇਜ਼ ਸਿੰਗ ਵਾਲੇ ਬਲਦ ਵਾਂਗ, ਕਿਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ।
ਆ ਯਂ ਹਸ੍ਤੇ ਨ ਖਾਦਿਨਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਜਾਤਂ ਨ ਬਿਭ੍ਰਤਿ । ਵਿਸ਼ਾਮਗ੍ਨਿਂ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਮ੍
ਜਿਸ ਨੂੰ, ਜਨਮ ਹੋਣ 'ਤੇ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਚੁੱਕਦੇ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮਵਾਨ ਹੈ।
ਪ੍ਰ ਦੇਵਂ ਦੇਵਵੀਤਯੇ ਭਰਤਾ ਵਸੁਵਿਤ੍ਤਮਮ੍ । ਆ ਸ੍ਵੇ ਯੋਨੌ ਨਿ षੀਦਤੁ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਮਿਹਰ ਲਈ, ਦੌਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਲਿਆਓ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠੇ।
ਆ ਜਾਤਂ ਜਾਤਵੇਦਸਿ ਪ੍ਰਿਯਂ ਸ਼ਿਸ਼ੀਤਾਤਿਥਿਮ੍ । ਸ੍ਯੋਨ ਆ ਗृਹਪਤਿਮ੍
ਨਵੇਂ ਜਨਮੇ ਜਾਤਵੇਦ, ਪਿਆਰੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ, ਅਸੀਂ ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਾਂਗ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸਵਾਗਤ ਕਰੀਏ।
ਅਗ੍ਨੇ ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਵਾ ਹਿ ਯੇ ਤਵਾਸ਼੍ਵਾਸੋ ਦੇਵ ਸਾਧਵਃ । ਅਰਂ ਵਹਨ੍ਤਿ ਮਨ੍ਯਵੇ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਆਪਣੇ ਉਹ ਘੋੜੇ ਜੋ ਤੇਰੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਾ, ਜੋ ਚੰਗੇ ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੇਟ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ।
ਅਚ੍ਛਾ ਨੋ ਯਾਹ੍ਯਾ ਵਹਾਭਿ ਪ੍ਰਯਾਂਸਿ ਵੀਤਯੇ । ਆ ਦੇਵਾਨ੍ਸੋਮਪੀਤਯੇ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਅਤੇ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਲਈ ਲੈ ਚਲ।
ਉਦਗ੍ਨੇ ਭਾਰਤ ਦ੍ਯੁਮਦਜਸ੍ਰੇਣ ਦਵਿਦ੍ਯੁਤਤ੍ । ਸ਼ੋਚਾ ਵਿ ਭਾਹ੍ਯਜਰ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਭਾਰਤਾਂ ਲਈ, ਅਟੱਲ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਉੱਠ, ਸਦਾ ਚਮਕਦਾ ਤੇ ਕਦੇ ਨਾ ਮਰਣ ਵਾਲਾ।
ਵੀਤੀ ਯੋ ਦੇਵਂ ਮਰ੍ਤੋ ਦੁਵਸ੍ਯੇਦਗ੍ਨਿਮੀਲ਼ੀਤਾਧ੍ਵਰੇ ਹਵਿष੍ਮਾਨ੍ । ਹੋਤਾਰਂ ਸਤ੍ਯਯਜਂ ਰੋਦਸ੍ਯੋਰੁਤ੍ਤਾਨਹਸ੍ਤੋ ਨਮਸਾ ਵਿਵਾਸੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ, ਭੇਟ ਨਾਲ, ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਆਸਮਾਨ ਦੇ ਸੱਚੇ ਯਜਕ ਹੋਤਾਰ ਨੂੰ, ਉੱਚੇ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾਲ ਸੱਦਾ ਹੈ—
ਆ ਤੇ ਅਗ੍ਨ ऋਚਾ ਹਵਿਰ੍ਹृਦਾ ਤष੍ਟਂ ਭਰਾਮਸਿ । ਤੇ ਤੇ ਭਵਨ੍ਤੂਕ੍ਸ਼ਣ ऋषਭਾਸੋ ਵਸ਼ਾ ਉਤ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਭੇਟ ਤੇ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਬਾਣੀ ਦਿਲੋਂ ਭੇਟ ਕਰਦੇ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਉਹ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਲਦ, ਤੇਰੇ ਰੱਖਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਸਦਾ ਭਲੇ ਹੋਣ।
ਅਗ੍ਨਿਂ ਦੇਵਾਸੋ ਅਗ੍ਰਿਯਮਿਨ੍ਧਤੇ ਵृਤ੍ਰਹਨ੍ਤਮਮ੍ । ਯੇਨਾ ਵਸੂਨ੍ਯਾਭृਤਾ ਤृਲ਼੍ਹਾ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਵਾਜਿਨਾ
ਦੇਵਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ ਤੇ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜਗਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਖਜਾਨੇ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਿਬਾ ਸੋਮਮਭਿ ਯਮੁਗ੍ਰ ਤਰ੍ਦ ਊਰ੍ਵਂ ਗਵ੍ਯਂ ਮਹਿ ਗृਣਾਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ । ਵਿ ਯੋ ਧृष੍ਣੋ ਵਧਿषੋ ਵਜ੍ਰਹਸ੍ਤ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਵृਤ੍ਰਮਮਿਤ੍ਰਿਯਾ ਸ਼ਵੋਭਿਃ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜਿਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸੋਮ ਪੀ ਲਓ। ਤੁਸੀਂ ਵੱਡੀ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਘੇਰ ਨੂੰ ਤੋੜੋ; ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਵਜਰ ਲੈ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿਓ।
ਸ ਈਂ ਪਾਹਿ ਯ ऋਜੀषੀ ਤਰੁਤ੍ਰੋ ਯਃ ਸ਼ਿਪ੍ਰਵਾਨ੍ਵृषਭੋ ਯੋ ਮਤੀਨਾਮ੍ । ਯੋ ਗੋਤ੍ਰਭਿਦ੍ਵਜ੍ਰਭृਦ੍ਯੋ ਹਰਿष੍ਠਾਃ ਸ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਾਁ ਅਭਿ ਤृਨ੍ਧਿ ਵਾਜਾਨ੍
ਉਸ ਲਈ ਪੀਓ ਜੋ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਲੰਬੀ ਜਟਾਂ ਵਾਲਾ ਬਲਦ ਹੈ, ਤੇ ਗਿਆਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ; ਜੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦੇ ਘੇਰ ਤੋੜਦਾ ਹੈ, ਵਜਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਹੈ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤੋ।
ਏਵਾ ਪਾਹਿ ਪ੍ਰਤ੍ਨਥਾ ਮਨ੍ਦਤੁ ਤ੍ਵਾ ਸ਼੍ਰੁਧਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਵਾਵृਧਸ੍ਵੋਤ ਗੀਰ੍ਭਿਃ । ਆਵਿਃ ਸੂਰ੍ਯਂ ਕृਣੁਹਿ ਪੀਪਿਹੀषੋ ਜਹਿ ਸ਼ਤ੍ਰੂਁਰਭਿ ਗਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤृਨ੍ਧਿ
ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸੋਮ ਪੀ, ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਧੇ; ਸਾਡੀ ਭਗਤੀ ਸੁਣ, ਸਾਡੀਆਂ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਵਧ। ਪਿਆਸਿਆਂ ਲਈ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਜਿੱਤ ਲੈ, ਹੇ ਇੰਦਰ।
ਤੇ ਤ੍ਵਾ ਮਦਾ ਬृਹਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਵਧਾਵ ਇਮੇ ਪੀਤਾ ਉਕ੍ਸ਼ਯਨ੍ਤ ਦ੍ਯੁਮਨ੍ਤਮ੍ । ਮਹਾਮਨੂਨਂ ਤਵਸਂ ਵਿਭੂਤਿਂ ਮਤ੍ਸਰਾਸੋ ਜਰ੍ਹृषਨ੍ਤ ਪ੍ਰਸਾਹਮ੍
ਇਹ ਮਦਿਰਾ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਤਾਕਤਵਾਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਪੀ ਕੇ ਤੈਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਤੇ ਤੇਰੀ ਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਯੇਭਿਃ ਸੂਰ੍ਯਮੁषਸਂ ਮਨ੍ਦਸਾਨੋऽਵਾਸਯੋऽਪ ਦृਲ਼੍ਹਾਨਿ ਦਰ੍ਦ੍ਰਤ੍ । ਮਹਾਮਦ੍ਰਿਂ ਪਰਿ ਗਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸਨ੍ਤਂ ਨੁਤ੍ਥਾ ਅਚ੍ਯੁਤਂ ਸਦਸਸ੍ਪਰਿ ਸ੍ਵਾਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਦਿਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਤੇ ਉਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਘੇਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜਦਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਇੰਦਰ, ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਘੇਰ, ਉੱਠ ਤੇ ਅਟੱਲ ਸਥਾਨ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਚੱਲ।
ਤਵ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਤਵ ਤਦ੍ਦਂਸਨਾਭਿਰਾਮਾਸੁ ਪਕ੍ਵਂ ਸ਼ਚ੍ਯਾ ਨਿ ਦੀਧਃ । ਔਰ੍ਣੋਰ੍ਦੁਰ ਉਸ੍ਰਿਯਾਭ੍ਯੋ ਵਿ ਦृਲ਼੍ਹੋਦੂਰ੍ਵਾਦ੍ਗਾ ਅਸृਜੋ ਅਙ੍ਗਿਰਸ੍ਵਾਨ੍
ਤੇਰੀ ਇੱਛਾ, ਤੇਰੇ ਕੰਮ, ਤੇਰੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਤੂੰ ਪੱਕਾ ਭੋਗ ਪਕਾਇਆ। ਤੂੰ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ, ਤੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲਾ ਤੋੜ ਕੇ ਗਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ।
ਪਪ੍ਰਾਥ ਕ੍ਸ਼ਾਂ ਮਹਿ ਦਂਸੋ ਵ੍ਯੁਰ੍ਵੀਮੁਪ ਦ੍ਯਾਮृष੍ਵੋ ਬृਹਦਿਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਤਭਾਯਃ । ਅਧਾਰਯੋ ਰੋਦਸੀ ਦੇਵਪੁਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਤ੍ਨੇ ਮਾਤਰਾ ਯਹ੍ਵੀ ऋਤਸ੍ਯ
ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਫੈਲਾਇਆ, ਤੇਰੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਫੈਲ ਗਈ। ਤੂੰ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਉੱਥੇ ਚੁੱਕਿਆ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਦੋਵਾਂ ਦੇਵੀਆਂ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਮਾਵਾਂ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਸਚੀਆਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਅਧ ਤ੍ਵਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਪੁਰ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵਾ ਏਕਂ ਤਵਸਂ ਦਧਿਰੇ ਭਰਾਯ । ਅਦੇਵੋ ਯਦਭ੍ਯੌਹਿष੍ਟ ਦੇਵਾਨ੍ਸ੍ਵਰ੍षਾਤਾ ਵृਣਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਤ੍ਰ
ਫਿਰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਨਗਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤੈਨੂੰ ਹੀ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਚੁਣਿਆ। ਜਦੋਂ ਅਧਰਮੀ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੱਤੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਹੀ ਚਾਨਣ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ ਚੁਣਿਆ।
ਅਧ ਦ੍ਯੌਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤੇ ਅਪ ਸਾ ਨੁ ਵਜ੍ਰਾਦ੍ਦ੍ਵਿਤਾਨਮਦ੍ਭਿਯਸਾ ਸ੍ਵਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੋਃ । ਅਹਿਂ ਯਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਅਭ੍ਯੋਹਸਾਨਂ ਨਿ ਚਿਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾਯੁਃ ਸ਼ਯਥੇ ਜਘਾਨ
ਫਿਰ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਵਜਰ ਨਾਲ ਚੀਰਿਆ ਗਿਆ; ਪਾਣੀਆਂ ਵਜਰ ਦੇ ਘਾਟ ਨਾਲ ਵਗ ਪਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਭ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ।
ਅਧ ਤ੍ਵष੍ਟਾ ਤੇ ਮਹ ਉਗ੍ਰ ਵਜ੍ਰਂ ਸਹਸ੍ਰਭृष੍ਟਿਂ ਵਵृਤਚ੍ਛਤਾਸ਼੍ਰਿਮ੍ । ਨਿਕਾਮਮਰਮਣਸਂ ਯੇਨ ਨਵਨ੍ਤਮਹਿਂ ਸਂ ਪਿਣਗृਜੀषਿਨ੍
ਫਿਰ ਤਵਸ਼ਟਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਵੱਡਾ ਵਜਰ ਬਣਾਇਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੋਕਾਂ ਤੇ ਸੌ ਧਾਰਾਂ ਸਨ। ਉਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਨਿਰੰਤਰ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਵਰ੍ਧਾਨ੍ਯਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਮਰੁਤਃ ਸਜੋषਾਃ ਪਚਚ੍ਛਤਂ ਮਹਿषਾਁ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਤੁਭ੍ਯਮ੍ । ਪੂषਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਸਰਾਂਸਿ ਧਾਵਨ੍ਵृਤ੍ਰਹਣਂ ਮਦਿਰਮਂਸ਼ੁਮਸ੍ਮੈ
ਸਭ ਮਰੁਤ, ਇਕਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੋਗ ਪਕਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪੂਸ਼ਨ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌੜਦੇ ਹਨ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦੇ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲਈ ਮਦਿਰਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਆ ਕ੍ਸ਼ੋਦੋ ਮਹਿ ਵृਤਂ ਨਦੀਨਾਂ ਪਰਿष੍ਠਿਤਮਸृਜ ਊਰ੍ਮਿਮਪਾਮ੍ । ਤਾਸਾਮਨੁ ਪ੍ਰਵਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਪਨ੍ਥਾਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਦਯੋ ਨੀਚੀਰਪਸਃ ਸਮੁਦ੍ਰਮ੍
ਤੂੰ ਨਦੀਆਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲਹਿਰ, ਇਕੱਠੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ, ਤੇ ਧਾਰਾਂ ਦਾ ਮੋੜ ਛੱਡਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੇ, ਹੇ ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤੇ ਪਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ।
ਏਵਾ ਤਾ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਚਕृਵਾਂਸਮਿਨ੍ਦ੍ਰਂ ਮਹਾਮੁਗ੍ਰਮਜੁਰ੍ਯਂ ਸਹੋਦਾਮ੍ । ਸੁਵੀਰਂ ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਾਯੁਧਂ ਸੁਵਜ੍ਰਮਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਨਵ੍ਯਮਵਸੇ ਵਵृਤ੍ਯਾਤ੍
ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਕਰਕੇ, ਇੰਦਰ, ਵੱਡਾ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਅਜੈ, ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਸਾਥੀ ਬਣਿਆ। ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੇਰੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਵਜਰ ਨਾਲ, ਨਵੇਂ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਸਲਾਹਦੇ ਹਾਂ।
ਸ ਨੋ ਵਾਜਾਯ ਸ਼੍ਰਵਸ ਇषੇ ਚ ਰਾਯੇ ਧੇਹਿ ਦ੍ਯੁਮਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਾਨ੍ । ਭਰਦ੍ਵਾਜੇ ਨृਵਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਸੂਰੀਨ੍ਦਿਵਿ ਚ ਸ੍ਮੈਧਿ ਪਾਰ੍ਯੇ ਨ ਇਨ੍ਦ੍ਰ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਾਨ, ਤਾਕਤ ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੇ। ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਮਕ ਦੇ। ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਆਗੂ ਤੇ ਵੀਰ ਦੇ, ਤੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਸਾਡਾ ਰਖਵਾਲਾ ਬਣੇ।
ਅਯਾ ਵਾਜਂ ਦੇਵਹਿਤਂ ਸਨੇਮ ਮਦੇਮ ਸ਼ਤਹਿਮਾਃ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਇਸ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ; ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ, ਸੌ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ।
ਤਮੁ ष੍ਟੁਹਿ ਯੋ ਅਭਿਭੂਤ੍ਯੋਜਾ ਵਨ੍ਵਨ੍ਨਵਾਤਃ ਪੁਰੁਹੂਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ । ਅषਾਲ਼੍ਹਮੁਗ੍ਰਂ ਸਹਮਾਨਮਾਭਿਰ੍ਗੀਰ੍ਭਿਰ੍ਵਰ੍ਧ ਵृषਭਂ ਚਰ੍षਣੀਨਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰੋ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸੱਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ — ਇੰਦਰ। ਉਹ ਭਾਰੀ, ਅਜੈ, ਤੇ ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਬਲਦ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰੋ।
ਸ ਯੁਧ੍ਮਃ ਸਤ੍ਵਾ ਖਜਕृਤ੍ਸਮਦ੍ਵਾ ਤੁਵਿਮ੍ਰਕ੍ਸ਼ੋ ਨਦਨੁਮਾਁ ऋਜੀषੀ । ਬृਹਦ੍ਰੇਣੁਸ਼੍ਚ੍ਯਵਨੋ ਮਾਨੁषੀਣਾਮੇਕਃ ਕृष੍ਟੀਨਾਮਭਵਤ੍ਸਹਾਵਾ
ਉਹ ਯੋਧਾ ਹੈ, ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈ। ਵੱਡੀ ਧੂੜ ਨਾਲ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਭਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਕਬੀਲਿਆਂ ਦਾ ਚੈਂਪਿਅਨ ਬਣਿਆ।
ਤ੍ਵਂ ਹ ਨੁ ਤ੍ਯਦਦਮਾਯੋ ਦਸ੍ਯੂਁਰੇਕਃ ਕृष੍ਟੀਰਵਨੋਰਾਰ੍ਯਾਯ । ਅਸ੍ਤਿ ਸ੍ਵਿਨ੍ਨੁ ਵੀਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤ ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਨ ਸ੍ਵਿਦਸ੍ਤਿ ਤਦृਤੁਥਾ ਵਿ ਵੋਚਃ
ਤੂੰ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾ ਹਾਰਦਾ, ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਦੱਸਯੂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ ਤੇ ਆਰੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਇਆ। ਇਹ ਤੇਰੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਇੰਦਰ? ਜਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕੁਝ ਹੈ? ਸੱਚ ਸੱਚ ਦੱਸ।
ਸਦਿਦ੍ਧਿ ਤੇ ਤੁਵਿਜਾਤਸ੍ਯ ਮਨ੍ਯੇ ਸਹਃ ਸਹਿष੍ਠ ਤੁਰਤਸ੍ਤੁਰਸ੍ਯ । ਉਗ੍ਰਮੁਗ੍ਰਸ੍ਯ ਤਵਸਸ੍ਤਵੀਯੋऽਰਧ੍ਰਸ੍ਯ ਰਧ੍ਰਤੁਰੋ ਬਭੂਵ
ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਪੱਕਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਕ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਮਹਾਨ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਜੰਗੀ ਤਾਕਤ ਹੋਰ ਵਧ ਗਈ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਅਡੋਲ ਨੀਤੀ ਹੋਰ ਪੱਕੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ।