ਧ੍ਰੁਵਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਨਿਹਿਤਂ ਦृਸ਼ਯੇ ਕਂ ਮਨੋ ਜਵਿष੍ਠਂ ਪਤਯਤ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਮਨਸਃ ਸਕੇਤਾ ਏਕਂ ਕ੍ਰਤੁਮਭਿ ਵਿ ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਧੁ
ਪੱਕੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੇਖਣ ਲਈ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ; ਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼, ਅੰਦਰ ਉੱਡਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇਕ ਮਨ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਇਕ ਉੱਤਮ ਇਰਾਦੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿ ਮੇ ਕਰ੍ਣਾ ਪਤਯਤੋ ਵਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵੀਦਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਹृਦਯ ਆਹਿਤਂ ਯਤ੍ । ਵਿ ਮੇ ਮਨਸ਼੍ਚਰਤਿ ਦੂਰਆਧੀਃ ਕਿਂ ਸ੍ਵਿਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਮੁ ਨੂ ਮਨਿष੍ਯੇ
ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਦੂਰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਫਿਰਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂ, ਹੁਣ ਕੀ ਸੋਚਾਂ?
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਨਮਸ੍ਯਨ੍ਭਿਯਾਨਾਸ੍ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਤਮਸਿ ਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸਮ੍ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋऽਵਤੂਤਯੇ ਨੋऽਮਰ੍ਤ੍ਯੋऽਵਤੂਤਯੇ ਨਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਡਰ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਅੱਗੇ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਅਮਰ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਅਮਰ।
ਪੁਰੋ ਵੋ ਮਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਤਿ ਯਜ੍ਞੇ ਅਗ੍ਨਿਮਧ੍ਵਰੇ ਦਧਿਧ੍ਵਮ੍ । ਪੁਰ ਉਕ੍ਥੇਭਿਃ ਸ ਹਿ ਨੋ ਵਿਭਾਵਾ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਾ ਕਰਤਿ ਜਾਤਵੇਦਾਃ
ਆਪਣੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ੀ, ਸੁਖਦਾਈ, ਚੰਗਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲਿਆਓ। ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਜਾਤਵੇਦ, ਜੋ ਕਰਮ ਸਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਮੁ ਦ੍ਯੁਮਃ ਪੁਰ੍ਵਣੀਕ ਹੋਤਰਗ੍ਨੇ ਅਗ੍ਨਿਭਿਰ੍ਮਨੁष ਇਧਾਨਃ । ਸ੍ਤੋਮਂ ਯਮਸ੍ਮੈ ਮਮਤੇਵ ਸ਼ੂषਂ ਘृਤਂ ਨ ਸ਼ੁਚਿ ਮਤਯਃ ਪਵਨ੍ਤੇ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਹਿਲਾ ਹੋਤ੍ਰ, ਅੱਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਭਜਨ ਉਸ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਘੀ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ।
ਪੀਪਾਯ ਸ ਸ਼੍ਰਵਸਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਯੋ ਅਗ੍ਨਯੇ ਦਦਾਸ਼ ਵਿਪ੍ਰ ਉਕ੍ਥੈਃ । ਚਿਤ੍ਰਾਭਿਸ੍ਤਮੂਤਿਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸ਼ੋਚਿਰ੍ਵ੍ਰਜਸ੍ਯ ਸਾਤਾ ਗੋਮਤੋ ਦਧਾਤਿ
ਉਹ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ, ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ ਮਦਦ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੋ-ਧਨ ਵਾਲੀ ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆ ਯਃ ਪਪ੍ਰੌ ਜਾਯਮਾਨ ਉਰ੍ਵੀ ਦੂਰੇਦृਸ਼ਾ ਭਾਸਾ ਕृष੍ਣਾਧ੍ਵਾ । ਅਧ ਬਹੁ ਚਿਤ੍ਤਮ ਊਰ੍ਮ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤਿਰਃ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਦਦृਸ਼ੇ ਪਾਵਕਃ
ਜੋ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਆਪਕ ਜਗ੍ਹਾ ਭਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਰੋਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹਨੇਰੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਲਹਿਰ ਪਾਰ ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨੂ ਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਪੁਰੁਵਾਜਾਭਿਰੂਤੀ ਅਗ੍ਨੇ ਰਯਿਂ ਮਘਵਦ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਧੇਹਿ । ਯੇ ਰਾਧਸਾ ਸ਼੍ਰਵਸਾ ਚਾਤ੍ਯਨ੍ਯਾਨ੍ਸੁਵੀਰ੍ਯੇਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿ ਸਨ੍ਤਿ ਜਨਾਨ੍
ਹੁਣ, ਅੱਗੇ, ਸਾਨੂੰ ਚਮਤਕਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਦਦ ਦੇ; ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼। ਜੋ ਦਾਨ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ।
ਇਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਚਨੋ ਧਾ ਅਗ੍ਨ ਉਸ਼ਨ੍ਯਂ ਤ ਆਸਾਨੋ ਜੁਹੁਤੇ ਹਵਿष੍ਮਾਨ੍ । ਭਰਦ੍ਵਾਜੇषੁ ਦਧਿषੇ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਮਵੀਰ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਗਧ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਤੌ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਯਜਨਾ, ਅੱਗੇ, ਸ਼ੁਭ ਰੱਖ; ਬੈਠ ਕੇ ਹਵਨ ਚੜ੍ਹਾ। ਭਰਦਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸਤਕਾਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਵਿ ਦ੍ਵੇषਾਂਸੀਨੁਹਿ ਵਰ੍ਧਯੇਲ਼ਾਂ ਮਦੇਮ ਸ਼ਤਹਿਮਾਃ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਨਫ਼ਰਤਾਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਧਾ; ਅਸੀਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ।
ਯਜਸ੍ਵ ਹੋਤਰਿषਿਤੋ ਯਜੀਯਾਨਗ੍ਨੇ ਬਾਧੋ ਮਰੁਤਾਂ ਨ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਿ । ਆ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਨਾਸਤ੍ਯਾ ਦ੍ਯਾਵਾ ਹੋਤ੍ਰਾਯ ਪृਥਿਵੀ ਵਵृਤ੍ਯਾਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਹੋਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੈ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸੱਦਾ ਰੋਕੀ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਨਾਸਤਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਦੇ ਹੋਤਰ ਵਜੋਂ ਪਾਸ ਆਉਣ।
ਤ੍ਵਂ ਹੋਤਾ ਮਨ੍ਦ੍ਰਤਮੋ ਨੋ ਅਧ੍ਰੁਗਨ੍ਤਰ੍ਦੇਵੋ ਵਿਦਥਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ । ਪਾਵਕਯਾ ਜੁਹ੍ਵਾ ਵਹ੍ਨਿਰਾਸਾਗ੍ਨੇ ਯਜਸ੍ਵ ਤਨ੍ਵਂ ਤਵ ਸ੍ਵਾਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਹੋਤਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ। ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਜੀਭ ਨਾਲ, ਅਗਨਿ ਵਜੋਂ, ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰ।
ਧਨ੍ਯਾ ਚਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵੇ ਧਿषਣਾ ਵष੍ਟਿ ਪ੍ਰ ਦੇਵਾਞ੍ਜਨ੍ਮ ਗृਣਤੇ ਯਜਧ੍ਯੈ । ਵੇਪਿष੍ਠੋ ਅਙ੍ਗਿਰਸਾਂ ਯਦ੍ਧ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦੋ ਭਨਤਿ ਰੇਭ ਇष੍ਟੌ
ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਅਰਦਾਸ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੈ। ਭਗਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਯਜਨ ਤੇ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਯਜਨ ਤੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਦਿਦ੍ਯੁਤਤ੍ਸ੍ਵਪਾਕੋ ਵਿਭਾਵਾਗ੍ਨੇ ਯਜਸ੍ਵ ਰੋਦਸੀ ਉਰੂਚੀ । ਆਯੁਂ ਨ ਯਂ ਨਮਸਾ ਰਾਤਹਵ੍ਯਾ ਅਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਸੁਪ੍ਰਯਸਂ ਪਞ੍ਚ ਜਨਾਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਾਸੇ ਯਜਨਾ ਕਰ। ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਭੇਟ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਸਚੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵृਞ੍ਜੇ ਹ ਯਨ੍ਨਮਸਾ ਬਰ੍ਹਿਰਗ੍ਨਾਵਯਾਮਿ ਸ੍ਰੁਗ੍ਘृਤਵਤੀ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਃ । ਅਮ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਸਦ੍ਮ ਸਦਨੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਸ਼੍ਰਾਯਿ ਯਜ੍ਞਃ ਸੂਰ੍ਯੇ ਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਲਈ ਪੁਤ੍ਰਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਘੀ ਭਰੀ ਚਮਚ, ਚੰਗੀ ਸਤਕਾਰੀ ਬਾਣੀ—ਤਦ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯਜਨ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ ਸੂਰਜ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ।
ਦਸ਼ਸ੍ਯਾ ਨਃ ਪੁਰ੍ਵਣੀਕ ਹੋਤਰ੍ਦੇਵੇਭਿਰਗ੍ਨੇ ਅਗ੍ਨਿਭਿਰਿਧਾਨਃ । ਰਾਯਃ ਸੂਨੋ ਸਹਸੋ ਵਾਵਸਾਨਾ ਅਤਿ ਸ੍ਰਸੇਮ ਵृਜਨਂ ਨਾਂਹਃ
ਹੇ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋਤਰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਗਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜਗਾਏ ਹੋਏ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰ। ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਦੇ ਹجوم ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਈਏ।
ਮਧ੍ਯੇ ਹੋਤਾ ਦੁਰੋਣੇ ਬਰ੍ਹਿषੋ ਰਾਲ਼ਗ੍ਨਿਸ੍ਤੋਦਸ੍ਯ ਰੋਦਸੀ ਯਜਧ੍ਯੈ । ਅਯਂ ਸ ਸੂਨੁਃ ਸਹਸ ऋਤਾਵਾ ਦੂਰਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਤਤਾਨ
ਘਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪੁਤ੍ਰਾ ਘਾਸ 'ਤੇ, ਹੋਤਰ ਵਜੋਂ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਜਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚਾ, ਦੂਰੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਆ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ਵੇ ਸ੍ਵਪਾਕੇ ਯਜਤ੍ਰ ਯਕ੍ਸ਼ਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਤਾਤੇਵ ਨੁ ਦ੍ਯੌਃ । ਤ੍ਰਿषਧਸ੍ਥਸ੍ਤਤਰੁषੋ ਨ ਜਂਹੋ ਹਵ੍ਯਾ ਮਘਾਨਿ ਮਾਨੁषਾ ਯਜਧ੍ਯੈ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਯੋਗ, ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਆਪ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੋ। ਤਿੰਨ ਥਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਦਾਤਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ।
ਤੇਜਿष੍ਠਾ ਯਸ੍ਯਾਰਤਿਰ੍ਵਨੇਰਾਟ੍ ਤੋਦੋ ਅਧ੍ਵਨ੍ਨ ਵृਧਸਾਨੋ ਅਦ੍ਯੌਤ੍ । ਅਦ੍ਰੋਘੋ ਨ ਦ੍ਰਵਿਤਾ ਚੇਤਤਿ ਤ੍ਮਨ੍ਨਮਰ੍ਤ੍ਯੋऽਵਰ੍ਤ੍ਰ ਓषਧੀषੁ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਊਰਜਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਧੋਖਾ ਰਹਿਤ, ਤੇਜ਼, ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਅਮਰ, ਕਦੇ ਨਾ ਦਬਾਇਆ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਾਸ੍ਮਾਕੇਭਿਰੇਤਰੀ ਨ ਸ਼ੂषੈਰਗ੍ਨਿ ष੍ਟਵੇ ਦਮ ਆ ਜਾਤਵੇਦਾਃ । ਦ੍ਰ੍ਵਨ੍ਨੋ ਵਨ੍ਵਨ੍ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਨਾਰ੍ਵੋਸ੍ਰਃ ਪਿਤੇਵ ਜਾਰਯਾਯਿ ਯਜ੍ਞੈਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰੀ ਹੋ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਾ। ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤਦਾ, ਤੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਨਾਲ ਯਜਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਧ ਸ੍ਮਾਸ੍ਯ ਪਨਯਨ੍ਤਿ ਭਾਸੋ ਵृਥਾ ਯਤ੍ਤਕ੍ਸ਼ਦਨੁਯਾਤਿ ਪृਥ੍ਵੀਮ੍ । ਸਦ੍ਯੋ ਯਃ ਸ੍ਯਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਿषਿਤੋ ਧਵੀਯਾਨृਣੋ ਨ ਤਾਯੁਰਤਿ ਧਨ੍ਵਾ ਰਾਟ੍
ਤਦ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਭਟਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕੁਝ ਕਾਰੀਗਰ ਵਿਅਰਥ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅਚਾਨਕ, ਉਸ ਦੀ ਧਾਰ, ਤੇਜ਼ ਹੋ ਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌੜਦੀ ਹੈ; ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗਣ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਰੇਤ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤ੍ਵਂ ਨੋ ਅਰ੍ਵਨ੍ਨਿਦਾਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇਭਿਰਗ੍ਨੇ ਅਗ੍ਨਿਭਿਰਿਧਾਨਃ । ਵੇषਿ ਰਾਯੋ ਵਿ ਯਾਸਿ ਦੁਚ੍ਛੁਨਾ ਮਦੇਮ ਸ਼ਤਹਿਮਾਃ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੌਜੂਦ, ਸਭ ਅਗਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਜਗਾਏ ਜਾ। ਤੂੰ ਧਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਸੌ ਸਹਾਇਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰਾਂ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ।
ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਸੁਭਗ ਸੌਭਗਾਨ੍ਯਗ੍ਨੇ ਵਿ ਯਨ੍ਤਿ ਵਨਿਨੋ ਨ ਵਯਾਃ । ਸ਼੍ਰੁष੍ਟੀ ਰਯਿਰ੍ਵਾਜੋ ਵृਤ੍ਰਤੂਰ੍ਯੇ ਦਿਵੋ ਵृष੍ਟਿਰੀਡ੍ਯੋ ਰੀਤਿਰਪਾਮ੍
ਤੇਰੇ ਤੋਂ, ਹੇ ਸੁਭਾਗ ਅਗਨਿ, ਸਾਰੇ ਸੁਭਾਗ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੰਛੀ ਦਰੱਖਤ ਤੋਂ ਉੱਡਦੇ ਹਨ। ਵੈਰੀ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ, ਧਨ ਤੇ ਤਾਕਤ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਵਰਖਾ ਵਾਂਗ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਵਹਾਅ ਵਾਂਗ।
ਤ੍ਵਂ ਭਗੋ ਨ ਆ ਹਿ ਰਤ੍ਨਮਿषੇ ਪਰਿਜ੍ਮੇਵ ਕ੍ਸ਼ਯਸਿ ਦਸ੍ਮਵਰ੍ਚਾਃ । ਅਗ੍ਨੇ ਮਿਤ੍ਰੋ ਨ ਬृਹਤ ऋਤਸ੍ਯਾਸਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਤਾ ਵਾਮਸ੍ਯ ਦੇਵ ਭੂਰੇਃ
ਤੂੰ ਭਾਗਾ ਵਾਂਗ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਖਜ਼ਾਨਾ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਦਭੁਤ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਰਤਨ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਰਖਵਾਲੀ ਵਾਂਗ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਮਿਤ੍ਰ ਵਾਂਗ, ਵੱਡੀ ਰੀਤ ਦਾ ਪਾਲਣਹਾਰ, ਵੱਡੀ ਭਲਾਈ ਦਾ ਵੰਡਣਹਾਰ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ।
ਸ ਸਤ੍ਪਤਿਃ ਸ਼ਵਸਾ ਹਨ੍ਤਿ ਵृਤ੍ਰਮਗ੍ਨੇ ਵਿਪ੍ਰੋ ਵਿ ਪਣੇਰ੍ਭਰ੍ਤਿ ਵਾਜਮ੍ । ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਚੇਤ ऋਤਜਾਤ ਰਾਯਾ ਸਜੋषਾ ਨਪ੍ਤ੍ਰਾਪਾਂ ਹਿਨੋषਿ
ਉਹ ਸੱਚਾ ਮਾਲਕ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ; ਹੇ ਅਗਨਿ, ਗਿਆਨੀ, ਕੰਜੂਸ ਤੋਂ ਤਾਕਤ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਹੇ ਗਿਆਨਵਾਨ, ਸਚ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਧਨ ਨਾਲ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੇ ਸੂਨੋ ਸਹਸੋ ਗੀਰ੍ਭਿਰੁਕ੍ਥੈਰ੍ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਮਰ੍ਤੋ ਨਿਸ਼ਿਤਿਂ ਵੇਦ੍ਯਾਨਟ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਂ ਸ ਦੇਵ ਪ੍ਰਤਿ ਵਾਰਮਗ੍ਨੇ ਧਤ੍ਤੇ ਧਾਨ੍ਯਂ ਪਤ੍ਯਤੇ ਵਸਵ੍ਯੈਃ
ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਾਂ, ਉਕਥਾਂ, ਯਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ—ਉਹ, ਹੇ ਅਗਨਿ ਦੇਵਤਾ, ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਰਤਨਾਂ 'ਤੇ ਹਕ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤਾ ਨृਭ੍ਯ ਆ ਸੌਸ਼੍ਰਵਸਾ ਸੁਵੀਰਾਗ੍ਨੇ ਸੂਨੋ ਸਹਸਃ ਪੁष੍ਯਸੇ ਧਾਃ । ਕृਣੋषਿ ਯਚ੍ਛਵਸਾ ਭੂਰਿ ਪਸ਼੍ਵੋ ਵਯੋ ਵृਕਾਯਾਰਯੇ ਜਸੁਰਯੇ
ਇਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਨ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਲਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਪਸ਼ੂ, ਵੰਸ਼ ਵੈਰੀ ਲਈ, ਤੇ ਧਨ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਲਈ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਵਦ੍ਮਾ ਸੂਨੋ ਸਹਸੋ ਨੋ ਵਿਹਾਯਾ ਅਗ੍ਨੇ ਤੋਕਂ ਤਨਯਂ ਵਾਜਿ ਨੋ ਦਾਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਭਿਰ੍ਗੀਰ੍ਭਿਰਭਿ ਪੂਰ੍ਤਿਮਸ਼੍ਯਾਂ ਮਦੇਮ ਸ਼ਤਹਿਮਾਃ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਅਸੀਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇ, ਹੇ ਅਗਨਿ; ਸਾਨੂੰ ਵੰਸ਼, ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਧਨ ਦੇ। ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਸੀਂ ਪੂਰਨਤਾ ਪਾਈਏ; ਅਸੀਂ ਸੌ ਸਹਾਇਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬਹਾਦਰ ਪੁੱਤਰਾਂ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈਏ।
ਅਗ੍ਨਾ ਯੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਦੁਵੋ ਧਿਯਂ ਜੁਜੋष ਧੀਤਿਭਿਃ । ਭਸਨ੍ਨੁ ष ਪ੍ਰ ਪੂਰ੍ਵ੍ਯ ਇषਂ ਵੁਰੀਤਾਵਸੇ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਚਮਕਦਿਆਂ ਪੁਰਾਣਾ ਧਨ ਉਸ ਦੀ ਮਦਦ ਲਈ ਦੇਵੇਂ।
ਅਗ੍ਨਿਰਿਦ੍ਧਿ ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਅਗ੍ਨਿਰ੍ਵੇਧਸ੍ਤਮ ऋषਿਃ । ਅਗ੍ਨਿਂ ਹੋਤਾਰਮੀਲ਼ਤੇ ਯਜ੍ਞੇषੁ ਮਨੁषੋ ਵਿਸ਼ਃ
ਅਗਨਿ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨਵਾਨ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਚਤੁਰ ਹੈ, ਰਿਸ਼ੀ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਯਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਨਿ ਨੂੰ ਹੋਤ੍ਰ ਵਜੋਂ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ।