ਸ ਜਾਯਮਾਨਃ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨਿ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਵ੍ਰਤਪਾ ਅਰਕ੍ਸ਼ਤ । ਵ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਮਿਮੀਤ ਸੁਕ੍ਰਤੁਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਮਹਿਨਾ ਨਾਕਮਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍
ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਸਿਆਣੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਾਪਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਵ੍ਯਸ੍ਤਭ੍ਨਾਦ੍ਰੋਦਸੀ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਦ੍ਭੁਤੋऽਨ੍ਤਰ੍ਵਾਵਦਕृਣੋਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਤਮਃ । ਵਿ ਚਰ੍ਮਣੀਵ ਧਿषਣੇ ਅਵਰ੍ਤਯਦ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਮਧਤ੍ਤ ਵृष੍ਣ੍ਯਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ਵਾਨਰ, ਅਜੋਕੇ ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ; ਅੰਦਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਚਮੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੇ ਢਕਣੀਆਂ ਹਟਾਈਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਲਈ।
ਅਪਾਮੁਪਸ੍ਥੇ ਮਹਿषਾ ਅਗृਭ੍ਣਤ ਵਿਸ਼ੋ ਰਾਜਾਨਮੁਪ ਤਸ੍ਥੁਰृਗ੍ਮਿਯਮ੍ । ਆ ਦੂਤੋ ਅਗ੍ਨਿਮਭਰਦ੍ਵਿਵਸ੍ਵਤੋ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਪਰਾਵਤਃ
ਪਾਣੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਭਜਨ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਦੂਤ ਨੇ ਵਿਵਸਵਤ ਲਈ ਅੱਗ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਦੂਰੋਂ ਲਿਆ ਕੇ ਪਹੁੰਚਾਈ।
ਯੁਗੇਯੁਗੇ ਵਿਦਥ੍ਯਂ ਗृਣਦ੍ਭ੍ਯੋऽਗ੍ਨੇ ਰਯਿਂ ਯਸ਼ਸਂ ਧੇਹਿ ਨਵ੍ਯਸੀਮ੍ । ਪਵ੍ਯੇਵ ਰਾਜਨ੍ਨਘਸ਼ਂਸਮਜਰ ਨੀਚਾ ਨਿ ਵृਸ਼੍ਚ ਵਨਿਨਂ ਨ ਤੇਜਸਾ
ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਅੱਗੇ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਦੌਲਤ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਦੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਜੇ, ਦਾਗ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਮਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਣਕੱਟੀ ਵਾਂਗ ਕੱਟ ਦੇ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਗ੍ਨੇ ਮਘਵਤ੍ਸੁ ਧਾਰਯਾऽਨਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਜਰਂ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍ । ਵਯਂ ਜਯੇਮ ਸ਼ਤਿਨਂ ਸਹਸ੍ਰਿਣਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਵਾਜਮਗ੍ਨੇ ਤਵੋਤਿਭਿਃ
ਅੱਗੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਟੱਲ ਰਾਜ ਤੇ ਅਮਰ ਬਹਾਦਰੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਬਹੁਤ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ।
ਅਦਬ੍ਧੇਭਿਸ੍ਤਵ ਗੋਪਾਭਿਰਿष੍ਟੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪਾਹਿ ਤ੍ਰਿषਧਸ੍ਥ ਸੂਰੀਨ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਨੋ ਦਦੁषਾਂ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਅਗ੍ਨੇ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਪ੍ਰ ਚ ਤਾਰੀ ਸ੍ਤਵਾਨਃ
ਤੇਰੇ ਨਿਰਮਲ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਧਾ ਵੇਦੀਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਅੱਗੇ, ਸਾਡੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਹਫ਼ਾਜ਼ਤ ਕਰ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੂਰ ਕਰ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਸਤਕਾਰਯੋਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾ।
ਅਹਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਮਹਰਰ੍ਜੁਨਂ ਚ ਵਿ ਵਰ੍ਤੇਤੇ ਰਜਸੀ ਵੇਦ੍ਯਾਭਿਃ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਜਾਯਮਾਨੋ ਨ ਰਾਜਾਵਾਤਿਰਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤਮਾਂਸਿ
ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਚਿੱਟਾ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਅੱਗ, ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਹਂ ਤਨ੍ਤੁਂ ਨ ਵਿ ਜਾਨਾਮ੍ਯੋਤੁਂ ਨ ਯਂ ਵਯਨ੍ਤਿ ਸਮਰੇऽਤਮਾਨਾਃ । ਕਸ੍ਯ ਸ੍ਵਿਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਇਹ ਵਕ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਪਰੋ ਵਦਾਤ੍ਯਵਰੇਣ ਪਿਤ੍ਰਾ
ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਧਾਗਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਉਨੂੰ ਬੁਣਨਾ, ਨਾ ਉਹ ਜੋ ਕੌਸ਼ਲ ਵਾਲੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੁਣਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਉਪਰ ਤੇ ਕੌਣ ਹੇਠਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਸ ਇਤ੍ਤਨ੍ਤੁਂ ਸ ਵਿ ਜਾਨਾਤ੍ਯੋਤੁਂ ਸ ਵਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਯृਤੁਥਾ ਵਦਾਤਿ । ਯ ਈਂ ਚਿਕੇਤਦਮृਤਸ੍ਯ ਗੋਪਾ ਅਵਸ਼੍ਚਰਨ੍ਪਰੋ ਅਨ੍ਯੇਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍
ਉਹ ਧਾਗਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੁਣਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਉਹ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਹੋਤਾ ਪ੍ਰਥਮਃ ਪਸ਼੍ਯਤੇਮਮਿਦਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਮृਤਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ । ਅਯਂ ਸ ਜਜ੍ਞੇ ਧ੍ਰੁਵ ਆ ਨਿषਤ੍ਤੋऽਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਨ੍ਵਾ ਵਰ੍ਧਮਾਨਃ
ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਹੋਤ੍ਰ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਮਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਪੱਕਾ ਟਿਕਿਆ, ਅਮਰ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਨਿਹਿਤਂ ਦृਸ਼ਯੇ ਕਂ ਮਨੋ ਜਵਿष੍ਠਂ ਪਤਯਤ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਮਨਸਃ ਸਕੇਤਾ ਏਕਂ ਕ੍ਰਤੁਮਭਿ ਵਿ ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਧੁ
ਪੱਕੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੇਖਣ ਲਈ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ; ਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼, ਅੰਦਰ ਉੱਡਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇਕ ਮਨ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਇਕ ਉੱਤਮ ਇਰਾਦੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿ ਮੇ ਕਰ੍ਣਾ ਪਤਯਤੋ ਵਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵੀਦਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਹृਦਯ ਆਹਿਤਂ ਯਤ੍ । ਵਿ ਮੇ ਮਨਸ਼੍ਚਰਤਿ ਦੂਰਆਧੀਃ ਕਿਂ ਸ੍ਵਿਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਮੁ ਨੂ ਮਨਿष੍ਯੇ
ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਦੂਰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਫਿਰਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂ, ਹੁਣ ਕੀ ਸੋਚਾਂ?
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਨਮਸ੍ਯਨ੍ਭਿਯਾਨਾਸ੍ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਤਮਸਿ ਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸਮ੍ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋऽਵਤੂਤਯੇ ਨੋऽਮਰ੍ਤ੍ਯੋऽਵਤੂਤਯੇ ਨਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਡਰ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਅੱਗੇ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਅਮਰ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਅਮਰ।
ਪੁਰੋ ਵੋ ਮਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਤਿ ਯਜ੍ਞੇ ਅਗ੍ਨਿਮਧ੍ਵਰੇ ਦਧਿਧ੍ਵਮ੍ । ਪੁਰ ਉਕ੍ਥੇਭਿਃ ਸ ਹਿ ਨੋ ਵਿਭਾਵਾ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਾ ਕਰਤਿ ਜਾਤਵੇਦਾਃ
ਆਪਣੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ੀ, ਸੁਖਦਾਈ, ਚੰਗਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲਿਆਓ। ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਜਾਤਵੇਦ, ਜੋ ਕਰਮ ਸਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਮੁ ਦ੍ਯੁਮਃ ਪੁਰ੍ਵਣੀਕ ਹੋਤਰਗ੍ਨੇ ਅਗ੍ਨਿਭਿਰ੍ਮਨੁष ਇਧਾਨਃ । ਸ੍ਤੋਮਂ ਯਮਸ੍ਮੈ ਮਮਤੇਵ ਸ਼ੂषਂ ਘृਤਂ ਨ ਸ਼ੁਚਿ ਮਤਯਃ ਪਵਨ੍ਤੇ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਹਿਲਾ ਹੋਤ੍ਰ, ਅੱਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਭਜਨ ਉਸ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਘੀ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ।
ਪੀਪਾਯ ਸ ਸ਼੍ਰਵਸਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਯੋ ਅਗ੍ਨਯੇ ਦਦਾਸ਼ ਵਿਪ੍ਰ ਉਕ੍ਥੈਃ । ਚਿਤ੍ਰਾਭਿਸ੍ਤਮੂਤਿਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸ਼ੋਚਿਰ੍ਵ੍ਰਜਸ੍ਯ ਸਾਤਾ ਗੋਮਤੋ ਦਧਾਤਿ
ਉਹ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ, ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ ਮਦਦ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੋ-ਧਨ ਵਾਲੀ ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆ ਯਃ ਪਪ੍ਰੌ ਜਾਯਮਾਨ ਉਰ੍ਵੀ ਦੂਰੇਦृਸ਼ਾ ਭਾਸਾ ਕृष੍ਣਾਧ੍ਵਾ । ਅਧ ਬਹੁ ਚਿਤ੍ਤਮ ਊਰ੍ਮ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤਿਰਃ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਦਦृਸ਼ੇ ਪਾਵਕਃ
ਜੋ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਆਪਕ ਜਗ੍ਹਾ ਭਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਰੋਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹਨੇਰੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਲਹਿਰ ਪਾਰ ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨੂ ਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਪੁਰੁਵਾਜਾਭਿਰੂਤੀ ਅਗ੍ਨੇ ਰਯਿਂ ਮਘਵਦ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਧੇਹਿ । ਯੇ ਰਾਧਸਾ ਸ਼੍ਰਵਸਾ ਚਾਤ੍ਯਨ੍ਯਾਨ੍ਸੁਵੀਰ੍ਯੇਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿ ਸਨ੍ਤਿ ਜਨਾਨ੍
ਹੁਣ, ਅੱਗੇ, ਸਾਨੂੰ ਚਮਤਕਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਦਦ ਦੇ; ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼। ਜੋ ਦਾਨ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ।
ਇਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਚਨੋ ਧਾ ਅਗ੍ਨ ਉਸ਼ਨ੍ਯਂ ਤ ਆਸਾਨੋ ਜੁਹੁਤੇ ਹਵਿष੍ਮਾਨ੍ । ਭਰਦ੍ਵਾਜੇषੁ ਦਧਿषੇ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਮਵੀਰ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਗਧ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਤੌ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਯਜਨਾ, ਅੱਗੇ, ਸ਼ੁਭ ਰੱਖ; ਬੈਠ ਕੇ ਹਵਨ ਚੜ੍ਹਾ। ਭਰਦਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸਤਕਾਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਵਿ ਦ੍ਵੇषਾਂਸੀਨੁਹਿ ਵਰ੍ਧਯੇਲ਼ਾਂ ਮਦੇਮ ਸ਼ਤਹਿਮਾਃ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਨਫ਼ਰਤਾਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਧਾ; ਅਸੀਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ।
ਯਜਸ੍ਵ ਹੋਤਰਿषਿਤੋ ਯਜੀਯਾਨਗ੍ਨੇ ਬਾਧੋ ਮਰੁਤਾਂ ਨ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤਿ । ਆ ਨੋ ਮਿਤ੍ਰਾਵਰੁਣਾ ਨਾਸਤ੍ਯਾ ਦ੍ਯਾਵਾ ਹੋਤ੍ਰਾਯ ਪृਥਿਵੀ ਵਵृਤ੍ਯਾਃ
ਹੇ ਅਗਨਿ, ਹੋਤਰ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰ, ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਹੈ। ਮਰੁਤਾਂ ਦੀ ਸੱਦਾ ਰੋਕੀ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਨਾਸਤਿਆ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਸਾਡੇ ਯਜਨ ਦੇ ਹੋਤਰ ਵਜੋਂ ਪਾਸ ਆਉਣ।
ਤ੍ਵਂ ਹੋਤਾ ਮਨ੍ਦ੍ਰਤਮੋ ਨੋ ਅਧ੍ਰੁਗਨ੍ਤਰ੍ਦੇਵੋ ਵਿਦਥਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ । ਪਾਵਕਯਾ ਜੁਹ੍ਵਾ ਵਹ੍ਨਿਰਾਸਾਗ੍ਨੇ ਯਜਸ੍ਵ ਤਨ੍ਵਂ ਤਵ ਸ੍ਵਾਮ੍
ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਹੋਤਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ, ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਦੇਵਤਾ। ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਜੀਭ ਨਾਲ, ਅਗਨਿ ਵਜੋਂ, ਆਪਣੀ ਰੂਹ ਨਾਲ ਯਜਨਾ ਕਰ।
ਧਨ੍ਯਾ ਚਿਦ੍ਧਿ ਤ੍ਵੇ ਧਿषਣਾ ਵष੍ਟਿ ਪ੍ਰ ਦੇਵਾਞ੍ਜਨ੍ਮ ਗृਣਤੇ ਯਜਧ੍ਯੈ । ਵੇਪਿष੍ਠੋ ਅਙ੍ਗਿਰਸਾਂ ਯਦ੍ਧ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮਧੁਚ੍ਛਨ੍ਦੋ ਭਨਤਿ ਰੇਭ ਇष੍ਟੌ
ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਅਰਦਾਸ ਤੈਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਯੋਗ ਹੈ। ਭਗਤ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਯਜਨ ਤੇ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਅੰਗਿਰਸਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਜਦੋਂ ਗਿਆਨੀ ਮਿੱਠੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਯਜਨ ਤੇ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਦਿਦ੍ਯੁਤਤ੍ਸ੍ਵਪਾਕੋ ਵਿਭਾਵਾਗ੍ਨੇ ਯਜਸ੍ਵ ਰੋਦਸੀ ਉਰੂਚੀ । ਆਯੁਂ ਨ ਯਂ ਨਮਸਾ ਰਾਤਹਵ੍ਯਾ ਅਞ੍ਜਨ੍ਤਿ ਸੁਪ੍ਰਯਸਂ ਪਞ੍ਚ ਜਨਾਃ
ਉਹ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ। ਹੇ ਅਗਨਿ, ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਾਸੇ ਯਜਨਾ ਕਰ। ਜਿਵੇਂ ਲੋਕ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਲਈ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਭੇਟ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਪੰਜ ਜਾਤੀਆਂ ਸਚੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ।
ਵृਞ੍ਜੇ ਹ ਯਨ੍ਨਮਸਾ ਬਰ੍ਹਿਰਗ੍ਨਾਵਯਾਮਿ ਸ੍ਰੁਗ੍ਘृਤਵਤੀ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਃ । ਅਮ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿ ਸਦ੍ਮ ਸਦਨੇ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਅਸ਼੍ਰਾਯਿ ਯਜ੍ਞਃ ਸੂਰ੍ਯੇ ਨ ਚਕ੍ਸ਼ੁਃ
ਜਦ ਮੈਂ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਅਗਨਿ ਲਈ ਪੁਤ੍ਰਾ ਘਾਸ ਵਿਛਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਘੀ ਭਰੀ ਚਮਚ, ਚੰਗੀ ਸਤਕਾਰੀ ਬਾਣੀ—ਤਦ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯਜਨ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਖ ਸੂਰਜ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ।
ਦਸ਼ਸ੍ਯਾ ਨਃ ਪੁਰ੍ਵਣੀਕ ਹੋਤਰ੍ਦੇਵੇਭਿਰਗ੍ਨੇ ਅਗ੍ਨਿਭਿਰਿਧਾਨਃ । ਰਾਯਃ ਸੂਨੋ ਸਹਸੋ ਵਾਵਸਾਨਾ ਅਤਿ ਸ੍ਰਸੇਮ ਵृਜਨਂ ਨਾਂਹਃ
ਹੇ ਪੁਰਾਣੇ ਹੋਤਰ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਅਗਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜਗਾਏ ਹੋਏ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰ। ਹੇ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਸਾਨੂੰ ਧਨ ਦੇ, ਅਸੀਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਦੇ ਹجوم ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਜਾਈਏ।
ਮਧ੍ਯੇ ਹੋਤਾ ਦੁਰੋਣੇ ਬਰ੍ਹਿषੋ ਰਾਲ਼ਗ੍ਨਿਸ੍ਤੋਦਸ੍ਯ ਰੋਦਸੀ ਯਜਧ੍ਯੈ । ਅਯਂ ਸ ਸੂਨੁਃ ਸਹਸ ऋਤਾਵਾ ਦੂਰਾਤ੍ਸੂਰ੍ਯੋ ਨ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਤਤਾਨ
ਘਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪੁਤ੍ਰਾ ਘਾਸ 'ਤੇ, ਹੋਤਰ ਵਜੋਂ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਤੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਯਜਨ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਕਤ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੱਚਾ, ਦੂਰੋਂ ਸੂਰਜ ਦੀ ਲੌ ਵਾਂਗ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਆ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਤ੍ਵੇ ਸ੍ਵਪਾਕੇ ਯਜਤ੍ਰ ਯਕ੍ਸ਼ਦ੍ਰਾਜਨ੍ਸਰ੍ਵਤਾਤੇਵ ਨੁ ਦ੍ਯੌਃ । ਤ੍ਰਿषਧਸ੍ਥਸ੍ਤਤਰੁषੋ ਨ ਜਂਹੋ ਹਵ੍ਯਾ ਮਘਾਨਿ ਮਾਨੁषਾ ਯਜਧ੍ਯੈ
ਜਿਸ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਸਭ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ, ਹੇ ਯੋਗ, ਦੇਵਤਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਕਾਸ਼ ਆਪ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਹੋ। ਤਿੰਨ ਥਾਂ ਵਾਲਾ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਭੇਟਾਂ ਅਤੇ ਦਾਤਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ।
ਤੇਜਿष੍ਠਾ ਯਸ੍ਯਾਰਤਿਰ੍ਵਨੇਰਾਟ੍ ਤੋਦੋ ਅਧ੍ਵਨ੍ਨ ਵृਧਸਾਨੋ ਅਦ੍ਯੌਤ੍ । ਅਦ੍ਰੋਘੋ ਨ ਦ੍ਰਵਿਤਾ ਚੇਤਤਿ ਤ੍ਮਨ੍ਨਮਰ੍ਤ੍ਯੋऽਵਰ੍ਤ੍ਰ ਓषਧੀषੁ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਊਰਜਾ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲਾ, ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਧੋਖਾ ਰਹਿਤ, ਤੇਜ਼, ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਅਮਰ, ਕਦੇ ਨਾ ਦਬਾਇਆ, ਪੌਦਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਸਾਸ੍ਮਾਕੇਭਿਰੇਤਰੀ ਨ ਸ਼ੂषੈਰਗ੍ਨਿ ष੍ਟਵੇ ਦਮ ਆ ਜਾਤਵੇਦਾਃ । ਦ੍ਰ੍ਵਨ੍ਨੋ ਵਨ੍ਵਨ੍ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਨਾਰ੍ਵੋਸ੍ਰਃ ਪਿਤੇਵ ਜਾਰਯਾਯਿ ਯਜ੍ਞੈਃ
ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਅਗਨਿ, ਸਾਡੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ, ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਘਰ ਵਿੱਚ ਸਤਕਾਰੀ ਹੋ, ਹੇ ਜਾਤਵੇਦਾ। ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਜਿੱਤਦਾ, ਤੂੰ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਅੱਗ ਨਾਲ ਯਜਨ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।