ਆ ਭਾਨੁਨਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਿ ਜ੍ਰਯਾਂਸਿ ਮਹਸ੍ਤੋਦਸ੍ਯ ਧृषਤਾ ਤਤਨ੍ਥ । ਸ ਬਾਧਸ੍ਵਾਪ ਭਯਾ ਸਹੋਭਿ ਸ੍ਪृਧੋ ਵਨੁष੍ਯਨ੍ਵਨੁषੋ ਨਿ ਜੂਰ੍ਵ
ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਝਕ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੀਆਂ ਡਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ ਥੱਲੇ ਲਾ।
ਸ ਚਿਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਂ ਚਿਤਯਨ੍ਤਮਸ੍ਮੇ ਚਿਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਤਮਂ ਵਯੋਧਾਮ੍ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਰਯਿਂ ਪੁਰੁਵੀਰਂ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਰ੍ਗृਣਤੇ ਯੁਵਸ੍ਵ
ਉਹ ਅਜੋਕੇ, ਅਜੋਕੇ ਕਰਾਮਾਤਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਅਜੋਕੀ ਕਿਸਮਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਜੋਕਾ ਰਾਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ। ਸਾਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਦੌਲਤ, ਬਹੁਤ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਦਿਵੋ ਅਰਤਿਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮृਤ ਆ ਜਾਤਮਗ੍ਨਿਮ੍ । ਕਵਿਂ ਸਮ੍ਰਾਜਮਤਿਥਿਂ ਜਨਾਨਾਮਾਸਨ੍ਨਾ ਪਾਤ੍ਰਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਅਜੋਕੇ, ਅੱਗ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਵਿਦਵਾਨ, ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਥੋਂ ਹਥ ਪਾਤ੍ਰ।
ਨਾਭਿਂ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਸਦਨਂ ਰਯੀਣਾਂ ਮਹਾਮਾਹਾਵਮਭਿ ਸਂ ਨਵਨ੍ਤ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਰਥ੍ਯਮਧ੍ਵਰਾਣਾਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕੇਤੁਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ
ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਥਾਂ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ—ਉਸ ਵੱਲ ਸਭ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਰਥਵਾਹ ਹੈ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ।
ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਜਾਯਤੇ ਵਾਜ੍ਯਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵੀਰਾਸੋ ਅਭਿਮਾਤਿषਾਹਃ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਸੁ ਧੇਹਿ ਵਸੂਨਿ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਪृਹਯਾਯ੍ਯਾਣਿ
ਤੇਰੇ ਤੋਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਕਤਵਾਨ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ, ਯੋਧੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਉਹ ਦੌਲਤ ਰੱਖ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਮृਤ ਜਾਯਮਾਨਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਨ ਦੇਵਾ ਅਭਿ ਸਂ ਨਵਨ੍ਤੇ । ਤਵ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰਮृਤਤ੍ਵਮਾਯਨ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਯਤ੍ਪਿਤ੍ਰੋਰਦੀਦੇਃ
ਹੇ ਅਮਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ ਪਾਈ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਚਮਕਿਆ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਤਵ ਤਾਨਿ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਯਗ੍ਨੇ ਨਕਿਰਾ ਦਧਰ੍ष । ਯਜ੍ਜਾਯਮਾਨਃ ਪਿਤ੍ਰੋਰੁਪਸ੍ਥੇऽਵਿਨ੍ਦਃ ਕੇਤੁਂ ਵਯੁਨੇष੍ਵਹ੍ਨਾਮ੍
ਹੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਨਿਯਮ, ਹੇ ਅੱਗ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਤੋੜੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭਿਆ, ਅੱਗ ਦੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸ੍ਯ ਵਿਮਿਤਾਨਿ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਸਾਨੂਨਿ ਦਿਵੋ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਕੇਤੁਨਾ । ਤਸ੍ਯੇਦੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਧਿ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਵਯਾ ਇਵ ਰੁਰੁਹੁਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਸ੍ਰੁਹਃ
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਨਾਪੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਵਧੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸੱਤ ਧਾਰਾਵਾਂ।
ਵਿ ਯੋ ਰਜਾਂਸ੍ਯਮਿਮੀਤ ਸੁਕ੍ਰਤੁਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਵਿ ਦਿਵੋ ਰੋਚਨਾ ਕਵਿਃ । ਪਰਿ ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਪਪ੍ਰਥੇऽਦਬ੍ਧੋ ਗੋਪਾ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਸਿਆਣੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਪਿਆ; ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਪਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਫੈਲਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਅਜੋਕੇ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ।
ਪृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵृष੍ਣੋ ਅਰੁषਸ੍ਯ ਨੂ ਸਹਃ ਪ੍ਰ ਨੁ ਵੋਚਂ ਵਿਦਥਾ ਜਾਤਵੇਦਸਃ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਯ ਮਤਿਰ੍ਨਵ੍ਯਸੀ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸੋਮ ਇਵ ਪਵਤੇ ਚਾਰੁਰਗ੍ਨਯੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਿੱਟੇ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਲਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਭਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਨਵੀਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਚ, ਸੋਮ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ, ਅੱਗ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ ਜਾਯਮਾਨਃ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨਿ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਵ੍ਰਤਪਾ ਅਰਕ੍ਸ਼ਤ । ਵ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਮਿਮੀਤ ਸੁਕ੍ਰਤੁਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਮਹਿਨਾ ਨਾਕਮਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍
ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਸਿਆਣੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਾਪਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਵ੍ਯਸ੍ਤਭ੍ਨਾਦ੍ਰੋਦਸੀ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਦ੍ਭੁਤੋऽਨ੍ਤਰ੍ਵਾਵਦਕृਣੋਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਤਮਃ । ਵਿ ਚਰ੍ਮਣੀਵ ਧਿषਣੇ ਅਵਰ੍ਤਯਦ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਮਧਤ੍ਤ ਵृष੍ਣ੍ਯਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ਵਾਨਰ, ਅਜੋਕੇ ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ; ਅੰਦਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਚਮੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੇ ਢਕਣੀਆਂ ਹਟਾਈਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਲਈ।
ਅਪਾਮੁਪਸ੍ਥੇ ਮਹਿषਾ ਅਗृਭ੍ਣਤ ਵਿਸ਼ੋ ਰਾਜਾਨਮੁਪ ਤਸ੍ਥੁਰृਗ੍ਮਿਯਮ੍ । ਆ ਦੂਤੋ ਅਗ੍ਨਿਮਭਰਦ੍ਵਿਵਸ੍ਵਤੋ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਪਰਾਵਤਃ
ਪਾਣੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਭਜਨ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਦੂਤ ਨੇ ਵਿਵਸਵਤ ਲਈ ਅੱਗ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਦੂਰੋਂ ਲਿਆ ਕੇ ਪਹੁੰਚਾਈ।
ਯੁਗੇਯੁਗੇ ਵਿਦਥ੍ਯਂ ਗृਣਦ੍ਭ੍ਯੋऽਗ੍ਨੇ ਰਯਿਂ ਯਸ਼ਸਂ ਧੇਹਿ ਨਵ੍ਯਸੀਮ੍ । ਪਵ੍ਯੇਵ ਰਾਜਨ੍ਨਘਸ਼ਂਸਮਜਰ ਨੀਚਾ ਨਿ ਵृਸ਼੍ਚ ਵਨਿਨਂ ਨ ਤੇਜਸਾ
ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਅੱਗੇ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਦੌਲਤ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਦੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਜੇ, ਦਾਗ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਮਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਣਕੱਟੀ ਵਾਂਗ ਕੱਟ ਦੇ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਗ੍ਨੇ ਮਘਵਤ੍ਸੁ ਧਾਰਯਾऽਨਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਜਰਂ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍ । ਵਯਂ ਜਯੇਮ ਸ਼ਤਿਨਂ ਸਹਸ੍ਰਿਣਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਵਾਜਮਗ੍ਨੇ ਤਵੋਤਿਭਿਃ
ਅੱਗੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਟੱਲ ਰਾਜ ਤੇ ਅਮਰ ਬਹਾਦਰੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਬਹੁਤ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ।
ਅਦਬ੍ਧੇਭਿਸ੍ਤਵ ਗੋਪਾਭਿਰਿष੍ਟੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪਾਹਿ ਤ੍ਰਿषਧਸ੍ਥ ਸੂਰੀਨ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਨੋ ਦਦੁषਾਂ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਅਗ੍ਨੇ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਪ੍ਰ ਚ ਤਾਰੀ ਸ੍ਤਵਾਨਃ
ਤੇਰੇ ਨਿਰਮਲ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਧਾ ਵੇਦੀਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਅੱਗੇ, ਸਾਡੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਹਫ਼ਾਜ਼ਤ ਕਰ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੂਰ ਕਰ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਸਤਕਾਰਯੋਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾ।
ਅਹਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਮਹਰਰ੍ਜੁਨਂ ਚ ਵਿ ਵਰ੍ਤੇਤੇ ਰਜਸੀ ਵੇਦ੍ਯਾਭਿਃ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਜਾਯਮਾਨੋ ਨ ਰਾਜਾਵਾਤਿਰਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤਮਾਂਸਿ
ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਚਿੱਟਾ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਅੱਗ, ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਹਂ ਤਨ੍ਤੁਂ ਨ ਵਿ ਜਾਨਾਮ੍ਯੋਤੁਂ ਨ ਯਂ ਵਯਨ੍ਤਿ ਸਮਰੇऽਤਮਾਨਾਃ । ਕਸ੍ਯ ਸ੍ਵਿਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਇਹ ਵਕ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਪਰੋ ਵਦਾਤ੍ਯਵਰੇਣ ਪਿਤ੍ਰਾ
ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਧਾਗਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਉਨੂੰ ਬੁਣਨਾ, ਨਾ ਉਹ ਜੋ ਕੌਸ਼ਲ ਵਾਲੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੁਣਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਉਪਰ ਤੇ ਕੌਣ ਹੇਠਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਸ ਇਤ੍ਤਨ੍ਤੁਂ ਸ ਵਿ ਜਾਨਾਤ੍ਯੋਤੁਂ ਸ ਵਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਯृਤੁਥਾ ਵਦਾਤਿ । ਯ ਈਂ ਚਿਕੇਤਦਮृਤਸ੍ਯ ਗੋਪਾ ਅਵਸ਼੍ਚਰਨ੍ਪਰੋ ਅਨ੍ਯੇਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍
ਉਹ ਧਾਗਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੁਣਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਉਹ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਹੋਤਾ ਪ੍ਰਥਮਃ ਪਸ਼੍ਯਤੇਮਮਿਦਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਮृਤਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ । ਅਯਂ ਸ ਜਜ੍ਞੇ ਧ੍ਰੁਵ ਆ ਨਿषਤ੍ਤੋऽਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਨ੍ਵਾ ਵਰ੍ਧਮਾਨਃ
ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਹੋਤ੍ਰ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਮਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਪੱਕਾ ਟਿਕਿਆ, ਅਮਰ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।
ਧ੍ਰੁਵਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਨਿਹਿਤਂ ਦृਸ਼ਯੇ ਕਂ ਮਨੋ ਜਵਿष੍ਠਂ ਪਤਯਤ੍ਸ੍ਵਨ੍ਤਃ । ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਮਨਸਃ ਸਕੇਤਾ ਏਕਂ ਕ੍ਰਤੁਮਭਿ ਵਿ ਯਨ੍ਤਿ ਸਾਧੁ
ਪੱਕੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੇਖਣ ਲਈ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ; ਮਨ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼, ਅੰਦਰ ਉੱਡਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇਕ ਮਨ ਤੇ ਸਮਝ ਨਾਲ, ਇਕ ਉੱਤਮ ਇਰਾਦੇ ਵੱਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਿ ਮੇ ਕਰ੍ਣਾ ਪਤਯਤੋ ਵਿ ਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਵੀਦਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰ੍ਹृਦਯ ਆਹਿਤਂ ਯਤ੍ । ਵਿ ਮੇ ਮਨਸ਼੍ਚਰਤਿ ਦੂਰਆਧੀਃ ਕਿਂ ਸ੍ਵਿਦ੍ਵਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਕਿਮੁ ਨੂ ਮਨਿष੍ਯੇ
ਮੇਰੇ ਕੰਨ ਉੱਡਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਦੂਰ ਦੂਰ ਤੱਕ ਫਿਰਦਾ ਹੈ—ਮੈਂ ਕੀ ਕਹਾਂ, ਹੁਣ ਕੀ ਸੋਚਾਂ?
ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਅਨਮਸ੍ਯਨ੍ਭਿਯਾਨਾਸ੍ਤ੍ਵਾਮਗ੍ਨੇ ਤਮਸਿ ਤਸ੍ਥਿਵਾਂਸਮ੍ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋऽਵਤੂਤਯੇ ਨੋऽਮਰ੍ਤ੍ਯੋऽਵਤੂਤਯੇ ਨਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਡਰ ਕੇ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਖੜੇ ਅੱਗੇ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਅਮਰ, ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਅਮਰ।
ਪੁਰੋ ਵੋ ਮਨ੍ਦ੍ਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਂ ਪ੍ਰਯਤਿ ਯਜ੍ਞੇ ਅਗ੍ਨਿਮਧ੍ਵਰੇ ਦਧਿਧ੍ਵਮ੍ । ਪੁਰ ਉਕ੍ਥੇਭਿਃ ਸ ਹਿ ਨੋ ਵਿਭਾਵਾ ਸ੍ਵਧ੍ਵਰਾ ਕਰਤਿ ਜਾਤਵੇਦਾਃ
ਆਪਣੀ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ, ਆਕਾਸ਼ੀ, ਸੁਖਦਾਈ, ਚੰਗਾ ਅੱਗ ਨੂੰ ਲਿਆਓ। ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਾਡਾ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਜਾਤਵੇਦ, ਜੋ ਕਰਮ ਸਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤਮੁ ਦ੍ਯੁਮਃ ਪੁਰ੍ਵਣੀਕ ਹੋਤਰਗ੍ਨੇ ਅਗ੍ਨਿਭਿਰ੍ਮਨੁष ਇਧਾਨਃ । ਸ੍ਤੋਮਂ ਯਮਸ੍ਮੈ ਮਮਤੇਵ ਸ਼ੂषਂ ਘृਤਂ ਨ ਸ਼ੁਚਿ ਮਤਯਃ ਪਵਨ੍ਤੇ
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਹਿਲਾ ਹੋਤ੍ਰ, ਅੱਗ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਅੱਗ ਨਾਲ ਜਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਸਤਕਾਰਯੋਗ ਹੈ। ਭਜਨ ਉਸ ਵੱਲ ਪਿਆਰ ਵਾਂਗ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਘੀ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ।
ਪੀਪਾਯ ਸ ਸ਼੍ਰਵਸਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ ਯੋ ਅਗ੍ਨਯੇ ਦਦਾਸ਼ ਵਿਪ੍ਰ ਉਕ੍ਥੈਃ । ਚਿਤ੍ਰਾਭਿਸ੍ਤਮੂਤਿਭਿਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਸ਼ੋਚਿਰ੍ਵ੍ਰਜਸ੍ਯ ਸਾਤਾ ਗੋਮਤੋ ਦਧਾਤਿ
ਉਹ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਜ਼ਤ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ, ਗਿਆਨੀ ਨੂੰ ਭਜਨਾਂ ਨਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਚਮਕਦਾਰ ਮਦਦ ਤੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ, ਉਹ ਗੋ-ਧਨ ਵਾਲੀ ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਆ ਯਃ ਪਪ੍ਰੌ ਜਾਯਮਾਨ ਉਰ੍ਵੀ ਦੂਰੇਦृਸ਼ਾ ਭਾਸਾ ਕृष੍ਣਾਧ੍ਵਾ । ਅਧ ਬਹੁ ਚਿਤ੍ਤਮ ਊਰ੍ਮ੍ਯਾਯਾਸ੍ਤਿਰਃ ਸ਼ੋਚਿषਾ ਦਦृਸ਼ੇ ਪਾਵਕਃ
ਜੋ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਵਿਆਪਕ ਜਗ੍ਹਾ ਭਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਰੋਂ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ, ਹਨੇਰੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਬਹੁਤ ਸੋਚ ਨਾਲ, ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਲਹਿਰ ਪਾਰ ਆਪਣੀ ਲਪਟ ਨਾਲ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਨੂ ਨਸ਼੍ਚਿਤ੍ਰਂ ਪੁਰੁਵਾਜਾਭਿਰੂਤੀ ਅਗ੍ਨੇ ਰਯਿਂ ਮਘਵਦ੍ਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਧੇਹਿ । ਯੇ ਰਾਧਸਾ ਸ਼੍ਰਵਸਾ ਚਾਤ੍ਯਨ੍ਯਾਨ੍ਸੁਵੀਰ੍ਯੇਭਿਸ਼੍ਚਾਭਿ ਸਨ੍ਤਿ ਜਨਾਨ੍
ਹੁਣ, ਅੱਗੇ, ਸਾਨੂੰ ਚਮਤਕਾਰੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਬਹੁਤ ਮਦਦ ਦੇ; ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼। ਜੋ ਦਾਨ, ਇਜ਼ਤ ਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹਨ, ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ।
ਇਮਂ ਯਜ੍ਞਂ ਚਨੋ ਧਾ ਅਗ੍ਨ ਉਸ਼ਨ੍ਯਂ ਤ ਆਸਾਨੋ ਜੁਹੁਤੇ ਹਵਿष੍ਮਾਨ੍ । ਭਰਦ੍ਵਾਜੇषੁ ਦਧਿषੇ ਸੁਵृਕ੍ਤਿਮਵੀਰ੍ਵਾਜਸ੍ਯ ਗਧ੍ਯਸ੍ਯ ਸਾਤੌ
ਸਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਯਜਨਾ, ਅੱਗੇ, ਸ਼ੁਭ ਰੱਖ; ਬੈਠ ਕੇ ਹਵਨ ਚੜ੍ਹਾ। ਭਰਦਵਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤੂੰ ਸਤਕਾਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਇਨਾਮ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਹੈ।
ਵਿ ਦ੍ਵੇषਾਂਸੀਨੁਹਿ ਵਰ੍ਧਯੇਲ਼ਾਂ ਮਦੇਮ ਸ਼ਤਹਿਮਾਃ ਸੁਵੀਰਾਃ
ਨਫ਼ਰਤਾਂ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਡੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਵਧਾ; ਅਸੀਂ ਸੌ ਗੁਣਾ ਬਹਾਦਰੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੀਏ।