ਤ੍ਵਂ ਵਿਕ੍ਸ਼ੁ ਪ੍ਰਦਿਵਃ ਸੀਦ ਆਸੁ ਕ੍ਰਤ੍ਵਾ ਰਥੀਰਭਵੋ ਵਾਰ੍ਯਾਣਾਮ੍ । ਅਤ ਇਨੋषਿ ਵਿਧਤੇ ਚਿਕਿਤ੍ਵੋ ਵ੍ਯਾਨੁषਗ੍ਜਾਤਵੇਦੋ ਵਸੂਨਿ
ਤੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਦਾਤਾਂ ਦੇ ਰਥਵਾਹ ਵਾਂਗ ਬੈਠਦਾ ਹੈਂ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਦਾਤਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਿਆ ਹੈਂ; ਤੂੰ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਜਾਤਵੇਦ, ਪੂਜਕ ਨੂੰ ਦੌਲਤ ਵੰਡਦਾ ਹੈਂ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੇ ਗੁੱਝੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ।
ਯੋ ਨਃ ਸਨੁਤ੍ਯੋ ਅਭਿਦਾਸਦਗ੍ਨੇ ਯੋ ਅਨ੍ਤਰੋ ਮਿਤ੍ਰਮਹੋ ਵਨੁष੍ਯਾਤ੍ । ਤਮਜਰੇਭਿਰ੍ਵृषਭਿਸ੍ਤਵ ਸ੍ਵੈਸ੍ਤਪਾ ਤਪਿष੍ਠ ਤਪਸਾ ਤਪਸ੍ਵਾਨ੍
ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਗਨਿ, ਚਾਹੇ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਝੂਠਾ ਮਿੱਤਰ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਕਦੇ ਨਾ ਥੱਕਣ ਵਾਲੇ, ਤਾਕਤਵਰ ਬਲਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਜਾਵੇ; ਤੂੰ, ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼, ਆਪਣੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਜਲਾਅ।
ਯਸ੍ਤੇ ਯਜ੍ਞੇਨ ਸਮਿਧਾ ਯ ਉਕ੍ਥੈਰਰ੍ਕੇਭਿਃ ਸੂਨੋ ਸਹਸੋ ਦਦਾਸ਼ਤ੍ । ਸ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇष੍ਵਮृਤ ਪ੍ਰਚੇਤਾ ਰਾਯਾ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨੇਨ ਸ਼੍ਰਵਸਾ ਵਿ ਭਾਤਿ
ਜਿਸ ਨੇ ਯਜਨ, ਸਮਿੱਧ, ਭਜਨ ਨਾਲ, ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤ, ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ; ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅਮਰ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਦੌਲਤ, ਵਡਿਆਈ ਤੇ ਸ਼ੋਹਰਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਸ ਤਤ੍ਕृਧੀषਿਤਸ੍ਤੂਯਮਗ੍ਨੇ ਸ੍ਪृਧੋ ਬਾਧਸ੍ਵ ਸਹਸਾ ਸਹਸ੍ਵਾਨ੍ । ਯਚ੍ਛਸ੍ਯਸੇ ਦ੍ਯੁਭਿਰਕ੍ਤੋ ਵਚੋਭਿਸ੍ਤਜ੍ਜੁषਸ੍ਵ ਜਰਿਤੁਰ੍ਘੋषਿ ਮਨ੍ਮ
ਇਹ ਕਰ, ਅਗਨਿ, ਜਦੋਂ ਸੱਦਾ ਜਾਵੇ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਕੇ; ਜੋ ਤੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਲਪਟਾਂ ਤੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਚਾਹਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ, ਗਾਇਕ, ਸਾਡੀ ਭਜਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ।
ਅਸ਼੍ਯਾਮ ਤਂ ਕਾਮਮਗ੍ਨੇ ਤਵੋਤੀ ਅਸ਼੍ਯਾਮ ਰਯਿਂ ਰਯਿਵਃ ਸੁਵੀਰਮ੍ । ਅਸ਼੍ਯਾਮ ਵਾਜਮਭਿ ਵਾਜਯਨ੍ਤੋऽਸ਼੍ਯਾਮ ਦ੍ਯੁਮ੍ਨਮਜਰਾਜਰਂ ਤੇ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੀਏ; ਅਸੀਂ ਧਨ, ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹਾਸਲ ਕਰੀਏ। ਅਸੀਂ ਤਾਕਤ ਲੈਈਏ, ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮਿਹਨਤ ਕਰੀਏ; ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਘਟਦੀ ਨਹੀਂ ਤੇ ਕਦੇ ਮਿਟਦੀ ਨਹੀਂ, ਅਸੀਂ ਪਾ ਲਈਏ।
ਪ੍ਰ ਨਵ੍ਯਸਾ ਸਹਸਃ ਸੂਨੁਮਚ੍ਛਾ ਯਜ੍ਞੇਨ ਗਾਤੁਮਵ ਇਚ੍ਛਮਾਨਃ । ਵृਸ਼੍ਚਦ੍ਵਨਂ ਕृष੍ਣਯਾਮਂ ਰੁਸ਼ਨ੍ਤਂ ਵੀਤੀ ਹੋਤਾਰਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਜਿਗਾਤਿ
ਨਵੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ, ਤੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਤਾਕਤ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯਜਨਾ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਕਾਲੀ ਪਿੱਠ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ, ਸਫੈਦ, ਦਿਵਿਆ ਹੋਤ੍ਰ, ਲੱਕੜ ਨੂੰ ਚੀਰਦਾ ਹੋਇਆ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਸ਼੍ਵਿਤਾਨਸ੍ਤਨ੍ਯਤੂ ਰੋਚਨਸ੍ਥਾ ਅਜਰੇਭਿਰ੍ਨਾਨਦਦ੍ਭਿਰ੍ਯਵਿष੍ਠਃ । ਯਃ ਪਾਵਕਃ ਪੁਰੁਤਮਃ ਪੁਰੂਣਿ ਪृਥੂਨ੍ਯਗ੍ਨਿਰਨੁਯਾਤਿ ਭਰ੍ਵਨ੍
ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਹੈ, ਗਰਜਦਾ ਹੈ, ਚਮਕਦੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਅਜਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੌਜਵਾਨ, ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅੱਗ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤੀਆਂ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਵਿ ਤੇ ਵਿष੍ਵਗ੍ਵਾਤਜੂਤਾਸੋ ਅਗ੍ਨੇ ਭਾਮਾਸਃ ਸ਼ੁਚੇ ਸ਼ੁਚਯਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤਿ । ਤੁਵਿਮ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਸੋ ਦਿਵ੍ਯਾ ਨਵਗ੍ਵਾ ਵਨਾ ਵਨਨ੍ਤਿ ਧृषਤਾ ਰੁਜਨ੍ਤਃ
ਹੇ ਅੱਗ, ਤੇਰੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਰ ਪਾਸੇ ਚਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ। ਉਹ ਤੀਬਰ ਚਮਕਦਾਰ, ਦਿਵਿਆ, ਨਵੀਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ, ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਦੀਆਂ ਹਨ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਟੋੜਦੀਆਂ ਹਨ।
ਯੇ ਤੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਾਸਃ ਸ਼ੁਚਯਃ ਸ਼ੁਚਿष੍ਮਃ ਕ੍ਸ਼ਾਂ ਵਪਨ੍ਤਿ ਵਿषਿਤਾਸੋ ਅਸ਼੍ਵਾਃ । ਅਧ ਭ੍ਰਮਸ੍ਤ ਉਰ੍ਵਿਯਾ ਵਿ ਭਾਤਿ ਯਾਤਯਮਾਨੋ ਅਧਿ ਸਾਨੁ ਪृਸ਼੍ਨੇਃ
ਤੇਰੇ ਚਮਕਦਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ ਘੋੜੇ, ਤੇਜ਼, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਫੈਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਤੇਰਾ ਪਹੀਆ ਬੱਦਲ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਚਲਦਿਆਂ, ਦੂਰ ਤਕ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਅਧ ਜਿਹ੍ਵਾ ਪਾਪਤੀਤਿ ਪ੍ਰ ਵृष੍ਣੋ ਗੋषੁਯੁਧੋ ਨਾਸ਼ਨਿਃ ਸृਜਾਨਾ । ਸ਼ੂਰਸ੍ਯੇਵ ਪ੍ਰਸਿਤਿਃ ਕ੍ਸ਼ਾਤਿਰਗ੍ਨੇਰ੍ਦੁਰ੍ਵਰ੍ਤੁਰ੍ਭੀਮੋ ਦਯਤੇ ਵਨਾਨਿ
ਫਿਰ ਤੇਰੀ ਜੀਭ, ਹੇ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਵਿਚ consuming ਲਪਟ ਛੱਡਦੀ ਹੈ। ਵਿਰਲੇ ਯੋਧੇ ਵਾਂਗ, ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਜੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਖਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਆ ਭਾਨੁਨਾ ਪਾਰ੍ਥਿਵਾਨਿ ਜ੍ਰਯਾਂਸਿ ਮਹਸ੍ਤੋਦਸ੍ਯ ਧृषਤਾ ਤਤਨ੍ਥ । ਸ ਬਾਧਸ੍ਵਾਪ ਭਯਾ ਸਹੋਭਿ ਸ੍ਪृਧੋ ਵਨੁष੍ਯਨ੍ਵਨੁषੋ ਨਿ ਜੂਰ੍ਵ
ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਝਕ ਲਿਆ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸਾਡੀਆਂ ਡਰਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ, ਸਾਡੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰ ਕੇ ਥੱਲੇ ਲਾ।
ਸ ਚਿਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਂ ਚਿਤਯਨ੍ਤਮਸ੍ਮੇ ਚਿਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰ ਚਿਤ੍ਰਤਮਂ ਵਯੋਧਾਮ੍ । ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਰਯਿਂ ਪੁਰੁਵੀਰਂ ਬृਹਨ੍ਤਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਭਿਰ੍ਗृਣਤੇ ਯੁਵਸ੍ਵ
ਉਹ ਅਜੋਕੇ, ਅਜੋਕੇ ਕਰਾਮਾਤਾਂ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਅਜੋਕੀ ਕਿਸਮਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਜੋਕਾ ਰਾਜ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤਾਕਤ। ਸਾਨੂੰ ਚਮਕਦਾਰ ਦੌਲਤ, ਬਹੁਤ ਯੋਧਿਆਂ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀ ਤੇ ਰੌਸ਼ਨ, ਚਮਕਦਾਰ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਦੌਲਤ ਦੇ।
ਮੂਰ੍ਧਾਨਂ ਦਿਵੋ ਅਰਤਿਂ ਪृਥਿਵ੍ਯਾ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਮृਤ ਆ ਜਾਤਮਗ੍ਨਿਮ੍ । ਕਵਿਂ ਸਮ੍ਰਾਜਮਤਿਥਿਂ ਜਨਾਨਾਮਾਸਨ੍ਨਾ ਪਾਤ੍ਰਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ
ਅਸਮਾਨ ਦਾ ਸਿਰ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਅਜੋਕੇ, ਅੱਗ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਸੱਚ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ। ਵਿਦਵਾਨ, ਰਾਜਾ, ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਹਿਮਾਨ—ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨੇੜੇ ਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਥੋਂ ਹਥ ਪਾਤ੍ਰ।
ਨਾਭਿਂ ਯਜ੍ਞਾਨਾਂ ਸਦਨਂ ਰਯੀਣਾਂ ਮਹਾਮਾਹਾਵਮਭਿ ਸਂ ਨਵਨ੍ਤ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਰਥ੍ਯਮਧ੍ਵਰਾਣਾਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਕੇਤੁਂ ਜਨਯਨ੍ਤ ਦੇਵਾਃ
ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰ, ਦੌਲਤ ਦਾ ਥਾਂ, ਵੱਡਾ ਤੇ ਤਾਕਤਵਾਨ—ਉਸ ਵੱਲ ਸਭ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅੱਗ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਯਜਨਾਂ ਦਾ ਰਥਵਾਹ ਹੈ, ਯਜਨਾ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ।
ਤ੍ਵਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਜਾਯਤੇ ਵਾਜ੍ਯਗ੍ਨੇ ਤ੍ਵਦ੍ਵੀਰਾਸੋ ਅਭਿਮਾਤਿषਾਹਃ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਸੁ ਧੇਹਿ ਵਸੂਨਿ ਰਾਜਨ੍ਸ੍ਪृਹਯਾਯ੍ਯਾਣਿ
ਤੇਰੇ ਤੋਂ, ਹੇ ਅੱਗ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਕਤਵਾਨ; ਤੇਰੇ ਤੋਂ, ਯੋਧੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਉਹ ਦੌਲਤ ਰੱਖ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤ੍ਵਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਅਮृਤ ਜਾਯਮਾਨਂ ਸ਼ਿਸ਼ੁਂ ਨ ਦੇਵਾ ਅਭਿ ਸਂ ਨਵਨ੍ਤੇ । ਤਵ ਕ੍ਰਤੁਭਿਰਮृਤਤ੍ਵਮਾਯਨ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਯਤ੍ਪਿਤ੍ਰੋਰਦੀਦੇਃ
ਹੇ ਅਮਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਅਮਰਤਾ ਪਾਈ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਦੋ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਚਮਕਿਆ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਤਵ ਤਾਨਿ ਵ੍ਰਤਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਯਗ੍ਨੇ ਨਕਿਰਾ ਦਧਰ੍ष । ਯਜ੍ਜਾਯਮਾਨਃ ਪਿਤ੍ਰੋਰੁਪਸ੍ਥੇऽਵਿਨ੍ਦਃ ਕੇਤੁਂ ਵਯੁਨੇष੍ਵਹ੍ਨਾਮ੍
ਹੇ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਤੇਰੇ ਵੱਡੇ ਨਿਯਮ, ਹੇ ਅੱਗ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਤੋੜੇ। ਜਦ ਤੂੰ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਾਨ ਲੱਭਿਆ, ਅੱਗ ਦੇ ਥਾਵਾਂ ਵਿਚ।
ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਸ੍ਯ ਵਿਮਿਤਾਨਿ ਚਕ੍ਸ਼ਸਾ ਸਾਨੂਨਿ ਦਿਵੋ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਕੇਤੁਨਾ । ਤਸ੍ਯੇਦੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਧਿ ਮੂਰ੍ਧਨਿ ਵਯਾ ਇਵ ਰੁਰੁਹੁਃ ਸਪ੍ਤ ਵਿਸ੍ਰੁਹਃ
ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਨਾਲ, ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਚੋਟੀਆਂ ਅਮਰਤਾ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਨਾਪੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਸੱਚਮੁੱਚ, ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਵਧੇ, ਪੰਛੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਸੱਤ ਧਾਰਾਵਾਂ।
ਵਿ ਯੋ ਰਜਾਂਸ੍ਯਮਿਮੀਤ ਸੁਕ੍ਰਤੁਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਵਿ ਦਿਵੋ ਰੋਚਨਾ ਕਵਿਃ । ਪਰਿ ਯੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾ ਭੁਵਨਾਨਿ ਪਪ੍ਰਥੇऽਦਬ੍ਧੋ ਗੋਪਾ ਅਮृਤਸ੍ਯ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਾ
ਸਿਆਣੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਪਿਆ; ਵਿਦਵਾਨ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਦੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਪਿਆ। ਉਹ ਸਭ ਸੰਸਾਰ ਫੈਲਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ; ਅਜੋਕੇ, ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ।
ਪृਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਵृष੍ਣੋ ਅਰੁषਸ੍ਯ ਨੂ ਸਹਃ ਪ੍ਰ ਨੁ ਵੋਚਂ ਵਿਦਥਾ ਜਾਤਵੇਦਸਃ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਾਯ ਮਤਿਰ੍ਨਵ੍ਯਸੀ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸੋਮ ਇਵ ਪਵਤੇ ਚਾਰੁਰਗ੍ਨਯੇ
ਹੁਣ ਮੈਂ ਚਿੱਟੇ, ਤਾਕਤਵਾਨ, ਲਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਤਾਕਤ ਸਭਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਜਨਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਲਈ, ਮੇਰੀ ਨਵੀਂ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਚ, ਸੋਮ ਵਾਂਗ ਪਵਿੱਤਰ, ਅੱਗ ਵੱਲ ਵਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ ਜਾਯਮਾਨਃ ਪਰਮੇ ਵ੍ਯੋਮਨਿ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਯਗ੍ਨਿਰ੍ਵ੍ਰਤਪਾ ਅਰਕ੍ਸ਼ਤ । ਵ੍ਯਨ੍ਤਰਿਕ੍ਸ਼ਮਮਿਮੀਤ ਸੁਕ੍ਰਤੁਰ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਮਹਿਨਾ ਨਾਕਮਸ੍ਪृਸ਼ਤ੍
ਉੱਚੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਸਿਆਣੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ, ਨੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਅਸਮਾਨ ਨੂੰ ਨਾਪਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚੋਟੀ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ।
ਵ੍ਯਸ੍ਤਭ੍ਨਾਦ੍ਰੋਦਸੀ ਮਿਤ੍ਰੋ ਅਦ੍ਭੁਤੋऽਨ੍ਤਰ੍ਵਾਵਦਕृਣੋਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾ ਤਮਃ । ਵਿ ਚਰ੍ਮਣੀਵ ਧਿषਣੇ ਅਵਰ੍ਤਯਦ੍ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਵਿਸ਼੍ਵਮਧਤ੍ਤ ਵृष੍ਣ੍ਯਮ੍
ਵਿਸ਼ਵਾਸ਼ਵਾਨਰ, ਅਜੋਕੇ ਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਅਸਮਾਨ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ; ਅੰਦਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕੀਤਾ। ਚਮੜੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਨੇ ਢਕਣੀਆਂ ਹਟਾਈਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਲਈ।
ਅਪਾਮੁਪਸ੍ਥੇ ਮਹਿषਾ ਅਗृਭ੍ਣਤ ਵਿਸ਼ੋ ਰਾਜਾਨਮੁਪ ਤਸ੍ਥੁਰृਗ੍ਮਿਯਮ੍ । ਆ ਦੂਤੋ ਅਗ੍ਨਿਮਭਰਦ੍ਵਿਵਸ੍ਵਤੋ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰਂ ਮਾਤਰਿਸ਼੍ਵਾ ਪਰਾਵਤਃ
ਪਾਣੀ ਦੀ ਗੋਦ ਵਿੱਚ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਭਜਨ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ। ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਦੂਤ ਨੇ ਵਿਵਸਵਤ ਲਈ ਅੱਗ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਦੂਰੋਂ ਲਿਆ ਕੇ ਪਹੁੰਚਾਈ।
ਯੁਗੇਯੁਗੇ ਵਿਦਥ੍ਯਂ ਗृਣਦ੍ਭ੍ਯੋऽਗ੍ਨੇ ਰਯਿਂ ਯਸ਼ਸਂ ਧੇਹਿ ਨਵ੍ਯਸੀਮ੍ । ਪਵ੍ਯੇਵ ਰਾਜਨ੍ਨਘਸ਼ਂਸਮਜਰ ਨੀਚਾ ਨਿ ਵृਸ਼੍ਚ ਵਨਿਨਂ ਨ ਤੇਜਸਾ
ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ, ਅੱਗੇ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਦੌਲਤ ਤੇ ਇਜ਼ਤ ਦੇ। ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਜੇ, ਦਾਗ ਰਹਿਤ ਤੇ ਅਮਰ, ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਣਕੱਟੀ ਵਾਂਗ ਕੱਟ ਦੇ।
ਅਸ੍ਮਾਕਮਗ੍ਨੇ ਮਘਵਤ੍ਸੁ ਧਾਰਯਾऽਨਾਮਿ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਮਜਰਂ ਸੁਵੀਰ੍ਯਮ੍ । ਵਯਂ ਜਯੇਮ ਸ਼ਤਿਨਂ ਸਹਸ੍ਰਿਣਂ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਵਾਜਮਗ੍ਨੇ ਤਵੋਤਿਭਿਃ
ਅੱਗੇ, ਸਾਡੇ ਲਈ ਦਾਨੀ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਟੱਲ ਰਾਜ ਤੇ ਅਮਰ ਬਹਾਦਰੀ ਬਣਾਈ ਰੱਖ। ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਬਹੁਤ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਇਨਾਮ ਜਿੱਤ ਸਕੀਏ।
ਅਦਬ੍ਧੇਭਿਸ੍ਤਵ ਗੋਪਾਭਿਰਿष੍ਟੇऽਸ੍ਮਾਕਂ ਪਾਹਿ ਤ੍ਰਿषਧਸ੍ਥ ਸੂਰੀਨ੍ । ਰਕ੍ਸ਼ਾ ਚ ਨੋ ਦਦੁषਾਂ ਸ਼ਰ੍ਧੋ ਅਗ੍ਨੇ ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰ ਪ੍ਰ ਚ ਤਾਰੀ ਸ੍ਤਵਾਨਃ
ਤੇਰੇ ਨਿਰਮਲ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ, ਤ੍ਰਿਸ਼ਧਾ ਵੇਦੀਆਂ 'ਤੇ ਬੈਠੇ ਅੱਗੇ, ਸਾਡੀ ਦੌਲਤ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ। ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਹਫ਼ਾਜ਼ਤ ਕਰ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੂਰ ਕਰ, ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਸਤਕਾਰਯੋਗ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਜਾ।
ਅਹਸ਼੍ਚ ਕृष੍ਣਮਹਰਰ੍ਜੁਨਂ ਚ ਵਿ ਵਰ੍ਤੇਤੇ ਰਜਸੀ ਵੇਦ੍ਯਾਭਿਃ । ਵੈਸ਼੍ਵਾਨਰੋ ਜਾਯਮਾਨੋ ਨ ਰਾਜਾਵਾਤਿਰਜ੍ਜ੍ਯੋਤਿषਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤਮਾਂਸਿ
ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਕਾਲਾ ਤੇ ਚਿੱਟਾ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ, ਅੱਗ, ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਹਂ ਤਨ੍ਤੁਂ ਨ ਵਿ ਜਾਨਾਮ੍ਯੋਤੁਂ ਨ ਯਂ ਵਯਨ੍ਤਿ ਸਮਰੇऽਤਮਾਨਾਃ । ਕਸ੍ਯ ਸ੍ਵਿਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ਇਹ ਵਕ੍ਤ੍ਵਾਨਿ ਪਰੋ ਵਦਾਤ੍ਯਵਰੇਣ ਪਿਤ੍ਰਾ
ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਧਾਗਾ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਉਨੂੰ ਬੁਣਨਾ, ਨਾ ਉਹ ਜੋ ਕੌਸ਼ਲ ਵਾਲੇ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਬੁਣਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੌਣ ਉਪਰ ਤੇ ਕੌਣ ਹੇਠਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ?
ਸ ਇਤ੍ਤਨ੍ਤੁਂ ਸ ਵਿ ਜਾਨਾਤ੍ਯੋਤੁਂ ਸ ਵਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਯृਤੁਥਾ ਵਦਾਤਿ । ਯ ਈਂ ਚਿਕੇਤਦਮृਤਸ੍ਯ ਗੋਪਾ ਅਵਸ਼੍ਚਰਨ੍ਪਰੋ ਅਨ੍ਯੇਨ ਪਸ਼੍ਯਨ੍
ਉਹ ਧਾਗਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬੁਣਨਾ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਹੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਅਮਰਤਾ ਦਾ ਰਖਵਾਲਾ, ਉਹ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ, ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ।
ਅਯਂ ਹੋਤਾ ਪ੍ਰਥਮਃ ਪਸ਼੍ਯਤੇਮਮਿਦਂ ਜ੍ਯੋਤਿਰਮृਤਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇषੁ । ਅਯਂ ਸ ਜਜ੍ਞੇ ਧ੍ਰੁਵ ਆ ਨਿषਤ੍ਤੋऽਮਰ੍ਤ੍ਯਸ੍ਤਨ੍ਵਾ ਵਰ੍ਧਮਾਨਃ
ਇਹ ਪਹਿਲਾ ਹੋਤ੍ਰ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਮਰ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਪੱਕਾ ਟਿਕਿਆ, ਅਮਰ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ।